Kopiowanki Nr 13 – Paul As Satan’s Apostle

 

 

Meeks_Fitzgerald-1.ocr

 

Paweł jako Apostoł Szatana:
żydowsko-chrześcijańscy przeciwnicy

List Pawła do Galacjan świadczy o energicznym konflikcie pomiędzy apostołem a pewnymi rywalizującymi misjonarzami, którzy nalegali, aby pogańscy chrześcijanie byli obrzezani i muszą przestrzegać Prawa Mojżeszowego. Natomiast gwałtowny samo- Pawła obrona była widocznie sukces w tym czasie w Galacji, sprzeciw nie został wyciszony. Raz za razem w pismach ojców kościoła słyszymy o grupach żydowsko-chrześcijańskich, które były obwiniane przez restrykcje Pawła przeciw obrzezaniu i zakonowi, i którzy odmówili uznania autorytetu jego pism. Elkesaites była jedna taka grupa, która wydaje się prześledzić ich pochodzenie do proroka imieniem Elkesai (fl. 101). Według Orygenesa (cytowany w Euzebiusz, Hist. Eccl.6.38), całkowicie odrzucili Pawła. To ironia, że Mani (216 t 276), założyciel «Manicheizm, dorastał w tym chrzcielnej sekty. W wieku dwudziestu czterech lat otrzymał swój niebiański apel, stał się „apostołem światła”, został wyrzucony z elekesaitów i zaczął rozpowszechniać „religię ligtów ” z zapałem misyjnym Pauline. sam jako „apostoł Jezusa Chrystusa”. Dokładna natura z grup żydowsko-chrześcijańskich jest tak trudne do określenia, jak jest dokładny charakter tych wcześniejszych przeciwników w Galacji. Najważniejsze z nich nazywane są Ebionitami, od semickiego słowa „ubogi” i na podstawie fragmentów takich jak Rzymian 15:26 i List do Galatów 2:10 zostali oni zidentyfikowani jako potomkowie pierwotnych uczniów w Jerozolimie. [1] Jest to nieprawdopodobne, chociaż jest oczywiste, że niektóre z Ebionici się pracowało z ustanowienia takiego połączenia w drugim i trzecim wieków. [2] do ortodoksyjnych heresiologists sklasyfikowane Ebionici z gnostyków. Mimo, że skojarzenie winy ubocznych należy wziąć z ziarna soli, prawdą jest, że grupy, o których wiemy najwięcej, były dość synkretyczne. Żydowskość grupy, która wyprodukowała Kerygmatu Petrou na przykład przedstawione poniżej wydają się dziwne z punktu widzenia judaizmu rabinicznego; łatwiej można go porównać z takimi ezoterycznymi grupami, jak esseńczycy. Nic dziwnego, że obraz Pawła reprezentowany przez te źródła jest bardzo karykaturalną karykaturą. Pomysłodawcy tych tradycji wydają się nie mieć istotnych informacji o Pawle. Główne punkty pochodzą z liter i aktów. Historie są wymyślone, najwyraźniej, z powietrza (jak w ” The Ascents of James” ) lub adaptowane z istniejących legend (jak w ciekawej historii o ataku Paula na Jamesa, który ma jakiś związek z legendą o męczeństwie Jakuba opisaną przez Hegesippusa 5). Nawet w centralnym punkcie sporu, odrzucenie przez Pawła prawa, nie ma jasności. Grupy żydowsko-chrześcijańskie nie miały oczywiście interesu w powtarzaniu subtelności argumentacji Pawła; Zwolennicy Paula mieli z nimi dość kłopotów. W rzeczywistości niewiele wskazuje na to, że dyskutowano o postawie Pawła wobec prawa. Zaatakowali Pawła przedstawionego przez powoli zestalający się główny strumień katolickiego chrześcijaństwa, obecnie praktycznie mniej lub bardziej wolni od prawa, przynajmniej w jego ceremonialnych aspektach. Misternie niuansowy argument Listu do Rzymian był nie do końca zrozumiały dla każdej ze stron i nie było zbytniego bodźca, by spróbować.

AMBROSIASTER [Nie-Apostoł] (koniec czwartego wieku)

Ci żydowscy wierzący, którzy mimo to nadal przestrzegali prawa Mojżesza, zaprzeczyli temu, że Paweł był apostołem, ponieważ nauczał, że nie trzeba już być obrzezanym czy przestrzegać szabatu . Nawet inni apostołowie sądzili, że uczył z tego czegoś innego i zaprzeczyli, że był apostołem. Ale do Koryntian Paweł był apostołem, bo widzieli znaki Boga  moc y w nim.

ANONIMOWY [Fałszywy Proselyte] (trzecie stulecie?)

Oni [sc. Ebionici ] powoływać inne akty Apostołów, w którym wiele rzeczy pełne bezbożności, której używają przede wszystkim uzbroić się przeciw prawdzie. Wydają także pewne pielgrzymki 1 i ekspozycje, a mianowicie w „Wzniesieniach Jakuba”, udając, że Jakub przemawiał przeciwko Świątyni, ofiarom i oponom ołtarza, oraz wielu innym rzeczom pełnym pustych rozmów. w tym samym miejscu, nie wstydzą się oczerniać Paula, używając pewnych zarzutów podszytych złośliwością i błędem swoich pseudo-apostołów, którzy mówią, że był on nie tylko Obywatelem Tarsu, jak sam przyznaje i nie zaprzecza, ale także pochodzenia greckiego, opierając się na fragmencie, w którym Paweł szczerze mówi: „Jestem stryjaninem, Obywatel miasta bez znaczenia „[Dzieje 2 k39]. Następnie oświadczają, że był Grekiem, dzieckiem greckiej matki i greckim ojcem. Powiedział, że przybył do Jerozolimy, a kiedy spędził tam pewien czas, został pochłonięty pasją poślubienia córki kapłana. Z tego powodu został prozelitą i został obrzezany. Potem, gdy nie udało mu się zdobyć dziewczyny, rzucił się na ragę i napisał przeciwko obrzezaniu oraz przeciwko Sabatowi i Prawu.

EPIPHANIUS [The Cerinthians ] (ok. 375)!

Używają bowiem Ewangelii według Mateusza – w części, ze względu na ludzką genealogię, ale nie na całość – i przytaczają ten tekst dowodowy z Ewangelii: „Wystarczy, aby uczeń był jak jego nauczyciel” [Matt . 10: 25]. Co wtedy mówią – Jezus był obrzezany; być obrzezanym. Chrystus żył zgodnie z Prawem, mówią, i ty musisz zrobić to samo. Dlatego niektórzy z nich, podobnie jak ludzie opanowani przez trujące narkotyki, są przekonani przez obłudne argumenty oparte na Chrystusowych obrzezaniach. Łamią się z Pawłem, ponieważ nie akceptuje obrzezania, lecz oni także odrzucają go, ponieważ powiedział: „Wy, którzy usprawiedliwiliście się prawem, odpadliście od łaski” (Ga 5, 4) i „Jeśli otrzymacie obrzezanie, Chrystus nie będzie dla ciebie korzystny „[Gal 5: 2],

ANONYMOUS [Wysłannik szatana] (2oo ok?) J List od Piotra Jakuba

1 Piotr do Jakuba, lorda i biskupa świętego kościoła. Przez Ojca wszystkich rzeczy przez Jezusa Chrystusa (obyś był) zawsze w pokoju.

2 Wiedząc, że ty, mój bracie, z zapałem zabiegasz o to, co jest wspólne dla nas wszystkich, proszę Cię i błagam, abyś nie przekazywał ksiąg mego przepowiadania, które przesyłam do żadnego z pogan, ani nawet do innego Żyda przed on jest testowany. Ale jeśli ktoś, po zbadaniu, okaże się godny, wtedy mu je przekażesz, tak jak przekazał Mojżesz (tradycja) siedemdziesięciu, którzy zastąpili mu krzesło. 3 Z tego powodu owoc jego ostrożności jest widoczny aż do chwili obecnej. Wszakże jego rodacy mają wszędzie taką samą regułę monoteizmu i tę samą konstytucję moralną, skoro nie mogą kierować się niejasnościami Pisma, aby przyjąć inny punkt widzenia. 4 Raczej próbują korygować niezgodności pism świętych zgodnie z przekazaną im normą, na wypadek, gdyby ktokolwiek, kto nie znał tradycji, był zszokowany niejednoznacznymi wypowiedziami proroków. 5 Z tego powodu nie pozwalają nikomu nauczać, dopóki nie pochylił się, jak należy używać pism świętych. Tak więc wśród nich jest jeden Bóg, jedno Prawo, jedna Nadzieja.

2 Aby więc ta sama sytuacja mogła uzyskać od nas, przekaż księgi moich kazań naszym siedemdziesięciu braciom z podobną tajemnicą, aby mogli przygotować tych, którzy chcą objąć stanowisko nauczyciela. 2 W przeciwnym razie, jeśli nie zostanie to zrobione, nasze słowo prawdy zostanie podzielone na wiele opinii. Nie wiem, że to prorok; raczej już widzę początek tego zła. 3 Albowiem niektórzy z pogańskich rodaków odrzucili moje zgodne z prawem proklamacje, przyjmując raczej bezprawne i głupie nauczanie „nieprzyjaciela” 1.4 I nawet gdy jeszcze żyję, niektórzy podjęli się zniekształcenia moich słów, poprzez pewne zawiłe interpretacje, w zniesienie Zakonu, tak jakbym ja sam coś takiego myślał, ale nie głosił tego otwarcie – nie daj Boże! 5 Aby przyjąć taką pozycję, należy postępować wbrew Prawu Bożemu, które zostało wypowiedziane przez Mojżesza i którego wieczna wytrzymałość została poświadczona przez naszego Pana. Powiedział bowiem: „Niebo i ziemia przeminą, a nie jota, ani kropka, nie przejdzie od zakonu”. 6 I on to powiedział: „wszystko może się wydarzyć”. 2 Ale ci, którzy mają mój umysł w ich dyspozycji, nie wiem jak, zobowiązują się do interpretacji słów, które oni słyszeli ode mnie więcej inteligentnie niż ja, który je wypowiedziałem. Mówią one tym, którzy przyjmują instrukcje od nich, że to jest moja opinia – coś, o czym nigdy nie marzyłem. 7 Jeśli odważy się produkować ten rodzaj kłamstwa, a ja jestem wciąż żyje, ile więcej będą odważą się zrobić którzy przyjdą po mnie?

(Homilia II, 16-17)

16 Jak na początku Bóg, który jest jednym, stworzył najpierw niebo, potem ziemię, jak prawicę i lewicę, więc ułożył kolejno wszystkie pary. W przypadku mężczyzn jednak już tego nie robi, ale odwraca wszystkie pary. 2 Bo od niego pierwsze rzeczy są lepsze, drugie gorsze, w przypadku ludzi znajdziemy coś przeciwnego: pierwsze rzeczy są gorsze, drugie lepsze. 3 Tak więc od Adama, który był madę na obraz Boży, przyszedł najpierw niesprawiedliwy Kain, drugi sprawiedliwy Abel. 4 Znowu, od tego, którego wy nazywacie Deucalionem, symbole dwóch duchów zostały wysłane, nieczyste i czyste, to jest czarny kruk i biały gołąb drugi. 5 I od założyciela naszego narodu, Abraham, dwa różne te 3 były bomnajpierw Ismael, potem Izaak, który został pobłogosławiony przez Boga. 6 W ten sam sposób znowu dwa wydane od Izaaka, Ezawa bezbożnego i Jakuba pobożnego. 7 Tak więc w kolejności był pierwszy, jako pierworodny na świecie, Najwyższy Kapłan [sc. Aaron], potem Prawodawca [sc. Mojżesz]. 17 W ten sam sposób, dla pary należącego do Eliasza, który powinien przyjść (obok), został celowo przesunięta na inny czas, aby zabrać go dobrać odpowiednio ing zaplanować w inny, odpowiedni -moment 2 w związku z tym, kto jest „wśród ludzie urodzeni z kobiet ” [3] przyszli pierwsi, wtedy ten, który jest wśród synów ludzkich, pojawił się na drugim miejscu. 3 Podążając za tą sekwencją, każdy może zrozumieć, do kogo należy” Szymon „[tj. Paweł], który pierwszy poszedł do Poganie, przede mną, i do których należę [Piotr], którzy przyszli po nim, pojawili sięjako światło po ciemności, jako wiedza po niewiedzy, jako uzdrowienie po chorobie. 4 Tak więc, jak powiedział nam Prawdziwy Prorok, najpierw fałszywa ewangelia musi przyjść przez pewnego zwodziciela, a następnie, po zniszczeniu świętego miejsca, prawdziwa ewangelia musi być propagowana potajemnie, aby naprawić istniejące herezje.

* 6 * ,          (Homilia XI, 35, 3-6 )

35 * * * 3 naszego Pana i proroka, który zlecił nam wyjaśnił nam, jak zły, że zakwestionowane z nim bezskutecznie przez czterdzieści dni, obiecał wysłać apostołowie ffom świtą w celu oszustwa.

4 Dlatego przede wszystkim pamiętajcie, aby nie przyjmować żadnego apostoła, proroka czy nauczyciela, który nie przedstawił najpierw swojej ewangelii Jakubowi – który nazywa się bratem Pana i któremu powierzono kierownictwo kościoła Hebrajczyków w Jerozolimie – i przychodzi do ciebie ze świadkami. [4]

5 W przeciwnym razie niegodziwość, która spierała się z Panem przez czterdzieści dni i nie mogła nic uczynić, a która „spadła jak błyskawica z nieba” na ziemię, [5] wysłałaby przeciw wam herolda, tak jak teraz posłał „Szymona” agaiństw nam, głosząc, pod pretekstem prawdy, w, ( imię naszego Pana, [6] ale faktycznie siejąc błąd. 6, Z tego powodu ten, który nam zlecił, powiedział: „Wielu przyjdzie do was w owczej skórze”, ale wewnętrznie są drapieżnymi wilkami, dzięki ich owocom poznacie ich. ” [7]

(Homilia XVII, 13-19)

jfc *             £

13 Kiedy „Szymon” to usłyszał, przerwał [Piotrowi], aby powiedzieć: „* * Zapewniasz, że dokładnie rozumiesz obawy swojego nauczyciela, ponieważ w jego fizycznej obecności widziałeś i słyszałeś go bezpośrednio, ale nikt inny nie mógł tego osiągnąć. zrozumienie przez meansmf sen lub wizję. 2 „Ale pokażę, że to jest fałszywe. Ten, kto słyszy coś bezpośrednio, nie może być całkowicie pewien tego, co zostało powiedziane, ponieważ umysł musi rozważyć, czy będąc zwykłym człowiekiem, został oszukany przez wrażenie zmysłowe. Ale wizja, poprzez sam akt pojawiania się, przedstawia swojemu dowódowi, że jest boska. Najpierw daj mi odpowiedź na to pytanie „.

14 A Piotr rzekł: M 3 Prorok, gdy już udowodni, że jest prorokiem, jest nieomylnie wierzący w sprawy bezpośrednio przez niego wypowiedziane. Ponadto, gdy jego prawdomówność została wcześniej uznana, może udzielić odpowiedzi uczniowi, jednak ten ostatni może chcieć go zbadać i przesłuchać. Ale ten, kto pokłada swoją ufność w wizji, w zjawach lub marzeniach, znajduje się w niepewnej sytuacji, ponieważ nie wie, co to jest – jest ufny. 4 Jest bowiem możliwe, że jest on złym demonem lub kłamliwym duchem, udając w mowach, że jest tym, kim nie jest. 5 Jeśli więc ktoś chciałby zapytać, kto to mówił, mógł powiedzieć o sobie, cokolwiek wybrał. Tak więc, jak zły błysk błyskawicy, 9pozostaje tak długo, jak wybierze, a następnie znika, nie pozostając z pytającym wystarczająco długo, aby odpowiedzieć na jego pytania. * * * ”

16 I Piotr powiedział: „* * * My wiemy, że wielu bałwochwalców, cudzołożników i wszelkiego rodzaju grzeszników widziało wizje i prawdziwe sny, podczas gdy inni widzieli pojawienia się demonów. Bo twierdzę, że nie można zobaczyć bezcielesnej formy Ojca lub Syna, ponieważ śmiertelne oczy są oślepione przez wielkie światło. 3 Dlatego nie dlatego, że Bóg jest zazdrosny, ale dlatego, że jest miłosierny, że pozostaje niewidzialny dla człowieka o postawie ciała. Bo nikt, kto widzi, nie może przeżyć. 1 4 Gdyż nadzwyczajne światło rozpuściłoby ciało patrzącego, gdyby ciało nie zmienione przez niewysłowioną moc Boga w naturęświatła, tak aby mogło ujrzeć światło – lub jeśli substancja świetlna nie została zamieniona w ciało, aby mogła być widziana przez ciało. Gdyż sam Syn jest w stanie zobaczyć Ojca, nie będąc przemienionym. Sprawa sprawiedliwego jest inna: w zmartwychwstaniu umarłych, kiedy ich ciała, zamieniane w światło, stają się jak anioły, wtedy będą mogli zobaczyć. W końcu, nawet jeśli anioł został posłany, aby ukazać się człowiekowi, przemienia się w ciało, aby mógł być widziany przez ciało. Nikt bowiem nie może zobaczyć bezcielesnej mocy Syna ani nawet anioła. Ale jeśli śomeon widzi wizję, niech zrozumie, że to zły demon. * •

Ale oczywiste jest, że bezbożni ludzie oglądają prawdziwe wizje i sny, i mogę to udowodnić na podstawie Pisma Świętego ( przypadki Abfelecha (Rdz 20: 3 nn.), Faraona egipskiego (Rdz 41) i „Nebuchadnezzara (Dan . 2) są przedstawione] * * * 5 tak więc fakt, że jeden widzi wizje i sny i. Appa – ritions bynajmniej nie jako sur es -to jest osobą religijną. Przeciwnie, ku czystemu i wrodzonemu umysłowi religijnemu prawda pojawia się / nie jest entuzjastycznie spełniana przez sen, ale przyznawana dobru przez inteligencję.

16 W ten sposób Syn został mi objawiony przez Ojca. ThereforeT wiedzieć, co natura objawienia jest, ponieważ ja leamed to sam. [Poniższy fragment omawia PeteFs Confession, jak opisano w Mat. 16: 13-16, a następnie cytuje Num. 2: 6-8.] * * * 6 Widzisz, jak objawienia gniewu są przez wizje i sny, podczas gdy te dla przyjaciela są „usta do ust” / 2 przez wzrok, a nie przez zagadki i wizje i sny, ponieważ mają one wróg. 17 Więc nawet jeśli nasz Jezus nie pojawiają się we śnie do ciebie, czyniąc się znane i rozmawiając ze sobą, robił tak w gniewie mówi do oppo NENTDlatego mówił do was przez wizje i sny – poprzez objawienia, które są zewnętrzne . 2 Czy ktokolwiek może być uprawniony do wizji zostania nauczycielem? A jeśli mówisz, że to możliwe, to dlaczego Nauczyciel przez cały rok rozmawiał z tymi, którzy nie spali? 3 Jak możemy uwierzyć w twoje oświadczenie, że ci się ukazał? Jak mógł ci się ukazać, kiedy twoje opinie są przeciwne jego nauczaniu? 4 Nie, gdybyś był odwiedzany i nauczany przez niego przez jedną godzinę, a tym samym stał się apostołem, proklamuj jego wypowiedzi, interpretuj jego nauki, kochaj jego apostołów – i nie walcz przeciwko mnie, który był jego towarzyszem. Dla masz „przeciwny” mi, 5 firmę Rock, fundamentem Kościoła. 45 Gdybyś nie był wrogiem, nie szkalowałbyś mnie i nie dyskredytowałeś tego, co zostało przeze mnie głoszone, tak jakbym ja był oczywisty „potępiony” 5 i zostałeś zatwierdzony. 6 Jeśli Cali mnie „skazany, * jesteś oskarżając Boga, który objawił się Chrystus do mnie, a są przeciwne tym, który pobłogosławił mnie ze względu na acji reve! . 7 Zamiast tego, jeśli naprawdę chcesz pracować razem dla prawdy, najpierw naucz nas, czego się od niego nauczyliśmy. Następnie, stając się uczniem prawdy, stań się naszym współpracownikiem.

ANONIMOWY

[Prześladowca Wiary] ( data nieznana)

[Poprzednie rozdziały opisują debatę w Jerozolimie między apostołami i przywódcami każdej z żydowskich sekt.] * * * Kiedy sprawy były w tym momencie, że oni powinni przyjść i przyjąć chrzest, sorae jest jednym z naszych wrogów, 1 wchodząc do Tempie z kilkoma ludźmi, zaczęli zaciekawiać i mówić: „Co masz na myśli, mężowie Izraela? Dlaczego tak szybko się śpieszysz? Dlaczego prowadzeni jesteście przez czołowe b * y najbardziej nieszczęśliwych ludzi, których oszukali magik? * Podczas gdy on był. w ten sposób mówiąc i dodając więcejdo tego samego skutku, a gdy Jakub biskup go obalał, zaczął podniecać ludzi i wywoływać zgiełk, aby ludzie nie mogli usłyszeć tego, co zostało powiedziane. Dlatego zaczął wpędzać w zakłopotanie krzykiem i rozpracowywać to, co „zostało zaaranżowane z wielką siłą, a jednocześnie zganić kapłanów, i rozwścieczyć ich namiętnością i nadużyciem, i jak szaleniec, ekscytować każdego jeden do morderstwa, mówiąc: „Co wy? Dlaczego się wahasz? Och, powolny i bezwładny, dlaczego nie kładziemy na nich rąk i puliwszyscy ci faceci na kawałki? Kiedy to powiedział, najpierw, chwytając silną markę z ołtarza, dał przykład uderzenia. Inni też, widząc go, zostali porwani szaleństwem. Potem nastąpił tumult po obu stronach, biciu i biciu. Wiele się przelało; jest zagubiony lot, pośród którego ten wróg zaatakował Jakuba i rzucił go głową w dół ze szczytu schodów; i przypuszczając, że jest martwy, nie dbał o to, by dalej wywoływać na nim przemoc.

Ale nasi przyjaciele Iifted go, bo były bardziej liczne i bardziej wydajne niż inne; ale ze strachu przed Bogiem raczej cierpieli z powodu niższej siły, niż luli innych. Ale gdy nastał wieczór, kapłani zamknęli tempie , a my wróciliśmy do domu Jakuba i spędziliśmy tam noc na modlitwie. Potem przed świtem poszliśmy do Jerycha, do liczby 5000 ludzi. Potem po trzech dniach przyszedł do nas jeden z braci z Gamaliela, o których wspomnieliśmy wcześniej, przynosząc nam tajne wieści, że wróg otrzymał zlecenie od Kajfasza, najwyższego kapłana, że ​​powinien aresztować wszystkich, którzy uwierzyli w Jezusa, i powinien udać się do Damaszku swoimi listami, a także tam, wykorzystując pomoc niewiernych, powinien on spustoszyć wśród wiernych; i że spieszył do Damaszku głównie z tego powodu, ponieważ wierzył, że Piotr tam uciekł. Około trzydzieści dni później zatrzymał się w drodze, przechodząc przez Jerycho, jadąc do Damaszku. W tym czasie byliśmy nieobecni, gdy wyszliśmy na groby dwóch braci, którzy co roku się wybielali, przez co cud, który ogarnął wielu z nas, był powstrzymywany, ponieważ widzieli, że nasi bracia mieli na pamiątkę przed Bogiem. * * *

  1. LOUIS MARTYN [Przeciwnicy Pau w Galacji] (1985) ^

Powszechnie akceptowany portret misji wczesnochrześcijańskich

To, że wczesny kościół był namiętnie ewangelizacyjny, jest jasne dla każdego czytelnika Nowego Testamentu. Równie oczywiste jest, czy tak jest, że naukowcy zgadzają się, że kiedy chrześcijańscy ewangeliści – zwłaszcza Paweł i jego współpracownicy – podjęli krok wykraczający poza granice narodu żydowskiego, robili to bez konieczności przestrzegania żydowskiego prawa. W istocie praca tych ewangelistów miała wywołać reakcję ze strony mocno uważnych chrześcijańskich Żydów, którzy widząc wzrost misji pogan, starali się wymagać przestrzegania Prawa przez jego nawróconych. Zmagania były, a wynik, ujmując sprawę w skrócie, było zwycięstwo misji do pogan, dla prawa wolna teologii charakterystyczne dla tej misji, a dla TKE kościoły przez nie wytwarzane. Mówiąc ogólnie, jest to standardowy portret wczesnochrześcijańskich misji. Ten portret został skodyfikowany na początku XX wieku przez wielkiego historyka Adolfa Yon Hamacka (1851-1930). Jednak zróżnicowane misje Gentile mogło w niewielkich zakresie, w odniesieniu do prawa żydowskiego wszystkie pierwotne ewangelizacyjne wysiłki w kierunku pogan były takie same: Gentile misja była misja uwolniony od przestrzegania prawa.

Ten portret nie jest arbitralny. Harnack i jego następcy narysowali to na

■ f Od „Misji przestrzegającej prawa pogan” / 7 po raz pierwszy opublikowanej w Scottisfo Journal of Theology 38 (1985): 307-24; poprawione i reprlnted w Martyn , TeologiczneJsswesitt listy Pawła {Nash- ville : Abingdon, 1997), 7-24. Przedrukowany przez misję , Martyn jest Edmundem Robinsonem Profesorem Teologii Seminarium Biblijnego w Nowym Jorku.

 

Jedyny rue-Apostoł: radykalny Paul Marcion

 

Choć Valentinians i inne gnostycy podkreślił Paul, nie było nikogo w starożytnym Kościele, albo „heretyk” i «ortodoksyjna», który wykonany tak poważnych i wyłączne roszczeń na Pawła i Pawła w spokoju tak jak Marcion . Urodził się jakieś dwadzieścia lub trzydzieści lat po Śmierć Pawła, MaTcion stał się przekonany, że zbawienie z samej łaski jest najczystszym esseptem chrześcijańskiej ewangelii, ale doprowadzonym do logicznego zakończenia, wierzył, że to oznaczałoby, że Bóg łaski męskiej – urzeczywistniony w Jezusie Chrystusie, był odmienny od Boga stary Testament. stworzenie i LN \ V były produkty Boga od sprawiedliwość, ale ludzkość … nadzieja leży w Bogu czystej miłości, nieznanej przed Chrystusem i całkowicie niezwiązanej z tym światem. Katolickie chrześcijaństwo, naleganie na tożsamość dwóch bogów, było w oczach Iyiarcci * diabelską mieszaniną przeciwieństw, rezultatem judaizującego konspiracji, która dotyczyła apostazji, z wyjątkiem zaangażowania Pawła. Ośmielili się nawet koirupf : tekst listów Raula, który musi zatem zostać usunięty z odniesień – do Cpeatora i jego proroków. Marcion wyprodukował swój własny „ crit – iCal ” rJew Testament, który twierdzili niektórzy uczeni, był pierwszym ściśle zdefiniowanym chrześcijańskim kanonem pism świętych. 1 Do tego dodał jego pojedynczy oryginał pisma, \ VHE Ariti £ beses ^ części , z których są ąuoted poniżej. 2

 

WKen MarciQn za „nauczanie dwóch rywalizujących bogów dostał go wydalony z kościoła w Robie -according TB jeden repbrt że został ekskomunikowany lat wcześniej od hisdiome kościoła -w Sinope , Pontus, od którego jego własny ojciec był biskupem 3 -On. przystąpili do reformy – odejścia z zewnątrz, ustanawiając niezależne parafie i dipeki ; tighfly zdyscyplinowany i zorganizowany na liniach równoległych do. katolicy . TJis reformer „, s gorliwość była kolosalna-rezonują Harnapk widział w nim drugim wieku Luther i jego sukces był tak gre ^ że jego cjiurches były poważnych pretendentów do dominacji nad Cath – olics w wielu częściach imperium przez dwa stulecia. „Tracts” Against Marcion „wciąż były pisane” – zauważa Bardeńhewer – „kiedy nazwa Valentinusa dawno się skończyła, wyblakła \ Vay ” 4.

Marcion was’not gnostyk. To prawda, że ​​niektóre elementy jego myśli podzielają gnostycy [8], a jego nienawiść do świata przypomina mdłości egzystencjalne gnostyckie [9], ale odrzucił alegorię jako metodę interpretacyjną, zaprzeczył jakiejkolwiek formie oralnej tradycji (szczególnie ezoterycznej tajnej tradycji). ) była autorytatywną i odrzuconą mitologią kosmologiczną – wszystko to było charakterystyczne dla gnostycyzmu. Przede wszystkim jego doktryna łaski była fundamentalnie anty-gnostycka. Dla Gnostyka zbawienie duchowej części ludzkości jest możliwe tylko dlatego, że ta część jest współistotna z zbawczym bóstwem. Dla Marcion istotą łaski jest to, że dobry Bóg jest całkowicie inny; nie ma on żadnego związku z ludźmi przed swoją absolutnie wolną decyzją, by ich uratować. W tym radykalnym pojęciu łaski Marcion nie jest gnostykiem, lecz ostatecznie Pauline. Jest to jednak jednostronnie jednostronne (można by powiedzieć z Hamackiem , przewrotnie spójne) pauzalizm, który w swej gorliwości, by być wiernym Pauline, wyburzył dialektykę najbardziej charakterystyczną dla geniuszu Pawła. Marcjon był jedynym w drugim wieku, który rozumiał Pawła, powiedział Harnack i źle go zrozumiał. [10]

 

Ponieważ nie podłączony praca przez Marcion przeżył Ostateczna likwidacja jego schizmy, musi być przedstawiony tutaj tylko o kilka wrogich ale revealirig słów z jego dwóch ortodoksyjnych przeciwników, [11] przez postulowanych fragmentów jego Antith – Eses , oraz fragmenty nowoczesny opis jego myśli, który stał się klasykiem scho! ara . [12] ” (

IREN / EUS

[ Marcion ] ( ca , i8o) f

Marcion z Pontu. . . powiększył szkołę [gnostykum] poprzez jego niesłabnące bluźnierstwo przeciwko Niemu, który został ogłoszony Bogiem przez zakon i proroków, oświadczając, że jest on złą złudą, pragnącą wojny, zmienną w opinii i ” autorem niespójnych stwierdzeń. Mówi, że Jezus przyszedł od Fachhera , który jest ponad Stwórcą, do Judei za czasów Poncjusza Piłata, czyli cwemorja, który był procuratem Cezara Tyberiusza, i w postaci człowieka zamanifestował się ludziom, którzy wówczas byli w Judei. Mówi, że odpłacił nuli arięjunieważnić proroków i prawo i wszystkie dzieła Stwórcy Boga, whornone Cali Cosmocrator . Używał expurgated wydanie Ewangelii Łukasza , usuwając wszystkie fragmenty, które określone „do birtK z oiir Pana, a wiele rzeczy z jego

 

 

 

nauczanie, w którym bardzo wyraźnie odniósł się do stwórcy tego wszechświata jako do jego Ojca. W taki sam sposób okaleczył Listy Pawła, wycinając wszystko, co Apostoł powiedział o Bogu, który szaleje na świecie, nieudaczniku, który udowodnił, że jest Ojcem naszego Pana Jezusa Chrystusa, a także fragmenty przemawiające za nadejściem nasz Pan, który apostoł zacytował od proroków.

TERTULLIAN

[ Marcjon ł s Special Work] (” 7 ) t

* * * Szczególne i główne dzieło Marciona to oddzielenie prawa od ewangelii; a jego uczniowie nie zaprzeczyć, że w tym punkcie mają swój najlepszy pretekst do inicjowania i potwierdzania się w swojej herezji. Są Marcions „antytezy” lub sprzeczne propozycje, których celem jest popełnienie th ^ aospel do sprzeczności z prawem, aby z różnorodności tych dwóch dokumentów, które je zawierają, mogą walczyć o różnorodności bogów również. * * *

MARCION

W antytezami (około 140?)!

9:47].

  1. Joshua podbił kraj z przemocą i terrorem; ale Chrystus for- kazał wszystko yiolence i głosił meręy i spokój.
  2. Bóg stworzenia nie przywrócił ; widok zaślepionego Izaaka, ale naszego Pana, ponieważ jest dobry, otworzył oczy wielu ślepych [ Łuk. 7:21].

Mojżesz interweniował nieproszone w braciach „kłótni, chiding sprawcy«Dlaczego bijesz swoją sąsiadkę ?»Ale on \ tfas odrzucony przez niego ze słowami:«Kto wykonany opanujesz lub sędzią nad nami?»Chrystus, wręcz przeciwnie kiedy ktoś zapytał go do rozliczenia pytanie * dziedziczenia między nim a jego bratem, odmówili mu pomocy nawet w tak rzetelny przyczynę-bo jest Chrystus dobry, nie sprawiedliwego Boga i powiedział , ( Kto wykonana ja sędzia nad wami? ” (Łuk. 12:13 n.)

  1. W czasie wyjścia z Egiptu Bóg Stworzenia zstąpił do Mojżesza: „Bądźcie gotowi, przepasujcie biodra, nogi wasze, kijki, ręce, plecaki na ramionach, i zabierzcie złoto i srebro, wszystko, co należy do Egipcjan „[por. Wj 3:22, 11: 2, 12:35] Ale nasz Pan, dobry, rzekł do swoich uczniów, gdy wysłał ich na świat:” Nie trzymajcie sandałów na swoim stóp, plecaka, ani dwóch tuszy, ani miedziaków w twoich pasach „( Łuk 9: 3).
  2. Prorok Boga stworzenia, gdy PEO £> le został zatrudniony w walce, wspiął się na szczyt, i wyciągnął ręce do Boga, błagając, że Luli tyle as.possible w walce. [por. Exo’d : 17: 8, ff.]. Ale nasz Pan, dobry, wyciągnął ręce [na krzyż], aby nie zabijać ludzi, ale by ich zbawić.
  3. W Prawie mówi się: „Oko za oko, ząb za ząb” [Wj. 24:24; Deut. 19:21]. Ale „Pan, będąc dobry, mówi w Ewangelii:” Jeśli ktoś uderzy cię w policzek, ofiaruj mu także drugiego „[ Łuk. 6: 29].
  4. W Prawdzie jest powiedziane: „Płaszcz na płaszcz”. [Gdzie?] Ale dobry Pan mówi: „Jeśli kto weźmie płaszcz, również mu ​​oddaj tunikę” ( Łuk. 6:29),
  5. Prorok Boga Stworzenia, aby zabić jak najwięcej w walce, przechowywane słońce od schodząc aż skończył anni – hilating którzy Wykonane [. Josh, 10:12 ff] wojny na ludzi. Buf, Pan, będąc dobrym, mówi: „Niech słońce nie zachodzi nad waszym gniewem” (Efez. 4:26],
  6. Dawid, gdy oblegał Zionia , był przeciwny ślepemu, który szukał

aby zapobiec jego wejściu, a on ich zabił. Ale Chrystus przyszedł, aby pomóc niewidomym.                                                                                                                                                      ».

  1. Stwórca, na prośbę Eliasza, wysłał plagę ognia [2 Król. 1: 9-12]; Chrystus jednak zabrania uczniom błagania ogniem z nieba ( Łk 9, 51 nn.).
  2. Prorok Boga Stworzenia nakazał niedźwiedziom, aby przyszły z gąszcza i dzieci, które mu się sprzeciwiały [2 Król. 2:14]; jednak dobry Pan mówi: „Niechaj dzieci przychodzą do mnie i nie zabraniają im, bo takie jest Królestwo Niebieskie” ( Łuk. 18:16),
  3. Elizeusz, prorok Stwórcy, uzdrowił tylko jeden z wielu izraelskich trędowatych, i że syryjskie, Naaman : Ale Chrystus, choć sam, „obcy” uzdrowił Izraelita, którego OWH Pan nie chciał go uzdrowił. Elizeusz użył materiału do uzdrowienia, mianowicie wody i siedem razy; ale Chrystus uzdrowił przez jedno słowo Barę . Elizeusz uzdrowił tylko jednego trędowatego; Chrystus uzdrowił dziesięć, a to jest zgodne z Prawem. . . .
  4. Prorok Stwórcy mówi: „Mój łuk nawleczone i moje strzały są shkrp agairftt thbm ” [Iz. 5:28]; Apostoł mówi: ” Przywdziejcie zbroję Bożą, abyście zgasili ogniste strzały Zła” (Efez. 6:11, 16].
  5. Stwórca mówi: „Słuchajcie i słuchajcie, ale nie rozumiem” (Iz. 6: 9]; Chrystus na córce mówi: „Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha” ( Łuk. 8: 8 itd.).
  6. Stwórca mówi: „Przeklęty każdy, kto wisi na drzewie” [Deut. 21:23], ale Chrystus poniósł śmierć na krzyżu [por. Gal. 3:13 f.].
  7. Żydowski Chrystus został wyznaczony przez Stwórcę wyłącznie do przywrócenia

naród żydowski z diaspory; ale nasz Chrystus został powołany przez dobrego Boga, aby wyzwolić całą ludzkość.

  1. Dobro jest dobre dla wszystkich ludzi; Stwórca jednak obiecuje zbawienie tylko tym, którzy są mu posłuszni. Dobro odkupuje tych, którzy w Niego wierzą, ale nie osądza tych, którzy są mu nieposłuszni; Stwórca jednak odkupuje swoich wiernych i sędziów i karze grzeszników.
  2. Przeklinanie charakteryzuje Prawo; błogosławieństwo, wiara.
  3. Stwórca nakazuje dać braciom; Chrystus jednak wszystkim, którzy pytają [ Łuk 6:30],
  4. W Prawie Stwórca powiedział: „Ja jestem bogaty i biedny [por. Prov. 22: 2]; Jezus powołujeubogiego błogosławionego [ Łuk. 6:20].
  5. W ustawie z dnia Just [Boga] Fortune jest podana do bogatych i mis – Fortune ubogim; ale Chrystus wzywa ubogich błogosławionych.
  6. W Prawie Bóg mówi: „Miłujcie Tego, który was miłuje i nienawidzi waszego wroga [por. Lv. 19:18 i Matt. 5:43]; Pan nasz, dobry, mówi: „Miłujcie waszych ene – Mies i módlcie się za tych, którzy was prześladują” [por Lukę 6: 1 nn.].
  7.  Twórca P * ustalone szabatu; Chrystus ją znosi [por. Lukę

6: 1 i dalsze ].

  1. Stwórca odrzuca poborców podatkowych jako nie-Żydów i bluźnierczych mężczyzn; Chrystus przyjmuje poborców podatkowych [ Łuk. 5:27 nn.]
  2. Prawo zakazuje dotykania kobiety strumieniem krwi; Chrystus nie tylko ją dotyka, ale leczy [ Łuk.8:45].
  3.  Mosps zezwala na diyorce [Deut. 24: 1], Chrystus temu zabrania [ Łuk. 16:18; 1 Kor. 7:10].
  4. Chrystus [z the.Old Testamentu] obiecuje do żydów resto – racji swego poprzedniego stanu po powrocie ich ziemi, a po śmierci, schronienie w łonie Abrahama in.The podziemnego. Nasz Chrystus ustanowi Królestwo Boże, etyczną i niebiańską misję .
  5. Zarówno miejsce kary jak i miejsce schronienia Stwórcy są umieszczone w podziemnym świecie dla tych, którzy są posłuszni Prawu i Prorokom . Ale Chrystus, Bóg, który do niego należy, ma niebiańskie miejsce odpoczynku i schronienie, o którym Stwórca nigdy nie mówił.
  6. i ĄdOLFyoN HARNACK
  7. [ Marcion s Starting point] (1924)!
  8. * * * The startingrpoint dla Marcion za krytykę traęlition jest UNMIS – takable . Leżał w paulińskiej opozycji ~ Prawa i Ewangelii – z jednej strony tajemniczej, wąskiej i mściwej sprawiedliwości; ón drugiej, miłosiernej miłości. Marcion zanurzył się w Basie myśli listów do Galatów i Rzymian, aw nich odkrył fpllwyjaśnienie pfthe natura oTChristianity , Stary Testament, a thetworld . ^ Lt musiał być dla niego dniem świetnego światła, ale także dniem drżenia nad ciemnością

 

to przyćmiło to światło w chrześcijaństwie, kiedy uznał, że Chrystus przedstawił i ogłosił całkiem nowego Boga. Co więcej , widział on, że religia sama w sobie jest niczym innym, jak wiarą, która porzuca się temu Odkupicielowi – Bogu, który przemienia człowieka, podczas gdy cała poprzednia historia świata jest złym i odrażającym dramatem bóstwa, który nie ma większej wartości niż brzydki i mdlący sam świat, którego jest stwórcą i władcą .

Wszystkie Paufs antytezach religijnych zostały sprowadzone do najostrzejszego ewentualnego wyrażenia przez tego odkrycia – choć to , R przeskalowania porusza się bardzo daleko od intencji Apostoła. Marcionpozostał wierny do tych INTEN – ia onlyrin jego entuzjastycznym pewności danych gratia-gratis (Grace dobrowolna) w przeciwieństwie do The. Justitia ex operibus (sprawiedliwość na podstawie prac), a także w świadomości o Ub er Arion , wyprzedzając R wszystkopowód, z przerażającego stanu zatracenia. To przekonanie obejmowało powszechność odkupienia, w przeciwieństwie do ograniczenia do pojedynczego narodu. Zasada religijne, które podsumować całą wyższą prawdę w opozycji między prawem a Gospleloznacza również zasada, która dla Marcion.explains wHole.of natura i historia. * I

W Marcion ^ New ^ wareness , religii odkupienia i * subiektywności jest nieporównywalnie podniesiona do etycznej metafizyki, która determinuje wszystko. Inexorabie wynikiem była rezygnacja ze Starego Testamentu. * * *

* # *

Stary Testament został porzucony – w tej chwili nowa religia stała naga, wyrwana z korzeniami i bezduszna . Należy odrzucić wszelki dowód od anriquity , a nawet od każdego dowodu historycznego i literackiego. Jeszcze głębsza spekulacja uczyła Marciona, że ta bezbronność i brak dowodów jest wymagana przez samą Ewangelię, którą w związku z tym faktycznie poparli. Łaska jest darmowymi danymi – tak jak Chrystus i Paweł – i to jest cała treść religii. Ale w jaki sposób łaska mogłaby być bezpłatna, gdyby ten, kto ją dał, miał najmniejszy obowiązek jej udowodnienia? Jednak jeśli byłby stwórcą ludzkości, a od samego początku ich nauczycielem i prawodawcą, wówczas byłby zobowiązanyzaakceptować je. Tylko nędzna i poniżająca sofistyka mogła uratować bóstwo przed tym obowiązkiem! Dlatego Bóg nie może mieć żadnego naturalnego ani historycznego związku z ludźmi,których kochał i odkupił – to znaczy, nie może być Stwórcą i Prawodawcą. * * * Odkupiciel-Boga, jedynego prawdziwego Boga, nigdy nie spotkałem człowieka w każdym objawieniu jakiejkolwiek przed jego pojawieniem się w Chrystusie, który jest niezbędny konsekwencją zakresie czynności swego aktu of’redemption . Mógł być rozumiane tylko jako abso – lutely . Obcy ^ Stąd wynika również, że wróg, z których jeden zostaje odkupiony przez Chrystusa, może być nie mniej niż sam świat, wraz ze swoim Stwórcą. Teraz sińce Marcjon pozostał wierny tradycji żydowsko-chrześcijańskiej, o ile zidentyfikował Stwórcę z żydowskim Bogiem, aw Starym Testamencie nie widział fałszywej księgi, ale prawdziwy obraz rzeczywistej historii (niezwykłe ograniczenie dla jego religijnego antyjudaizmu!) , musiał uważać żydowskiego Boga wraz ze swym statutem, Starym Testamentem za prawdziwego wroga.

* # *

Ale dopiero po tym, jak Marcjusz osiągnął jasność co do podstawowej zasady i zasadniczej antynomii, jego nowe zadanie zaczęło się, teraz musi objaśnić za wiarę i

 

 

 

 

 

 

 

X Z „The Ascents of James” ( anabathmoi lakobou ), niepewnej daty , tutaj jako parafraza Epifaniusza (ok. 315-403, biskupa Salamis), Pan. 30.16.6-9. Tłumaczymy krytyczne wydanie Karl’a Holi (Lipsk, 1915).

  1. Słowoanabathnwszwykle oznacza schody lub tym podobne; stąd też błędnie zasugerowano, że książka jest taka sama jak „Drabina Jacoba ” zachowana w języku słowiańskim. Kontekst wskazuje tbat nie TBE patriarcha ale ” bratKOGO Pana” Jakuba {= „James”) jest meant.Awfliwibmosiseridently tutaj stosowane jako synonim anabnsh * «wznoszącej», odnosząc się do wspinaczki Jamesa czy pielgrzymek do Jeru – Salem . (Zobacz HolFs notę ad loc. W jego wydaniu Epifaniusza i G * Strecker , DosJudenchristentttm itt den Pseudokłementinen [Berlin, 1958], s. 252.)

[1]   Ważny elementschematu wczesnego chrześcijaństwaFC Baura (patrz poniżej pp t 399- 408), ożywionego w XX w. Przez H. J * Schoeps ,Tkeologie und Geschichte des Judenchris – tentutns ( Ttlbingen : Mobr- Siebeck , 1949); Żydowskie chrześcijaństwo: spory fakcyjne we wczesnym kościele {Philadelphia: Fortress, 1969); S * G, F. B prowadził don, The Fali ofjerusalem i Christian C hurch (Londyn: SPCK, 1951); i inni.

[2]    Patrz Leander E. Keck, ł < Biedni wśród świętych w żydowskim Chrisie Łianity , „ ZNW 57 (1966): 54- 78 *

[3]   Por. Matt. 11,11 = Lukę 7,28.

[4]   Tak więc Grecy; równoległe przejście w Recognitions brzmi „świadectwa”,fragment Recognitions dodaje, w zdaniu, które może dobrze wrócić do pierwotnej Kefygmittty } porównania dwunastu apostołów z dwunastoma miesiącami roku, a więc milczącego zepsucia jakiegokolwiek „trzynastego” pretendent do apostolstwa , taki jak Paweł, jest nieautentyczny,

[5] Lukę 10:18; prawdopodobnie rozumiane tutaj jako * aluzja do wizji Damaszku Pawła: patrz Dz. Ap. 9: 3 i poniżej, Hom . XVII, 14,5,

[6]   To zdanie pokazuje, że Szymon Mag nie mógł być oznaczony przez oneginalnego Kerygmatę , ponieważ Szymon, który uważał się za manifestację Najwyższej Mocy, nie ” prtóich ” w imię (Pana) „.

[7]   Matt, 7:15.

[8] Ireneusz ( Haer . 1,27.1 -2J ^ uznawały Marcion jako gnostyckich i związane z nim syryjskiego gnostyckiej jteacher w Rzymie nazwał Cerdo i kilka współcześni uczeni mają albo niejawnych Marcion jako gnostyckich lub podkreślić jego bliskość do gnostyk myślał * patrz, np * g Hans Jonas. Gnostycki Reli – gion (2nd ed rBoston beacon, 1963) * 137-39; Barbara Aland ” Marcjon : Versuch einer neuen INTERPRETACJA ”ZTK 20 (1973) 420 -47;   i Kurt Rudolph, Gnosis (San Francisco: Harper-Collins, 1983), 313-17.

6 * Hans Jonas, „Ograniczenie O £ Gnostyckim Fenomen-Typologiczna i historie„, w The ON – dżiny w Gnostycyzmu t wyd. Przez Ugo Bianchi (Leiden: Brill, 1967, 104).

[10] W tym wittidsm , Wykonane znany przez Harnacka został wymyślony Franz Overbeck , jak mówi się Christentum i Kultur (Basel B. Schwabe, 1919), 218f,

[11], nie jest włączone, są fragmenty Clemem z Alexahdria t który ukazujący Marcion jako rodnika Platonist ( Stroni . 3.12.1-25.4, szczeg. 3,21.2), a więc jako osoba, której punkt początkowy był filozof zamiast apostoła *

[12] refćrence jest Adolf von’Harnack w arbitrażowej Marcion : Das Evangelium vomfretnden Gott (Leipzig Hinrichs , 1921). Spcond wydanie tej pracy (1924) jest obecnie dostępna w języku angielskim: Marcion : Ewangelia Alien God T Trans. byj . E. Steelyand L, D. Bierma (Durham: Labyrinth, 1990).

t Od Traktat oflrenaeus of Lugdununt przeciwko herezje, tr. FR Montgomery Hitchcock (Londyn: SPCK, 1916), 1. 41 i. („1,25 * 1 w wyd. Harvey’a, 1,27 w MassueFs” ), Ireneusz ( ca * 130-ca.200), pochodzący z Azji Mniejszej, był biskupem Lyonu,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Paul as Satan’s Apostle:
Jewish-Christian Opponents

Paul’s letter to Galatians attests to a vigorous conflict between the apostle and certain rival missionaries who insisted that Gentile Christians must be circumcised and must adhere to the Law of Moses. While Paul’s vehement self-defense was apparently successful at that time in Galatia, the opposition was not silenced. Again and again in the writings of the church fathers, we hear of Jewish-Christian groups who were incensed by Paul’s strictures against circumcision and the law and who refused to acknowledge the authority of his writings. The Elkesaites were one such group, who appear to have traced their origin to a prophet named Elkesai (fl. 101). According to Origen (cited in Eusebius, Hist. eccl. 6.38), they rejected Paul entirely. It is irony that Mani (216t-276), the founder of« Manichaeism, grew up in this baptismal sect. At the age of twenty-four, he received his heavenly call, became “an apostle of light,” was expelled from the Elkesaites, and began to spread “the religion of ligt” with Pauline missionary zeal. Like Paul, Mani typically referred to him- self as an “apostle of Jesus Christ.” The precise naturę of the Jewish-Christian groups is as difficult to determine as is the precise character of those earlier opponents in Galatia. The most important of them are called Ebionites, from the Semitic word for “poor,” and on the basis of passages such as Romans 15:26 and Galatians 2:10 they have been identified as descendants of the original disciples in Jerusalem.[1] That is improbable, although it is clear that some of the Ebionitesthemselves labored to establish such a connection in the second and third centuries.[2] The orthodox heresiologists classified the Ebionites with the Gnostics. While that guilt-by- association is to be taken with a grain of salt, it is true that the groups we know most about were quite syncretistic. The Jewishness of the group that produced the Kerygmatu Petrou excerpted below, for instance, would seem bizarre from the perspective of rabbinic Judaism; it could more readily be compared with such esoteric groups as the Essenes. Not surprisingly, the picture of Paul represented by these sources is a very fiat caricature. The originators of these traditions seem to have had no substantial information about Paul. The main points are drawn from the letters and Acts. Stories are concocted, apparently, out of thin air (as in The Ascents of James) or adapted from existing legends (as in the curious story of Paul’s attack on James, which has some connection with the legend of James’ martyrdom recounted by Hegesippus5). Even on the central point of contention, Paul’s rejection of the law, there is no clarity. The Jewish-Christian groups had, of course, no interest in repeating the subtleties of Paul’s argument; Paul’s supporters had trouble enough with those. In fact there is little indication that specifically Pauline attitudes toward the law were under discussion. They attacked the Paul depicted by the slowly solidifying main stream of catholic Christianity, all now practically more or less free of the law, at least in its ceremonial aspects. The intricately nuanced argument of the Letter to the Romans was hardly understood by either side, nor was there much incentive to try.

AMBROSIASTER [The Non-Apostle] (late fourth century)|

Those Jewish believers who nevertheless continued to observe the law of Moses denied that-Paul was an apostle because he taught that it was no longer necessary to be circumcised or to observe the sabbath. Even the other apostles thought that he was teaching something different because of this, and they denied that he was an apostle. But to the Corinthians Paul was an apostle, because they had seen the signs of Gods power in him.

ANONYMOUS [A False Proselyte] (third century ?)

They [sc. the Ebionites] invoke other acts of apostles, in which are many things full of impiety, which they use primarily to arm themselves against the truth. They also produce certain pilgrimages1 and expositions, namely in „The Ascents of James,” pretending that James spoke against the Temple and the sacrifices and against the tire of the altar, and many other things full of empty talk. So also, in the same place, they are not ashamed to slander Paul, using certain charges trumped up by the malice and error of their pseudo-apostles. They say that he was not only a Citizen of Tarsus, as he himself admits and does not deny, but also of Greek origin, basing this on the passage in which Paul candidly says, “I am a Tarsan, Citizen of no mean city” [Acts 2 k39]. Then they declare that he was a Greek, child of a Greek mother and a Greek father. He went up to Jerusalem, they say, and when he had spent some time there, he was seized with a passion to marry a daughter of the priest. For this reason he became a proselyte and was circumcised. Then, when he failed to get the girl, he flew into a ragę and wrote against circumcision and against Sabbath and Law.

EPIPHANIUS [The Cerinthians] (ca. 375)!

For they use the Gospel according to Matthew—in part, because of the human genealogy, but not all of it—and they adduce this proof-text from the Gospel: „It is enough for the disciple to be like his teacher” [Matt. 10: 25]. What then, they say—Jesus was circumcised; be circumcised yourself. Christ lived according to the Law, they say, and you must do the same. Hence some of these, like men seized by poisonous drugs, are convinced by the specious arguments based on Christs having been circumcised. They break with Paul because he does not accept circumcision, but they also reject-him because he said, „You who would be justified by the law have fallen away from grace” [Gal. 5:4] and “If you receive circumcision, Christ will be of no advantage to you” [Gal. 5:2],

ANONYMOUS [Messenger of Satan] (ca. 2oo?)J The Letter of Peter to James

1 Peter to James the lord and bishop of the holy church. By the Father of all things through Jesus Christ (may you be) in peace always.

2 Knowing that you, my brother, eagerly pursue what is of common benefit to us all, I request and implore you not to impart the books of my preaching which I am sending you to any of the Gentiles, nor even to a fellow Jew before he is tested. But if someone, upon examination, is found worthy, then to him you may hand them over, in the same way as Moses handed on (the tradition) to the seventy who succeeded to his chair. 3 Because of this, the fruit of his precaution is apparent until the present. For his fellow nationals everywhere hold to the same rule of monotheism and the same moral constitution, since they cannot be led by the ambiguities of scripture to adopt any other viewpoint. 4 Rather they try to cor­rect the disagreements of the scriptures according to the norm handed down to them, in case anyone who chances not to know the traditions should be shocked by the ambiguous statements of the prophets. 5 For this reason they permit no one to teach until he has leaned how the scriptures ought to be used. Thus among them there is one God, one Law, one Hope.

2 In order then that the same situation may obtain among us, hand over the books of my preachings to our seventy brothers with similar secrecy, that they may prepare those who want to take up the office of teacher. 2 Otherwise, if this is not done, our word of truth will be divided into many opinions. It is not as a prophet that I know this; rather I already see the beginning of this evil. 3 For some of those of Gentile origin have rejected my lawful proclamation, accepting rather a lawless and silly teaching of “the enemy.”1 4 And even while I am still alive some have undertaken to distort my words, by certain intricate interpretations, into an abolition of the law, as if I myself thought such a thing, but did not preach it openly— God forbid! 5 For to take such a position is to act against the Law of God which was spoken through Moses and whose etemal endurance was attested by our Lord. For he said: „Heaven and earth will pass away; not an iota, not a dot, will pass from the law.” 6 And he said this, “that every- thing might comę to pass.”2 But these people who have my mind at their disposal, I know not how, undertake to interpret the words which they heard from me morę intelligently than I who spoke them. They tell those who are taking instruction from them that this is my opinion—something I never dreamed of. 7 If they dare to fabricate this kind of lies while I am still alive, how much morę will they dare to do who come after me?

(Homily II, 16—17)

16 As in the beginning God, who is one, created first the heaven, then the earth, like a right and ,left- hand, so he also arranged all the pairs in sequence. In the case of men, however, he no longer does this, but reverses all the pairs. 2 For while from him the first things are better, the second inferior, in the case of men we find the opposite: the first things are worse, the second better. 3 Thus-from Adam, who was madę in the image of God, came first the unjust Cain, second the just Abel. 4 Again, from the one whom you call Deucalion symbols of two spirits were sent forth, an impure and a pure, that is the black raven and the white dove second. 5 And from founder of our nation, Abraham, two different ones3 were bom, first Ishmael, then Isaac who was blessed by God. 6 In the same way again two issued from Isaac, Esau the impious and Jacob the pious. 7 Thus in order came first, as firstborn in the world, the High Priest [sc. Aaron], then the Lawgiver [sc. Moses]. 17 In the same way—for the pair pertaining to Elijah, which ought to come (next), was deliberately postponed until another time, to take it up accord- ing to plan at another, appropriate moment— 2 therefore he who is „among those born of women”[3] came first, then he who is among the sons of men appeared second. 3 By following this sequence anyone can under- stand to whom “Simon” [i.e., Paul] belongs, who first went to the Gentiles, before me, and to whom I [sc. Peter] belong, who came after him, appear- ing as light after darkness, as knowledge after ignorance, as healing after sickness. 4 Thus, as the True Prophet told us, first a false gospel must come through a certain deceiver, and then, after the destruction of the holy place, a true gospel must be propagated secretly in order to rectify the existing heresies.

* 6 *,         (Homily XI, 35, 3—6)

35 * * * 3 Our Lord and Prophet who commissioned us explained to us how the evil one, having disputed with him without success for forty days, promised to send apostles ffom his retinue for the purpose of deception.

4 Therefore remember above all not to receive any apostle or prophet or teacher who has not first presented his gospel to James—who is called the brother of the Lord and to whom the direction of the church of the Hebrews in Jerusalem was entrusted—and comes to you with witnesses.[4]

5 Otherwise the wickedness that disputed.with the Lord for forty days and could do nothing, and which later “fell like lightning from heaven” to earth,[5] would send against you a herald, as now he has sent “Simon” agaiństus, preaching, under pretext of the truth, in, the(name of our Lord,[6] but actually sowing error. 6 ,For this reason the one who commissioned us said, “Many shall come to you in sheep’s’ clothing, but inwardly they are ravenous wolves; by their fruits you shall know them.”[7]

(Homily XVII, 13—19)

jfc *            £

13 When “Simon” heard this, he interrupted [Peter] to say, “* * %You assert that you thoroughly understand your teacher’s concerns because, in his physical presence, you saw and heard him directly, but no one else could gain such understanding by meansmf a dream or a vision. 2’But I shall show that this is false. One who hears something directly cannot be quite certain about what was said, for the mind must consider whether, being merely human, he has been deceived by the sense impression. But the vision, by the very act of appearing, presents its own proof to the seer that it is divine. First give me an answer to this.’’

14 And Peter said, M 3 The prophet, once he has proved that he is a prophet, is infallibly believed in the matters which are directly spoken by him. Also, when his truthfulness has been previously recognized, he can give answers to the disciple, however the latter may wish to examine and interrogate him. But one who puts his trust in a vision or an apparition or dream is in a precarious position, for he does not know what it is he-is trusting. 4 For it is possible that it is an evil demon or a deceitful spirit, pretending in the speeches to be what he is not. 5 Then if anyone should wish to inquire who it was who spoke, he could say of himself whatever he chose. Thus, like an evil flash of lightning,9 he stays as long as he chooses and then vanishes, not remaining with the inquirer long enough to answer his questions. * * *”

16 And Peter said, “ * * * We know * * * 2 that many idolaters and adulterers and all kinds of sinners have seen visions and true dreams, while others have seen appearances of demons. For I assert that it is not possible to see the incorporeal form of Father or Son, because mortal eyes are dazzled by the great light. 3 Therefore it is not because God is jealous, but because he is merciful that he remains invisible to flesh-oriented man. For no one who sees can survive.1 4 For the extraordinary light would dissolve the flesh of the beholder, unless the flesh were changed by the ineffable power of God into the naturę of light, so that it could see the light—or unless the light-substance were changed into flesh, so that it could be seen by flesh. For the Son alone is able to see the Father without being trans- formed. The case of the righteous is different: in the resurrection of the dead, when their bodies, changed into light, become like angels, then they will be able to see. Finally, even if an angel is sent to appear to a man, he is changed into flesh, that he can be seen by flesh. For no one can see the incorporeal power of the Son or even of an angel. But if śomeone sees a vision, let him uncłerstand this to be an evil demon. *•

But it is obvious that impious people alscrsee true visions and dreams, and I can prove it from scripture [The cases^bf Abiihelech (Gen. 20:3 ff.), the Egyptian Pharaoh (Gen. 41), and ‚Nebuchadnezzar (Dan. 2) are adduced.] * * * 5 Thus the fact that one sees visions and dreams and appa- ritions by no means as sur es -that he is a religious person. Rather, to the pure and innate religious mind the truth gushes up/not eagerly courted by a dream, but granted to the good by intelligence.

16 It was in this way that the Son was revealed to me by the Father. ThereforeT know what the naturę of revelation is, sińce I leamed it myself. [The following passage discusses PeteFs Confession, as recounted in Matt. 16:13—16, then cites Num. 2:6—8.] * * * 6 You see how revelations of anger are through visions and dreams, while those to a friend are ‘mouth to mouth/2 by sight and not by puzzles and visions and dreams, as they are to an enemy. 17 So even if our Jesus did appear in a dream to you, making himself known and conversing with you, he did so in anger, speaking to an opponent, That is why he spoke to you through visions and dreams—through revelations which are extemal. 2 But can anyone be ąualified by a vision to become a teacher? And if you say it is possible, then why did the Teacher remain for a whole year conversing with those who were awake? 3 How can we believe even your statement that he appeared to you? How could he have appeared to you, when your opinions are opposed to his teaching? 4 No, if you were visited and taught by him for a single hour and thus became an apostle, proclaim his utterances, interpret his teachings, Iove his apostles—and do not strive against me, who was his companion. For you have ‘ opposed’ me,5 the firm Rock, foundation of the church.4 5 If you were not an enemy, you would not slander me and disparage what is preached by me, as if I were obviousIy ‘condemned’5 and you were approved. 6 If you cali me ‚condemned,* you are accusing God who revealed the Christ to me, and are opposing the one who blessed me because of the reve!ation. 7 Rather, if you really want to work together for the truth, first leam from us what we learned from him. Then, having become a disciple of the truth, become our fellow-worker.*’

ANONYMOUS

[Persecutor of the Faith] (datę unknown)

[The preceding chapters describe a debate in Jerusalem between the apos­tles and the leaders of each of the Jewish sects.] * * * And when matters were at that point that they should come and be baptized, sorae one of our enemies,1 entering the tempie with a few men, began to ery out, and to say, ‘What mean ye, O men of Israel? Why are you so easily hurried on? Why are ye led headlong b*y most miserable men, who are deceived by a magician?* While he was. thus speaking, and adding morę to the same effect, and while James the bishop was refuting him, he began to excite the people and to raise a tumult, so that the people might not be able to hear what was said. Therefore he began to drive all into confusion with shouting, and to undo what’ had been arranged with much labour, and at the same time to reproach the priests, and to enrage them with revilings and abuse, and like a madman, to excite every one to murder, saying, ‘What do ye? Why do ye hesitate? Oh, sluggish and inert, why do we not lay hands upon them, and puli all these fellows to pieces?’ When he had said this, he first, seizing a strong brand from the altar, set the example of smiting. Then others also, seeing him, were carried away with like madness. Then ensued a tumult on either side, of the beating and the beaten. Much blood is shed; there is a confused flight, in the midst of which that enemy attacked James, and threw him headlong from the top of the steps; and supposing him to be dead, he cared not to inflict further Violence upon him.

But our friends Iifted him up, for they were both morę numerous and morę powerful than the others; but, from their fear of God, they rather suffered themselves to be killed by an inferior force, than they would luli others. But when the evening came the priests shut up the tempie, and we returned to the house of James, and spent the night there in prayer. Then before daylight we went down to Jericho, to the number of 5000 men. Then after three days one of the brethren came to us from Gamaliel, whom we mentioned before, bringing us secret tidings that that enemy had received a commission from Caiaphas, the chief priest, that he should arrest all who believed in Jesus, and should go to Damascus with his letters, and that there also, employing the help of the unbelievers, he should make havoc among the faithful; and that he was hastening to Damascus chiefly on this account, because he believed that Peter had fled thither. And about thirty days thereafter he stopped on his way while passing through Jericho going to Damascus. At that time we were absent, having gone out to the sepulchres of two brethren which were whitened of themselves every year, by which miracle the fury of many against us was restrained, because they saw that our brethren were had in remembrance before God. * * *

  1. LOUIS MARTYN [Pau’s Opponents in Galatia] (1985)^

Widely Accepted Portrait of Early Christian Missions

That the early church was passionately evangelistic is clear to every reader of the New Testament. Equally clear, or so it would seem, is the scholarly consensus that when Christian evangelists—notably Paul and his co- workers—took the step of reaching beyond the borders of the Jewish peo­ple, they did so without requiring observance of the Jewish Law. The work of these evangelists, in tum, is said to have sparked a reaction on the part of firmly observant Christian Jews, who, seeing the growth of the Gentile mission, sought to require observance of the Law by its converts. Struggles ensued, and the outcome, to put the matter briefly, was victory for the mission to the Gentiles, for the Law-free theology characteristic of that mission, and for tKe churches produced by it. In broad terms such is the standard portrait of early Christian missions. That portrait was codified at the beginning of the twentieth century by the great historian Adolf yon Hamack (1851—1930). However varied the Gentile mission may have been in minor regards, in respect to the Jewish Law all primaryevangelistic efforts toward Gentiles were the same: The Gentile mission was the mis­sion loosed from observance of the Law.

This portrait is not arbitrary. Harnack and his successors drew it on the

■f From “A Law-Observant Mission to Gentiles/7 first published in Scottisfo Journal of Theology 38 (1985): 307-24; revised and reprlnted in Martyn, Theological Jsswesittthe Letters of Paul {Nash- ville: Abingdon, 1997), 7-24. Reprinted by per mission, Martyn is Edmund Robinson Professorof Biblical Theology Emeritus, Union Theological Seminary in New York.

 

The Only T rue-Apostle: Marcion’s Radical Paul

 

While the Valentinians and other Gnostics emphasized Paul, there was no one in the ancient church, either „heretic” or “orthodox,” who madę such serious and exclusive claims on Paul and Paul alone as did Marcion. Born some twenty or thirty years after Paul’s death, MaTcion became conyinced that salvation by grace alone was the purest essepce of the Christian gospel. But carried to its logical conclusion, he believed this would mean that the God of grace mani- fested in Jesus Christ was distinct from the God of the Old Testament. The creation and the lń\V were the products of the God óf justice, but humanity^ hope lay in the God of pure love, unknown before Christ and totally unrelated to this world. Catholic Christianitys insistence on the identity of the two Gods was in iyiarcion’s eyes a*devilish mixture of opposites, the result of a Judaizing conspiraęy.in which alj the apostIps’except Paul had engaged. They had even dared to coirupf: the text of Raul’s letters, which must therefore be expurgated of references^o the Cpeator and his prophets. Marcion produced his own “crit- ical” rJew Testament, which some scholars have claimed was the first strictly defined Christian canon of scripture.1 To it he added his single original writing, \Vhe Ariti£beses^portions of which are ąuoted below.2

 

WKen MarciQn’s’ teaching of the two rival góds got him expelled from the church in Robie—according tb one repbrt he had been excommunicated years earlier from hisdiome church -in Śinope, Pontus, ófwhich his own father was bishop3—he. set about to reform the -church from without, establishing inde­pendent parishes and dipceses; tighfly disciplined and;organized on lines par- allel to the .catholics. TJisreformer’,s zeal was prodigious—for good reason Harnapk has seen in him a second-century Luther—and his success was so gre^that his cjiurches were serious contenders for dominance over the cath- olicsin many parts of the empire for two centuries. „Tracts ‘Against Marcion’ were still being written,”’notes Bardeńhewer, “when the name of Valentinus had long sińce faded a\Vay. ”4

Marcion was’not a Gnostic. True, some elements of his thought are shared by Gnostics[8] and his hatred of the world resembles the Gnostics existential nausea,[9] but he rejected allegory as an interpretative method, denied that any form of orał tradition (especially esoteric secret tradition) was authoritative, and repudiated cosmogonic mythology—all of which were characteristic of Gnosticism. Above all, his doctrine of grace was fundamentally anti-Gnostic. For the Gnostic, salvation of the spiritual part of humanity is possible only because that part is consubstantial with the saving deity. For Marcion the essence of grace is that the good God is totally other; he has no relationship with humans before his absolutely free decision to save them. In this radical notion of grace, Marcion is not Gnostic, but ultimately Pauline. Yet it is a 5erversely one-sided (one might say with Hamack, perversely consistent) Pau- inism which, in its very zeal to be truły Pauline, has demolished the dialectic that is most characteristic of Paul’s genius. Marcion was the only one in the second century who understood Paul, said Harnack, and he misunderstood him.[10]

 

Since no connected work by Marcion survived the finał suppression of his schism, he must be represented here only by ą few hostile but revealirig words from two of his orthodox opponents,[11] by conjectured fragments of his Antith– eses, and by excerpts from a modern description of his thought which has become a scho!ar’s classic.[12]           (

IREN/EUS

[Marcion] (ca, i8o)f

Marcion of Pontus . . . increased the [Gnostic;] school through his unblushing blasphemy against Him who was proclaimed as God by the law and the prophets, declaring that He was the ćause of evils, desirous of war, changeable in opinion and‘the author of inconsistent statements. He says that Jesus came from the Fąfher, who’is above the Creator, to Judaeą in the time of Pontius Pilate the^cwemorj who was the procuratof of Tiberius Caesar, and in the form of a man was manifested to the people who were then in Judaea. He says that he rendered nuli arięj void the prophets and the law and all the works of the Creator God, whorn they cali Cosmocrator. He used an expurgated edition of the Gospel of Lukę, removing all the passages that referred ‘to the birtK of oiir Lord, and many things from his

 

 

 

teaching in which he very plainly referred to the creator of this universe as his Father. In the same way he mutilated the Epistles of Paul, cutting out all that the Apostle said about the God who madę the world, dud which went to show that he was the Father of our Lord Jesus Christ, and also passages bearing on the advent of our Lord, which that Apostle had quoted from the prophets.

TERTULLIAN

[Marcionłs Special Work] (“7)t

* * * Marcions special and principal work is the separation of the law and the gospel; and his disciples will not deny that in this point they have their very best pretext for initiating and confirming themselves in his heresy. These are Marcions „Antitheses,” or contradictory propositions, which aim at committing th^ aospelto a variance with the law, in order that from the diversity of the two documents which contain them, they may contend for a diversity of gods also. * * *

MARCION

The Antitheses (ca. 140?)!

9:47].

  1. Joshua conquered the land with violence and terror; but Christ for- bade all yiolence and preachędmeręy and peace.
  2. The God of Creation did not restorę; the sight of the blinded Isaac, but our Lord, bećause he is good, opened the eyes of many blind men [Lukę 7:21].

Moses intervened unbidden in the brothers’ ’quarrel, chiding the offender, “Why do you strike your neighbor?” But he \tfas rejećted by him with the words, “Who madę you master or judge over us?” Christ, on the contrary, when someone asked him to settle a question *of inheritance between him and his brother, refused his assistance even in so honest a cause—because he is the Christ of the Good, not of the Just God—and said, ,(Who madę me a judge over you?” [Lukę 12:13 f.]

  1. At the time of the Exodus from Egypt, the God of Creation com- marided Moses, “Be ready, your loins girded, your feet shod, staffs in.your hands, knapsacks on your shoulders, and carry off gold and silver and everything that belongs to the Egyptians” [cf. Exod. 3:22; 11:2; 12:35]. But our Lord, the good, said to his disciples as he sent them into the world: “Have no sandals on your feet, nor knapsack, nor two tunics, nor coppers in your belts” [cf. Lukę 9:3].
  2. The prophet of the God of Creation, when the peo£>le was engaged in battle, climbed to the mountain peak-and extended his hands to God, imploring that he luli as many as.possible in the battle. [cf. Exo‘d: 17:8,ff.]. But our Lord, the good, extended his hands [on the cross] not to kill men, but to save them.
  3. In the Law it is said, “An eye for an eye, a tooth for a tooth” [Exod. 24:24; Deut. 19:21]. But the „Lord, being good, says in the Gospel: “If anyone strikes you on the cheek, offer him the other as well” [cf. Lukę 6: 29].
  4. In the Law it is said, “A coat for a coat.” [Where?] But the good Lord says, “If anyone takes your coat, give him your tunic as well” [Lukę 6:29],
  5. The prophet of the God of Creation, in order to kill as many as possible in battle, kept the sun from going down until he finished anni- hilating those who madę war on the people [Josh, 10:12 ff.]. Bufthe Lord, being good, says: “Let not thfe sun go down on your anger” [Eph. 4:26],
  6. David, when he besieged Zioń, was opposed by the blind who sought

to prevent his entry, and he had them killed. But Christ came’ffeely to help the blind.                                                                                                                                                     ».

  1. The Creator, at the request of Elijah, sent the plague of fire [2 Kings 1:9—12]; Christ however forbids the disciples to beseech fire from heaven [Lukę 9:51 ff.].
  2. The prophet of the God’of Creation commanded bears to come from the thicket and.devour the children who had opposed him [2 Kings 2:14]; the good Lord, however, says, “Let the children come to me and do not forbid them, for of such is the Kingdom of Heaven” [Lukę 18:16],
  3. Elisha, prophet of the Creator, healed only one of the many Israelite lepers, and that a Syrian, Naaman: But Christ, though himself, “the alien,” healed an Israelite, whose owh Lord did not want him healed. Elisha used materiał for the healing, namely water, and seven times; but Christ healed through a single, Barę word. Elisha healed only one leper; Christ healed ten, and this, cóntrary to the Law. . . .
  4. The prophet of the Creator says: “My bow is strung and my arrows are shkrp agairftt thbm” [Isa. 5:28]; the Apostle says: “Put on the armor of God, tHat you ma^ quench the fiery arrows of the Evil One” [Eph. 6:11, 16].
  5. The Creator says, “Hear and hear, but do not understand” [Isa. 6: 9]; Christ on the cóntrary says, “He who has ears to hear, let him hear” [Lukę 8:8, etc.].
  6. The Creator says, “Cursed is everyone who hangs on the tree” [Deut. 21:23,] but Christ suffered the death of the cross [cf. Gal. 3:13 f.].
  7. The Jewish Christ was designated by the Creator solely to restore

the Jewish people from the Diaspora; but our Christ was commissioned by the good God to liberate all mankind.

  1. The Good is good toward all men; the Creator, however, promises salvation only to those who are obedient to him. The Good redeems those who believe in him, but he does not judge those who are disobedient to him; the Creator, however, redeems his faithful and judges and punishes the sinners.
  2. Cursing characterizes the Law; blessing, the faith.
  3. The Creator commands to give to one’s brothers; Christ, however, to all who ask [Lukę 6:30],
  4. In the Law the Creator said, “I make rich and poor [cf. Prov. 22: 2]; Jesus callsjthe poor tlessed[Lukę 6:20].
  5. In the Law of the Just [God] fortunę is given to the rich and mis- fortunę to the poor; but Christ calls [only] the poor blessed.
  6. In the Law God says, “Love him who loves you and hate your enemy [cf. Lv. 19:18 and Matt. 5:43]; our Lord, the good, says: “Love your ene- mies and pray for those who persecute you” [cf. Lukę 6:1 ff.].
  7. The CreatorP*established the Sabbath; Christ abolishes it [cf. Lukę

6:1 ff.].

  1. The Creator rejects the tax collectors as non-Jews and profane men; Christ accepts the tax collectors [Lukę 5:27 ff.]
  2. The Law forbids touching a woman with a flow of blood; Christ not only touches her, but heals her [Lukę 8:45].
  3. Mosps permits diyorce [Deut. 24:1], Christ forbids it [Lukę 16:18; 1 Cor. 7:10].
  4. The Christ [of the.Old Testament] promises to the Jews the resto- ration of their former condition by return of their land and, after death, a refuge in Abraham’s bosom in.the underworld. Our Christ will establish the Kingdom of God, an etemal and heavenly pOssession.
  5. Both the place of punishment and that of refuge of the Creator are placed-in the underworld for thosfe who obey the Law and the Prophets. But Christ’ańd the God who.belongs to him have a heavenly place of rest and a haven, oLwhich the Creator never spoke.
  6. i ĄdOLFyoN HARNACK
  7. [Marcion s Starting point] (1924)!
  8. * * * The startingrpoint for Marcion’s criticism of the traęlition is unmis- takable. It lay in the Pauline opposition of~Law and Gospel—on the one side mdlicious^narrow, and vindictive justice; ón the other, merciful love. Marcion immersed himself in the basie thought of the Letters to Galatians and Romans, and in them he discovered the fpll explanation pfthe naturę oTChristianity, the Old Testament, and thetworld.^ltmust have been for him a day of brilliant light, but also a day of trembling over the darkness

 

that had eclipsed this light in Christianity, when he recognized that Christ presented and proclaimed a quite new God. Moreoverj he saw that religion itself is nothing else than the faith that abandons itself to this Redeemer- God who transforms man, while the whole of previous world history is the evil and repulsive drama of a deity who possesses no higher value than the duli and nauseating world itself, of which he is the creator and govemor.

All of Paufs religious antitheses were brought to the sharpest possible expression through this discovery-—though this,r exaggeration móves very far from the apostle’s intentions. Marcion remained true to those inten- tions onlyrin his enthusiastic certainty of gratia-gratis data (grace freely given) in contrast to the.justitia ex operibus (righteousness based on works), as well as in the consciousness of a Ub er arion, surpassing rall reason, from a terrifying State of perdition. This conviction included the universality of redemption, in contrast to its restriction to a single people. The religious principle that summed up all higher truth in the opposition between Law and Gosplel is-also the principle which for Marcion.explains the wHole.of naturę and history.* i

In Marcion^ new^wareness, the religion of redemption and*subjectivity is incomparably heightened to an ethical metaphyąics that determines everything. The inexorabie result was the abandonment of the Old Tes­tament. * * *

* # *

The Old Testament was abandoned—in that moment, however, the new religion stood naked, uprooted and defepseless. One must renounce all proof from anriquity, indeed every historical and literary proof. Yet a deeper speculation taught Marcion that this defenselessriess and lack of proof was demanded by the Gospel itself, which therefore they actually supported. Grace is gratis data—so taught both Christ and Paul—and that is the entire content of the religion. But how could grace be gratis data if he who gave it had also the least obligation to prove it? Yet if he were the creator of mankind, and their tutor and lawgiver from the beginning, then he would be obliged to accept them. Only a miserable and groveling sophistry could save the deity from this obligation! Hence God must have no natural or historical connection with the menwhomhe loved and redeemed—that is, he cannot be the Creator and Lawgiver. * * * The Redeemer-God—the only true God—has never encountered man in any revelation of any kind before his appearance in Christ: that is the necessary consequence of the naturę of his act of’redemption. He could be understood only as the abso- lutely alien.^Thence it follows also that the Enemy, from which one is redeemed through Christ, can be nothing less than the world itself, together with its Creator. Now sińce Marcion remained true to the Jewish- Christian tradition insofar as he identified the Creator with the Jewish God, and in the Old Testament saw not a false book, but the true depiction of actual history (a remarkable limitation to his religious anti-Judaism!), he had to regard the Jewish God together with his charter, the Old Tes­tament, as the real Enemy.

* # *

But only after Marcion achieved clarity about the basie principle and basie antinomy did his new task begin, He must now expound for faith and

 

 

 

 

 

 

 

X From ‚The Ascents of James” (anabathmoi lakobou), of uncertain datę, here as paraphrased by Epiphanius (ca. 315—403, bishop of Salamis), Pan. 30.16.6—9. We translate the critical edition by Karl Holi (Leipzig, 1915).

  1. The wordanabathnwsordinarily means staircase or the like; hence it was once wrongly suggested that the book was the same as the “Ladder ofJacob” extant in Slavonic. The context shows tbat not tbe patriarch but the „brotherof the Lord” Jacob {= „James”) is meant.Awfliwibmosiseridently used here as a synonym of anabnsh* “ascent,” referring to James’ ascents or pilgrimages to Jeru- salem. (See HolFs notę ad loc. in his edition of Epiphanius and G* Strecker, Dos Judenchristentttm itt den Pseudokłementinen [Berlin, 1958], p. 252.)

[1]   An important element in F. C. Baur*s scheme of early Christian development (see below ppt 399— 408), revived in the twentieth cenimy by H. J* Schoeps, Tkeologie und Geschichte des Judenchris- tentutns (Ttlbingen: Mobr-Siebeck, 1949); Jewish Christianity: Factional Disputes In the Early Church {Philadelphia: Fortress, 1969); S* G, F. B ran don, The Fali ofjerusalem and the Christian Church (London: SPCK, 1951); and others.

[2]    See Leander E. Keck, ł<The Poor among the Saints in Jewish Chris Łianity,” ZNW 57 (1966): 54— 78*

[3]   Cf. Matt. 11.11 = Lukę 7.28.

[4]   So the Greek; the parallel passage in the Recognitions reads „testimonials,” The Recognitions passage adds, in a sentence that may well go back to the original Kefygmctta} a comparison of the twelve apostles with the twelve months of the year, thus tacitJy decjaring any “thirteenth” claimant to apostolidty, such as Paul, to be inauthentic,

[5]   Lukę 10:18; probably understood here as*an allusion to Paul’s Damascus vision: see Acts 9:3 and below, Hom. XVII, 14,5,

[6]   This phrase shows that Simon Magus could not have been meant by the onginal Kerygmata, for Simon, who regarded himself as a manifestation of the Supreme Power, did not^prtóich “in the name of (the) Lord.”

[7]   Matt, 7:15 f.

[8]   Irenaeus (Haer. 1,27.1 -2J^regarded Marcion as a Gnostic and linked him with a Syrian Gnostic jteacher in Romę named Cerdo, and several modern scholars have either classified Marcion as a Gnostic or emphasized his closeness to Gnostic thought* See, e*g., Hans Jonas, The Gnostic Reli- gion (2nd ed,rBoston: Beacon, 1963), *137—39; Barbara Aland, „Marcion: Versuch einer neuen Interprętation,” ZTK 20 (1973): 420-47; and Kurt Rudolph, Gnosis (San Francisco: Harper- Collins, 1983), 313-17.

6* Hans Jonas, „Delimitation o£ the Gnostic Phenomenon—Typological and Historical,” in The Oń- gins of Gnosticismt ed. by Ugo Bianchi (Leiden: Brill, 1967), 104.

[10] This wittidsm, madę famous by Harnack, was coined by Franz Overbeck, as he says in Christentum and Kultur (Basel; B. Schwabe, 1919), 218f,

[11] Not included here are excerpts from Clemem of Alexahdriat who depicts Marcion as a radical Platonist (Stroni. 3.12.1—25.4, esp. 3,21.2) and thus as someone whose starting point was the philosopher rather than the apostle*

[12]  The refćrence is to Adolf von’Harnack’s magisterial Marcion: Das Evangelium vomfretnden Gott (Leipzig: Hinrichs, 1921). The spcondedition of that work (1924) is now available in English: Marcion: The Gospel of the Alien GodT trans. byj. E. Steelyand L, D. Bierma (Durham: Labyrinth, 1990).

t From The Treatise oflrenaeus ofLugdununt against the Heresies, tr. by F. R. Montgomery Hitch­cock (London: SPCK, 1916), 1. 41 i. (“ 1.25*1 in Harvey*s ed. oflrenaeus, 1.27.2 in MassueFs), Irenaeus (ca*130—ca.200), a native of Asia Minor, was bishop of Lyons,