7 Księga Adama (7 Adm)

 

 

Testament Adama (wersja arabska)

Drugą przedstawioną przez nas wersją jest TESTAMENTUM ADAMI. Ta wersja jest zwykle dołączana do Syryjskiej KSIĘGI JASKINI SKARBÓW. Najwcześniejszy rękopis pochodzi z VI wieku, ale tekst pochodzi z IV wieku naszej ery, prawdopodobnie w Edessie. Wydaje się, że ostatnie słowa Adama odnoszą się do jego syna Seta, w którym mówi on o modlitwie, a następnie prorokuje zarówno o przyjściu Mesjasza, jak i Wielkiej Powodzi.

(1) Słuchaj, mój synu Set! co ci rozkazuję. Zatrzymaj to, a zrozumiesz. Rozkaż przy śmierci twojej synowi Enosowi , aby Enos rozkazał to Kainanowi, a Kainan rozkazał Mahlaleelowi , aby działał zgodnie z tym testamentem i aby reszta waszych pokoleń mogła się uczyć z pokolenia na pokolenie i plemię po plemieniu.

(2) To jest pierwsza rzecz, którą ci rozkazuję. Kiedy umrę, balsamuj moje ciało mirrą i kasją i umieść je w Jaskini Skarbu świętego wzgórza, abyś mógł powiedzieć każdemu z twych potomków, że żyje w chwili, gdy wyjdziecie z tego świętego Raju otoczonego Wzgórzu, aby nieść moje ciało ze sobą i iść z nim do środka ziemi, i położyć je tam, a na tym miejscu zbawienie przyjdzie do mnie i do wszystkich moich dzieci.

(3) Ty, o mój synu Set, po mojej śmierci będziesz naczelnikiem swego ludu w bojaźni Bożej. Usuń siebie i wszystkie swoje dzieci i trzymaj je z dala od dzieci mordercy Kaina.

(3) Zrozum, o mój synu, stan nocy i dnia oraz ich imiona i to, co chwali Boga w nich, za pomocą którego powinieneś wezwać Boga, gdy się zbliżają, o której godzinie modlitwa i prośba jest należny.

(5) Mój Stwórca nauczył mnie tego i pozwolił mi zrozumieć imiona wszystkich zwierząt na ziemi i ptaków powietrznych; a Pan wprowadził mnie w liczbę godzin w nocy i w dzień oraz w sprawy Aniołów i ich mocy, i jakie są. Wiedzcie, że w pierwszej godzinie dnia jest chwalenie moich dzieci ku Bogu.

(6) W drugiej godzinie są modlitwy Aniołów i ich wołanie.

(7) W trzeciej godzinie ptaki chwalą.

(8) W czwartej godzinie jest kult istot duchowych.

(9) W piątej godzinie jest kult innych żywych stworzeń.

(10) W szóstej godzinie jest prośba cherubinów i ich prośba.

(11) W siódmej godzinie jest wejście do Boga i wyjście z Jego obecności, ponieważ w nim modlą się wszystkie żywe istoty do Pana.

(12) W ósmej godzinie jest kult wszystkich niebiańskich istot i ognistych stworzeń.

(13) W dziewiątej godzinie jest służba Aniołów Bożych, którzy stoją przed Nim, i tron ​​Jego Królewskiej Mości.

(14) Dziesiąta godzina jest na wodę, w której Duch Święty unosi się i unosi nad innymi wodami i goni od nich diabły. Czyż nie gdyby Duch Święty unosił się codziennie nad wodami i schodził w tej godzinie, kiedy ktoś pił wodę, czy nie byłoby dla niego zniszczenia od zepsutych diabłów? Jeśli ktokolwiek napił się wody w tej godzinie, a jeden z kapłanów Bożych pomieszał ją ze świętym olejem i namaścił nią chorych i duchów nieczystych, zostali wyleczeni z chorób.

(15) W jedenastej godzinie jest sprawiedliwość i radość dla sprawiedliwych.

(16) W dwunastej godzinie błaganie i wołanie ludzi jest przyjmowane przed Bogiem.

(17) Godziny nocne. W pierwszej godzinie odbywa się kult diabłów. W tej godzinie, godzina ich kultu, ale nie zaszkodzi nikomu i nikt nie obawia się ich aż do czasu ich powrotu z ich kultu.

(18) W drugiej godzinie jest wielbienie wielkich ryb i wszystkiego, co jest na wodzie, oraz pełzających tam rzeczy.

(19) W trzeciej godzinie jest kult ognia, który jest poniżej otchłani, mniej więcej o tej godzinie nikt nie może mówić.

(20) W czwartej godzinie jest poświęcenie serafinów. Słyszałem o tym w czasie mojego pobytu w raju, przed buntem przeciwko przykazaniu. Kiedy przekroczyłem przykazanie, nie mogłem już słyszeć głosów, ich ruchu i pobudzenia, tak jak je słyszałem, i nie widziałem niczego świętego, tak jak widziałem to przed moim grzechem.

(21) W piątej godzinie jest kult wody, która jest nad niebem. Zaprawdę, ja i aniołowie używaliśmy w tej godzinie, aby usłyszeć głosy z wody, która jest na wysokości, i zgiełk jakby rydwanów i wielkich kół, i dźwięk między falami, i zamieszanie między echami ku chwale Pana.

(22) W szóstej godzinie jest błaganie chmur do Boga, gdy się boją i drżą.

(23) W siódmej godzinie siły ziemi są wyprowadzane i śpiewają chwałę, podczas gdy wody śpią i uspokajają się. Jeśli człowiek w tej godzinie bierze coś z wody, a kapłan miesza z nim olej święci i namaszcza nim chorych i tych, którzy nie mogą spać w nocy, zaprawdę, chorzy zostają uzdrowieni i budzą się.

(24) W ósmej godzinie trawa wychodzi z ziemi.

(25) W dziewiątej godzinie jest służba aniołów i wejście do modlitwy przed Bogiem.

(26) W dziesiątej godzinie otwierają się bramy nieba i słychać wołanie moich wierzących dzieci, które otrzymują to, o co prosili Boga, niech będzie wywyższony i wychwalany! a serafini pocierają skrzydła, a siłą ich pocierania kogut wrony oddają chwałę Panu.

(27) W jedenastej godzinie radość i rozkosz nad całą ziemią, bo Słońce wchodzi do Raju Bożego, a jego światło pojawia się w regionach ziemi. Wszystkie stworzenia są rozjaśnione przez spadające słońca ‚ promieni s upon nich.

(28) W dwunastej godzinie moje dzieci muszą spalić jaśmin przed Panem, bo przez to jest dużo odpoczynku w niebie dla wszystkich jego mieszkańców. Wiedz, mój synu Set, i słuchaj mego powiedzenia.

(29) Bądźcie pewni, że Bóg zejdzie na ziemię, jak mi powiedział, i sprawił, że zrozumiałem i wiedziałem, kiedy pocieszał mnie przy moim wyjściu z Raju. Chwała jego imionom!

(30) Mówił do mnie, mówiąc, że na końcu czasów będzie inkarnowany z Dziewicy, o imieniu Maryja, i będzie we mnie zawoalowany. On nałoży na moją skórę i narodzi się jak narodziny człowieka siłą i kierunkiem, którego nikt nie może zrozumieć oprócz Siebie i tych, którym On to objawia; Będzie biegał z dziećmi, chłopcami i dziewczętami z tego okresu; Czyni cuda i znaki otwarcie; Będzie chodził po falach morskich, jak po suchym lądzie; W sposób oczywisty zgromi wiatry, które będą prowadzone przez Jego rozkaz.

(31) On wezwie fale morskie i odpowiedzą Mu posłusznie. Na Jego rozkaz niewidomi zobaczą, trędowaci zostaną oczyszczeni, głusi usłyszą, niemy przemówią, zdeformowani wyprostują się, chromi wyskoczy, porażony powstanie i pójdzie. Wielu buntowników zostanie poprowadzonych do Boga, a ci, którzy wędrują, zostaną poprowadzeni po prawej stronie, a diabły zostaną wypędzone.

(32) Gdy Pan mnie tym pocieszał, rzekł do mnie: „ O, Adamie, nie smuć się, bo jesteś bogiem, jak myślałeś, że staniesz się przez przekroczenie mojego przykazania, a ja uczynię cię bogiem, a nie w tym czasie, ale po upływie lat.

(33) Pan powiedział do mnie także: „ Zaprawdę, wywiodłem cię z ziemi rajskiej, do ziemi, która rodzi ciernie i osty, abyś mógł na niej zamieszkać; Ugnę twoje biodra i sprawię, że twe kolana drżą od wieku i starości.

(34) O prochu! na śmierć wydam cię, a twoje ciało uczynię jako pokarm dla robaków i pokarm robaka. Po pięciu i pół dniach moich będę litować się nad tobą w miłosierdziu moim. Zstąpię do ciebie, a w domu twoim będę mieszkać, a na ciele twoim będę przyodziana.

(35) Ze względu na ciebie, Adamie, stanę się dzieckiem; ze względu na ciebie, Adamie, pojawię się na rynku; ze względu na ciebie, Adamie, będę pościł przez czterdzieści dni; ze względu na ciebie, Adamie, otrzymam chrzest; dla ciebie, Adamie, będę podniesiony na krzyżu; dla ciebie, Adamie, zniosę kłamstwa; dla ciebie, Adamie, będę bity batem; dla ciebie, Adamie, spróbuję octu; ze względu na ciebie, Adamie, ręce moje zostaną przybite; dla ciebie, Adamie, przekłuję cię włócznią; dla twojego dobra,

(36) O Adamie, grzmię na wysokości; dla ciebie, Adamie, zaćmię słońce; dla ciebie, Adamie, rozłupię skały; dla ciebie, Adamie, przestraszysz moce niebieskie; dla ciebie, Adamie, sprawię, że niebo spadnie na pustynię; dla ciebie, Adamie, otworzę groby; dla twojego dobra,

(37) O Adamie, sprawię, że całe stworzenie drży; dla ciebie, Adamie, stworzę nową ziemię, a po trzech dniach, które spędziłem w grobie, wzbudzę ciało, które od ciebie wziąłem, i pójdę ze mną bez żadnej separacji ode mnie i spraw, aby siedział po prawicy mojego Boga.

(38) Uczynię cię bogiem, jak sobie życzysz. „ Przestrzegaj przykazań Bożych, mój synu Setu, i nie gardz sobie moim słowem, i naucz się, że Pan musi zejść na ziemię, a bezbożni ludzie wezmą Go i rozciągną na drewno krzyża, obdzierajcie Go z Jego szaty i wychowujcie go między niegodziwymi złodziejami.

(39) On pójdzie na krzyż w istocie swego człowieczeństwa, zostanie zabity, a ciało, które zabrał od nas, zostanie pochowane. Potem po trzech dniach podniesie go i zabierze ze sobą do nieba, i położy go razem z Nim po prawicy Swej boskości.

(40) Jemu niech będzie chwała i godność, chwała i wielkość, wielbienie i cześć, cześć, alleluja i pieśń, i Jego Synowi, i Duchowi Świętemu od teraz i zawsze, przez wszystkie wieki i razy, niech tak będzie.

(41) Wiedz, mój synu, że musi przyjść potop, aby umyć całą ziemię z powodu dzieci Kaina, niegodziwca, który zabił twego brata za jego zazdrość o siostrę Lusię .

(42) Po potopie przez niegodziwość wielu zborów nastąpi koniec świata, warunki się spełnią, rzeczy zostaną dopracowane, czas zostanie skrócony, który wyznaczyłem dla stworzeń, ogień pochłonie wszystko sięga przed Pana, a ziemia zostanie poświęcona.

(43) Set napisał ten Testament i zapieczętował go pieczęcią swego ojca Adama, którą miał z Raju, i pieczęcią Ewy oraz własną pieczęcią. I Adam umarł, a zastępy Aniołów zgromadziły się, aby postawić go na jego kufrze, ku jego czci u Boga, a Seth zabalsamował go i opuścił, a on i jego synowie rządzili.

(44) I umieścił go na wschód od Raju, gdzie spał przy wyjściu z niego, w pobliżu miasta zbudowanego przed wszystkimi budowlami, zwanego Enoch w zamieszkanym świecie. Kiedy Adam umarł, słońce zaćmiło się, a księżyc przez siedem dni i siedem nocy z wielką ciemnością.

(45) Set wziął zwój, w którym napisał Testament swojego ojca Adama do Jaskini Skarbu wraz z ofiarami, które Adam przyniósł ze sobą z ziemi rajskiej, to znaczy: złoto, mirrę i kadzidło, o którym Adam nauczył Seta i jego dzieci, że powinni należeć do trzech króli magów i powinni wraz z tymi rzeczami podróżować do Zbawiciela świata, aby urodzić się w mieście zwanym Betlejem, terytorium Judy.

(46) Nie było jednego z dzieci urodzonych Adamowi przed jego śmiercią, którzy się do niego nie zgromadzili; kazali mu adieu, modlił się za nich i życzył im zdrowia. Potem umarł w dziewięćset trzydziestym roku, licząc Abu-Setha. To jest początek.

(47) Wyjście naszego ojca Adama z tego świata miało miejsce o trzeciej w dzień, w piątek szóstego Nisan, czternaście nocy po nowiu. W tym samym dniu nasz Pan Chrystus oddał Swego ducha ręce Swego Ojca. Dzieci Adama i dzieci dzieci smuciły się za niego przez sto czterdzieści dni, ponieważ był pierwszym śmiertelnikiem, który umarł na ziemi, a plemiona zostały podzielone między lud Kaina mordercy po śmierci Adama.

(48) Set wziął swe dzieci, dzieci swoich dzieci i ich żony i kazał im wstąpić na chwalebne i święte wzgórze, miejsce, w którym pochowany został Adam. Kain i jego lud oraz jego dzieci pozostali pod wzgórzem, w miejscu, gdzie zabił Abla.

(49) Set został naczelnikiem ludu swoich czasów w pobożności, czystości i świętości. Moje wtajemniczenie, o mój synu Klemensie, w historię Adama, a jego testament pochodzi od Mędrców, którzy przybyli do Lady Saint Mary z ofiarami w czasie narodzin Isusa Chrystusa, naszego Boga Zbawiciela .

(50) Doprawdy, stwierdziliśmy, że mieli zwój z tym wszystkim i został umieszczony w bezpiecznym miejscu. Wierzyłem w to ja i inni Żydzi, a oprócz tego, co wam pokazałem, było wiele rzeczy , o których w tej chwili nie należy mówić, a potem muszę wam o nich opowiedzieć.

(51) Ujawnię ci wszystkie tajemnice, które zostały mi powierzone. Powodem, dla którego Bóg nazwał dzieci Seta Ben-Adama „synami Bożymi”, było to, że książka mówi to, co objawił Setowi o pobożności i czystości. Pan przywłaszczył je sobie tym imieniem; jest to najsławniejsze imię z powodu ich przychylności wobec Niego.

(52) Powołał ich, aby zastąpili chór Aniołów, którzy zbuntowali się i spadli z Nieba. Umieścił Seta i jego rasę w dolnych częściach Raju, a wokół niego na świętym wzgórzu, chwaląc Pana i uświęcając Jego imię w całym pokoju, bez zastanawiania się nad sprawami świata, ich największym dziełem jest pochwała i Alleluja z Aniołami, bo słyszeli ich głosy w uwielbieniu i Alleluja w Raju, bo wznosiło się nad nimi trzynaście przęseł nad rozpiętością Ducha Świętego. Nie poddali się najmniej pracy.

(53) Pokarmem, za pomocą którego podtrzymywali swoje ciała, był owoc drzew rosnących na szczytach Góry Raju. Zefir Raju, który dotarł do tych drzew, dojrzał ich owoce.

(54) To plemię było pobożne i święte; w żadnym z nich nie było gniewu, ani zazdrości, ani kłótni, ani dumy, ani nienawiści, i nie prowadzili bezwstydnych rozmów, ani fałszu, ani oszczerstw, ani oszczerstw, i nie przeklinają kłamliwie ani na próżno.

(55) Ich przysięgi były między sobą dzięki czystości krwi czystego Abla. Ich zwyczajem było wstawanie wcześnie, wszyscy, starzy i młodzi, mężczyźni i kobiety; wejść na szczyt wzgórza i oddawać mu cześć przed Bogiem i pobłogosławić go ciało ich ojca Adama. Następnie podnieśli oczy do Raju i chwaląc i uświęcając Boga, powrócili na swoje miejsce.

(56) Pobożny Seth Ben-Adam żył dziewięćset dwanaście lat. Potem zachorował na swoją chorobę, na którą zmarł. Tam zebrali do niego Enos i Kenan i Mahlaleel Jared Henoch żonami, synami i córkami. Modlił się nad nimi, składał za nich śluby i błogosławił ich, i powiedział im: „ Prawdą o krwi czystego Abla, niech nikt z was nie schodzi z tego świętego wzgórza! Nie mieszaj się z dziećmi mordercy Kaina.

(57) Znasz wrogość między nami od czasu zabójstwa Abla czystego. „ Wtedy jego syn Enos zbliżył się do niego i powiedział mu: „ Ty jesteś panem swego ludu. Oto umieram. Poświęćcie się służbie przed Panem i przed poświęconym ciałem naszego ojca Adama. ”

(58) Sprawił, że przysięgał na krew Abla czystego, że będzie dobrze rządził swoim ludem i będzie nim rządził w pobożności i czystości, i nigdy nie zaprzestanie służby przed ciałem Adama. Seth zmarł lat wieku dziewięciu stu dwunastu lat, we wtorek dwudziestego czwartego noc Ab , dwudziestym roku życia Henocha, który jest sprawiedliwy. Został zabalsamowany mirrą, kadzidłem i kasją, a następnie umieszczony w Cave of Treasures z ciałem swego ojca Adama. Jego lud opłakiwał go przez czterdzieści dni.

(59) Enos rządził swoim plemieniem po śmierci ojca w czystości i pobożności; zrobił im to, co nakazał jego ojciec. Kiedy Enos żył osiemset dwadzieścia lat, Lamech Ślepy z plemienia mordercy Kaina zabił kogoś w gąszczu znanym jako Nod. To było tego przyczyną. Lamech mijał zarośla, wspierając się na jednym ze swoich młodzieńczych synów.

(60) Usłyszał ruch w zaroślach, był to ruch Kaina, ponieważ nie mógł pozostać w jednym miejscu, odkąd zabił swojego brata. Lamech myślał, że ten ruch był ruchem niektórych dzikich zwierząt. Podniósł kamień z ziemi i rzucił nim w kierunku ruchomego stwora.

(61) Kamień uderzył Kaina między oczy i zabił go. Jego syn powiedział: „ Na Boga zabiłeś naszego ojca Kaina swoim strzałem. ” Następnie Lamech Ślepy uniósł ręce, by zadać mu cios w ucho z żalu za śmierć Kaina. Uderzył w głowę syna i zabił go.

(62) Gdy Enos skończył dziewięćset pięć lat, zachorował na swą chorobę, na którą umarł, i tam zgromadzili mu się reszta ojców; wśród nich byli Jared i Enoch, i Matuzalem, i Kainan, syn Matuzalema, i Mahlaleel , a także ich żony, ich synów i córki.

(63) Pobłogosławił ich, złożył za nich śluby, modlił się nad nimi i potwierdził je przysięgą krwią Abla – „ och, nie mieszajcie się z dziećmi Kaina, i nie schodźcie ze świętej góry. ” Przypomniał im o wrogości betwixt nimi na koncie zabójstwa Abla. Wtedy Kainan, jego syn, zbliżył się do niego.

(64) I rzekł do niego: „ Synu mój, bądź do twoich ludzi i rodziny, jak byłem z nimi, i regulują je po mojej śmierci. ” Rozkazał swemu synowi Mahlaleelowi, aby opiekował się swoim plemieniem pobożnością i czystością oraz aby nie zaprzestał służby przed ciałem naszego ojca Adama w ciągu swojego życia.

(65) I Enos zmarł, gdy osiągnął dziewięćset pięć lat, w dzień szabatu , kiedy minęła trzecia noc października, w pięćdziesiątym roku życia Matuzalema. Jego najstarszy syn, Kainan, zabalsamował go, opiłował go i umieścił w Jaskini Skarbu.

(66) Kain rządził swoim ludem w pobożności i świętości oraz przestrzegał przykazań swego ojca. Żył przez dziewięćset dwadzieścia lat i zmarł w środę, trzynastej nocy czerwca.

(67) Mahlaleel troszczył się o jego pogrzeb i umieścił go w jaskini skarbów wraz z ojcami. Mahalaleel żył osiemset dziewięćdziesiąt pięć lat. Kiedy śmierć zbliżyła się do niego, rozkazał swemu ludowi jak rozkazy jego przodków, którzy go poprzedzili.

(68) On mianował Jareda swoim synem nad plemieniem. Jego śmierć nastąpiła w niedzielę po dwóch nocach Nisana. Jared zaopiekował się nim i umieścił go w jaskini wraz z ojcami.

(69) Gdy Jared miał pięćset lat, niektórzy synowie Seta nie posłuchali rozkazów swoich ojców i porzucili wiarę za ich plecami. Stopniowo zaczęli schodzić ze świętego wzgórza do plemion dzieci Kaina.

(70) Z tego powodu po Lamech the Blind pojawili się dwaj synowie, z których jeden nazywał się Tufeel, a drugi Thobel . Tworzyli liry, czyli harfy, flety, bębny i inne instrumenty muzyczne.

(71) Diabły obudziły w nich harmonijne dźwięki, a wśród synów Kaina nie było nikogo, kto by zachowywał się dobrze lub powstrzymywał od tego, co było zabronione. Każdy z nich postępował zgodnie z jego pożądaniem. Zajmowali się instrumentami muzycznymi, jedzeniem i piciem oraz niemoralnością.

(72) Diabeł ścigał synów Seta, aby za pomocą tych instrumentów muzycznych zmieszali ich z dziećmi Kaina, ponieważ usłyszeli ich dźwięki; sprowadził ich ze świętego wzgórza do ziemi przeklętej i usunął ich z ochrony Boga i Jego aniołów do ochrony diabłów; wybrali raczej śmierć niż życie i wyrzekli się imienia, które Bóg im nadał, bo niech Jego imię będzie uświęcone!

(73) Nazwał ich synami Pana, zgodnie z Jego łaskawym powiedzeniem w proroctwie Dawida, gdzie mówi: „ Zaprawdę, wszyscy jesteście bogami, a wy będziecie nazwani synami Najwyższego. Gdy czynicie zło i splamicie swe ciała bałwochwalczymi córkami Kaina, tak jak oni, umrzecie w grzechu. ”

(74) Tęsknili za nieczystymi rozrywkami. Nie wstydzili się tego i nie myśleli o tym. Ziemia została skażona; dzieci były zmieszane; nikt nie znał jego dziecka od dziecka drugiego. Diabeł ich podżegał, a on ich nakłonił i przywłaszczył do każdej nędzy.

(75) Radowali się swoimi uczynkami. Można było usłyszeć od nich nienawistny śmiech jak rżenie rumaków. Ich hałas słychać było na świętej górze, a tam zebrali się synowie Seta setki potężnych gigantów na zejście. Doszło do wiedzy Jareda i był bardzo zaniepokojony.

(76) Wezwał ich do swojej obecności i rzucił na nich krew Abla Czystego, aby nie schodzili; przypomniał im o przysięgach, które ich ojcowie, którzy już byli, złożyli za nich. Henoch był tam i powiedział do nich: „ Wiedzcie, synowie Seta, że ​​ktokolwiek odrzuca przykazanie Ojca i sprzeciwia się przysięgom, za pomocą których został zaklęty, porzuca ich za plecami i schodzi z tej świętej góry , że nigdy do niej nie wróci. ”

(77) Lecz nie zawrócili na ostrzeżenie Jareda i na zakazy Enocha, i upadli. Gdy ujrzeli córki Kaina i ich piękno, i że bez wstydu odsłonili swe ciała, popełnili z nimi rozpustę i zniszczyli ich dusze.

(78) Gdy to zrobili, dążyli do powrotu na wzgórze, ale jego kamienie stały się ogniem i nie mogli tego zrobić. Inne plemię pragnęło sojuszu z nimi, nie wiedząc o romansie kamieni. Zstąpili do nich i splamili się skalaniem.

(79) Gdy Jared osiągnął wiek dziewięćset siedemdziesiąt dwa lata, śmierć zbliżyła się do niego. Zebrali się tam: Henoch i Matuzalem, Lamech i Noe.

(80) Modlił się za nich, składał za nich śluby i powiedział: „ Ale wy nie schodźcie ze świętej góry; a jednak wasi synowie i wasze potomstwo zostaną z niego usunięte, ponieważ Bóg nie pozwoli im na to z powodu ich przekroczenia przykazań ojców. ”

(81) Potem rzekł do reszty ich dzieci: „ Wyruszysz do ziemi zakurzonej, która rodzi ciernie i osty. Ktokolwiek z was wyjdzie z tej ziemi świętej, niech zabierze ze sobą ciało naszego ojca Adama, i jeśli może zabrać wszystkie ciała ojców, niech to zrobi i zabierze ze sobą księgi Testamentów oraz dary złota, mirry i kadzideł, i umieści je wraz z ciałem naszego ojca Adama tam, gdzie Bóg rozkaże on. ”

(82) Potem rzekł do Henocha: „ Ale ty, mój synu, nie oddzielaj się od służby i uwielbienia przed ciałem naszego ojca Adama i służ przed Bogiem w pobożności i świętości przez wszystkie dni twego życia. ”

(83) Zmarł w trzecią godzinę piątku, gdy minęła dwunasta noc maja, w 360. roku życia Matuzalema. Jego syn zabalsamował go, opiłował i włożył do Jaskini Skarbu.

(84) Bóg odrzucił inne dzieci Seta z powodu ich miłości do grzechu. Siedemdziesięciu zgromadziło się i skłonnych było zejść. Gdy Enoch, Matuzalem, Lamech i Noe zobaczyli to, byli bardzo zasmuceni. Kiedy Henoch skończył swoją służbę przed Panem przez pięćdziesiąt lat, a to był 365 rok jego życia, przewodniczył swemu domowi ze swoim Bogiem.

(85) Wezwał Matuzalema, Lamecha i Noego i powiedział: „ Wiem, że Pan będzie zły na ten lud i na pewno będzie sądził ich bez litości. Ale wy, reszta ojców i świętych ras, nie rezygnujcie ze służby przed Panem, bądźcie czyści i pobożni.

(86) Wiedzcie, że na tej świętej górze nie narodzi się żaden człowiek, który będzie ojcem i wodzem swego ludu. „ Gdy Henoch skończył testament, Bóg zabrał go do krainy życia i kazał mu zamieszkać wokół Raju w kraju, w którym nie ma śmierci.

(87) Potem dzieci Seta wyprowadziły się ze świętej góry do kwater Kaina i jego dzieci. Żaden z nich nie pozostał na górze, z wyjątkiem trzech ojców: Matuzalema, Lamecha i Noego. Noe właśnie zachował swoją dziewiczą duszę przez 500 lat.

(88) Po tym, miłosierny Bóg objawił mu o ludziach, którzy byli przedmiotem do niego i kazał go poślubić kobietę o imieniu Haikal córką Namousa , syna Henocha, brata Matuzalem.

(89) Bóg objawił mu o potopie, który miał zesłać na ziemię, i nauczył go, że stanie się to po stu latach, i nakazał mu przygotować arkę, czyli statek na jego zbawienie, i że o swoich dzieciach, aby wyciął drzewo ze świętej góry i uczynił je w kwaterach synów Kaina.

(90) Rozkazał mu, aby jego długość wynosiła 300 łokci, odpowiednio do długości jego ramienia; szerokość jego wynosi 50 łokci, a wysokość 30 łokci, według długości ramienia; a szerokość jego szczytu powyżej powinna wynosić jeden łokieć, i że powinien zrobić z niego trzy piętra.

(91) Najniższy powinno być dla tame i dzikich zwierząt i bydła, środkowy dla ptaków i ich jak i najwyższej jeden dla niego i jego dzieci i jego żona i synowie ” żony. I że powinien w nim robić magazyny na wodę, żywność i paszę.

(92) Taki też powinien przygotować gong z drzewa cedrowego, którego długość ma wynosić trzy łokcie, a szerokość jednego łokcia, a jego młot powinien być z niego wykonany. „ Kiedy zaczniecie budować statek, będziecie bić na nim trzy uderzenia każdego dnia, jeden rano, drugi w środku dnia, aby mogli przynieść robotnikom pożywienie; a trzeci o zachodzie słońca do ich odejścia.

(93) Jeśli pytają cię o twoje dzieło, powiedz im, że Bóg posyła potop wody, aby oczyścić ziemię, i że czynisz statek, aby ocalić siebie i swoje dzieci. „ Noe otrzymał przykazanie Pana i poślubił ją. W ciągu stu lat urodziła mu troje dzieci płci męskiej, Sem , Cham i Japhet .

(94) Pobrali również niektóre córki Metuszelacha. Kiedy Noe ukończył budowę statku i wszedł do niego wraz z tymi, których rozkazał Bóg, powinni wejść z nim, drugi tysiąc lat czasu Adama dobiegł końca, jak to wyjaśnia 70 tłumaczy. Mówili: od Adama do potopu minęło 2000 lat.

(95) Kiedy Lamech przeżył 777 lat, zmarł Matuzalem, jego ojciec; to było cztery lata przed potopem. Potem Lameth umarł za nim, a jego śmierć nastąpiła dwudziestego pierwszego września, w 68 roku życia Sem , pierworodnego Noego. Jego syn, Noe, opróżnił go, uzdrowił i umieścił w Jaskini Skarbu. Opłakiwał go 40 dni i pozostał ze wszystkimi świętymi ojcami, Noem i jego dziećmi.

(96) Córki Kaina poczęte przez synów Seta i wydane na świat gigantycznych synów. Niektórzy z pewnością przypuszczali, że Księga opowiada i mówi, że Anioły zstąpiły na ziemię i zmieszały się z dziećmi ludzkimi, a ci, którzy zeszli i zmieszali się z dziećmi ludzkimi, byli naprawdę aniołami.

(97) Zostało to powiedziane tylko z powodu synów Seta i ich związku z córkami Kaina, bo Boże, niech Jego imię będzie uwielbione! już z Jego miłości do nich nazwał ich, jak powiedzieliśmy wcześniej, Synami Bożymi i Aniołami Bożymi.

(98) Więc myli się, kto tak myśli; albowiem jedność, to znaczy małżeństwo, nie istniała w istotach duchowych ani w ich naturze, a gdyby tak było w nich, jak w ludziach, Diabły nie zostawiliby nikogo na świecie bez zepsucia ich, dopóki na ziemi nie pozostanie dziewica, bo plugawe diabły kochają zepsucie i wszeteczeństwo. Ponieważ nie mogą tego zrobić, zmieniają swoją naturę z tego powodu; polecają to mężczyznom i sprawiają, że je kochają.

(99) Matuzalem żył przez 969 lat. Gdy przyszła do niego śmierć, zgromadzili się u niego Lamech , Noe, Shem, Ham, Jafet i ich żony, bo nikt nie został na świętym wzgórzu. Matuzalem pobłogosławił ich i wezwał ich; płakał i był smutny.

(100) Powiedział do nich: „ Nie pozostaje jeszcze nic ale ty na tej górze spośród wszystkich plemion, którzy kiedyś byli na nim. Pan Bóg naszych ojców, który uformował naszego ojca Adama i naszą matkę Ewę i błogosławił ich, aż ziemia zapełni się ich potomstwem, niech was błogosławi i rozmnaża was i powoduje, że wasze owoce rosną. Niech On będzie dla was stróżem i pasterzem.

(102) Proszę Go, aby napełnił ziemię waszym potomstwem, pomógł wam, wzmocnił was i ocalił od strasznej kary, która nadchodzi na to wzgórze, i aby dał wam część daru, który On dał naszemu ojcu Adamowi, aby przyniósł błogosławieństwa do waszych mieszkań i obdarzył was proroctwami, mocą i kapłaństwem. ”

(103) Następnie rzekł do Noego: „ O ty, błogosławiony od Pana usłyszeć moją mowę i zrobić moje przykazania. Wiedzcie, że wychodzę z tego świata, gdy wyszli z niego święci ojcowie. Zaprawdę, Pan pośle Potop, aby utopił ziemię za wiele grzechów ludzkich, ale ty i twoje dzieci zostaną zbawieni.

(104) Kiedy umrę, balsamujcie moje ciało, tak jak zabalsamowane ciała ojców, którzy odeszli. Pochowaj mnie w Cave of Treasures. Weź swoje żony i twoich synów, a synowie twoi ‚ żony; zejdź z tej góry i przynieś tobie ciało naszego ojca Adama i ofiary, które przyniosłeś z nim z Raju, a mianowicie złoto, mirrę i kadzidło.

(105) Włóż ciało naszego ojca Adama do arki, którą Bóg kazał mi przygotować; i inne ciała oddzielnie od niego, aby ciało Adama mogło być jak grobla kiedykolwiek pośrodku. Połóż ofiary na jego piersi.

(106) Zastanów ty i twoi synowie na wschodzie arki, twoja żona i synowie ” żony na Zachodzie, tak że ciało ojca naszego Adama może być barierą utrudniać ludzi od grzechu w odniesieniu do kobiet, i aby powstrzymać ich od grzeszenia w stosunku do ludzi; niech się nie zbierają razem na jedzenie lub picie, dopóki nie wyjdziecie z Arki.

(107) Gdy woda potopu opuści ziemię, a wy wyjdziecie z arki i zamieszkacie na ziemi, zgromadzicie się na jedzeniu i piciu, i nie przestaniecie służyć przed ciałem naszego ojca Adama, ani służba przed Bogiem w pobożności i świętości w Arce.

(108) Gdy wyjdziecie z niego, złóżcie ofiary, które wynieśliście z Raju na wschód od ziemi, w której mieszkacie . Kiedy śmierć przyjdzie do ciebie, złóż Testament swemu synowi Semowi. Rozkaż mu, aby niósł ciało naszego ojca Adama i pogrzebał je w środku ziemi.

(109) Zaprawdę, jest to miejsce, w którym będzie zbawienie dla niego i dla jego dzieci. Gdzie chowa ciało, niech wyznaczy mężczyznę spośród swoich dzieci, aby służył przed ciałem i służył.

(110) Niech będzie czysty przez wszystkie dni swego życia i niech mu rozkaże, aby nie mieszkał w żadnym domu, aby nie wylewał krwi, aby nie golił włosów, nie obmacywał paznokci ani nie składał tam żadnej ofiary ze zwierząt, ale niech ofiara jego przed Panem będzie z chleba czystego, czystego i białego, i najlepszego napoju wyciśniętego z owoców winorośli, aż do czasu, gdy Bóg z pewnością mu rozkaże.

(111) Zaprawdę, Anioł Pański pójdzie przed człowiekiem wybranym na kapłana przed ciałem Adama, dopóki nie położy go na środku ziemi i tam, gdzie ciało powinno być pochowane. Niech temu wybranemu zostanie nakazane, aby jego szata była ze skór zwierząt i aby był wyjątkowy, ponieważ jest wyjątkowy. Zaprawdę, on jest kapłanem chwalebnego Boga. ”

(112) Gdy Matuzalem ukończył ten testament, a łzy spływały mu z oczu z powodu smutku w jego sercu, umarł. Potem skończyło się dziewięćset sześćdziesiąt dziewięć lat, w Adar w niedzielę. Noe, Shem, Japhet i ich żony wydali go z płaczem i jęcząc.

(113) Przez 40 dni żałowali go; został zabity, zabalsamowany i złożony wraz z ojcami w Jaskini Skarbu. Zostali pobłogosławieni przez inne ciała, które tam były.

(114) Noe niósł ciało Adama i ciała ojców z jaskini i składał je w świętych trumnach. Z ofiar Shem nosił złoto, Ham nosił mirrę, a Japhet kadzidło.

(1150 Opuścili Jaskinię Skarbów z płaczem i jęczeniem. Został podniesiony przez nich hałas, który usłyszano z Raju, smutek i żałobę z powodu ich zejścia z góry, gdy wiedzieli, że opuszczają ją na dobre. podnieśli głowy do Raju, szlochali, płakali i mówili: „

(116) Pokój wam, o święty raju! miejsce zamieszkania naszego ojca Adama; zostaliśmy pozbawieni schronienia, którego nam wtedy odmówiono, po powrocie do przeklętej ziemi, w której cierpimy cierpienia i znosimy trudy . Pokój wam, O Cave of Treasures! od nas i od wszystkich ciał ojców.

(117) Pokój wam, chwalebne miejsce zamieszkania i dziedzictwo świętych ojców na wieki . Pokój wam, Ojcowie, umiłowani przyjaciele Boga. Módlcie się za nami i błogosławcie nas, i błagajcie o nasze zbawienie, o święci Boży, którzy się Mu podobacie. Pokój niech będzie Setowi, szefowi ojców.

(118) Pokój niech będzie Enosowi , gubernatorowi jego ludu i sprawiedliwym między nimi. Pokój niech będzie Kainanowi i Mahlaleelowi , którzy rządzą swoim ludem w czystości. Pokój niech będzie Matuzalemowi, Jaredowi, Lamechowi i Enochowi, sługom Bożym. Błagamy was wszystkich, abyście pośredniczyli w naszym zbawieniu, abyśmy nie mogli powstrzymać się od szukania naszego dziedzictwa odtąd na zawsze. ”

(119) Potem zeszli z góry, całując jego kamienie i obejmując jego drzewa płaczem i wielkim smutkiem, i udali się w stronę ziemi. Gdy Noe skończył budować statek, wszedł na niego, przyniósł ciało Adama i położył je na środku, z ofiarami na piersi. Było to w piątek, 17 marca, mówi się również, w maju.

(120) Wcześnie następnego dnia przyniósł bestie i bydło i zmusił je do zamieszkiwania na najniższym pokładzie. W środku dnia przyprowadził ptaki i wszystkie czujące istoty i kazał im zamieszkać na środkowym pokładzie. O zachodzie słońca Noe i jego synowie i jego synowie ” żony wszedł i zamieszkał w najwyższym pokładzie.

(121) Arka została zbudowana w formie Kościoła, w którym mężczyźni nie mogą mieszać się z kobietami; tak jak między mężczyzną i kobietą panuje pokój i miłość, a między starszymi między nimi a młodzieżą, tak była miłość między resztą bestii, ptakami i czującymi istotami na statku; tak jak mędrcy żyją w pokoju ze swoimi podwładnymi, tak lwy i owce żyły w pokoju w Arce.

(122) Wszystko, co w nim było, to siedem par wszystkich czystych zwierząt i dwie pary nieczystych. Gdy przybył Noe i jego lud, Pan zamknął Arkę. Potem drzwi niebios zostały otwarte, drzwi otchłani i wody opadły potokami, i pojawiło się uwięzione morze, które nazywa się Oceanus, które otacza cała ziemia. Szalejące wiatry zostały wysłane ze wszystkich stron.

(123) Gdy ujrzeli to synowie Seta, zbliżyli się do miejsca Arki i prosili Noego, aby ich niósł; ale nie dał im na to odpowiedzi, ponieważ Arka została roztrzaskana i zapieczętowana na rozkaz Pana, a Anioł Pański stał, kierując nią.

(124) Ogarnęła ich pokuta, nadszedł smutek i nie mieli schronienia przed zniszczeniem, ponieważ nie mogli też wejść na świętą górę.

(125) Wszyscy zostali zniszczeni przez utonięcie i uduszenie w gęstych wodach i wichrujących wiatrach, gdy Dawid Prorok śpiewał o swoim stanie, w którym powiedział: „ Powiedziałem: Wszyscy jesteście bogami, a dzieci Najwyższego wy będziecie Zostać wezwanym; przez ten wielki znak jesteście naznaczeni; ale grzech was obalił, a powstaliście przeciwko przykazaniu; zbrukaliście ciała czcicieli bałwochwalczymi córkami Kaina i umrzecie jak śmierć.

(126) Będziecie dręczeni księciem, który spadł z rangi niebieskiej. ” The Ark był podniesiony od ziemi do wysokości wód, i wszystko, co było na ziemi zginęło w potopie; wody wzniosły się ponad szczyty gór piętnaście łokci, przy świętym łokciu.

(127) Fale niosły statek, dopóki nie doprowadziły go do niższych części Raju. Został pobłogosławiony z Raju; szczyty fal zostały zwinięte, a oni pokłonili się przed nim, a potem wracając z nich zostali wylani na zniszczenie tych, którzy pozostali na ziemi.

(128) Statek leciał na skrzydłach wiatru nad wodami ze wschodu na zachód i z południa na morze, jak znak krzyża. Stał nad wodą przez 150 dni; fale uspokoiły się i spoczęły pod koniec siódmego miesiąca od początku potopu.

(129) Arka stała na górach, górach Kurdyjskich, a wody były oddzielone od siebie. Wszyscy wrócili na swoje miejsca i nie przestali stopniowo zanikać, aż do dziesiątego miesiąca, czyli lutego. Spojrzał na szczyty gór z Arki.

(130) Dziesiątego marca Noe otworzył Arkę od strony wschodniej i wysłał Kruka, aby po jej powrocie mógł poznać wieści o ziemi. Nie wrócił do niego. Wysłał Gołębicę; krążył wokół i nie znalazł miejsca dla swojej stopy. Wrócił o zachodzie słońca. Po tygodniu Noah wysłał kolejnego Dove.

(131) Wrócił do niego z gałązką oliwną w pysku. O Gołąbku są święte tajemnice. Pierwszy gołąb przypomina pierwsze przymierze, do którego nie było odpoczynku wśród odrzuconych narodów; drugi gołębi drugiego przymierza, które spoczęło na narodach, które przyjęły tajemnice chrztu i głosiły Chrystusa pod koniec 600 lat życia prawego Noego. Minął jeden dzień Nisana i woda została usunięta z ziemi. W tym dniu Noego i jego żony i jego synowie i jego synowie ” żony wyszedł z statku.

(132) Ich wejście na statek było oddzielone, ich wyjście z niego było zjednoczone. Przy ich wyjściu wyszły wszystkie bestie, bydło, ptaki i pełzające rzeczy, które były na statku. Noe zbudował miasto i nazwał je Thamânû , które pozostaje do dziś.

(133) Liczba tych, którzy byli na statku z Noem, wynosiła osiem osób. Noe zbudował ołtarz Panu i ofiarował na nim ofiarę poległych zwierząt i czystych ptaków. Bóg przyjął jego ofiarę i dał przymierze, że nie ześle potopu wody na ziemi na całą wieczność.

(134) Niech Jego imiona zostaną uświęcone! Pozbawił ich gniewu na łuk w chmurach. Przez to odrzucił sznur gniewu; bo przed potopem ludzie widzieli w niebie cięciwę gniewu i strzała gniewu.

(135) Synowie Noego zasadzili w mieście owoc winorośli i wyciskali z niego nowy napój; dali ojcu Noemu, aby się napił, a on się upił, bo nie był przyzwyczajony do picia. Gdy był pijany, spał, a jego nagość została odkryta. Ham spojrzał na niego, śmiał się i kpił z niego, i przyprowadził swoich braci, aby z nim kpili.

(136) Gdy Sem i Jafet dowiedzieli się, że powodem jest odkrycie ich ojca, zasmucili się z tego powodu; wzięli szatę, wrzucili ją na ręce i cofnęli się, aby nie ujrzeli ojca odkrytego; następnie wrzucili na niego szatę.

(137) Gdy Noe obudził się z pijanego snu, jego żona opowiedziała mu, co się stało z jego synami, i rozgniewał się na Ham, i powiedział: „ Niech on i Kanaan będą przeklęci, a niech będzie niewolnikiem swoich braci. ”

(138) Ale Noe przeklął Canaan, który nie był winny, a wina była Ham ‚ s; bo wiedział, że gdy Canaan powinien przybyć na człowieka ” osiedla s, powinien odnawiać co już zostało wymazane z prac dzieci Kaina, muzyka sal i tym podobne.

(139) Kiedy przyszedł do człowieka ” osiedla s, robił to wszystko, a Noe wiedział, chodziło o niego i żal w swojej pracy, że zgodnie z przykładem twórczości Kanaan, synowie Seth wpadł grzechu , wzmógł się w przekleństwie Kanaana, dlatego jego synowie stali się niewolnikami.

(140) są Copts, że Abisyńczycy, że Hindusi , że Mysians i inne czarni. Ham był hipokrytą, miłośnikiem nieczystych pragnień przez wszystkie dni swojego życia. Było to w jego kpinie z ojca.

(141) Sen Noego w jego pijaństwie był rodzajem ukrzyżowania Chrystusa i Jego snu w grobie przez trzy dni, jak mówi o tym prorok Dawid: „ Pan obudził się ze snu jak człowiek, który wraca mocny drink. ” Kiedy Noe obudził się ze swojego pijackiego snu przeklinał Kanaanu i uczynił niewolników potomności. Podobnie, gdy Chrystus powstał z grobu, przeklął diabła i zniszczył tych, którzy Go ukrzyżowali, i rozproszył ich między narodami. Synowie Kanaanu stali się na zawsze niewolnikami , niosąc ciężary na szyjach.

(142) Każdy właściciel negocjuje w interesach, ale dzieci Kanaanu negocjują sprawy swoich panów, tak jak biedni ludzie pieszo, i nazywani są niewolnikami niewolników.

(143) Noe żył po wyjściu ze statku 350 lat. Gdy jego śmierć się zbliżyła, zgromadzili się tam: Shem, Chama, Jafeta , Arfaksada i Salaha. Ślubował im i zapragnął obecności Sema, swego pierworodnego, i rozkazał mu potajemnie, mówiąc mu: „ Kiedy umrę, pogrzeb mnie. Wejdź do Arki bezpieczeństwa i wyjmij z niej ciało naszego ojca Adama potajemnie, niech nikt z tobą nie wie. Zrób z niego dużą skrzynię i włóż ją do środka.

(144) Przygotujcie sobie zapas chleba i napoju i nieście skrzynię, w której znajduje się ciało naszego ojca. Zabierz ze sobą Melchizedeka, syna Maliha . Zaprawdę, Pan wybrał go spośród reszty waszych synów, aby służyli przed naszym ojcem Adamem. Gdy dotrzesz do środka ziemi, pochowaj tam ciało i ustaw Melchizedeka na miejscu dla służby ciału i uwielbienia przed nim.

(145) Zaprawdę, Anioł Pański pójdzie przed wami, aby was poprowadzić do miejsca dla ciała, które jest centrum ziemi. Z tego będzie widać moc Bożą. Cztery filary świata są ze sobą połączone i stały się jednym filarem, a od niego będzie zbawienie dla Adama i wszystkich jego dzieci. ”

(146) Tak było napisane w tabelach, które Mojżesz otrzymał z ręki Pana i złamał je w czasie swego gniewu na swój lud. Noe umocnił Sema w otrzymaniu testamentu i powiedział mu, że jest to Testament Adama dla Seta i Seta dla Enosa , i Enosa dla Kainana , i Kaina dla Mahlaleela , i Mahlaleela dla Jareda i Jareda dla Enocha , Henocha do Matuzalema, i Matuzalema do Lamecha , i Lamecha do Noego; zmusił go, by przysiągł, że nikt inny nie powinien przestrzegać tego, co przykazał w odniesieniu do ciała Adama.

(147) Kiedy skończył testament, zmarł, mając 950 lat, w środę. Shem balsamował go, a wraz z nim jego inne dzieci położyły go na koziołku i pochowały go. Przez czterdzieści dni płakali nad nim. Potem Shem potajemnie wszedł na statek i wyjął ciało Adama. On uszczelniony statek z ojcem ” uszczelki s. Potem zapragnął obecności Chama i Jafeta i rzekł do nich: „ Wiedzcie, że Noe, mój ojciec, rozkazał mi, abym udał się po swojej śmierci do wyniesionego lądu i okrążył go do miejsca nad morzem, abym mógł zająć się państwem drzew, owoców i rzek.

(148) Podjąłem już decyzję w tej sprawie i zostawiłem wam moją żonę i dzieci; uważajcie na nich aż do czasu mego powrotu. ” Oni powiedzieli do Niego: „ Weź z sobą człowieka od któreś rozwiązane na tym, na ziemi, którąś opisaną ma dzikie bestie i lwy polowanie. ”

(149) Powiedział do nich: „ Zaprawdę, Anioł Boży jest ze mną, jest moim Zbawicielem . ” Jego bracia powołani do niego i powiedział: „ Pan będzie z tobą gdziekolwiek ty dwellest . ” Wtedy rzekł do nich: „ Zaprawdę, nasz ojciec po śmierci mnie nie przysięgać, aby wejść na statek, ani nie pozwalają ktoś inny, aby go wprowadzić. Otrzymałem jego testament i zapieczętowałem go pieczęcią, i strzeżcie się, abyście do niego nie wchodzili! ani wy, ani żadne z waszych dzieci. ” Oni zobowiązali się do niego w sprawie tego produktu.

(150) Potem zbliżył się do ojca i matki Melchizedeka i powiedział do nich: „ Chciałbym, abyś dał mi Melchizedeka, abym podróżował z Nim na swój sposób. ” Rzekli do niego: „ On jest przed tobą, a ty chciałeś podróż, zabrać go z sobą. ” Wtedy Sem nazywa Melchizedeka przez noc, a urodziła mu ciało Adama potajemnie.

(151) Wyszli, Anioł szedł przed nimi, aż przyprowadził ich na miejsce z największą prędkością. Powiedział do nich: „ Połóżcie go, bo to jest środek ziemi. ” A oni umieścić go z ich rąk.

(152) Gdy przyszedł na ziemię, ziemia była dla niego rozpadliną jak drzwi, a ciało zostało w nią wpuszczone, i włożyli go w nią. Gdy ciało spoczęło na swoim miejscu, ziemia wróciła i przykryła je.

(153) Miejsce to nazywało się Gumgumah , „ czaszka ”, ponieważ w nim umieszczono czaszkę Ojca ludzkości i Gulgulaha , ponieważ była widoczna na ziemi i pogardzana przez jej synów, bo w niej była głowa nienawistnego smoka, który uwiódł Adama.

(154) Nazywano go także Otâriâ , co jest interpretowane jako „ rodziny świata ”, ponieważ do tego służy zgromadzeniu ludzkości. Sem rzekł do Melchizedeka, syna Malisza : „ Wiedz, że jesteś kapłanem Wiecznego Boga, który wybrał cię spośród reszty ludzi, aby służyli przed Nim przed ciałem naszego ojca Adama. Przyjąć Pana ” Wybór ów z tobą i nigdy nie opuścić to miejsce.

(155) Nie wychodź za mąż za żadną kobietę, nie gol włosów ani gwoździ. Nie przelewajcie za siebie krwi i nie poświęcajcie bestii. Nie buduj budynku nad tym miejscem. Niech twoje ofiary przed Panem będą z czystego chleba, a napój niech będzie z soku z winorośli. Anioł Pański jest z tobą na zawsze . ”

(156) Życzył mu spokoju, pożegnał go, objął go i wrócił do swego mieszkania. Potem przyszedł do niego Jozedeka i Malih , rodziców Melchizedeka. Zapytali go o niego, a on powiedział im, że umarł na drodze, że się nim zaopiekował i pochował go.

(157) Jego ojciec i lud rozpaczali nad nim z wielkim smutkiem. Gdy Sem był sprawiedliwy w wieku 700 lat, umarł, a jego syn Arphaxad opiekował się nim, a także Salah i Eber i pochowali go. Kiedy Arphaxad miał trzydzieści lat, spłodził Salaha, syna, a gdy miał 465 lat, umarł, a Sala i Eber zaopiekowali się nim.

(158) Pochowano go w mieście, które zbudował Arphaxad , znanym jako Arphaxad . Gdy Salah miał trzydzieści lat, spłodził Ebera , a kiedy ukończył 430 lat, zmarł. Eber i Peleg opiekowali się nim; został pochowany w mieście zbudowanym przez Salaha, znanym jako Sal ḥ adîb . Kiedy Eber miał trzydzieści lat, spłodził Pelega , a kiedy ukończył 434 lata, zmarł; jego syn Peleg pochował go, a Reu i Serug w mieście, które Eber zbudował i nazwał po imieniu.

(159) Gdy Peleg osiągnął 239 lat, wszystkie plemiona synów Sema, Chama i Jafeta zebrali się i wyruszyli na wyniesioną ziemię; znaleźli w miejscu znanym jako Shinar piękną równinę. Mieszkali w nim, a ich mowa była w całości syryjska i nazywała się Resany i Chaldaean ; to język i mowa Adama.

(160) Zaprawdę, język syryjski jest Królową języków i najbardziej wszechstronny; z niego pochodzą wszystkie inne języki; Adam to syryjskie imię. Ktokolwiek twierdzi, że to hebrajski, mówi kłamstwo. Mówcy po syryjsku nie staną po lewej stronie Pana, lecz po Jego prawej stronie, ponieważ pisanie po syryjsku biegnie od prawej do lewej, a od innych – po persku od lewej do prawej.

(161) W czasach Peleg narody budowały wieżę w Babel, na której ich języki były urozmaicone, zmieszane i podzielone; z powodu zamieszania miasto nazwano Babel. Peleg był bardzo zasmucony tym, gdy zobaczył rozproszenie narodów w regionach ziemi. Umarł, a jego syn Reu , Serug i Nahor pochowali go w mieście, które zbudował i nazwał po imieniu.

(162) Ziemia stała się dwiema częściami między dwoma wodzami plemion; dopuszczali do każdego plemienia i języka króla i wodza; wyznaczyli w rasie Jafeta trzydziestu siedmiu królów, aw rasie Chama szesnastu królów.

(163) Królestwo synów Jafeta było od granicy świętej góry i góry Nod, która leży w granicach Wschodu, do Tygrysu i boku Algaut : od Baktrii do miasteczka na wyspie. Królestwo synów Sema pochodziło z ziemi perskiej, to znaczy od granic Wschodu do morza Hardasalgs, między granicami Zachodu. Mieli władzę także w środku ziemi.

(164) Gdy Reu miał trzydzieści dwa lata, urodził mu się Serug ; długość jego życia wynosi 232 lata. Pod koniec 163 lat życia Reu gigant Nimrod panował nad całą ziemią. Początek jego królestwa pochodzi od Babel. To on widział na niebie kawałek czarnej tkaniny i koronę; wezwał Sasana tkacza do swojej obecności i rozkazał mu uczynić go taką koroną; i włożył w to klejnoty, i je nosił.

(165) Był pierwszym królem, który nosił koronę. Z tego powodu ludzie, którzy nic o tym nie wiedzieli, powiedzieli, że z nieba zstąpiła na niego korona. Długość jego panowania wynosiła sześćdziesiąt dziewięć lat. Umarł za dni Reu , a trzeci tysiąc od czasu ukończenia Adama.

(166) W jego czasach lud egipski ustanowił nad nimi króla zwanego Firnifs . Panował nad nimi przez sześćdziesiąt osiem lat. Za jego czasów królował miasto Saba i aneksował do swego królestwa miasta Ofir i Chawila , nazywał się Faraon.

(167) Zbudował Ofir ze złotych kamieni, bo kamienie jego gór są czystego złota. Po nim panował nad Chawila króla nazwie Hayul . Zbudował go i scementował, a po śmierci faraona kobiety rządziły Sabą aż do czasów Salomona, syna Dawida. Kiedy Reu miał 239 lat, zmarł. Serug jego syn i Nahor pochowali go w mieście o nazwie Oa ‚ nân , które Reu zbudował dla siebie. Gdy Serug miał trzydzieści lat, urodził mu się jego syn Nahor .

(168) W czasach Seruga czczono bożków i wielbiono ich zamiast Boga, a lud tego dnia był rozproszony na ziemi; nie było wśród nich nauczyciela ani prawodawcy, ani przewodnika po drodze prawdy, ani nawet właściwej drogi. Wędrowali, zbuntowali się i stali się sektą.

(169) Niektórzy oddawali cześć Słońcu i Księżycowi, niektórzy czcili niebo, niektórzy czcili obrazy, niektórzy czcili gwiazdy, niektórzy czcili ziemię, niektórzy czcili bestie, niektórzy czcili drzewa, a niektóre z nich czciły wody i wiatry itp., ponieważ Diabeł zaślepił ich serca i pozostawił je w ciemności bez światła.

(170) Nikt z nich nie wierzył w ostateczny dzień i zmartwychwstanie. Kiedy jeden z nich umarł, jego lud zrobił obraz na jego podobieństwo i położył go na swoim grobie, aby jego pamięć nie została odcięta. Ziemia była wypełniona grzechami i rozmnożono w niej bożków, stworzonych na podobieństwo mężczyzn i kobiet.

(171) Kiedy Serug miał 230 lat, zmarł. Jego syn Nahor , Tera i Abraham pochowali go w mieście, które zbudował Serug i nazwali go Serug . Terach urodził się Nahor, gdy miał dwadzieścia dziewięć lat. W trzecim roku życia Nachora Bóg spojrzał w górę poprzez Swoją pamięć na swoje stworzenia i czcili bożków. Zesłał na nich trzęsienia ziemi, które zniszczyły wszystkich bożków.

(172) Ich czciciele nie odwrócili się od swego błędu, ale wytrwali w swojej bezbożności. W dwudziestym szóstym roku panowania Terach pojawiły się czary. Początkiem było to, że umarł bogacz; jego syn zrobił mu złoty obraz i położył go na grobie jako znak dla ludzi w jego wieku i wyznaczył młodego mężczyznę, aby go strzegł.

(173) Diabeł wszedł w obraz i przemówił do swego stróża z języka zmarłego i głosem. Opiekun powiedział o tym synowi zmarłego. Po kilku dniach rabusie weszli do mieszkania zmarłego i zabrali wszystko, co należało do jego syna, a jego smutek był większy, i opłakiwali go przy grobie jego ojca.

(174) Diabeł zawołał go z obrazu głosem podobnym do głosu ojca i powiedział: „ O mój synu, nie płacz. Przynieś mi syna twego, aby go poświęcić dla mnie, a przywrócę ci wszystko, co od ciebie zabrano. ” Przyniósł syna do grobu i poświęcił go do diabła.

(175) Kiedy to uczynił, Diabeł wszedł do niego i nauczył go czarów, odsłonił jego tajemnice oraz nauczył go wróżb i wróżb. Od tego czasu ludzie ofiarowują swoje dzieci diabłom. Po upływie stu lat życia Nahora , Boże, niech Jego imię będzie wywyższone! patrzyli na bezbożność ludzi i na poświęcanie dzieci diabłom oraz na uwielbienie wizerunków.

(176) Boże, niech Jego imiona zostaną uświęcone, posłał im szalejące wiatry, które oderwały wizerunki i ich czcicieli, i pochowali je na ziemi, i rozrzucili nad nimi wielkie kopce i wysokie wzgórza, a oni są poniżej nich aż do dnia dzisiejszego. Niektórzy twierdzą z tego powodu, że w czasach Tharrha nastąpił Potop wiatru.

(177) Mędrcy Indii mówią, że te kopce powstały w czasach potopu. To nonsens, ponieważ wielbienie obrazu nastąpiło po Potopie wody, a Potop nie został na nich zesłany, aby czcić obrazy; Zaprawdę, zostało to zrobione, ponieważ wśród dzieci Kaina i na instrumentach muzycznych, które wymyślili, było tak wiele zepsucia na ziemi.

(178) Nie było ludzi zamieszkujących tę szorstką dziką ziemię, ale kiedy nasi ojcowie nie zostali uznani za godnych sąsiedztwa Raju, zostali odepchnięci. Potem wyszli ze statku na tę ziemię i rozproszyli się po jej regionach.

(179) Mówi bzdury, które twierdzą, że te wzniesione kopce nigdy nie ustały na ziemi, ponieważ powstały od czasu gniewu Bożego na temat kultu bożków. Obrócili się w zawroty głowy, a na ziemi nie ma kopca, na którym diabeł z wizerunkiem nie wyglądałby .

(180) Za dni Nimroda, olbrzyma, patrzył na ogień z nieba, a ogień wybuchł z ziemi. Kiedy Nimrod go zobaczył, uwielbiał go i wyznaczył w miejscu, w którym widział, aby czcili go i wrzucali do niego kadzidło. Od tego czasu magicy uwielbiają ogień, gdy widzą, jak nadchodzi z nieba i ziemi, i czczą go do dziś.

(181) Główny magik o imieniu Sasir znalazł źródło obfitej wody w miejscu w kraju Atropatene . Postawił na nim białego konia. Ktokolwiek kąpał się w tej fontannie, wielbił tego konia.

(182) Mędrcy czczą konia i jest wśród nich sekta, która czci go do dziś. Nimrod podróżował, aż dotarł do ziemi Mariûn . Kiedy wszedł do miasta Altûrâs , znalazł tam Bounitera, czwartego syna Noego. Nimrod ‚ wojsko s był na jeziorze, i udał się tam jeden dzień kąpać się w nim.

(183) Kiedy Nimrod zobaczył Bounitera, syna Noego, oddał mu pokłon. Bouniter powiedział do niego: „ O olbrzymi królu, dlaczego mnie uwielbiasz? ” Nimrod powiedział do niego: „ Zrobiłem cię za hołd bo żeś mnie spotkać. ” Nimrod przebywał z nim trzy lata, że mógłby dać mu mądrość i strategii, a następnie wędrował z dala od niego. Powiedział do Nimroda: „ Nie wrócisz po raz drugi. ”

(184) Kiedy Nimrod przechodził przez Wschód, zdeponował książki, informując o tym, czego nauczył go Bouniter, syn Noego. Ludzie byli zdumieni jego mądrością. Wśród ludzi, którym powierzono czczenie ognia, był człowiek o imieniu Ardashir .

(185) Kiedy Ardashir zobaczył mądrość Nimroda i doskonałość jego gapienia się w gwiazdy, zazdrościł mu za to i błagał Diabła, który pojawił się mu przy ogniu, aby nauczyć go mądrości Nimroda.

(186) Diabeł powiedział mu: „ Nie możesz tego zrobić, dopóki nie spełnisz magicznego rytuału, a jego doskonałością jest małżeństwo matek, córek i sióstr. ” Ardashir odpowiedział mu o tym, a nie to, co nakazał mu o tym. Od tego czasu Mędrcy zezwalają na małżeństwo matek, sióstr i córek.

(187) Diabeł uczył także Ardashira wiedzy o wróżbach i wróżbach oraz fizjonomii, wróżbiarstwie, wróżbiarstwie i magii, które były doktrynami diabła, a Chaldæanie przekazali sobie nawzajem tę doktrynę; byli to Syryjczycy, a niektórzy twierdzą, że jest to język Nabatejczyków .

(188) Każdy, kto stosuje wiele z tych doktryn, jego wina przed Bogiem jest wielka. Ale wiedza, której Nimrod nauczył się od Bounitara , zaprawdę Bounitar, syn Noego, nauczył się go od Boga, wielkiego i chwalebnego, bo to jest liczenie gwiazd, lat i miesięcy; Grecy nazywają tę naukę astronomią, a Persowie nazywają ją astrologią. Nimrod zbudował wielkie miasta na wschodzie, a mianowicie Hadâniûn , Ellasaru , Seleucji, Ktezyfon, Rûhîn i miastami Atrapatene i Telalôn i innych, które wybrał dla siebie.

(189) Kiedy Tharrha , ojciec Abrahama, osiągnął dwieście trzy lata, zmarł. Abraham i Lot pochowali go w mieście Haran. Bóg nakazał mu, aby udał się do Ziemi Świętej. Abraham zabrał ze sobą Sarah żoną, i Lot jego brat ” syn s, i wyruszył do kraju Amorytów.

(190) Abraham Sprawiedliwy miał wtedy siedemdziesiąt pięć lat. Kiedy skończył osiemdziesiąt lat, walczył z narodami, wystawił ich na ucieczkę i uwolnił Lota od nich, a wtedy nie miał dziecka, bo Sara była niepłodna.

(192) Kiedy wrócił z wojny z narodami, Bóg nakazał mu, by udał się na wyprawę i przeszedł na górę Yâbûs . Kiedy tam dotarł, spotkał Melchizedeka, kapłana Bożego. Kiedy Abraham go zobaczył, oddał mu hołd i został przez niego pobłogosławiony. Ofiarował przed nim wspaniały czysty chleb i napój.

(193) Melchizedek pobłogosławił Abrahama i złożył mu śluby. Wówczas Bóg rozkazał Melchizedekowi rozłupać paznokcie. Melchizedek poświęcił ofiarę dobrego chleba i napoju. Abraham ofiarował trochę i zapłacił Melchizedekowi dziesiątą część swoich dóbr.

(194) W takim razie, Boże, niech Jego imiona zostaną uświęcone, po raz drugi rozmawiając z Abrahamem i mówiąc mu: „ Twoja nagroda będzie wielka dla Mnie. Ponieważ otrzymałeś błogosławieństwo Melchizedeka i jesteś godzien otrzymać z jego ręki dar chleba i wina, pobłogosławię cię i pomnożę twoje nasienie. ”

(195) Gdy Abraham skończył osiemdziesiąt sześć lat, urodził mu się Ismael z Hagar, egipskiej niewolnicy. Faraon egipski oddał ją Sary, żonie Abrahama, która była jego siostrą po ojcu, ale nie po matce, ponieważ Tharrha poślubił dwie żony; imię tego nazywało się Juta , ona była matką Abrahama i umarła, gdy go urodziła; drugi nazywał się Nahdeef , a ona była matką Sary.

(196) Dlatego Abraham odpowiedział, tak jak powiedział do króla Egiptu, kiedy chciał wyrządzić Sobie gwałt, że „ ona jest moją siostrą. ” Kiedy Abraham sięgnął dziewięćdziesiąt dziewięć lat, Bóg przyszedł do jego domu, i dał Sarze syna. Gdy osiągnął sto lat, urodził mu się Izaak, syn, którego Bóg dał mu niepłodną Sarę.

(197) Gdy Izaak skończył dwanaście lat, Abraham ofiarował go Bogu jako ofiarę na wzgórzu Yâbûs , które jest miejscem, w którym Chrystus został ukrzyżowany, i które jest znane jako Golgola .

(198) W nim został stworzony Adam; w nim Abraham spojrzał na drzewo, które rodziło baranka, przez które Izaak został odkupiony z ofiary, i na nim złożono ciało Adama. W nim był ołtarz Melchizedeka, a na nim Dawid spojrzał na Anioła Pańskiego, niosącego miecz do zniszczenia Jeruzalem.

(199) Zaprawdę, Abraham ‚ s niosąc tam Izaaka na ołtarzu jest typem ukrzyżowania Chrystusa dla zbawienia Adama i jego dzieci. Dowodem na to jest powiedzenie Chrystusa w świętej Ewangelii dzieciom Izraela, że „ wasz ojciec Abraham nie przestał długo patrzeć na moje dni, a kiedy je ujrzał, radował się nimi. ”

(200) Baranek, który Abraham widział wiszący na drzewie, był rodzajem zabicia Chrystusa w ciele, które On nam wziął, i Jego ukrzyżowania, ponieważ baranek nie był dzieckiem owcy i był godny poświęcenia. W tym miejscu Abraham zobaczył, co dotyczy zbawienia Adama przez ukrzyżowanie Chrystusa.

(201) W godzinie, w której Abraham zabrał Izaaka do ołtarza, zaczęto budować Jerozolimę i właśnie dlatego. Kiedy Melchizedek, kapłan Boży, ukazał się ludziom, jego sława dotarła do królów narodów i przybyli do niego z każdego regionu, aby się pobłogosławić.

(202) Spośród tych, którzy przychodzili do niego były Abimelech król Geraru , Amrafela król Senaar , Arioch król Delassar , Kedarlaomer król Elamu, i Tidal, król mężczyzn, Bera król Sodomy, Birsha królem Gomory, lub Simeon król Amoryci i Simair, król Saba, Bislah, król Beli , Hiar, król Damaszku i Jaftar, król pustyni.

(203) Gdy królowie ci, mój synu Klemens, ujrzeli Melchizedeka, króla pokoju i kapłana Bożego, i usłyszeli jego słowo, oddali mu cześć i oklaskiwali go i poprosili, by wraz z nimi udał się na ich ziemie.

(204) Powiedział im, że nie wolno mu opuścić swego miejsca, w którym Bóg wyznaczył go na urząd. Ich jednomyślną radą było to, że miasto powinno zostać zbudowane dla niego na ich koszt i że powinni nim rządzić. Zbudowali dla niego Święte Miasto i podali mu je, a Melchizedek nazwał je Jerozolimą.

(205) Potem Maoalon, król Temanu, udał się do Melchizedeka, gdy dotarła do niego jego sława, i dał mu szlachetne i chwalebne prezenty. Uhonorował go, gdy go zobaczył i usłyszał jego słowo. Wszyscy królowie i narody czcili go i nazywali go Ojcem Królów.

(206) Niektórzy ludzie myślą, że Melchizedek nie umrze, i przyniosą jako dowód powiedzenie Dawida Proroka w swoich psalmach: „ Ty jesteś kapłanem na zawsze, jak postać Melchizedeka. „ Dawid nie chce powiedzieć w tym swoim powiedzeniu, że nie umrze, a jak to możliwe, gdy jest mężczyzną?

(207) Ale Bóg go zaszczycił i uczynił go swoim kapłanem, aw Torze nie ma wzmianki o początku jego dni. Dlatego Dawid śpiewał, gdy o nim śpiewał. Mojżesz nie wspomina o nim w swojej książce, ponieważ opowiadał jedynie o genealogii Ojców.

(208) Ale Sem, syn Noego, powiedział nam w księgach Testamentu, że Melchizedek był synem Maliha , syna Arfaksada , syna Sema , syna Noego ; a jego matką był Józef .

(209) W setnym roku Abrahama królował na Wschodzie król imieniem Karmos , ten, który zbudował Szamszat , Klaudię, Careema i Leouzę . Miał syna Cârâna i trzy córki; imię jednego z nich to Shamshout , a drugie Harzea i drugie Leouza , i nazwał te miasta po imieniu.

(210) Gdy Peleg osiągnął pięćdziesiąt lat, Nimrod udał się do prowincji Mezopotamii i zbudował Nisibis , Raha i Haran; do każdego miasta postawił mur i nazwał mur Harana imieniem Harteeb , żona Sem , kapłana pięknych gór. Mieszkańcy Haranu zrobili obraz w postaci tego Sem i wielbili go.

(211) Ba ‚ alsameen zakochał się w Nalkeez, żonie Nimroda , i Nimroda uciekła przed Ba ‚ alameame ; z tego powodu dzieci Izraela rozpłakały się nad Nimrodą i ze złości spaliły miasto Haran. Kiedy Sara umarła, słynny Abraham poślubił kobietę o imieniu Kentoura , córkę króla pustyni Yaftour .

(212) Gdy Izaak, syn Abrahama, skończył czterdzieści lat, Eleazar, jego sługa, udał się w poszukiwaniu tej, której imieniem Rebecca została nazwana Izaak. Kiedy Abraham osiągnął sto siedemdziesiąt lat, umarł; jego synowie Ismael i Izaak pochowali go u boku żony Sary.

(213) Gdy Izaak skończył sześćdziesiąt lat, Rebeka, jego żona, poczęła Jakuba i Ezawa. Kiedy złapały ją bóle porodowe, poszła do Melchizedeka; pobłogosławił ją i modlił się za nią. Powiedział jej: „ Bóg ustanowił już dwóch mężów w twoim łonie, którzy będą wodzami dwóch wielkich narodów.

(214) Starszy z nich będzie pod młodszym. Każdy z nich będzie nienawidził swego brata, a starszy będzie służył człowiekowi z rasy drugiego. Jestem sługą tego człowieka, którego imię będzie nazwane „ żywym Bogiem ”, a on przyjdzie na oddział przekleństw z powodu tych, którzy buntują się przeciwko niemu. ”

(215) Kiedy sześćdziesiąt lat Isaac ‚ życia s minęło, on zbudował miasto, które nazwał Ail, aw jego sześćdziesiąt czwartego roku Jericho został zbudowany przez ręce siedmiu królów, król Hetytów, król Amorejczycy, król Jebuzejczyków , król Kananejczyków, król Girgaszejczyków , król Hiwejczyków i król Peryzzytów , i każdy z nich zbudował mur.

(216) Ale miasto, które nazywało się Masr , król Koptów, zbudowało. Ismael jako pierwszy pracował z ręcznym młynem i nazywano go młynem królestwa. Po stu trzydziestu latach życia Izaaka; to jest w siedemdziesiątym siódmym roku Jakuba, Bóg pobłogosławił Jakuba i otrzymał błogosławieństwa Izaaka oraz błogosławieństwo Ezawa, jego brata, przez oszustwo.

(217) Podróżował do krainy Wschodu. Gdy był w drodze, oto przyszedł na niego głęboki sen. Przygotował pod głowę siedem kamieni i spał na nich. We śnie widział drabinę ognia, której szczyt znajdował się w niebie, a jego spód na ziemi.

(218) Aniołowie schodzili z niego i wstępowali, i ujrzał Pana siedzącego na szczycie. Kiedy się obudził, powiedział: „ Niewątpliwie to miejsce jest domem Bożym. ” Wziął kamienie, które były pod głowę i zbudowanych z nich ołtarz i namaścił go olejem, i ślubował, że będzie tam dać Bogu dziesiątą wszystkich swoich towarów jako ofiarę. Moc tej wizji, o mój synu Klemensie, nie jest trudna dla tych, którzy wiedzą, ponieważ jest to proroctwo o przyjściu naszego Pana Chrystusa.

(219) Zaprawdę, drabina, którą widział Jakub, była znakiem Ukrzyżowania, a gniewy zstępujące z Nieba były za Ewangelię do Zacharii , Maryi, Mędrców i pasterzy.

(220) Miejscem Pana ” siedzenia s na szczycie drabiny było jak zejście Boga naszego z Chrystusem z nieba dla naszego zbawienia, a miejscem, gdzie Jakub zobaczył, że był typem Kościoła, który jest interpretowany Dom Boży. Kamienie są rodzajem ołtarza, a ich namaszczenie olejem jest rodzajem połączenia Boga z Człowieczeństwem.

(221) Ślub, który złożył z jednej dziesiątej swoich dóbr, jest rodzajem Eucharystii. Jakub podróżował z miejsca widzenia, aż dotarł do miasta swego wuja Labana. Zobaczył studnię z wodą, przy której leżały trzy stada owiec; nad ujściem studni był wielki kamień. Rachel córką Jacob ‚ wuj e, stał się tam z owiec.

(222) Jakub zbliżył się do studni, wyjął kamień z jego ujścia i podlał owce, które były z Rachelą. Potem zbliżył się do Rachel i pocałował ją. Jacob ‚ s odsłaniania odwiertu typu chrztu który ukrytych od wieku i odsłonięty w ostatnich dni.

(223) To, co kapłan daje tym, których chrzci w wodzie, jest w imieniu Ojca, Syna i Ducha Świętego. Wiedz, o mój synu, że Jakub nie przyszedł pocałować Racheli, dopóki nie odkrył studni i nie podlał jej owiec. Podobnie, mówię, że nie jest dozwolona w prawie Chrystusa dla jednego , aby wejść do Kościoła po chrzcie, bo jeśli on jest ochrzczony, stał się jednym z Chrystusem ” owiec s.

(224) Prorok Mojżesz powiedział w swojej książce, że Jacob kute ze swego wuja Labana siedem lat za Rachelę, którą kochał Labana ” córek s, bo była u szczytu urody, ale dał mu brzydką córkę.

(225) Tak było w przypadku Mojżesza z Żydami, których Bóg wybawił od niewoli faraona. Z ich powodu nie dał młodej dziewczynie, ale dał jej starą i wyblakłą.

(226) Zaprawdę, pierwsza dziewczyna, którą dał Jakubowi, miała brzydkie oczy, a druga miała doskonałą twarz i piękne oczy. Twarz pierwszego została zasłonięta, aby dzieci Izraela nie mogły spojrzeć na jej piękno; druga miała odkrytą twarz i jasną, lśniącą i piękną osobowość.

(227) Dziewczyna o brzydkich oczach, która była małżonką Jakuba, była typem ludu swoich czasów, którym rządził; w jego czasach byli prorocy, święci i czyści, a grzechu było niewiele.

(228) Ta wyblakła stara kobieta, którą opisuje Mojżesz, jest ludem dzieci Izraela, które zbłądziły podczas oddawania czci bożkom i opuściły cześć Bożą; a dziewczyną, której twarz była zasłonięta, aby nie mogli na nią spojrzeć dzieci Izraela, było plemię założone na świętej górze, która nie mieszała się z dziećmi Izraela i nie patrzyła na nich, a gdyby na to spojrzeli, zaprawdę naśladowaliby jego dobre uczynki.

(229) Lepszą i jaśniejszą dziewczyną jest plemię, które przyjęło Pana świata, Chrystusa i czciło Go w Swoim Bogu. Oświecił nasze serca swoją świętością.

(230) Gdy Jakub skończył sześćdziesiąt dziewięć lat, urodził mu się Ruben, a następnie szli za nim jego bracia, których Bóg wyprowadził z bioder Jakuba; byli to Symeon i Lewi, Juda, przodek Maryi, Issachar i Zebulun ; Józef i Beniamin, synowie pięknej Racheli; Gad i Aser, synowie Zilpy ; Dan i Naftali, synowie Bilhy, pokojówki z Racheli.

(231) Dwa lata po emigracji Jakuba wrócił do ojca Izaaka. Żył w pełni po trzydziestu jeden lat Levi ‚ życia s. Gdy osiągnął sto dwadzieścia lat, zmarł jego ojciec Izaak. Dwadzieścia trzy lata później podróżował z Haranu do wyniesionej krainy; Józef został sprzedany za życia Izaaka i był towarzyszem Jakubowi w jego smutku.

(232) Po sprzedaży Józefa Izaak zmarł; jego synowie, Jakub i Ezaw, pochowali go przy grobie Abrahama. Po dziewięciu latach Rebeka zmarła i została pochowana w pobliżu grobu Abrahama. Juda ożenił hosha ‚ z Chananejskiej ; Jakub był tym zasmucony, ponieważ nie należała do synów Izraela, i powiedział mu: „ Na Boga Abrahama i Izaaka, nie mieszaj z nami nasienia Kanaanu ”, a on nie przyjął go od niego. Spłodzeniu z jej Er i Onan i Sela .

(233) Juda poślubił swego syna Er z Tamar, córką Kedara , syna Lewiego. Er dokonał czynu ludu Sodomy, a Bóg ukarał go za swój czyn. Bóg zabił go w odpowiedzi na modlitwę Jakuba, a nasienie Kanaana nie zostało zmieszane z jego potomstwem.

(234) Potem Tamar przebrała się i usiadła na środku drogi; Juda przybył z nią, nie wiedząc, że jest jego synową; poczęła przez niego, i porodziła Peresa i Zarah . W tym czasie Jakub i jego dzieci udali się do Egiptu i pozostali z Józefem przez siedemnaście lat.

(235) Kiedy ukończył sto czterdzieści siedem lat życia, umarł, Józef miał wówczas pięćdziesiąt sześć lat. Mądrzy lekarze faraona go zabalsamowali.

(236) Po tym Józef usunął swoje ciało i umieścił je obok ciał ojca i dziadka Abrahama. Farez, syn Judy, spłodził Hezrona , a Hezron spłodził Arama, a Aram spłodził Aminadaba , a Aminadab spłodził Nahsona , który był najbardziej przebiegłym z synów Judy.

(237) A Aminadab poślubił Eleazara, syna Aarona, kapłana, dziewczynce, a od niej spłodził kapłana Pinechasa , który przez swoją modlitwę zabrał ludowi śmierć, a którego uczynił oszczep. Wiem, że kapłaństwo było od Aminadab wśród ludu Izraela, a od Nahson kinghood przyszedł do nich.

(238) Spójrz, o mój synu Klemensie, jak z Judy pochodzi kapłaństwo i królestwo wśród synów Izraela. Nahson spłodził syna, którym jest Łosoś; Łosoś spłodził Boaza. Kiedy Boaz był stary, ożenił się z Ruth, Moabitką ; w jej królestwie, bo była z rodu królów.

(239) Była z dzieci Lota. Bóg nie uczynił Lota nieczystym za to, że mieszkał ze swoimi córkami, i nie obwinił go, i nie umniejszał dobrego uczynku popierając swego wuja Abrahama na wygnaniu, a także jego przyjęcie aniołów w wierze, ale On włóż króla w Rut, który był z jego rodzaju, aby Wcielenie naszego Pana, Chrystusa, było z rodzaju Abrahama. Także w nią, żona Salomona, syna Dawida, przez którego spłodził.

(240) Zaprawdę Salomon miał sześćset wolnych kobiet i czterysta konkubin, a od żadnej z nich nie otrzymał dziecka, bo niech będzie pochwalone Jego imię! żałował, że nasienie Kanaanu nie powinno mieszać się z nasieniem narodu wybranego, od którego Isus Chrystus przyjął ciało.

(241) Reszta żon Salomona pochodziła z dzieci Kanaanu. Niemniej jednak Mojżesz, prorok Boży, za odpowiedzialne księgi kroniki dzieci Izraela opowiadają, że Lewi, gdy przybył do Egiptu ze swoim ojcem Jakubem, spłodził tam swego syna Amrama, ojca Mojżesza.

(242) Kiedy Mojżesz urodził został wyrzucony przez matkę w egipskim Nilu i Safira córką faraona, króla Egiptu, uratował go przed utonięciem i przyniósł go jej ojciec ” pałacu. Gdy dorastał i skończył czterdzieści lat, zabił Egipcjanina Casouma , szefa szermierzy faraona.

(243) Uciekł do Reuela do kapłana Midianina z obawy przed faraonem, a to dlatego, że Sapphira umarł wcześniej, a jeśli ona tam jeszcze była, dlaczego Mojżesz miałby się bać faraona?

(244) Mojżesz poślubił Zipporę, córkę Jethro , kapłana Midianina . Ona urodziła mu dwóch synów, były Gershon i Eleazar , w momencie narodzin Jozue, syn Nuna, a Mojżesz ‚ wiek wynosił pięćdziesiąt dwa lata.

(245) Kiedy skończył osiemdziesiąt lat, Bóg przemówił do niego z buszu cierń, a jego język wyjąkał ze strachu do Boga, a on powiedział: „ O Panie, w czasie gdy ty spakest do sługi twego, jego język wyjąkał . ”

(246) Wszystkie jego lata miały 120 lat. Spędził czterdzieści w Egipcie, a czterdzieści w Midianizmie , i rządził dziećmi Izraela czterdzieści lat na pustyni. Kiedy umarł, Jozue, syn Zakonnicy, rządził nimi przez trzydzieści jeden lat. Następnie Chuszan, ateista, rządził nimi po nim przez osiem lat.

(247) Potem Otniel, syn Kenaza, brata Kaleba, przez czterdzieści lat. Potem Moabici zniewolili dzieci Izraela przez osiemnaście lat. Następnie Bóg przygotował ich wyzwolenie z ich ręki. Ich rządowi przewodniczył Ehud, syn Gery, przez osiemdziesiąt lat. W dwudziestym szóstym roku panowania tego Ehuda skończył się czwarty tysiąc lat od początku.

(248) Potem słynny Jabin przewodniczył ich rządowi przez dwadzieścia lat, a potem Debora i Barak opiekowali się nim przez czterdzieści lat. Następnie Madianici ich podbili i zniewolili przez siedem lat, a następnie Bóg uratował ich ręką Gedeona. Przez czterdzieści lat przewodniczył ich rządowi; potem jego syn Abimelech przez trzy lata.

(249) Następnie Jufa syn Fua przez dwadzieścia lat, a potem córką Gileadczyk dwadzieścia dwa lata. Potem dzieci Ammona podbiły dzieci Izraela i zniewoliły je przez osiemnaście lat, a następnie Bóg uratował je rękami Jefty , który ofiarował swoją córkę jako ofiarę przed Bogiem. I rządził nimi Ibzan przez sześć lat, a potem Elon, syn Zebulona, ​​przez dziesięć lat.

(250) Potem Abdon przez osiem lat. Potem Filistyni walczyli z dziećmi Izraela, ujarzmili ich i zniewolili przez czterdzieści lat, a Bóg uratował ich rękami Samsona. Rządził nimi przez dwadzieścia lat, a po nim pozostali przez dwanaście lat bez przywódcy.

(251) Potem powstali, aby rządzić nimi kapłan Heli, i rządził nimi przez czterdzieści lat, a potem Samuel przez dwadzieścia dwa lata. Za jego czasów synowie Izraelscy zbuntowali się przeciw Bogu i ustanowili Saula na króla nad nimi; był pierwszym królem wśród dzieci Izraela i rządził nimi przez czterdzieści lat.

(252) Za dni Saula pojawił się gigant Goliat; wypędził dzieci Izraela i zabił ich młodych mężczyzn. Potem Bóg posłał przeciwko niemu Dawid Prorok i zabił go; przeciw Saulowi posłał Filistynów, a oni go zabili, ponieważ Saul przestał szukać pomocy u Boga i szukał pomocy od diabłów.

(253) Dawid, syn Jessego, panował nad dziećmi Izraela przez czterdzieści lat. Potem królował nad nimi Salomon i dokonał wielu cudów; pośród nich jego wysłanie do miasta Ofir i wydobycie złota z jego gór, a statki pływały przez trzydzieści sześć miesięcy, niosąc złoto z jego gór.

(254) Zbudował także miasto Tadmor we wnętrzu pustyni i dokonał w niej wielu niezwykłych rzeczy. Kiedy Salomon minął Sabad , budynek zbudowany przez Kourhi i Abu Nigafa , ci, których Nimrod wysłał do Bili , są kapłanem, gdy usłyszał o swojej okupacji gwiazdami, i zbudował tam ołtarz do Słońca i kamienny fort, Salomon zbudował tam także miasto o nazwie Miasto Słońca.

(255) Następnie Aradus , który jest w środku morza, został zbudowany w Solomon ‚ polecenia s i chwalili go jeszcze bardziej dla jego mądrości. Tam przybyła do niego Królowa Saby i była posłuszna jego kultowi religijnemu.

(256) Podszedł do niego na jego rozkaz Hirama, króla Tyru , i miał do niego prawdziwą miłość; był już wcześniej przyjacielem Dawida. Jego panowanie nastąpiło przed panowaniem Dawida i pozostał do ostatniego króla Sedekiasza.

(257) Salomon wziął tysiąc żon, jak powiedzieliśmy o nim; i pogorszyli rozum jego, gdy przewyższał ich miłością do nich, i uzyskali moc kpienia sobie z niego, co spowodowało, że uciekł od kultu Boga; ofiarował się bożkom i oddawał im cześć zamiast Pana. Umarł, po czterdziestu latach panowania, bożek i niewierny.

(258) Wtedy Hiram, król Tyru, został uwiedziony i zapomniał o swoim człowieczeństwie i nie uwierzył w Boga, i domagał się boskości, a on powiedział: „ Siedzę w sercu mórz jak posiedzenie Boga ” ; a wieści o nim przyszły do ​​Nabuchodonozora, i podróżował do niego, aż go zabił.

(259) W kronikach Hebrajczyków, o mój synu Klemensie, dowiadujemy się, że w czasach tego Hirama pojawił się purpurowy barwnik, i to było, że pasterz i jego owce były na brzegu morza i ujrzał psa obgryzał pyskiem coś, co wyszło z morza, a jego usta były wypełnione krwią. Spojrzał na krew i nigdy jej nie widział.

(260) Wziął czystą wełnę i wytarł nią krew; Zrobił więc koronę i włożył ją na głowę. Miał jasność podobną do jasności słońca lub promieni ognia.

(261) Wiadomość o tym dotarła do Hirama; posłał po niego i bardzo zastanawiał się nad pięknem jego barwnika. Zebrał barwników swego królestwa i dał im za to prowizję, i byli zdziwieni, dopóki niektórzy mędrcy jego czasów nie opanowali purpurowych skorupiaków.

(262) Zrobił sobie szaty z jej krwi i radował się z tego z wielką radością. Ty, o mój synu i wszyscy Grecy, nie zgadzasz się z Hebrajczykami w tej narracji. Po Salomonie królował Roboam, jego syn, i splugawił ziemię, oddając cześć bożkom, wiele dziwki w Jerozolimie i składając ofiary diabłom.

(263) W jego czasach królestwo domu Dawida zostało podzielone na dwie części. W swoim piątym roku wyruszył Sziszak króla Egiptu do Jerozolimy i dopisać wszystko, co było w skarbcach Pana ‚ domu S i skarbcach Dawida i Salomona, naczynia ze złota i srebra, a on został wzmocniony przez to w jego moc.

(264) Powiedział do Żydów: „ To nie jest twój zarobek; jest to część tego, co wasi ojcowie wynieśli z Egiptu podczas ucieczki. „ I Roboam, syn Salomona, umarł jako niewierny, gdy królował przez siedemnaście lat. Abia, jego syn, królował za nim, mając dwadzieścia lat.

(265) On zniewolony Jerozolimę i zniszczył go, a jego matka Ma ‚ ka , córka Abisalomowa , pochwalił jego czyny. Umarł po trzech latach, a Asa panował. Zrobił dobrze i zniósł kult gwiazd i obrazów oraz dziwkę z Jeruzalem.

(266) Wypędził matkę ze swego królestwa, ponieważ popełniła cudzołóstwo i zbudowała ołtarz bożkom. Przyszedł do niego Azârâh, król Hindu , i Asa go wyrzucił , i panował przez czterdzieści lat, po czym umarł.

(267) Po nim królował syn jego Jozafat, i sprawiedliwie poszedł drogą swego ojca, ale umiłował dom Achaba i dotrzymał im towarzystwa. Budował statki i wysyłał je do ziemi Ofir, aby przynieść złoto z jej gór. Bóg zatopił swoje statki i rozgniewał się na niego i swoją matkę Sem, córkę Uriasza, córki Salom .

(268) Kiedy umarł, jego syn Joram panował, mając trzydzieści dwa lata. Był nieposłuszny i poświęcony diabłom z powodu swojej żony Aliaha, córki Amsira, syna siostry Achaba. Umarł jako niewierny. Po nim królował Achazjasz , mając dwadzieścia lat. Był bezwstydnym niewiernym. Pan wydał go swoim wrogom i zabili go po roku jego panowania.

(269) Jego matka wziął królestwo do siebie i zabił The Kings ‚ synów, że w ten sposób może ona zniszczyć królestwo rodziny Dawida. Nikt nie został przed nią uratowany, z wyjątkiem Joasza , bo ukrywał go Jehoszba, córka Jorama, syna Jozafata . Zwiększyła cudzołóstwo i niewierność w Jerozolimie.

(270) Umarła po siedmiu latach, a naród jerozolimski zastanowił się, kto powinien nad nimi panować, o czym Jehojada wiedział, a ich wybór nie padł na nikogo oprócz Joasza, którego ukrył Jojada . Wysłał go i wyprowadził do domu Pańskiego; wojownicy całkowicie uzbrojeni otoczyli go, a kapłan Joojada posadził go na tronie ojca Dawida, jego ojca, który miał siedem lat. Jego matka ‚ nazwa s był Sebija rodziny Saby. Kapłan Jehoiada zawarł z nim przymierze, aby czynił sprawiedliwość przed Panem.

(271) Kiedy Jojada kapłan zmarł Joasz zapomniał przymierza, i nie wiedział, co słusznie podawano z tronu rodu Dawida, ani przelania niewinnej krwi. Umarł po czterdziestu latach panowania. Po nim rządził jego syn, a jego matka ” nazwa s był Jehoaddan .

(272) Zabił każdego, kto zabił kogokolwiek ze swego domu, ale oszczędził ich synów, ponieważ postępował zgodnie z prawem Pana. Umarł po tym, jak królował przez dwadzieścia dziewięć lat, a jego syn Azariasz królował za nim, mając dwadzieścia lat. Jego matka ‚ nazwa s był Jecholiah .

(273) Zrobił to tuż przed Panem, z wyjątkiem tego, że był odważny wobec kapłaństwa, z tego powodu stał się trędowaty, a Bóg osłabił moc proroka Izajasza od proroctwa aż do śmierci tego Azariasza , ponieważ nie potępił go za jego śmiałość wobec kapłaństwa. Okres jego panowania było pięćdziesiąt dwa lata, a Joatam syn jego, królował po nim, jest dwadzieścia pięć lat życia, a jego matka ‚ s imię było Jerusza córką Dafma .

(274) Zrobił dobrze, a czas jego panowania wynosił szesnaście lat. Po nim królował jego syn Achaz , mając dwadzieścia lat; matka ” nazwa s był Jahkebez córką Lewiego. Czynił to niegodziwie i składał ofiary diabłom i bożkom. Bóg rozgniewał się na niego, a Tiglath, syn Cardaka , król asyryjski, przyszedł przeciwko niemu i oblegał go.

(275) Achaz spisał samego siebie wasalem i wydał Jerozolimę Asyryjczykom, i przyniósł całe złoto i srebro, które znajdowały się w świątyni Bożej, do Asyrii na obszarach Tiglat .

(276) Za jego czasów Izraelici zostali pojmani do niewoli i zeszli do Babilonu. Król asyryjski posłał Babilończyków do ziemi judzkiej, aby tam mieszkali; i uskarżali się na to, co ich spotkało króla asyryjskiego, i posłał do nich Uriasza, jednego z kapłanów synów Izraela, aby nauczył ich prawa Pańskiego. Gdy o tym wiedzieli, lwy przestały się od nich zbliżać i udały się do krainy Babilonu i do Samarii.

(277) Kiedy skończył szesnaście lat zmarł, a jego syn Ezechiasz królował po nim, jest dwadzieścia pięć lat, a jego matka ‚ s imię było Ahi córka Zachariasza. Zrobił to dobrze i złamał bożków, sprawił, że ofiary ustały, i rozciął węża, którego dokonał Mojżesz na puszczy wędrownej, ponieważ dzieci Izraela uwiedziły go.

(278) W czwartym roku swego panowania Szalmanezer, król asyryjski, przybył do Jerozolimy i wziął do niewoli Izraelitów, którzy tam byli, i odwiózł ich do miejsca poza Babilonem o nazwie Media.

(279) W dwudziestym szóstym roku wyruszył Sennacheryb, król prowincji, do miast Judy i wziął do niewoli tych, których w nich znalazł, i ich wioski, z wyjątkiem Jeruzalem. Zaprawdę, uratowała go modlitwa i wołanie króla Ezechiasza.

(280) Gdy Ezechiasz zachorował swoją śmiertelną chorobą, rozpaczał i płakał, ponieważ nie miał syna, który by po nim panował; modlił się przed Panem i powiedział: „ Panie, zmiłuj się nad swoim sługą i nie pozwól mu umrzeć bez potomstwa; niech królestwo nie upadnie z domu Dawida, ani nie przestaną błogosławieństwa, które nadeszły na plemiona za moich dni. ”

(281) Pan mu odpowiedział i powiedział mu, że dodał do swego życia piętnaście lat; wyzdrowiał; urodził mu się syn i nazwał go Manassesem. Kiedy dwadzieścia sześć lat jego panowania dobiegło końca i radował się synem, umarł. Jego syn królował za nim, mając dwanaście lat; matka ” nazwa s był Hephzibah. Czynił to niegodziwie, a jego niewierność przewyższyła wszystkich niewiernych królów, którzy byli przed nim w czynieniu zła. Zbudował ołtarz bożkom i poświęcił się im; splugawił Jeruzalem korupcją i kultem bożków.

(282) Wziął proroka Izajasza, a przecięli go piłą drewnianą od połowy głowy do stóp, bo upomniał go za swoje niegodziwe uczynki. Izajasz ” wiek s tego dnia było sto i dwadzieścia lat, zaczął prorokować, kiedy miał dziewięćdziesiąt lat.

(283) Potem Manasses okazał skruchę i zwrócił się do swego Pana; włożył wór i narzucił sobie post przez wszystkie dni swego życia. Bóg przyjął swoją pokutę i umarł. Jego syn Amon królował za nim, mając dwadzieścia dwa lata; matka ” nazwa s był Musalmath córką Hasoun .

(284) Czynił niegodziwości przed Panem i palił swe dzieci w ogniu. Panował dwanaście lat i umarł. Po nim królował jego syn Jozjasz, mając sześćdziesiąt osiem lat; matka ” nazwa s był Arnea , córka Azaryjasza syna Tarfeeb . Sprawiedliwie obchodził święto Paschy, święto, którego dzieci Izraela nigdy nie obchodziły od czasów proroka Mojżesza; zniósł ofiary dla obrazów, złamał bożków, piłował je piłami, zabijał ich czcicieli i palił w ogniu kości proroków Czczonego .

(285) Oczyścił Jerozolimę ze skalań. Żaden taki jak on nie panował nad Żydami przed nim ani po nim. Pozostał tam przez trzydzieści lat, ale zabił go faraon, król Egiptu. Po nim królował jego syn, Joachaz , mając dwadzieścia dwa lata; matka ” nazwa s był Hamtoul córką Jeremiasza z Libny .

(286) Nie minęły więcej niż trzy miesiące jego panowania, gdy faraon kulawy związał go, przywiódł go łańcuchami i zaniósł do Egiptu, i tam umarł. Po nim królował jego brat Jehojakim , mając dwadzieścia pięć lat; matka ” nazwa s był Zobeed , córka Yerkuiah miasta Al-Rama.

(287) W trzecim roku swego panowania Nabuchodonozor zbliżył się do Jerozolimy, panował nad nim i uczynił go swoim wasalem na trzy lata. Zbuntował się przeciwko Nabuchodonozorowi i śmierć go ogarnęła. Jego syn Jehojachin królował za nim, mając osiemnaście lat; matka ” nazwa s był Tahseeb córką Lutanan ludu Jerozolimy. Nabuchodonozor po raz drugi udał się do Jerozolimy, związał go po trzech miesiącach panowania i zaniósł wraz z oficerami i wojskami swoich żołnierzy do Babilonu.

(288) Nabuchodonozor w swoim pierwszym ataku związał żonę Jojakima i inne żony z wnuków i szlachty Jerozolimskiej i zaniósł je do Babilonu. Żona Jehojakima była tego dnia w ciąży i tak, jak urodziła Daniela.

(289) W niewoli byli także Chananiasz , Azariasz i Miszael , synowie Johanana . Przyczyną tej niewoli było to, że Jehojachin zawarł rozejm z Nabuchodonozorem, a potem zdradzili się nawzajem.

(290) Kiedy umarł Johanan , po nim królował Sedekiasz, wujek Jojakima , mając dwadzieścia jeden lat; siedzibą wszystkich królów synów Izraela było Jeruzalem; nazwa Sedekijaszowych ‚ matki s był Hamtoul ; był ostatnim z królów dzieci Izraela.

(291) Po jedenastu latach swego panowania Nabuchodonozor po raz trzeci udał się na Zachód, aby uspokoić swoje miasta oraz miasta Eufratu i Wielkiego Morza. Przeszedł przez wyspy morza i wziął do niewoli ich lud, zniszczył Tyr i uderzył go ogniem.

(292) Zabił Hirama, jego króla, jak już powiedzieliśmy. Wjechał do Egiptu, aby szukać dzieci Izraela, które uciekły, i zabił jego faraona. Wrócił drogą morską do Jerozolimy i po raz drugi zwyciężył.

(293) Związał Sedekiasza, zabił swoich synów Jerbala i Rahmuta , i zaniósł go ślepego i przywiązał łańcuchami do Babilonu. Była to kara od Boga dla niego za jego czyn, który uczynił prorokowi Jeremiaszowi, gdy wrzucił go do cudownej studni.

(294) Nabuchodonozor mianował Jozadana dowódcą swego więzienia w Jerozolimie, dopóki nie zniszczył muru i nie spalił świątyni Pańskiej, którą w niej zbudował Salomon. Zburzył resztę mieszkań Jeruzalem, niósł wszystkie znalezione narzędzia z żelaza i mosiądzu, a szaty należące do domu Pańskiego do Babilonu.

(295) Między Symeonem, najwyższym kapłanem Jeruzalem, a kapitanem więzienia Józefa do Nabuchodonozora była miłość i przyjaźń. Zapytał, czy da mu stare pisma; on i Symeon nieśli ich ze sobą, będąc wśród tłumu Niewoli.

(296) Widział studnię na swojej drodze między granicami Zachodu; połóżcie w nim pisma i włóżcie do nich wazę z brązu, wypełnioną świecącymi węglami, i kadzidełka o słodkim zapachu; zakrył to dobrze i udał się do Babilonu. Dewastacja Jerozolimy została zakończona i stała się pustką.

(297) Nie było w nim ani jednej osoby, ani nawet budowli oprócz grobowca proroka Jeremiasza. Jeremiasz za życia mieszkał w miejscu zwanym Samaria; rozkazał mężowi imieniem Uriasz, aby go pochowano w Jeruzalem, i uczynił to. Nie było wiadomo, że to miejsce było grobem Jeremiasza, chyba że podczas dewastacji Jerozolimy.

(298) Teraz dla genealogii. Syryjczycy mówią, że nikt nie opiekował się nimi po ostatniej dewastacji w Jerozolimie, z wyjątkiem plemienia Filistynów, i nikt nie troszczył się o genealogię ludu, wśród którego poślubili dzieci Izraela, ani od którego był początek kapłaństwo.

(299) Jehojachin nie przestał być związany ziemią Babilonu i zamknął się w więzieniu na trzydzieści siedem lat. Tymczasem urodził się Mardulowi syn o imieniu Mardahi , król wypuścił Jehoiachina z więzienia i poślubił go z Helmuthem, córką Eliakima .

(300) Przez niego urodziła w ziemi babilońskiej syna, którego zwano Salatiel . Potem ożenił się z inną, która została nazwana Melkat, córka Ezdrasza, nauczyciela, i nie miała przy sobie dziecka w Babilonie.

(301) W tym czasie Cyrus panował w Babilonie. Ożenił Masabet siostrę zorobabel szlachcic Żydów, według zwyczaju Persji; pozwolił jej rządzić swoimi sprawami; błagała go, aby przywrócił dzieci Izraela do Jeruzalem, a on uczynił to na miejscu, gdzie przed nim było.

(302) Rozkazał heroldowi ogłosić, że nie powinno pozostać jedno z dzieci Izraela, które nie powinno stawić się Zerubabelowi, jego szwagrowi. Kiedy się zgromadzili, rozkazał mu, aby zabrał ich do Jerozolimy i zbudowali.

(303) Dzieci Izraela wróciły do ​​Jerozolimy w drugim roku panowania Cyrusa Persa. W tym czasie ukończono piąty tysiąc od samego początku. Dzieci Izraela po powrocie do Jerozolimy pozostały bez nauczyciela, który nauczyłby ich prawa Pańskiego lub jakichkolwiek pism proroków.

(304) Gdy Ezra to zobaczył, poszedł do studni, w której ustawiono Prawo, odkrył ją i znalazł wazę pełną ognia i kadzidła, i stwierdził, że pisma wyblakły, nie było sposobu, aby je zdobyć.

(305) Bóg objawił mu, że powinien je przyjąć z Jego rąk; osiągnął sukces i raz wrzucił go do ust, dwa i trzy razy, a Bóg włożył w niego moc ducha proroctwa; zachował wszystkie pisma, a ten ogień, który był w wazonie w studni, pochodził z ognia rajskiego, który był w domu Pana. Zerubabel udał się nad nią do Jerozolimy jako król.

(306) Jozue, syn Jozadaka, najwyższego kapłana i Ezdrasza, napisał Prawo i Księgi Proroków. Po powrocie dzieci Izraela obchodziły święto Paschy, a wszystkie święta, które obchodzili, były trzy. Pierwszym było święto Mojżesza w Egipcie, drugie święto Jozjasza, a trzecie po ich powrocie z Babilonu w czasach Cyrusa Persa.

(307) Liczba lat niewoli, o których wspomina Jeremiasz prorok, wynosi siedemdziesiąt lat. Synowie Izraela zbudowali świątynię Pańską w Jerozolimie, a jej budowę ukończono za ręce Zerubabela i Jozuego, syna Józefa kapłana, i Ezdrasza, uczonego Prawa, za sześć i czterdzieści lat.

(308) Gdy księgi genealogiczne zostały zniszczone, ojcowie byli zrozpaczeni genealogią, a po nich była rozpacz, dopóki ich dokładność nie została zagwarantowana przez tajne księgi Hebrajczyków.

(309) Odnoszę to do ciebie, mojego syna Klemensa, że ​​kiedy Zerubabel udał się do Jerozolimy, poślubił Malkę, córkę Ezry, nauczyciela, i przez nią spłodził syna zwanego Abiud . Była już przed nim żoną Jehoiachina .

(310) Gdy Abiud dorastał, poślubił Ragiba , córkę Jozuego, syna Józefa kapłana. W ten sposób spłodził syna imieniem Jehojachim . Jehojachim poślubił żonę i spłodził z nią syna.

(311) Kiedy dorastał, poślubił Alfeet , córkę Hesrona , a przez nią spłodził Zadoka . Sadok żonaty Felbin córkę Rachab , i przez nią spłodził Atin . Atin żonaty Hesheeb , córkę Jula , i on on spłodził Tur. Tur ożenił się z Salsin , córką Hasoula , a przez nią spłodził Eleazara .

(312) Eleazar poślubił Habeeth , córkę Maliha , a przez nią spłodził Manara . Manar ożenił się z Seerâb , córką Pinchasa , a przez nią spłodził dwóch synów w jednym łonie. Jednym z nich był Jakub, którego nazywano dwoma imionami: Joachim, syn Jartama . Jakub poślubił Had córkę Eleazara , a przez nią spłodził Józefa. Joachim ożenił się z Hanną, córką Ka – rdal , a przez nią spłodził Marię, przez którą wcielony był nasz Pan Chrystus.

(313) Ze względu na naszą wiedzę, o mój synu Klemensie, o genealogii Pani Marii i genealogiach jej przodków, Żydzi zaczynają od stwierdzeń o nas, że nie rozumiemy genealogii i nie znamy ich ; i ośmielają się wyśmiewać matkę Światła, Lady Maryję, Dziewicę, i przypisują jej genealogię rozpusty, ponieważ nie wiedzą, że to Duch Święty zstąpił na nas, dwunastu ludzi w górnym pokoju Syjonu, który nauczył nas wszystkiego, co powinniśmy wiedzieć o genealogii i pozostałych tajemnicach, tak jak nauczył Azarii, nauczyciela, całego Prawa, aby je zachował i odnowił.

(314) Niech usta przeklętych Żydów zostaną teraz zatrzymane i niech będą pewni, że Maryja czysta była z rodzaju Judy, także z rasy Dawida, także z rasy Abrahama; że nie mają nic przeciwko genealogiom, których nauczył nas Duch Święty, i nie ma w ich rękach żadnej książki, z której mogliby się przeciwstawić genealogii, ponieważ ich książki zostały spalone trzy razy; po raz pierwszy w czasach Antiocha, który zbezcześcił świątynię Pańską i złożył ofiary bożkom; drugi Heroda w czasie dewastacji Jerozolimy; a po trzecie, słuchajcie, błogosławiony synu, o tym, co Duch Święty mi objawił, o sześćdziesięciu trzech ojcach, których imiona są zarejestrowane, oraz o tym, jak rodowód przybył do plemienia, z którego wcielił się nasz Bóg, Chrystus.

(315) Adam spłodził Seta. Set poślubił Aclimę , siostrę Abla, i jej potomka Enosa . Enos poślubił kobietę o nazwie Hita , córkę Mahmouma synów Har syna Seta, a jej spłodził Kenan . Cainan ożenił się z Karith , córką Kersham, syna Maheâla , i przez jej potomka Mahlaleela . Mahlaleel ożenił się z Teshabfatirem , córką Enosa , i przez jej potomka Jareda.

(316) Jared poślubił Zebeedę , córkę Kargilana, syna Kainana , i jej potomka Enocha. Enoch poślubił Jardakina , córkę Terbaha, syna Mahlaleela , i jej potomka , Matuzalema. Matuzalem poślubił Rahoub , córkę Serkeena, syna Enocha, i jej potomka Lamecha .

(317) Lamech ożenił się z Kifarem , córką Jutaba, syna Matuzalema, i przez jej potomka Noego. Noe poślubił Haikal , córkę Mashamosa, syna Enocha, i jej potomka Sem. Sem poślubił córkę Leah Nasih , a jej ojcem Arfaksadem . Arphaxad żonaty Fardou , córkę Salweh syna Japhet , a jej ojcem Salah. Salah wyszła za mąż za Muldatha , córkę Kahina, syna Sem , i przez jej potomka Obeda .

(318) Obed żonaty Rasdah siostrę Melchizedeka , córki Malih syna Arfaksadem , a jej ojcem Peleg . Peleg ożenił się z Hadeeb , córką Hamlâh , i przez jej potomka Jareu . Jareu poślubił Tanaa ‚ b, córkę Obeda i jej spłodzony Serug . Serug ożenił się z Feel, a przez nią spłodził Nahora . Nahor poślubił żonę, ‚ Akris córkę Reui jej spłodzony Tarah .

(319) Tarah poślubił dwie żony, jedną Jutę , a drugą Salmat , przez Jutę spłodził Abrahama i Salmat Sarę. Abraham poślubił Sarę, córkę tego Salmat ojca ” żony s, a jej ojcem Izaaka. Izaak ożenił się z żoną Rebeccą, córką Fathâela i jej spłodzonego Jakuba. Jakub poślubił Leę, córkę Labana, i jej spłodzonego Judę. Juda spłodził Phareza przez Tamar.

(320) Peres syn Judy żonaty Afdeeb , córka Lewiego, i przez jej spłodził Hesron . Hesron poślubiła Farteeb , córkę Zebulona, ​​i jej potomka Arama. Aram ożenił się z Safuzą , córką Judy, i przez niejakiego Aminadaba . Aminadab żonaty Baruma , córkę Hesron , a jej ojcem Nachszon . Nahshon ożenił się z Aram, córką Adama, i przez jej potomka Salmona. Łosoś ożenił się z Saleeb , córką Aminadabu , i przez jej potomka Boaza.

(321) Boaz ożenił się z Aroof , córką Lota, i przez swego potomka Obeda . Obed żonaty Nefut , córkę Shela , a jej ojcem Asse . Asse ożenił się z Amrat , córką Othana , i przez jej potomka Dawida. David ożenił Balseba ‚ , córkę Joutân syna Shela , a jej ojcem Salomona. Salomon żonaty Naama , córkę Maheel , a jej ojcem Roboama : którzy nie mieli takiego jak on. Rechabeam żonaty Naheer, córka Al, i przez jej potomka Abię . Abia poślubiła Maachę, córkę Abishaloma , i przez nią spłodził Asę . Asa poślubiła Auzbah, córkę Shalih , i przez nią spłodził Jehoszafata.

(322) Jozafat żonaty NA ‚ MNA córkę Amona , a jej ojcem Jorama . Joram ożenił się z Tala ‚ ia , córką Amoi , i przez jej potomka Ahaza . Achaz ożenił się z Sumą , córką Balhi , i przez jej potomka Amazjasza . Amaziah żonaty Kamę, córkę Caram , a jej ojcem Ozjasza . Uzjasz ożenił się z Jerousą , córką Sadoka , i przez swego potomka Jereama . Jeream żonaty Jahfat , córki Hani i jej ojcem Achaza . Achaz ożenił się z Achirem , córką Zachariasza, i przez swego potomka Ezechiasza. Ezechiasz ożenił się z Hefzibą , córką Jarmouna , i przez jej potomka Manassesa. Manasses poślubił Artidę , córkę Azurii i jej potomka Amana .

(323) Aman ożenił się z Taribem , córką Murki , i przez swego potomka Josiasza. Josiah żonaty Hamtoul , córkę Armeed , a jej ojcem Joachaza . Jehoahaz poślubił kobietę i nie miał przy niej synów. Jehojakim królował po śmierci swego brata i poślubił kobietę o imieniu Carteem , córkę Haluty , i jej potomka Salaeela . Salaeel żonaty Hamtat , córkę Eliakima , a jej ojcem zorobabel . Zerubabel ożenił sięMalkut , córka Ezry i jej spłodzony Armeed . Armeed żonaty Awarkeeth , córka Sadoka , a jej ojcem Jachim . Jachim żonaty Hali , córkę Zurniem i jej begat ‚ Zor . ‚ Zor żonaty AFI , córkę Hasor , a jej ojcem Sadoka .

(324) Sadok poślubił Faltir , córkę Dorteeba , i jej potomka Ashama Joteeda . Joteed Asham żonaty Hasgab , córkę Jula i jej ojcem Liud . Liud ożenił się z Shabshetin , córką Hubaballii , i przez swojego potomka Eleazara . Eleazar żonaty Hanbeth , córkę Jula i jej ojcem Mathan . Mathan poślubił Seerab , córkę Pinchasa, a przez jej potomka Jakuba. Jakub poślubił Harteeb , córkę Eleazara , i jej potomka Joachima, znanego jako Jonahir .

(325) Joachim poślubił Annę i wrócił do domu Eleazara . A po sześćdziesięciu latach małżeństwa z Nią spłodził Maryję Dziewicę, tę, przez którą Chrystus się wcielił. Józef Stolarz był synem jej wuja Lahy , dlatego jego głos nie padł na nią, gdy Ram, kapłan synów Izraela, wydał ją mężczyźnie, który powinien być dla niej poręczycielem.

(326) To było w ukrytym dziele Boga, niech będzie chwalebny i wywyższony! i w tajemnicy Jego wiedzy, że nie było ucieczki od Żydów, którzy wyrzucali Marię czystą z powodu jej noszenia Chrystusa.

(327) Naszemu Panu, naszemu Bogu i naszemu Panu Isusowi Chrystusowi niech będzie chwała, moc, wielkość i godność oraz wielbienie Ojca i Ducha Świętego od teraz aż do wszystkich czasów i na wszystkie wieki. Niech będzie.

(328) Ta opowieść jest czysto apokryficzna, a jej planem jest anachronizm. Najwyższa pomysłowość nie jest w stanie pogodzić niezgody. Isus syn Syracha , autor Ecclesiasticus , żył pod koniec II wieku pne, a jego wnuk tłumaczył swoje dzieło za czasów Ptolemeusza Euergetesa , króla Egiptu; dlatego nie mógł być wezyrem dla monarchy, który wyprzedził go o osiem wieków.

(329) Gdyby w ogóle był wezyrem, musiałby to być jeden z następców Antiocha, a legenda prawdziwa lub fałszywa mogła powstać o jego żonie, a imię Salomona zastąpiono później grecki król.

(330) Byłoby to tym bardziej prawdopodobne, gdyby Isus syn Syracha napisał Księgę Kaznodziei w świadomy sposób naśladowania literatury przypisanej Salomonowi. Jeśli legenda ta ma jakikolwiek fundament, wyjaśniałaby to niezwykłe stwierdzenie w Ecclus . Xlii. 14: „ Lepsza jest niegodziwość mężczyzny niż dobroć kobiety ” , odbicie, które mógł z powodzeniem wykonać podczas przypisywanych mu dwóch lat dąsania. Innym rozwiązaniem tego problemu jest możliwość, że Isus syn Syracha  jest mylony z innym.

(331) W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, jedynego Boga, zaczynamy opowiadać historię o afgijskiej żonie Isusa, syna Syracha , wezyra króla Salomona, syna Dawida Król dzieci Izraela.

(332) Mówi się: Salomon mądry słyszał o Afryce, żonie Isusa, synu Syracha , jego skarbnika i wezyra, że ​​nie ma wśród kobiet synów Izraela ani w całej Jeruzalem podobnej do niej, tak doskonałej w ciele i mądrze. Chciał więc ją zobaczyć i porozmawiać z nią, aby mógł poznać jej mądrość. Wysłał więc do niej eunucha, swojego kanclerza, mówiąc jej: „ Pragnę się z tobą spotkać i porozmawiać z tobą. ”

(333) Gdy eunuch podszedł do niej i powiedział jej słowa Króla, jej serce bolało, a ona szlochała i powiedziała do Naczelnika: „ Mów do mojego pana Króla: „ Twoja mądrość wypełniła cały świat, i jak ma to miejsce podane do tego pomysłu, że powinien przyjść do serca twego, ty, którego nauczanie odstąpił głupca w mędrca. Lecz jeśli będzie to twoja wola, zgodzę się na ten niegodny pomysł; ale niech się to nie stanie, gdy mój mąż jest w tym mieście, aby nie doszło do skandalu. „”

(334) Kiedy eunuch opowiedział to powiedzenie królowi, zastanawiał się bardziej; i gorliwie błagał o spotkanie z nią. Rozmawiał z Isusem, jej mężem, mówiąc: „ O mój synu, mamy pilne interesy z Królem Mosulu i nie widzę człowieka odpowiedniego do spotkania się z nim jak ty sam. ”

(335) A Isus powiedział: „ Niech żyje mój pan, król! zgodnie z tym, co mówi, niech tak będzie. ” I napisał dla niego listy i kazał mu jeździć z honorem jak syn królów. Wysłał ze sobą żołnierzy i prezenty, i udał się w podróż.

(336) Wtedy król Salomon rozkazał eunuchowi, mówiąc mu: „Idź do żony Afrycei, Isusa, syna Syracha, i powiedz jej:„ Przygotuj się na przyjęcie mojego Władcy w swoim mieszkaniu ”. Eunuch poszedł do niej z powiedzenie króla. A Afikia powiedziała do Naczelnika: „Powiedz mojemu królowi, mówiąc:„ Czy pokorna służebnica zasługuje na ten wielki zaszczyt, że jej Władca powinien iść i przyjechać do niej?

(337) Błagam go, aby nie próbował żadnego jedzenia, dopóki nie przyjdzie i nie zje w siedzibie swego sługi. ‚” I eunuch odszedł od niej do króla i powiedział mu o tym powiedzeniu. Lecz Afrika , kiedy eunuch zniknął, wezwała kucharza i powiedziała mu: „ Proście o wszystko, czego potrzebujecie , ptactwo, ryby i baraninę.

(338) Gotuj mnie z nich czterdzieści rodzajów z jednym smakiem i niech będą różne i różne w swoim rodzaju. „Gdy nadszedł czas, zwróciła się do króla w komnacie swego męża, Isusa, syna Syracha , zgodnie z honorem króla.

(339) Nadszedł wieczór, nawet koniec części nocy; Król Salomon przybył do jej siedziby, a ludzie szli przed nim z latarniami i wprowadzili go do komnaty, w której się dla niego rozprzestrzenili.

(340) Był zdumiony tym, co zobaczył. Potem przybyła Afryka , ona i jej dziewice, i pokłoniły się przed królem, i usiedli za drzwiami komnaty, w której król został rozłożony.

(341) Potem rozkazała, aby stół został podniesiony, a na nim leżały wszystkie rodzaje chleba. Potem rozkazała, aby przedstawili te rodzaje na górze. Król jadł z apetytem ze względu na czystość mięs, które jadł, i biorąc pod uwagę. Nadal kontemplował te rodzaje i zastanawiał się nad ich różnorodnością od siebie nawzajem.

(342) Kiedy skosztował tych rodzajów, które tam umieszczono, odkrył, że wszystkie mają jeden smak. Zjadł, usatysfakcjonowany i podniósł rękę. Potem przynieśli wiele innych rodzajów i postawili je przed nim.

(343) Po prostu ich spróbował, nie jedząc ich. Z pewnością wiedział, że jest to przypowieść o mądrości. Potem powiedział: „ Twoje łaski są do przyjęcia, o Boże Izraela! Wiedziałbym, o Aphikia ! sens tego, co ty rozkazujesz mi o twoich produktach spożywczych. ”

(344) A Afikia powiedziała: „ O mój panie, królu! twoja mądrość wystarcza tobie i całemu światu. Jakiej wartości jest światło świecy umieszczone przed słońcem? A jaką miarą jest służebnica twoja, aby mówiła przed panem królem? Dusza od Boga porusza się w jej ciele.

(345) Dziś ukrywa swoje zepsucie i cuchliwość, a jutro zostanie wrzucona do grobu za miejscem, na którym się pojawia, i będzie nagą duszą, z duszą, która nigdy nie umrze. ”

(346) Potem rzekł Salomon: „ Błogosławiony dzień, w którym cię urodzili na świecie, skoro napełniłeś go mądrością. ” Potem wstał, zastanawiając się, co widział i słyszał od tej czystej kobiety.

(347) Gdy był za drzwiami pokoju, oto rubin oderwał się od swojej korony między nadprożami drzwi, nikt nie widział tego aż do powrotu Isusa z podróży. Zobaczył, że leży, wziął go, zbadał w dłoni i rozpoznał.

(348) Wiedział na pewno, że Król wszedł do swojej komnaty, i był zasmucony w swoim sercu i nie odezwał się, ani też nie wrócił do żony innym razem w związku małżeńskim do końca dwóch lat, ani nie pytał o jej, aby go uspokoić.

(349) Ona też nie chciała mu powiedzieć: „ Dlaczego jesteś ode mnie oddalony? ” Mówi w swoim sercu, że jej mąż nie może mówić w swoim sercu: „ Ten pragnie zjednoczenia. ” A po dwóch latach jej matka spojrzała w twarz, i widział, a oto było zmieniane i zmieniane. Spojrzała na swoje kończyny i zobaczyła w nich wielką słabość.

(350) A ona powiedziała: „ O, moja umiłowana córko, co sprawia ci ból? bo jesteś bardzo słaby. ” Wzięła ją za rękę i poszła z nią do spokojnego miejsca w domu i powiedziała jej wszystko, co się wydarzyło, i że zasmucono ją w sercu bardziej z powodu męża niż z powodu słabości, która miała przyjdź na jej ciało. Jej matka natychmiast wstała i poszła do Salomona i spotkała się z nim w pałacu w samotnym miejscu na emeryturze, ponieważ była z nim bardzo zaszczycona.

(351) Powiedziała: „ Panie, królu mój, żyj na wieki ! Miałem przyjemną winnicę, w której mogłem cieszyć się życiem, na Boga! przede wszystkim i pocieszcie się tym; Oddałem ją komodzie winorośli, aby ją uprawiać. Przez jakiś czas czekał, aby dać mi owoc, a potem także sobie. W odniesieniu do mojej winnicy zaufałem temu winogradowi, że nie powinien zaniedbywać ulepszenia mojej winnicy. Nie odwiedziłem go przez dwa lata.

(352) Chodziłem dziś, aż do niego dotarłem, i znalazłem marnotrawstwo, idę zrujnować. Błagam cię, o Panie mój Królu, abyś osądził między mną a tym winogrodnikiem, bo zepsuł szlachetną winnicę. ”

(353) Król rzekł do niej: „ Co ci się stało, że zaniedbałem twoją winnicę aż do dnia dzisiejszego? ” , Ponieważ znał cel jej mówienia i znaczenie jej mądrości. I rozkazał im wezwać Isusa do swojej obecności, i kazał mu usiąść u boku swej teściowej.

(354) I rzekł do niej: „ Wszystko, co powiedziałeś, powtórz nam to jeszcze raz, zgodnie z tym, co mi powiedziałeś ”, a ona milczała. Potem Salomon powiedział: „ Co mówisz ? ”

(355) A on powiedział: „ Wszystko, co powiedziała, jest prawdą, tyle że nie zmęczyłem się tym, że robiłem wszystko, co w mojej mocy, do uprawy tej winnicy, aż do dnia, w którym mój król, król, wysłał mnie do Damaszku.

(356) Ale gdy wróciłem, królu, do mojej winnicy, gdy szedłem do wnętrza winnicy, rozglądając się, oto ślad progu wielkiego lwa znajdował się w progu. Obawiałem się i odwróciłem, aby lew mnie nie zniszczył. ”

(357) Następnie król Salomon rzekł do niego: „ Słuchajcie mnie, że mogę mówić do ciebie, przez prawdę Boga Abrahama, Izaaka i Jakuba, Mojżesza i Aarona, wielkiej i wysokiej Boga, który ukazał nam , Ten, który nas słyszy, kiedy przysięgamy na Niego, ponieważ ten lew nie miał na myśli nic poza rozmową w mowie odpowiedniej dla mądrości, zyskiem dla wszystkich dusz, które powinny to usłyszeć, teraz, mój synu! powstańcie z radości i czystego serca; wejdź do swojej winnicy i uprawiaj ją ku czci, bo jej cześć jest wielka przed Panem Zastępów. ”

(358) Potem Isus od razu wstał i jego teściowa, wszedł do jego siedziby i usiadł wraz z Afikią, swoją żoną, i zapytał o nią, a ona poinformowała go o tym, co się wydarzyło, i uwielbił Pana Boga imienia Izraela.

(359) Dzięki pomocy Boga historia i historia Afrycei, żony Isusa, syna Syracha , wezyra Salomona, syna Dawida, jest skończona.

(360) Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu, jedynemu prawdziwemu Bogu. Jemu niech będzie chwała, a na nas Jego miłosierdzie na wieki .

To Alfarag skopiował księgę Isusa, syna Syracha , i historię jego żony Afryce w piątek o szóstej godzinie, w piątek piątego postu świętego, po upływie dwudziestu sześciu dni miesiąca Adar, błogosławiony, drugi dzień święta Ewangelii, w roku 1885 Greków, a to z ręki biednego ochrypłego kaznodziei, bogatego w grzechy, biednego w dobrych rzeczach, nieszczęśliwego w dziełach miłych Bogu, z imienia kapłan, czynem okradający wilka, zatytułowany pod dwoma imionami, Nekoula, syn Dawida z wioski Kafr Houra , w okręgu Tarablus . Dzieje się tak z polecenia kapłana, Syryjczyka Józefa, jakobityz Damaszku, nazwany „ Złotym ”, niech Bóg mu się za to okaże! i prowadźcie go w dziele objaśnienia i jego znaczeń, i dajcie mu nagrodę za jego pracę z nami, jak to nakazał Swoimi świętymi ustami, trzydzieści, sześćdziesiąt i sto razy, i spraw, aby mieszkajcie wiecznie w przyjemnych ogrodach, na łonie ojców, Abrahama, Izaaka i Jakuba oraz reszty świętych. Amen. Amen. Amen.

Został napisany w fortecy Damaszek, w domu wyżej wspomnianego ojca, kapłana Józefa.

 

 

 

 

The Testament of Adam (Arabic Version)

The other version we have featured is TESTAMENTUM ADAMI. That version is usually appended to the Syriac BOOK OF THE CAVE OF TREASURES. The earliest manuscript is dated to the 6th century, but the text is 4th century AD in origin, probably composed in Edessa. It purports to relate the final words of Adam to his son Seth in which he speaks of prayer and then prophesies both the coming of the Messiah and the Great Flood.

(1) Hear, O my son Seth! what I command thee. Keep it, and thou shalt understand it. Command it at thy death to thy son Enos, that Enos may command this to Cainan, and Cainan may command it to Mahlaleel, that he may act according to this testament, and that the rest of your generations may learn, generation after generation, and tribe after tribe.

(2) This is the first thing that I command thee. When I die, embalm my body with myrrh and cassia, and put it in the Cave of Treasures of the holy hill, that thou mayest tell whosoever of thy posterity is alive at the time when your exit shall take place from this holy Paradise-encircled hill, to carry my body with him, and go with it to the centre of the earth, and put it there, and in that place salvation shall come to me and to all my children.

(3) Thou, O my son Seth, shalt after my death be governor of thy people in the fear of God. Remove thyself and all thy children, and keep them apart from the children of the murderer Cain.

(3) Understand, O my son, the state of the hours of the night and of the day, and their names, and what praises God in them, wherewith you must call on God at their approach, and at what hour prayer and supplication is due.

(5) My Creator has taught me this, and made me understand the names of all the beasts of the earth, and birds of the air; and the Lord has initiated me into the number of the hours of the night and of the day, and the affairs of the Angels and their powers and how they are. Know that in the first hour of the day is the raising of the praise of my children to God.

(6) In the second hour there are the prayers of the Angels and their cry.

(7) In the third hour the birds give praise.

(8) In the fourth hour is the worship of spiritual beings.

(9) In the fifth hour is the worship of the other living creatures.

(10) In the sixth hour is the entreaty of the cherubim and their supplication.

(11) In the seventh hour is the entrance to God and the exit from His presence, for in it the prayers of every living thing rise to the Lord.

(12) In the eighth hour is the worship of all heavenly beings and fiery creatures.

(13) In the ninth hour is the service of the Angels of God who stand before Him, and the throne of His majesty.

(14) The tenth hour is for the water, and in it the Holy Ghost hovers and goes up over the other waters and chases the devils from them. Were it not for the Holy Spirit hovering every day over the waters and descending in that hour, when any one drank water, would there not be destruction to him from the corrupting devils in it? If any one took the water in that hour, and one of the priests of God mixed it with holy oil and anointed with it the sick and those in whom were unclean spirits, they were cured of their diseases.

(15) In the eleventh hour there is joy and rejoicing to the righteous.

(16) In the twelfth hour the supplication and cry of men is accepted before God.

(17) The hours of the night. In the first hour there is the worship of the devils. In this hour, the hour of their worship, they do not hurt any one, and no one fears them until the time of their return from their worship.

(18) In the second hour there is the worship of the great fishes and all that is upon the water, and the creeping things that are therein.

(19) In the third hour is the worship of the fire which is below the abyss, about this hour it is not possible for any one to speak.

(20) In the fourth hour is the consecration of the seraphim. I heard that in this hour during the time of my stay in Paradise, before my rebellion against the commandment. When I transgressed the command, I could no longer hear the voices nor their movement and agitation as I used to hear them, and I could not see anything holy as I used to see it before my sin.

(21) In the fifth hour there is the worship of the water which is above the heaven. Verily I and the Angels used in that hour to hear voices from the water which is in the height, and a tumult as if of chariots and great wheels and the sounding amongst the waves, and commotion among the echoes in praise to the Lord.

(22) In the sixth hour is the supplication of the clouds to God when they are fearful and trembling.

(23) In the seventh hour the powers of the earth are led forth, and they sing praise, whilst the waters sleep and are stilled. If a man takes anything from the water in that hour and the priest mixes holy oil with it and anoints with it the sick and those who cannot sleep at night, verily the sick are cured and the wakeful sleep.

(24) In the eighth hour the grass comes forth from the earth.

(25) In the ninth hour is the service of the Angels and the entrance of prayers before God.

(26) In the tenth hour the gates of heaven are opened, and the cry of my believing children is heard, and they receive what they have asked from God, may He be exalted and praised! and the seraphim rub their wings, and by the force of their rubbing the cock crows in praise to the Lord.

(27) In the eleventh hour there is joy and delight over all the earth, for the Sun enters the Paradise of God, and its light arises in the regions of the earth. All creatures are illumined by the falling of the sun’s rays upon them.

(28) In the twelfth hour my children must burn jasmine before the Lord, for by it there is much repose in heaven for all its inhabitants. Know, O my son Seth, and attend to my saying.

(29) Be sure that God will come down to the earth as He said to me, and made me understand and know when He comforted me at my exit from Paradise. Praise to His names!

(30) He spoke to me, saying that at the end of time He will be incarnate of a Virgin girl named Mary and will be veiled in me. He will put on my skin, and will be born like the birth of man by a force and direction that none can understand but Himself and those to whom He reveals it; He will run with the children, boys and girls of that period; He will do wonders and signs openly; He will walk on the waves of the sea as if walking on the dry land; He will rebuke the winds in a manifest way, and they will be led by His command.

(31) He will call to the waves of the sea, and they will answer Him obediently. At His command the blind shall see, the lepers shall be cleansed, the deaf shall hear, the dumb shall speak, the deformed shall be straightened, the lame shall spring up, the palsied shall rise and walk. Many rebels shall be led to God, those who have wandered shall be led aright, and devils shall be driven away.

(32) When the Lord comforted me with this, He said to me, ‘O Adam, grieve not, for thou art a god, as thou thoughtest to become by thy transgression of my commandment, and I will make thee a god, not at this time, but after the lapse of years.

(33) The Lord said to me also, ‘I have verily brought thee out of the land of Paradise, to the land which brings forth thorns and briers, that thou mayest inhabit it; I will bend thy loins, and make thy knees tremble from age and senility.

(34) O thou dust! to death I will deliver thee, and thy body I will make to be food for maggots, and the fodder of the worm. After five days and a half of my days I will have pity on thee in my mercy. I will come down to thee, and in thy house will I dwell and with thy body will I be clothed.

(35) For thy sake, O Adam, I will become a child; for thy sake, O Adam, I will appear in the market-places; for thy sake, O Adam, I will fast for forty days; for thy sake, O Adam, I will receive baptism; for thy sake, O Adam, I will be lifted up on the cross; for thy sake, O Adam, I will endure lies; for thy sake, O Adam, I will be beaten with the whip; for thy sake, O Adam, I will taste vinegar; for thy sake, O Adam, my hands will be nailed; for thy sake, O Adam, I will be pierced with a spear; for thy sake,

(36) O Adam, I will thunder in the height; for thy sake, O Adam, I will darken the sun; for thy sake, O Adam, I will cleave the rocks; for thy sake, O Adam, I will frighten the powers of heaven; for thy sake, O Adam, I will cause heaven to rain on the desert; for thy sake, O Adam, I will open the graves; for thy sake,

(37) O Adam, I will cause all creation to tremble; for thy sake, O Adam, I will make a new earth, and after three days, which I have spent in the grave, I will raise up the body which I took from thee, and will make it go up with me without any separation from me, and cause it to sit at the right hand of my Godhead.

(38) I will make thee a god as thou hast desired.’ Keep, O my son Seth, the commandments of God, and do not despise my word to thyself, and learn that the Lord must come down to earth, and godless people will take Him, and stretch Him on the wood of the cross, and strip Him of His raiment, and raise Him between wicked thieves.

(39) He will go up upon the cross in the substance of His humanity, He will be killed, and the body which He took from us will be buried. Then after three days He will raise it and take it up with Him to heaven, and will set it with Him at the right hand of His divinity.

(40) To Him be the glory and the dignity and the praise and the greatness and the worship and the reverence and the hallelujah and the song, and to His Son, and to the Holy Ghost from now and always, and throughout all ages and times, Let it be.

(41) Know, O my son, that there must come a Flood to wash all the earth on account of the children of Cain, the wicked man who slew thy brother for his envy about his sister Lusia.

(42) After the Flood through the wickedness of many congregations there shall be the end of the world, the conditions will be fulfilled, things will be perfected, the time will be cut short which I have fixed for the creatures, fire will consume whatever it reaches before the Lord, and the earth shall be consecrated.

(43) Seth wrote this Testament, and sealed it with the seal of his father Adam, which he had from Paradise, and the seal of Eve, and his own seal. And Adam died, and the hosts of the Angels assembled to put him on his bier, for his honor with God, and Seth embalmed him, and swathed him, and he and his sons bare rule.

(44) And he put him eastwards of Paradise where he slept at his exit from it, near the town that was built before all building, called Enoch in the inhabited World. When Adam died, the sun was darkened, and the moon for seven days and seven nights, with a gross darkness.

(45) Seth took the scroll in which he wrote the Testament of his father Adam into the Cave of Treasures along with the offerings which Adam had carried with him from the land of Paradise, that is to say, gold, myrrh, and incense, about which Adam taught Seth and his children that they should belong to three Magian kings, and that they should travel with these things to the Saviour of the world, to be born in a city called Bethlehem, a territory of Judah.

(46) There was not one of the children born to Adam before his death who did not gather to him; they bade him adieu, he prayed over them and wished them health. Then he died, in the nine hundred and thirtieth year by the reckoning of Abu-Seth. That is the beginning.

(47) The exit of our father Adam from this world was at three o’clock in the day, on Friday the sixth of Nisan, fourteen nights after the new moon. On a similar day our Lord the Christ gave up His spirit to His Father’s hand. Adam’s children and children’s children grieved for him a hundred and forty days, for he was the first mortal who died on the earth, and the tribes were divided among the people of Cain the murderer after the death of Adam.

(48) Seth took his children and his children’s children and their wives, and made them go up to the glorious and holy hill, the place in which Adam was buried. Cain and his people and his children stayed below the hill, in the place where he killed Abel.

(49) Seth became governor of the people of his time in godliness and purity and holiness. My initiation, O my son Clement, into the story of Adam and this his testament was from the Magi who traveled to the Lady Saint Mary with offerings at the time of the birth of Jesus Christ our God the Saviour.

(50) Verily we found that they had a scroll with all this in it, and it was put by for safe keeping. I and the other Jews believed in this, and there were many things in it besides what I have shewn to thee, which it is not proper to make known at this time, and I must tell thee about them afterwards.

(51) I will disclose to thee all the secrets with which I have been entrusted. The reason of God’s calling the children of Seth Ben-Adam, “the sons of God,” was as the book says what He had revealed to Seth about godliness and purity. The Lord appropriated them to Himself by this name; it is the most famous of names on account of their favor with Him.

(52) He appointed them to replace the choir of Angels which had rebelled and fallen from Heaven. He put Seth and his race in the lower parts of Paradise, and around it on the holy hill, they praising the Lord and sanctifying His name in all peace, no thought intruding on them about the affairs of the world, their greatest work being praise and hallelujah with the Angels, for they heard their voices in praise and hallelujah in Paradise, for it was raised thirteen spans above them, by the span of the Holy Ghost. They did not undergo the least labor.

(53) The food with which they sustained their bodies was the fruit of trees growing at the summits of the Mount of Paradise. The zephyr of Paradise, which reached these trees, ripened their fruits.

(54) This tribe was godly and holy; there was no anger in any one of them nor envy nor quarreling nor pride nor hatred, and they held no shameless conversations nor falsehood nor slander nor calumny, and they do not swear untruthfully nor in vain.

(55) Their oaths were among themselves by the purity of the blood of pure Abel. Their custom was to rise early, all of them, the old and the young, the male and the female; to go up to the top of the hill and to worship there before God and be blessed by the body of their father Adam. Then they would lift up their eyes to Paradise and praising and sanctifying God they would return to their place.

(56) Seth Ben-Adam the godly lived nine hundred and twelve years. Then he fell sick of his disease of which he died. There gathered to him Enos and Cainan and Mahlaleel and Jared and Enoch their wives, their sons and their daughters. He prayed over them, and made vows for them, and blessed them, and said to them, “By the truth of the blood of pure Abel, let not one of you descend from this holy hill! Do not mix with the children of Cain the murderer.

(57) You know the enmity between us since the murder of Abel the pure.” Then his son Enos came near him, and he said to him, “Thou art lord of thy people. Behold, I die. Devote thyself to service before the Lord and before the consecrated body of our father Adam.”

(58) He made him swear by the blood of Abel the pure that he would govern his people well, and rule them in godliness and purity, and never cease the service before the body of Adam. Seth died lat the age of nine hundred and twelve years, on Tuesday the twenty-fourth night of Ab, the twentieth year of the life of Enoch the righteous. He was embalmed with myrrh and frankincense and cassia, and put in the Cave of Treasures with the body of his father Adam. His people mourned for him forty days.

(59) Enos governed his tribe after the death of his father in purity and godliness; he did to them what his father commanded. When Enos had lived eight hundred and twenty years, Lamech the Blind, of the tribe of Cain the murderer, killed some one in the thicket known as Nod. This was the cause of it. Lamech was passing the thicket, leaning upon one of his youthful sons.

(60) He heard a movement in the thicket, it was the movement of Cain, for it was not possible for him to stay in one place since he had killed his brother. Lamech thought that this movement was that of some wild beasts. He took up a stone from the ground and threw it towards the moving thing.

(61) The stone hit Cain between the eyes and killed him. His son said, “By God, thou hast killed our father Cain with thy shot.” Then Lamech the Blind lifted up his hands to give him a blow on the ear out of grief for the death of Cain. He hit the head of his son and killed him.

(62) When Enos had reached nine hundred and five years he fell sick of his disease of which he died, and there gathered to him the rest of the fathers; amongst them were Jared, and Enoch, and Methuselah, and Cainan the son of Methuselah, and Mahlaleel, and their wives and their sons and their daughters.

(63) He blessed them and made vows for them and prayed over them and confirmed them in the oaths by the blood of Abel—“oh do not mix yourselves with the children of Cain, and oh do not go down from the holy mountain.” He reminded them of the enmity betwixt them on account of the murder of Abel. Then Cainan his son came near him.

(64) He said to him, “O my son, be to thy people and family as I have been to them, and govern them after my death.” He commanded his son Mahlaleel about the care of his tribe in godliness and purity, and that he should not cease from the service before the body of our father Adam during his life.

(65) And Enos died when he had reached nine hundred and five years, on the sabbath day, when the third night of October had passed, in the fifty-third year of the life of Methuselah. His eldest son Cainan embalmed him, and swathed him, and put him in the Cave of Treasures.

(66) Cainan governed his people in godliness and holiness, and kept the commandments of his father. He lived for nine hundred and twenty years and died on Wednesday, the thirteenth night of June.

(67) Mahlaleel looked after his burial, and put him in the Cave of Treasures with his fathers. Mahalaleel lived for eight hundred and ninety-five years. When death came near to him, he commanded his people like the commands of his fathers who had preceded him.

(68) He appointed Jared his son over the tribe. His death was on Sunday after two nights of Nisan had passed. Jared looked after him, and put him in the cave with his fathers.

(69) When Jared was of the age of five hundred years, some of the sons of Seth disobeyed the commands of their fathers, and threw away their faith behind their backs. One by one they began to go down from the holy hill to the tribes of the children of Cain.

(70) This was the reason, that Lamech the Blind was followed by two sons, one being called Tufeel and the other Thobel. They made lyres, that is, harps, flutes, drums, and other musical instruments.

(71) The Devils awoke harmonious tones in them, and there was not one among the sons of Cain to command good behavior or to restrain from what was forbidden. Every one of them did according to his lust. They busied themselves with musical instruments, and with eating and drinking, and immorality.

(72) The Devil hunted the sons of Seth that he might mingle them with the children of Cain, by means of these musical instruments, for they heard the tones of them; he brought them down from the holy hill to the cursed land, and he removed them from the protection of God and His angels to the protection of the Devils; they chose death rather than life, and renounced the name which God had bestowed on them, because, may His name be sanctified!

(73) He called them the sons of the Lord, according to His gracious saying in the prophecy of David, where he says, “Verily, ye are all gods, and ye shall be called the sons of the Most High. When ye do evil and defile your bodies with the idolatrous daughters of Cain, like them ye shall die in sin.”

(74) They longed for unclean amusements. They had no shame about this and thought no harm of it. The earth was contaminated; children were confused; no one knew his child from the child of another. The Devil incited them and he goaded them on and appropriated them to every misery.

(75) They rejoiced in their works. You could hear from them hateful laughter like the neighing of steeds. Their noise was heard in the holy mountain, and there assembled of the children of Seth a hundred powerful strong giants, for the descent. This came to the knowledge of Jared, and he was much troubled.

(76) He called them to his presence, and adjured them by the blood of Abel the Pure not to go down; he reminded them of the oaths which their fathers who had gone before had received for them. Enoch the Righteous was there and said to them, “Know, O sons of Seth, that whosoever rejects the commandment of the Father and opposes the oaths by which he has been adjured and puts them behind his back, and goes down from this holy mount, that he shall never come back to it.”

(77) But they did not turn at the warning of Jared and at the prohibitions of Enoch, and they went down. When they saw the daughters of Cain and their beauty, and that they uncovered their bodies without shame, they committed fornication with them, and destroyed their souls.

(78) When they had done this, they aimed at a return to the hill, but its stones became burning fire, and they could not do it. Another tribe wished for an alliance with them, not knowing about the affair of the stones. They went down to them, and defiled themselves with their defilement.

(79) When Jared reached the age of nine hundred and seventy-two years, Death came near to him. There gathered to him Enoch and Methuselah, and Lamech, and Noah.

(80) He prayed over them and made vows for them and said, “But as for you, go not down from this holy mountain; yet your sons and your posterity shall be removed from it, because God will not allow them upon it on account of their transgression of the commandments of the fathers.”

(81 Then he said to the rest of their children, “You shall journey to the dusty land which brings forth thorns and briers. Whosoever of you goes out from this holy land, let him take with him the body of our father Adam, and if he can take all the bodies of the fathers, let him do it, and take with him the books of the Testaments, and the gifts of gold and myrrh and frankincense, and put this with the body of our father Adam where God shall command him.”

(82) Then said he to Enoch, “But thou, O my son, do not separate thyself from the service and praise before the body of our father Adam and serve before God in godliness and holiness all the days of thy life.”

(83) He died in the third hour of Friday when the twelfth night of May had passed, in the 360th year of the life of Methuselah. His son embalmed him and swathed him, and put him in the Cave of Treasures.

(84) God rejected the other children of Seth on account of their love of sin. Seventy assembled, and were inclined to descend. When Enoch and Methuselah and Lamech and Noah saw this, they were much grieved. When Enoch had finished his service before the Lord for fifty years, this being the 365th year of his life, he presided over his house with his God.

(85) He called for Methuselah and Lamech and Noah, and said, “I know that the Lord will be angry with this people, and will surely judge them without mercy. But you, the rest of the fathers and of the holy races, do not leave off the service before the Lord, and be pure and godly.

(86) Know that there shall not be born in this holy mountain after you any man who shall be father and chief to his people.” When Enoch had finished this testament, God took him up to the land of life, and made him dwell round about Paradise in the country where there is no death.

(87) Then the children of Seth removed from the holy mountain to the quarters of Cain and his children. None of them remained on the mountain save the three fathers, Methuselah, Lamech and Noah. Noah the just kept his virgin soul for 500 years.

(88) After that, the merciful God revealed to him about the people who were subject to him, and commanded him to marry a woman named Haikal the daughter of Namousa, the son of Enoch, the brother of Methuselah.

(89) God disclosed to him about the Deluge which He was about to send upon the earth, and taught him that this would be after a hundred years, and commanded him to prepare the ark, that is, the ship for his salvation and that of his children, and that he should cut the wood from the holy mountain and make it in the quarters of the sons of Cain.

(90) He commanded him to make its length 300 cubits, according to the length of his arm; its breadth 50 cubits, and its height 30 cubits, by the length of his arm; and the breadth of its top above should be one cubit, and that he should make three stories to it.

(91) The lowest should be for the tame and the wild animals and the cattle, the middle one for the birds and their like, and the highest one for him and his children and his wife and his sons’ wives. And that he should make in it storehouses for water and for food and for fodder.

(92) Also that be should prepare a gong of the cedar tree, its length to be three cubits, and its breadth one cubit, and that its hammer should be made of the same. “When thou beginnest to make the ship, thou shalt beat three strokes on it every day, one in the morning, the second in the middle of the day, that they may bring the workmen food; and the third at sunset for their departure.

(93) If they ask thee about thy work, tell them that God is sending a flood of water to cleanse the earth and that thou art making the ship to save thyself and thy children.” Noah received the commandment of the Lord, and married her. In the course of the hundred years she bare him three male children, Sem, Cham and Japhet.

(94) They also married some of the daughters of Methuselah. When Noah had finished the building of the ship, and entered it with those whom God commanded should enter it with him, the second thousand of the years of the time of Adam was finished, as the 70 interpreters expound. They said, From Adam till the Deluge was 2000 years.

(95) When Lamech had lived 777 years, Methuselah his father died; this was four years before the Flood. Then Lameth died after him, and his death was on the twenty-first day of September, in the 68th year of the life of Sem, the first-born of Noah. His son Noah swathed him, and enbalmed him, and put him in the Cave of Treasures. He mourned for him 40 days and remained with all the holy fathers, Noah and his children.

(96) The daughters of Cain conceived by the sons of Seth, and brought forth giant-sons. It was certainly supposed by some that the Book relates and says that the Angels came down to earth and mingled with the children of men, that those who came down and mingled with the children of men were really angels.

(97) This was only said on account of the sons of Seth and their union with the daughters of Cain, for God, may His name be glorified! had already out of His love to them, called them, as we said before, Sons of God and Angels of God.

(98) So he errs who thinks this; for union, that is, marriage, was not in the substance of spiritual beings, and not in their nature, and if it had been in them as it is in men, the Devils would not have left any one in the world alone without corrupting them, till not a virgin would have been left on the earth, for the foul Devils love corruption and fornication. As they cannot do this, they change their nature on account of it; they recommend it to men and make them love it.

(99) Methuselah lived for 969 years. When Death came to him, there gathered to him Lamech, and Noah, and Shem, and Ham, and Japhet and their wives, for none but they were left on the holy hill. Methuselah blessed them, and called to them; he was weeping and sorrowful.

(100) He said to them, “There remaineth none but you on this mountain out of all the tribes who once were on it. The Lord God of our fathers who formed our father Adam and our mother Eve and blessed them till the earth was filled with their progeny, may He bless you and multiply you and cause your fruit to grow. May He be to you a keeper and a shepherd.

(102) I ask of Him to fill the earth with your progeny, and to help you and strengthen you and save you from the fearful punishment that is coming upon this hill, and that He may give you a share of the gift which He gave to our father Adam, that He may bring blessings into your dwellings, and bestow upon you prophecy, power, and priesthood.”

(103) Then he said to Noah, “O thou blessed of the Lord, hear my speech and do my commandment. Know that I go out of this world as the saintly fathers went out of it. Verily the Lord shall send a Deluge to drown the earth for the many sins of men, but thou and thy children shall be saved.

(104) When I am dead, embalm my body like as were embalmed the bodies of the fathers who have gone before. Bury me in the Cave of Treasures. Take thy wife, and thy sons, and thy sons’ wives; go down from this mountain, and bear with thee the body of our father Adam, and the offerings which thou didst bring out with him from Paradise, namely, gold and myrrh and frankincense.

(105) Put the body of our father Adam within the Ark which God commanded me to prepare; and the other bodies separately from it, so that the body of Adam may be like a dyke ever in the midst. Put the offerings on his breast.

(106) Dwell thou and thy sons in the east of the ark, thy wife and thy sons’ wives in the west, so that the body of our father Adam may be a barrier to hinder the men from sinning with regard to the women, and to hinder them from sinning with regard to the men; let them not gather together for food or drink till ye come out of the Ark.

(107) When the water of the Deluge departs from the earth, and ye come out of the Ark, and dwell upon the earth, then gather ye together for food and drink, and cease not the service before the body of our father Adam nor the ministration before God in godliness and holiness within the Ark.

(108) When your exit from it takes place, then put the offerings which thou didst bring out from Paradise in the east of the land in which thou dwellest. When Death comes to thee, make thy Testament to thy son Shem. Command him to carry the body of our father Adam, and to bury it in the middle of the earth.

(109) Verily it is the place in which there shall be salvation to him and to his children. Where he burieth the body, let him appoint a man from among his children to serve before the body and to minister.

(110) Let him be pure all the days of his life, and let him command him that he dwell not in any house, that he shed no blood, that he shave not his hair, nor pare his nails, nor bring there any offering of beasts, but let his offering before the Lord be of fine bread, pure and white, and the best drink, pressed from the fruit of the vine, until the time that God shall certainly command him.

(111) Verily the Angel of the Lord shall go before the man chosen to officiate as a priest before the body of Adam till he shall put it in the middle of the earth, and where the body ought to be buried. Let this chosen one be commanded that his raiment be of the skins of beasts, and that he be unique as it is unique. Verily he is the priest of the glorious God.”

(112) When Methuselah had finished this testament, and tears were coming down from his eyes, on account of the grief that was in his heart, he died. Then nine hundred and sixty-nine years were completed, it was in Adar on a Sunday. Noah and Shem and Japhet and their wives laid him out with weeping and groaning.

(113) They held a mourning for him for 40 days; he was swathed and embalmed and laid with the fathers in the Cave of Treasures. They were blessed by the other bodies that were there.

(114) Then Noah bore the body of Adam and the bodies of the fathers from the Cave, and put them into holy coffins. Of the offerings Shem carried the gold, Ham carried the myrrh, and Japhet carried the frankincense.

(1150 They left the Cave of Treasures with weeping and groaning. A noise was raised by them which was heard from Paradise, sorrow and mourning on account of their departure from the mountain, when they knew that they were leaving it for good. They lifted up their heads towards Paradise, they sobbed, and wept, and said: “

(116) Peace be to thee, O holy Paradise! dwelling-place of our father Adam; we are deprived of thy shelter, which is denied to us then, on our return to the cursed land in which we suffer pains and endure labours. Peace be to thee, O Cave of Treasures! from us and from all the bodies of the fathers.

(117) Peace be to thee, O glorious dwelling-place and inheritance of the saintly fathers for ever. Peace be to you, O ye Fathers, beloved friends of God. Pray for us and bless us, and entreat for our salvation, O holy ones of God, who are well-pleasing unto Him. Peace be to Seth, chief of the fathers.

(118) Peace be to Enos, governor of his people, and righteous judge amongst them. Peace be to Cainan and Mahlaleel, those who govern their people in purity. Peace be to Methuselah and Jared and Lamech and Enoch, servants of God. We entreat you all to mediate for our salvation lest we be prevented looking for our inheritance from this time forth for evermore.”

(119) Then they came down from the mountain, kissing its stones and embracing its trees with weeping and great grief, and they traveled towards the land. When Noah had finished building the ship, he entered it, and brought in the body of Adam and put it in the middle of it, with the offerings upon its breast. This was on a Friday, on the 17th day of March, it is also said, of May.

(120) Early the next day he brought in the beasts and the cattle, and made them dwell in the lowest deck. In the middle of the day he brought in the birds and all the sentient beings, and made them dwell in the middle deck. At sunset Noah and his sons and his sons’ wives entered, and dwelt in the topmost deck.

(121) The Ark was built in the form of a Church, in which the men are prevented from mingling with the women; as there is peace and love betwixt man and woman, and between the elders amongst them and the youths, thus there was love betwixt the rest of the beasts and the birds and the sentient beings in the ship; and as wise men are at peace with their inferiors, thus were the lions and the ewes at peace in the Ark.

(122) All that were in it were seven pairs of all the clean beasts, and two pairs of the unclean ones. When Noah and his people had arrived, the Lord shut the Ark. Then the doors of heaven were opened, and the doors of the abyss, and the waters came down in torrents, and the imprisoned sea appeared, which is called Oceanus, which encircles the whole earth. Raging winds were sent out from all directions.

(123) When the sons of Seth saw this, they came near to the place of the Ark, and entreated Noah to carry them; but he gave them no answer about it, because the Ark was bolted and sealed by command of the Lord, and the Angel of the Lord was standing directing it.

(124) Repentance encompassed them, sorrow came upon them, and they had no refuge from destruction, as they were also hindered from going up to the holy mountain.

(125) They were all destroyed by drowning and suffocation, in the thick waters and the raging winds, as David the Prophet sang about their state where he said, “I said, All ye are gods, and children of the Most High ye shall be called; by this great sign ye are marked; but sin hath overthrown you, and ye have rebelled against the commandment; ye have defiled jour bodies with the idolatrous daughters of Cain, and ye shall die the death like them.

(126) Ye shall be tormented with the Prince who fell from the heavenly rank.” The Ark was lifted up from the earth to the height of the waters, and all that was on the earth perished in the deluge; the waters rose above the tops of the mountains fifteen cubits, by the holy cubit.

(127) The waves bore the ship till they brought it to the lower parts of Paradise. It was blessed from Paradise; the tops of the waves were rolled back, and they did obeisance before it, then returning from it were poured out to the destruction of those who remained on the earth.

(128) The ship flew on the wings of the wind above the waters from the east to the west, and from the south to the sea, like the sign of the Cross. It stood above the waters 150 days; the waves were stilled and laid to rest at the end of the seventh month from the beginning of the Deluge.

(129) The Ark stood upon the mountains, the Kurdish mountains, and the waters were divided from one another. They all returned to their places, and did not cease diminishing gradually, till the tenth month, which was February. He looked at the tops of the mountains from the Ark.

(130) On the tenth of March Noah opened the Ark from the eastern side, and sent the Raven, that at its return he might learn the news of the earth. It did not return to him. He sent the Dove; it circled round, and found no place for its foot. It returned at sunset. After a week Noah sent another Dove.

(131) It returned to him with an olive-branch in its mouth. About the Dove there are holy mysteries. The first dove resembles the first covenant, to which there was no rest among the rejected nations; the second dove the second covenant, which found rest with the nations that accepted the mysteries of baptism and preached the Christ at the end of 600 years of the life of righteous Noah. One day of Nisan had passed, and the water was removed from the earth. On this day Noah and his wife and his sons and his sons’ wives went out of the ship.

(132) Their entrance to the ship had been in separation, their exit from it was in unity. At their exit came out all the beasts and the cattle and the birds and the creeping things which were in the ship. Noah built a town, and called it Thamânû, which remains to this day.

(133) The number of those who were in the ship with Noah was eight persons. Noah built an altar to the Lord and offered upon it an offering of the beasts and the clean birds that were slain. God accepted his offering, and gave a covenant that He would not send a deluge of water on the earth to all eternity.

(134) May His names be sanctified! He took off wrath from them in regard to the bow in the clouds. By it He put away the bowstring of anger; for before the Deluge men saw in heaven the bowstring of anger and the arrow of wrath.

(135) The sons of Noah planted in the town the fruit of the vine, and pressed from it a new drink; they gave their father Noah to drink, and he got drunk, for he was not accustomed to drink. While he was drunk he slept, and his nakedness was uncovered. Ham looked at him, and laughed and mocked at him, and fetched his brothers to mock with him.

(136) When Shem and Japhet knew the reason was about the uncovering of their father, they were grieved at it; they took a garment, threw it upon their hands, and went backwards, lest they should see their father uncovered; then they threw the garment upon him.

(137) When Noah awoke from his drunken sleep, his wife told him what had happened about his sons, and he was angry with Ham, and said, “Let him and Canaan be cursed, and let him be a slave to his brethren.”

(138) But Noah cursed Canaan, who was not guilty, and the guilt was Ham’s; for he knew that when Canaan should arrive at man’s estate, he should renew what had already been blotted out of the works of the children of Cain, the music-halls and such like.

(139) When he came to man’s estate, he did all this, and Noah knew it, was concerned about him and grieved at his work, that according to the example of the works of Canaan, the sons of Seth fell into sin, he increased in his curse of Canaan, wherefore his sons became slaves.

(140) They are the Copts, the Abyssinians, the Hindoos, the Mysians and other negroes. Ham was a hypocrite, a lover of unclean desire all the days of his life. This was in his mockery of his father.

(141) The sleep of Noah in his drunkenness was a type of the crucifixion of the Christ and His slumber in the tomb for three days, as David the prophet says about it, “The Lord awoke from his sleep like a man who recovers from strong drink.” When Noah awoke from his drunken sleep, he cursed Canaan and made his posterity slaves. Likewise when the Christ arose from the grave He cursed the Devil and destroyed those who had crucified Him, and scattered them among the nations. The sons of Canaan became slaves for ever, carrying burdens upon their necks.

(142) Every proprietor negotiates riding about on his business, but the children of Canaan negotiate about the affairs of their masters, as poor men on foot, and they are called the slaves of slaves.

(143) Noe lived after going out of the ship 350 years. When his death came near, there gathered to him Shem, and Ham, and Japhet, and Arphaxad, and Salah. He made vows for them, and desired the presence of Shem his firstborn, and commanded him secretly, saying to him, “When I die, bury me. Go into the Ark of safety, and take out of it the body of our father Adam secretly, let no one with thee know. Make for it a large chest, and put it within.

(144) Prepare for thyself a store of bread and drink, and carry the chest in which is the body of our father. Take with thee Melchizedek, the son of Malih. Verily the Lord hath chosen him from the rest of your sons to minister before our father Adam. When thou reachest the centre of the earth, bury the body there, and set Melchizedek in the place for the service of the body and the praise before it.

(145) Verily the Angel of the Lord will go before you to guide you two to the place for the body, which is the centre of the earth. From it shall be seen the power of God. The four pillars of the world are joined together and have become one pillar, and from it shall be salvation to Adam and to all his children.”

(146) Thus it was written in the tables which Moses received from the hand of the Lord and broke at the time of his anger against his people. Noah strengthened Shem in receiving the testament, and told him that it was the Testament of Adam to Seth, and of Seth to Enos, and of Enos to Cainan, and of Cainan to Mahlaleel, and of Mahlaleel to Jared, and of Jared to Enoch, of Enoch to Methuselah, and of Methuselah to Lamech, and of Lamech to Noah; he made him swear that no one else should attend to what he commanded in regard to the body of Adam.

(147) When he had finished his testament, he died, being 950 years old, on a Wednesday. Shem embalmed him, and with him his other children put him on a bier and buried him. They raised a wail over him for forty days. Then Shem went secretly into the ship, and took out the body of Adam. He sealed the ship with his father’s seal. Then he desired the presence of Ham and Japhet and said to them, “Know that Noah my father commanded me to journey after his death to the elevated land and to go round it to the place of the sea, that I may attend to the state of its trees, and fruits and rivers.

(148) I have already resolved on this, and have left my wife and children with you; take heed to them till the time of my return.” They said to him, “Take with thee a man since thou hast resolved on this, for the land which thou hast described has wild beasts and hunting lions.”

(149) He said to them, “Verily, the Angel of God is with me, he is my Saviour.” His brethren called to him and said, “The Lord be with thee wherever thou dwellest.” Then he said to them, “Verily, our father at his death made me swear not to enter the ship nor allow any one else to enter it. I have received his testament, and sealed it with his seal, and beware that ye enter it not! ye, nor any of your children.” They pledged themselves to him concerning this.

(150) Then he approached the father and mother of Melchizedek and said to them, “I wish that you would give me Melchizedek that I may journey with him in my way.” They said to him, “He is before thee, as thou wouldest journey, take him with thee.” Then Shem called Melchizedek by night, and bore with him the body of Adam secretly.

(151) They went out, the Angel going before them, till he brought them to the place with the utmost speed. He said to them, “Set him down, for this is the centre of the earth.” And they put him down from their hands.

(152) When he came to the ground, the earth was cleft for him as a door, and the body was let down into it, and they put him in it. When the body rested in its place, the earth returned and covered it over.

(153) The place was called Gumgumah, “of a skull,” because in it was placed the skull of the Father of mankind, and Gulgulah, because it was conspicuous in the earth, and was despised by its sons, for in it was the head of the hateful Dragon which seduced Adam.

(154) It was called also Otâriâ, which is, being interpreted, “the families of the world,” because to it is the gathering together of mankind. Sem said to Melchizedek son of Malih, “Know that thou art the priest of the Everlasting God, who hath chosen thee from the rest of men to minister before Him before the body of our father Adam. Accept the Lord’s choice of thee, and never leave this place.

(155) Do not marry any woman, do not shave thy hair, nor pare thy nails. Shed no blood for thyself, and sacrifice no beast. Do not build a building over this place. Let thine offerings before the Lord be of fine pure bread, and let the drink be of the juice of the vine. The Angel of the Lord is with thee for ever.”

(156) He wished him peace, and bade him farewell and embraced him, and returned to his dwelling. Then came to him Jozadak and Malih, the parents of Melchizedek. They asked him about him, and he told them that he had died on the road, and that he had looked after him and buried him.

(157) His father and his people sorrowed over him with a great sorrow. When Shem the righteous was 700 years old, he died, and his son Arphaxad looked after him, and Salah and Eber, and they buried him. When Arphaxad was thirty years old, he begat Salah his son, and when he was 465 years old, he died, and Sala and Eber looked after him.

(158) They buried him in the town that Arphaxad had built, known as Arphaxad. When Salah was thirty years old, he begat Eber, and when he had completed 430 years, he died. Eber and Peleg looked after him; he was buried in the town that Salah had built, known as Salḥadîb. When Eber was thirty years old, he begat Peleg, and when he had completed 434 years, he died; his son Peleg buried him, and Reu and Serug in the town which Eber had built and had called by his name.

(159) When Peleg attained 239 years, all the tribes of the sons of Shem, and Ham and Japhet gathered themselves together and journeyed to the elevated land; they found in the place known as Shinar a beautiful plain. They dwelt in it, and their speech was altogether Syriac, and it is called Resany, and Chaldaean; it is the tongue and speech of Adam.

(160) Verily the Syriac language is the Queen of languages and the most comprehensive; from it all other tongues are derived; Adam is a Syriac name. Whoever asserts that it is Hebrew tells a falsehood. Speakers of Syriac will not stand on the left of the Lord but on His right, for the writing of Syriac runs from right to left, and of others the way of the Persian from left to right.

(161) In the days of Peleg the nations built the tower at Babel, upon which their tongues were diversified and confounded and divided; because of their confusion the town was called Babel. Peleg was very much grieved about this when he saw the scattering of the nations in the regions of the earth. He died, and his son Reu, and Serug and Nahor buried him in the town which he had built and had called by his name.

(162) The earth became two portions among two chiefs of tribes; they allowed to every tribe and tongue a king and a chief; they appointed in the race of Japhet thirty-seven kings, and in the race of Ham sixteen kings.

(163) The kingdom of the sons of Japhet was from the border of the holy mountain and Mount Nod, which is in the borders of the East, to the Tigris and the side of Algaut: and from Bactria to the island town. The kingdom of the sons of Shem was from the land of Persia, that is from the borders of the East to the Hardasalgs sea among the borders of the West. They had authority also in the centre of the earth.

(164) When Reu was thirty-two years old, Serug was born to him; the length of his life being 232 years. At the end of 163 years of the life of Reu, Nimrod the giant reigned over the whole earth. The beginning of his kingdom was from Babel. It was he who saw in the sky a piece of black cloth and a crown; he called Sasan the weaver to his presence, and commanded him to make him a crown like it; and he set jewels in it and wore it.

(165) He was the first king who wore a crown. For this reason people who knew nothing about it, said that a crown came down to him from heaven. The length of his reign was sixty-nine years. He died in the days of Reu, and the third thousand since Adam was completed.

(166) In his days the people of Egypt set up a king over them called Firnifs. He reigned over them for sixty-eight years. In his days also a king reigned over the town of Saba and annexed to his kingdom the cities of Ophir and Havilah, his name was Pharaoh.

(167) He built Ophir with stones of gold, for the stones of its mountains are pure gold. After him there reigned over Havilah a king called Hayul. He built it and cemented it, and after the death of Pharaoh women reigned over Saba until the time of Solomon son of David. When Reu was 239 years old, he died. Serug his son and Nahor buried him in the town called Oa‘nân, which Reu had built for himself. When Serug was thirty years old, his son Nahor was born to him.

(168) In the days of Serug idols were worshiped, and they were adored instead of God, and the people in that day were scattered in the earth; there was not among them a teacher nor a lawgiver, nor a guide to the way of truth, nor even a right way. They wandered and were rebellious and became a sect.

(169) Some of them worshiped the Sun and the Moon, some of them worshiped the sky, some of them worshiped images, some of them worshiped the stars, some of them worshiped the earth, some of them worshiped beasts, some of them worshiped trees, and some of them worshiped waters and winds and such like, for the Devil blinded their hearts and left them in darkness without light.

(170) No one among them believed in the Last Day and the Resurrection. When one of them died, his people made an image in his likeness, and put it upon his tomb, lest his memory should be cut off. The earth was filled with sins, and idols were multiplied in it, made in the likenesses of males and females.

(171) When Serug was 230 years old he died. His son Nahor, and Terah and Abraham buried him in the town which Serug had built and called it Serug. Terah was born to Nahor when he was twenty-nine years old. In the third year of the life of Nahor, God looked up through His remembrance at His creatures, and they were worshiping idols. He sent upon them earthquakes which destroyed all the idols.

(172) Their worshippers did not turn from their error, but persevered in their godlessness. In the twenty-sixth year of the rule of Terah appeared witchcraft. The beginning of it was that a rich man died; his son made a golden image of him and placed it upon his tomb as a mark to the people of his age, and appointed a young man to guard it.

(173) The Devil entered into the image, and spoke to its guardian from the tongue of the deceased and with his voice. The guardian told the son of the deceased about it. After some days robbers entered the dwelling of the deceased, and took all that belonged to his son, and his grief was greater at this, and they bewailed him beside the grave of his father.

(174) The Devil called to him from the image with a voice like the voice of his father, and said, “O my son, weep not. Bring me thy little son, to sacrifice him to me, and I will restore to thee all that has been taken from thee.” He brought his son to the tomb and sacrificed him to the Devil.

(175) When he had done this, the Devil entered him and taught him witchcraft, unveiled his mysteries, and taught him omens and auguries. Since that time people offer their children to Devils. At the completion of a hundred years of the life of Nahor, God, may His name be exalted! looked on the godlessness of men, and their sacrificing of their children to the Devils, and their adoration of images.

(176) God, may His names be sanctified, sent them raging winds which tore away the images and their worshipers, and buried them in the earth and strewed over them great mounds and towering hills, and they are below these unto this day. Some assert on this account that in the time of Tharrha there was a Deluge of wind.

(177) Wise men of India say that these mounds came into existence in the days of the Deluge. That is nonsense, for image-worship was after the Deluge of water, and the Deluge was not sent upon them for the worship of images; verily that was done because there was so much corruption on the earth among the children of Cain, and the musical instruments which they invented.

(178) There was no people inhabiting this rough wild land, but when our fathers were not found worthy of the neighborhood of Paradise they were thrust away to it. Then they came out of the ship to this land, and were scattered amongst its regions.

(179) He talks nonsense who asserts that these elevated mounds have never ceased in the earth, for they have been formed since the time of the anger of God about idol-worship. They were turned topsy-turvy, and there is no mound on the earth beneath which a Devil with an image appeareth not.

(180) In the days of Nimrod the giant, he looked at fire from heaven, and fire came up from the earth. When Nimrod saw it he adored it, and appointed in the place where he saw it people to worship it, and to throw incense into it. Since that time magicians adore fire when they see it coming up from the heaven and from the earth, and they worship it to this day.

(181) A chief magician named Sasir found a spring of bountiful water at a place in the country of Atropatene. He erected upon it a white horse. Whoever bathed in that fountain worshiped this horse.

(182) The Magi honour the horse, and there is a sect of them who worship it to this day. Nimrod traveled till he arrived at the land of Mariûn. When he entered the city of Altûrâs he found there Bouniter the fourth son of Noah. Nimrod’s army was on a lake, and he went down there one day to bathe in it.

(183) When Nimrod saw Bouniter the son of Noah, he did obeisance to him. Bouniter said to him, “O giant king, why do you adore me?” Nimrod said to him, “I did thee homage because thou didst meet me.” Nimrod stayed with him three years that he might teach him wisdom and strategy, then he wandered away from him. He said to Nimrod, “Thou shalt not return a second time.”

(184) When Nimrod was passing through the East, he deposited books making known what Bouniter the son of Noah had taught him. The people were astonished at his wisdom. There was among the people entrusted with the worship of fire a man called Ardashir.

(185) When Ardashir saw the wisdom of Nimrod and the excellency of his star-gazing, he envied him for this, and implored a Devil who had appeared to him beside the fire to teach him the wisdom of Nimrod.

(186) The Devil said to him, “Thou canst not do this until thou have fulfilled the magic rite, and its perfection is the marriage of mothers, daughters and sisters.” Ardashir answered him concerning this, and did what he commanded him about it. Since that time the Magi allow the wedlock of mothers, sisters and daughters.

(187) The Devil also taught Ardashir the knowledge of omens and auguries, and physiognomy, and fortune-telling, and divining and witchcraft, which were doctrines of the Devil, and the Chaldæans gave one another this doctrine; these were the Syrians, and some people say that it is the tongue of the Nabataeans.

(188) Every one who uses aught of these doctrines, his guilt before God is great. But the knowledge which Nimrod learned from Bounitar, verily Bounitar the son of Noah learned it from God, the great and glorious, for it is the counting of the stars, and the years and the months; the Greeks call this science Astronomy, and the Persians call it Astrology. Nimrod built great towns in the East, namely, Hadâniûn, Ellasar, Seleucia, Ctesiphon, Rûhîn, and the towns of Atrapatene, and Telalôn, and others that he chose for himself.

(189) When Tharrha, father of Abraham, reached two hundred and three years he died. Abraham and Lot buried him in the city of Haran. God commanded him that he should travel to the Holy Land. Abraham took with him Sarah his wife, and Lot his brother’s son, and journeyed to the land of the Amorites.

(190) Abraham the Just was then seventy-five years old. When he reached eighty years, he fought with the nations and put them to flight and delivered Lot from them, and he had no child at that time, for Sarah was barren.

(192) When he returned from the war with the nations, God commanded him to journey and pass over to Mount Yâbûs. When he got there he met Melchizedek, priest of God. When Abraham saw him, he did homage to him and was blessed by him. He offered before him fine pure bread and drink.

(193) Melchizedek blessed Abraham and made vows for him. Thereupon God commanded Melchizedek to pare his nails. Melchizedek consecrated an offering of fine bread and drink. Abraham offered some of it, and paid to Melchizedek the tenth of his goods.

(194) Then God, may His names be sanctified, discoursed with Abraham the second time and said to him, “Thy reward shall be great with Me. Since thou hast received the blessing of Melchizedek and thou art worthy to receive from his hand the gift of bread and wine, I will bless thee, and will multiply thy seed.”

(195) When Abraham reached eighty-six years, Ishmael was born to him of Hagar the Egyptian bond-maid. Pharaoh of Egypt had given her to Sarah, the wife of Abraham, who was his sister by his father but not by his mother, for Tharrha married two wives; the name of the one was Yuta, she was the mother of Abraham, and she died when she gave birth to him; the name of the other was Nahdeef, and she was the mother of Sarah.

(196) Therefore Abraham answered as he said to the king of Egypt when he wished to do violence to Sarah, that “she is my sister.” When Abraham reached ninety-nine years, God came down to his house, and gave to Sarah a son. When he reached a hundred years, Isaac was born to him, the son whom God gave him of barren Sara.

(197) When Isaac reached twelve years, Abraham offered him to God as all offering upon the hill Yâbûs, which is the place in which the Christ was crucified, and which is known as Golgolah.

(198) In it Adam was created; in it Abraham looked at the tree which bore the lamb by which Isaac was redeemed from sacrifice, and in it the body of Adam was laid. In it was the altar of Melchizedek, and in it David looked at the Angel of the Lord bearing a sword for the destruction of Jerusalem.

(199) Verily Abraham’s carrying up there of Isaac to the altar is a type of the crucifixion of the Christ for the salvation of Adam and his children. The proof of this is the saying of the Christ in the holy Gospel to the children of Israel, that “your father Abraham did not cease to long to look on my days, and when he saw them, he rejoiced in them.”

(200) The lamb which Abraham saw hanging on the tree was a type of the slaying of the Christ in the body, which He had taken from us, and of His crucifixion also, because the lamb was not the child of a ewe and was worthy of being sacrificed. In that place Abraham saw what pertained to the salvation of Adam through the crucifixion of the Christ.

(201) In the hour that Abraham took up Isaac to the altar, Jerusalem began to be built, and the reason was this. When Melchizedek, priest of God, appeared to men, his fame reached the kings of the nations, and they came to him from every region to be blessed.

(202) Among those that came to him were Abimelech king of Gerar, Amraphel king of Senaar, Arioch king of Delassar, Kedarlaomer king of Elam, and Tidal king of men, Bera king of Sodom, Birsha king of Gomorrah, or Simeon king of the Amorites, and Simair king of Saba, Bislah king of Bela, Hiar king of Damascus, and Yaftar king of the deserts.

(203) When these kings, O my son Clement, saw Melchizedek king of Peace and priest of God, and heard his word, they honored and applauded him and asked him to journey with them to their lands.

(204) He told them that he was not allowed to leave his place, in which God had appointed him to an office. Their unanimous counsel was that a city should be built for him at their expense, and that they should rule it. They built for him the Holy City, and delivered it to him, and Melchizedek called it Jerusalem.

(205) Then Maoalon king of Teman journeyed to Melchizedek when his fame reached him, and gave him noble and glorious presents. He honored him when he saw him and heard his word. All kings and nations honored him and called him the Father of Kings.

(206) Some people think that Melchizedek will not die, and bring as proof the saying of David the Prophet in his psalms, “Thou art a priest for ever after the figure of Melchizedek.” David does not wish to say in this his saying that he will not die, and how can this be when he is a man?

(207) But God honored him and made him His priest, and in the Torah there is no mention of a beginning to his days. Therefore David sang as he sang about him. Moses does not make mention of him in his book, for he was only relating the genealogy of the Fathers.

(208) But Sem the son of Noah has told us in the books of the Testaments that Melchizedek was the son of Malih, son of Arphaxad, son of Sem, son of Noe; and his mother was Jozedek.

(209) In the hundredth year of Abraham there reigned in the East a king called Karmos, he who built Shamshat, and Claudia, and Careem, and Leouza. He had a son called Cârân and three daughters; the name of the one being Shamshout, and the other Harzea, and the other Leouza, and he called these cities by their names.

(210) When Peleg had reached fifty years, Nimrod journeyed to the province of Mesopotamia, and built Nisibis, and Raha, and Haran; to every city he put a wall, and he called the wall of Haran by the name of Harteeb, the wife of Sem, priest of the beautiful mountains. The people of Haran made an image in the form of this Sem, and worshipped it.

(211) Ba‘alsameen fell in love with Nalkeez wife of Nimroda, and Nimroda fled before Ba‘alsameen; on account of this the children of Israel wept over Nimroda and burnt the city of Haran in anger about him. When Sarah died, Abraham the famous married a woman named Kentoura, daughter of Yaftour king of the deserts.

(212) When Isaac, son of Abraham, reached forty years, Eleazar his servant journeyed in search of her who was named Rebecca for Isaac. When Abraham reached one hundred and seventy years he died; his sons Ishmael and Isaac buried him by the side of Sarah his wife.

(213) When Isaac reached sixty years, Rebecca his wife conceived Jacob and Esau. When the birth-pangs took hold of her, she went to Melchizedek; he blessed her and prayed over her. He said to her, “God has already formed two men in thy womb, who shall be chiefs of two great nations.

(214)The elder of them shall be beneath the younger. Each of them shall hate his brother, and the elder shall serve a man of the race of the other. I am servant of that man, whose name shall be called ‘the living God,’ and he shall come up upon a branch of cursing because of those who rebel against him.”

(215) When sixty years of Isaac’s life had passed, he built a city which he called Ail, and in his sixty-fourth year Jericho was built by the hand of seven kings, the king of the Hittites, the king of the Amorites, the king of the Jebusites, the king of the Canaanites, the king of the Girgashites, the king of the Hivites and the king of the Perizzites, and every one of them built a wall to it.

(216) But the town which was called Masr, the king of the Copts had built. Ishmael was the first to work with a hand-mill, and it was called the mill of the kingdom. After one hundred and thirty years of the life of Isaac; that is in the seventy-seventh year of Jacob, God blessed Jacob, and he received the blessings of Isaac, and the blessing of Esau his brother by deceit.

(217) He journeyed to the land of the East. While he was on his journey, behold, a deep sleep came upon him. He prepared below his head seven stones and slept upon them. In his sleep he saw a ladder of fire whose top was in heaven, and its bottom on the earth.

(218) On it Angels were descending from it and ascending, and he saw the Lord sitting on the top. When he awoke he said, “Doubtless this place is the house of God.” He took the stones which were beneath his head and built them into an altar and anointed it with oil, and vowed there that he would give to God the tenth of all his goods as an offering. The power of this vision, O my son Clement, is not difficult to those who know, for it is a prophecy of the coming of our Lord the Christ.

(219) Verily the ladder which Jacob saw was a sign of the Crucifixion, and the Angers coming down from Heaven were for the Gospel to Zacharia, and Mary, and the Magi and the shepherds.

(220) The place of the Lord’s seat at the top of the ladder was like the descent of our God the Christ from Heaven for our salvation, and the place where Jacob saw it was a type of the Church, which is being interpreted, the House of God. The stones are a type of the altar, and their being anointed with oil is a type of the union of Godhead with Manhood.

(221) The vow which he made of a tenth of his goods is a type of the Eucharist. Jacob journeyed from the place of the vision till he came to the town of his uncle Laban. He saw a well of water, at which three flocks of sheep were lying down; over the mouth of the well was a great stone. Rachel, the daughter of Jacob’s uncle, was standing there with the sheep.

(222) Jacob came near to the well, removed the stone from its mouth, and watered the sheep that were with Rachel. Then he approached Rachel and kissed her. Jacob’s uncovering of the well was a type of Baptism, which was veiled from of old, and uncovered in the latter days.

(223) That which the priest gives to those whom he baptizes in the water is in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Ghost. Know, O my son, that Jacob did not come forward to kiss Rachel until he had uncovered the well and watered her sheep from it. Likewise, I say that it is not permitted in the law of the Christ for any one to enter the Church till after baptism, for if he is baptized, he has become one of Christ’s sheep.

(224) The prophet Moses said in his book that Jacob wrought with his uncle Laban seven years for Rachel, whom he loved of Laban’s daughters, for she was at the height of beauty, but he gave him his ugly daughter.

(225) Like this was the story of Moses with the Jews whom God saved from the bondage of Pharaoh. On account of them he did not give the young girl, but he gave her who was old and faded.

(226) Verily the first girl whom he gave to Jacob had ugly eyes, and the second one was perfect in face and had beautiful eyes. The face of the first one was covered lest the children of Israel should look at its beauty; the second one had her face uncovered, and had a bright, and shining and beautiful personality.

(227) The girl with ugly eyes who was spouse of Jacob was the type of the people of his day whom he ruled; in his time there were prophets, and saints and pure ones, and there was little sin in them.

(228) The faded old woman whom Moses describes, she is the people of the children of Israel which went astray in the worship of idols, and left the worship of God; and the girl whose face was covered so that it was not possible for the children of Israel to look at her was the tribe that was established on the holy mount, which did not mingle with the children of Israel, and did not look at them, and if they had looked at it, verily they would have imitated its good works.

(229) The better and brighter girl is the tribe which received the Lord of the world, the Christ, and worshiped Him in His Godhead. He enlightened our hearts by His holiness.

(230) When Jacob had reached sixty-nine years, Reuben was born to him, then followed him his brethren whom God brought out of the loins of Jacob; these were Simeon and Levi, Judah the ancestor of Mary, Issachar and Zebulun; Joseph and Benjamin the sons of the beautiful Rachel; Gad and Asher, sons of Zilpah; Dan and Naphtali, sons of Bilhah the maid of Rachel.

(231) Two years after the emigration of Jacob, he returned to Isaac his father. He lived after that fully thirty-one years of Levi’s life. When he reached one hundred and twenty years his father Isaac died. Twenty-three years afterwards he journeyed from Haran to the elevated land; Joseph was sold during the lifetime of Isaac, and he was a companion to Jacob in his sorrow.

(232) After the sale of Joseph, Isaac died; his sons Jacob and Esau buried him beside the grave of his father Abraham. After nine years Rebecca died, and was buried near the grave of Abraham. Judah married Hoshâ‘ the Canaanitess; Jacob was grieved at that because she was not of the children of Israel, and said to him, “By the God of Abraham and Isaac, do not mingle the seed of Canaan with us,” and he did not accept it from him. He begat from her Er and Onan and Shelah.

(233) Judah wedded his son Er with Tamar the daughter of Kedar, son of Levi. Er wrought the deed of the people of Sodom, and God punished him for his deed. God killed him in answer to the prayer of Jacob, and the seed of Canaan was not mingled with his seed.

(234) Then this Tamar disguised herself, and sat in the middle of the way; Judah came together with her, not knowing that she was his daughter-in-law; she conceived by him, and bare Pharez and Zarah. At this time Jacob and his children journeyed to Egypt, and stayed with Joseph for seventeen years.

(235) When he had completed a hundred and forty-seven years of life he died, Joseph that day being fifty-six years old. The wise physicians of Pharaoh embalmed him.

(236) After this Joseph removed his body and placed it beside the bodies of his father and of his grandfather Abraham. Pharez the son of Judah begat Hezron, and Hezron begat Aram, and Aram begat Aminadab, and Aminadab begat Nahson, who was the most cunning of the sons of Judah.

(237) And Aminadab wedded Eleazar the son of Aaron the priest to a girl, and from her he begat Phinehas the priest, who by his prayer took away death from the people, and whose was the deed with the javelin. Know that the priesthood was from Aminadab among the people of Israel, and from Nahson the kinghood came among them.

(238) Look, O my son Clement, how from Judah came the priesthood and the kinghood among the children of Israel. Nahson begat a son, who is Salmon; Salmon begat Boaz. When Boaz was old, he married Ruth the Moabitess; in her was kinghood, for she was of the race of kings.

(239) She was of the children of Lot. God did not make Lot unclean for his cohabiting with his daughters, and did not attach blame to him, and did not depreciate his good deed in his support of his uncle Abraham in his exile, and his reception of the Angels in faith, but He put the king-hood into Ruth who was of his race, so that the Incarnation of our Lord the Christ was of the race of Abraham. Also into her, the wife of Solomon, son of David, by whom he begat.

(240) Solomon verily had six hundred free women and four hundred concubines, and he obtained no child from any of them, because God, may His name be praised! wished that the seed of Canaan should not mingle with the seed of the chosen people from whom Jesus the Christ took flesh.

(241) The rest of the wives of Solomon were of the children of Canaan. Nevertheless Moses the Prophet of God related, for the responsible books, the chronicles of the children of Israel relate that Levi, when he entered Egypt with his father Jacob, begat there his son Amram the father of Moses.

(242) When Moses was born he was thrown out by his mother into the Egyptian Nile, and Sapphira the daughter of Pharaoh, king of Egypt, saved him from drowning and brought him up in her father’s palace. When he grew up and had finished forty years, he killed Casoum the Egyptian, chief of the swordsmen of Pharaoh.

(243) He fled to Reuel to the priest of Midian for fear of Pharaoh, and that because Sapphira had died before this, and if she had been still there, why should Moses have been afraid of Pharaoh?

(244) Moses married Zipporah daughter of Jethro, priest of Midian. She bare him two sons, these were Gershon and Eleazar, at the time of the birth of Joshua the son of Nun, and Moses’ age was fifty-two years.

(245) When he had completed eighty years, God spake to him from the thorn bush, and his tongue stammered out of fear for God, and he said, “O Lord, at the time when thou spakest to thy servant, his tongue stammered.”

(246) All his years were 120. He spent forty in Egypt, and forty in Midian, and he governed the children of Israel forty years in the wilderness. When he died, Joshua the son of Nun governed them thirty-one years. Then Chushan the Atheist governed them after him eight years.

(247) Then Othniel the son of Kenaz the brother of Caleb, for forty years. Then the Moabites enslaved the children of Israel for eighteen years. Then God prepared their deliverance from their hand. Their government was presided over by Ehud the son of Gera for eighty years. In the twenty-sixth year of the reign of this Ehud, the fourth thousand year from the beginning was finished.

(248) Then after him the famous Jabin presided over their government for an interval of twenty years, then Deborah and Barak looked after it for forty years. Then the Midianites conquered them, and enslaved them for seven years, then God saved them by the hand of Gideon. He presided over their government for forty years; then his son Abimelech for three years.

(249) Then Jufa the son of Puah for twenty years, then a daughter of the Gileadite twenty-two years. Then the children of Ammon conquered the children of Israel and enslaved them for eighteen years, then God saved them by the hands of Jephthah, he who offered his daughter as a sacrifice before God. And Ibzan governed them for six years, then after him Elon son of Zebulon for ten years.

(250) Then Abdon for eight years. Then the Philistines fought with the children of Israel and subdued them and enslaved them for forty years, and God saved them by the hands of Samson. He governed them for twenty years, and after him they remained for twelve years without a leader.

(251) Then there arose to rule them Eli the priest, and he governed them for forty years, then Samuel for twenty-two years. In his time the children of Israel rebelled against God, and set up Saul as king over them; he was the first king among the children of Israel, and he governed them for forty years.

(252) In the days of Saul appeared the giant Goliath; he drove out the children of Israel and killed their young men. Then God sent against him David the Prophet, and he killed him; against Saul He sent the Philistines, and they killed him, because Saul left off seeking help from God, and sought help from devils.

(253) David the son of Jesse reigned over the children of Israel for forty years. Then after his Solomon reigned over them and did many wonderful things; amongst them his sending to the city of Ophir, and bringing out the gold from its mountains, and ships continued for thirty-six months carrying gold from its mountains.

(254) Also he built the city of Tadmor in the interior of the wilderness, and wrought in it many extraordinary things. When Solomon passed by Sabad, a building built by Kourhi and Abu Nigaf, they whom Nimrod had sent to Bila‘am the priest when he heard of his occupation with the stars, and he built there this altar to the Sun and a stone fort, Solomon built there also a city called the City of the Sun.

(255) Then Aradus, which is in the middle of the sea, was built at Solomon’s command and they praised him yet more for his wisdom. There journeyed to him the Queen of Sheba and she was obedient to his religious worship.

(256) There came up to him at his command Hiram king of Tyre, and had a real love for him; he had already been a friend to David before him. His reign was before the reign of David, and he remained to the last of King Zedekiah.

(257) Solomon took one thousand wives, as we said above about him; and they deteriorated his mind when he exceeded in his love to them, and they got the power to mock at him, and it caused him to slide away from the worship of God; he sacrificed to idols and worshiped them instead of the Lord. He died, after reigning for forty years, an idolator and an infidel.

(258) Then Hiram king of Tyre was seduced and forgot his humanity and disbelieved in God, and claimed divinity, and he said, “I sit in the heart of the seas like the sitting of a God”; and news of him came to Nebuchadnezzar, and he journeyed to him till he killed him.

(259) In the chronicles of the Hebrews, O my son Clement, we learn that in the days of this Hiram appeared the purple dye, and this was that a shepherd and his sheep were on the sea-shore, and he saw a dog of his gnawing with its mouth something that came out of the sea, and its mouth was filled with its blood. He looked at the blood, and had never seen the like of it.

(260) He took some clean wool and wiped this blood with it; with that he made a crown and put it upon his head. It had a brightness like the brightness of the sun or rays of fire.

(261) The news of it came to Hiram; he sent for him and wondered greatly at the beauty of his dye. He assembled the dyers of his kingdom and gave them a commission for its like, and they were amazed at this, until some of the wise men of his time possessed themselves of the purple shell-fish.

(262) He made garments for himself with its blood, and he rejoiced over this with a great joy. Thou, O my son, and all the Greeks, disagree with the Hebrews in this narrative. After Solomon, Rehoboam his son reigned, and defiled the land by the worship of idols, by much whoredom in the city of Jerusalem, and by sacrificing to devils.

(263) In his day the kingdom of the house of David was divided, and became two parts. In his fifth year journeyed Shishak king of Egypt to Jerusalem, and took possession of all that was in the treasuries of the Lord’s house and the treasuries of David and Solomon, the vessels of gold and silver, and he was strengthened by this in his power.

(264) He said to the Jews, “This is none of your earning; it is some of what your fathers brought out of Egypt at the time of their flight.” And Rehoboam the son of Solomon died an infidel, after he had reigned for seventeen years. Abia his son reigned after him, being twenty years old.

(265) He enslaved Jerusalem and destroyed it, and his mother Ma‘ka, the daughter of Abishalom, commended his deeds. He died after three years, and Asa reigned. He did right, and abolished the worship of the stars and the images, and whoredom from Jerusalem.

(266) He drove away his mother from his kingdom, because she committed adultery and built an altar to the idols. There came to him Azârâh king of Hind, and Asa put him to flight, and reigned for forty years, then he died.

(267) After him his son Jehoshaphat reigned, and he went in the way of his father in righteousness, but he loved the household of Ahab, and kept company with them. He built ships, and sent by them to the land of Ophir to bring gold from its mountains. God sunk his ships, and was angry with him and his mother Sem daughter of Uriah daughter of Salom.

(268) When he had died, his son Joram reigned, being thirty-two years of age. He was disobedient, and sacrificed to devils, on account of his wife Aliah daughter of Amsir son of the sister of Ahab. He died an infidel. After him Ahaziah reigned, being twenty years of age. He was a shameless infidel. The Lord delivered him over to his enemies, and they killed him after one year of his reign.

(269) His mother took the kingdom to herself, and killed the kings’ sons, that thereby she might destroy the kingdom of the family of David. None were saved from her except Joash, for Jehosheba the daughter of Joram son of Josaphat hid him. She increased adultery and infidelity in Jerusalem.

(270) She died after seven years, and the people of Jerusalem thought about who should reign over them, Jehoiada knew about that, and their choice fell upon none but Joash whom Jehoiada had hidden. He sent and brought him out to the house of the Lord; the warriors completely armed surrounded him and Jehoiada the priest seated him upon the throne of the family of David his father, he being seven years of age. His mother’s name was Zibiah of the family of Sheba. Jehoiada the priest covenanted with him that he should do righteousness before the Lord.

(271) When Jehoiada the priest died, Joash forgot his covenants, and did not know rightly what was administered from the throne of the family of David, nor the shedding of innocent blood. He died after he had reigned for forty years. After him his son reigned, and his mother’s name was Jehoaddan.

(272) He killed every one who had killed any one of his household, but spared their sons, for in this he followed the law of the Lord. He died after he had reigned for twenty-nine years, and his son Azariah reigned after him, being twenty years old. His mother’s name was Jecholiah.

(273) He did right before the Lord, save that he was bold about the priesthood, for which reason he became a leper, and God weakened the power of Isaiah the prophet from prophecy until this Azariah died, because he did not reprove him for his boldness about the priesthood. The duration of his reign was fifty-two years, and Jotham his son reigned after him, being twenty-five years of age, and his mother’s name was Jerusha the daughter of Dafma.

(274) He did right, and the duration of his reign was sixteen years. After him his son Ahaz reigned, being twenty years of age; his mother’s name was Jahkebez the daughter of Levi. He did wickedly, and sacrificed to devils and idols. God was angry with him, and Tiglath son of Cardak, king of Assyria, came against him, and besieged him.

(275) Ahaz wrote himself down his vassal, and delivered Jerusalem up to the Assyrians, and he carried all the gold and silver that was in the temple of God to Assyria the regions of Tiglath.

(276) In his time the children of Israel were led captive, and went down to Babylon. The king of Assyria sent instead Babylonians to the land of Judah to dwell in it; and they complained of what befell them to the king of Assyria, and he sent to them Urijah one of the priests of the children of Israel that he might teach them the law of the Lord. When they knew it, the lions ceased from them, and went to the land of Babylon and to Samaria.

(277) When he had completed sixteen years he died, and his son Hezekiah reigned after him, being twenty-five years old, and his mother’s name was Ahi the daughter of Zechariah. He did right and broke the idols, and caused the sacrifices to cease, and cut up the serpent that Moses had made in the wilderness of the wandering, because the children of Israel were seduced in their worship of it.

(278) In the fourth year of his reign, Shalmanezer king of Assyria came to Jerusalem, and took captive the Israelites who were in it, and drove them away to a place beyond Babylon named Media.

(279) In the twenty-sixth year journeyed Sennacherib king of the province to the cities of Judah, and took captive those whom he found in them and their villages excepting Jerusalem. Verily it was saved by the prayer and cries of king Hezekiah.

(280) When Hezekiah was ill with his death-sickness, he grieved and wept because he had no son to reign after him; he prayed before the Lord, and said, “Lord, have mercy on Thy servant, and do not let him die without offspring; let not the kingdom fail from the house of David, nor the blessings cease which have come on the tribes in my days.”

(281) The Lord answered him, and told him that He had added to his life fifteen years; he recovered; a son was born to him, and he called him Manasseh. When twenty-six years of his reign were finished, and he was rejoicing in his son, he died. His son reigned after him, being twelve years old; his mother’s name was Hephzibah. He did wickedly, and his infidelity surpassed all the infidel kings that were before him in evil-doing. He built an altar to idols, and sacrificed to them; he defiled Jerusalem with corruption, and the worship of idols.

(282) He took Isaiah the prophet, and they sawed him with a wooden saw from the middle of his head to between his feet, because he had reproved him for his wicked deeds. Isaiah’s age that day was one hundred and twenty years, he began to prophesy when he was ninety years old.

(283) Then Manasseh repented about that, and turned to his Lord; he put on sackcloth, and imposed a fast upon himself all the days of his life. God accepted his repentance and he died. His son Amon reigned after him, being that day twenty-two years of age; his mother’s name was Musalmath the daughter of Hasoun.

(284) He did wicked deeds before the Lord, and burned his children in the fire. He reigned twelve years and he died. After him his son Josiah reigned, being sixty-eight years of age; his mother’s name was Arnea, daughter of Azariah son of Tarfeeb. He kept righteously the feast of the Passover, a feast such as the children of Israel had never kept since the time of the Prophet Moses; he abolished the sacrifices to the images, broke the idols, sawed them with saws, killed their worshipers, and burnt in the fire the bones of the prophets of the Honoured One.

(285) He cleansed Jerusalem from defilements. None like him reigned over the Jews before him nor after him. He remained there for thirty years, but Pharaoh king of Egypt killed him. After him his son Jehoahaz reigned, being twenty-two years of age; his mother’s name was Hamtoul the daughter of Jeremiah of Libnah.

(286) Not more than three months of his reign had passed when Pharaoh the lame bound him, made him fast with chains, and carried him to Egypt, and he died there. After him his brother Jehoiakim reigned, being twenty-five years of age; his mother’s name was Zobeed, daughter of Yerkuiah of the town of Al-Ramah.

(287) In the third year of his reign Nebuchadnezzar approached Jerusalem, reigned over it, and made him his vassal for three years. He rebelled against Nebuchadnezzar, and death overtook him. His son Jehoiachin reigned after him, being eighteen years of age; his mother’s name was Tahseeb the daughter of Lutanan of the people of Jerusalem. Nebuchadnezzar journeyed a second time to Jerusalem, bound him after three months of his reign, and carried him and his officers and the armies of his soldiers to Babylon.

(288) Nebuchadnezzar in his first attack had bound the wife of Jehoiakim and other wives of the grandees and nobles of Jerusalem, and carried them to Babylon. The wife of Jehoiakim was pregnant that day, and in the way she gave birth to Daniel.

(289) In the Captivity were also Hananiah, Azariah, and Mishael, sons of Johanan. The reason of this Captivity was that Jehoiachin had made a truce with Nebuchadnezzar, then they betrayed one another.

(290) When Johanan died, Zedekiah the uncle of Jehoiakim reigned after him, being twenty-one years of age; the seat of all the kings of the children of Israel was Jerusalem; the name of Zedekiah’s mother was Hamtoul; he was the last of the kings of the children of Israel.

(291) After eleven years of his reign, Nebuchadnezzar journeyed for the third time to the West, to pacify its cities, and the cities of the Euphrates, and of the Great Sea. He made his way through the islands of the sea, and took captive their people, he laid Tyre waste, and smote it with fire.

(292) He killed Hiram its king as we have already said. He entered Egypt to seek those of the children of Israel who had fled, and killed its Pharaoh. He returned by sea to Jerusalem, and was victorious there a second time.

(293) He bound Zedekiah, killed his sons Jerbala and Rahmut, and carried him blind and fettered with chains to Babylon. This was a punishment from God to him for his deed that he did to the prophet Jeremiah when he threw him into a miry well.

(294) Nebuchadnezzar appointed Jozadan the captain of his prison in Jerusalem until he had laid waste its wall, and burned the temple of the Lord which Solomon had built in it. He demolished the rest of the dwellings of Jerusalem, carried all the tools that he found of iron and brass, and the raiment which belonged to the house of the Lord to Babylon.

(295) Between Simeon the High Priest of Jerusalem and Jozadan captain of the prison to Nebuchadnezzar there was love and friendship. He asked if he would give him the old writings; he and Simeon carried them with him, being among the crowd of the Captivity.

(296) He saw a well in his way among the borders of the West; be laid the writings in it, and put with them a bronze vase, filled with glowing coals, and in it sweet smelling incense; he covered up this well, and went to Babylon. The devastation of Jerusalem was completed, and it became a waste.

(297) There was not one person in it, nor even a building save the tomb of the prophet Jeremiah. Jeremiah in his lifetime had dwelt in a place called Samaria; he commanded a man named Uriah that he should be buried in Jerusalem, and he did it. It was not known that this place was the grave of Jeremiah except at the devastation of Jerusalem.

(298) Now for the genealogies. The Syrians say that no one looked after them after the last devastation of Jerusalem, except among the tribe of the Philistines, and no one looked after the genealogy of the people among whom the children of Israel married, nor from whence was the beginning of the priesthood.

(299) Jehoiachin did not cease to be bound in the land of Babylon, and shut up in prison for thirty-seven years. Meanwhile there was born to Mardul a son named Mardahi, and the king let Jehoiachin out of the prison, and married him to Helmuth the daughter of Eliakim.

(300) By him she gave birth in the land of Babylon to a son, who was called Salathiel. Then he married another who was called Melkat the daughter of Ezra the teacher, and had no child by her in Babylon.

(301) At that time Cyrus reigned in Babylon. He married Masabet the sister of Zerubabel a nobleman of the Jews, according to the custom of Persia; he let her rule his affairs; she begged him to restore the children of Israel to Jerusalem, and he did this to its place where it had been before him.

(302) He commanded a herald to proclaim, that there should not remain one of the children of Israel, who should not present himself to Zerubabel his brother-in-law. When they were gathered together, he commanded him to take them to Jerusalem and that they should build it.

(303) The children of Israel returned to Jerusalem in the second year of the reign of Cyrus the Persian. At that time was completed the fifth thousand from the beginning. The children of Israel after their return to Jerusalem remained without a teacher to teach them the law of the Lord or any writings of the prophets.

(304) When Ezra saw this, he went to the well in which the Law had been put, uncovered it, and found the vase full of fire and incense, and he found the writings faded, there was no means to get them.

(305) God revealed to him that he should receive of them from His hands; he succeeded, and threw it on his mouth once, and twice and thrice, and God put into it the power of the spirit of prophecy; he kept all the writings, and that fire which was in the vase in the well was from the fire of Paradise which was in the house of the Lord. Zerubabel journeyed to Jerusalem as king over it.

(306) By Joshua son of Jozadak the High Priest and by Ezra, the writing of the Law and the Books of the Prophets were completed. After their return, the children of Israel kept the feast of the Passover, and all the feasts that they celebrated were three. The first was the feast of Moses in Egypt, the second the feast of Josiah, and the third after their return from Babylon in the days of Cyrus the Persian.

(307) The number of the years of the Captivity which Jeremiah the prophet mentions are seventy years. The children of Israel built the temple of the Lord in Jerusalem, and its building was finished by the hands of Zerubabel and Joshua the son of Jozadak the priest, and Ezra the scribe of the Law, in six and forty years.

(308) When the books of the genealogies were destroyed, the fathers were in despair about genealogy, and there was despair about it after them, until their accuracy was guaranteed by the secret books of the Hebrews.

(309) I relate this to thee, my son Clement, that when Zerubabel journeyed to Jerusalem, he married Malka the daughter of Ezra the teacher, and by her he begat a son called Abiud. She had already been the wife of Jehoiachin before him.

(310) When Abiud grew up, he married Ragib, daughter of Joshua the son of Jozadak the priest. By he he begat a son called Jehoiachim. Jehoiachim married a wife, and begat a son by her.

(311) When he grew up, he married Alfeet, daughter of Hesron, and by her he begat Zadok. Zadok married Felbin the daughter of Rahab, and by her he begat Atin. Atin married Hesheeb, daughter of Jula, and by he he begat Tur. Tur married Salsin, daughter of Hasoul, and by her he begat Eleazar.

(312) Eleazar married Habeeth, daughter of Malih, and by her he begat Manar. Manar married Seerâb, daughter of Phinehas, and by her he begat two sons in one womb. One of them was Jacob, who was called by two names, Joachim son of Yartâh. Jacob married Had the daughter of Eleazar, and by her he begat Joseph. Joachim married Hannah, daughter of Ka‘rdal, and by her he begat Mary, by whom our Lord the Christ was incarnate.

(313) On account of our knowledge, O my son Clement, about the genealogy of the Lady Mary, and the genealogies of her ancestors, the Jews begin by assertions about us that we do not understand the genealogies, and we do not know them; and they venture to mock the mother of Light, the Lady Mary, the Virgin, and they attribute he genealogy to fornication, because they do not know that it was the Holy Ghost who came down on us, a company of twelve in the upper room of Zion, who taught us all that we need to know about the genealogies and the rest of the mysteries, as He had taught Azariah the teacher all the Law, so that he kept it and renewed it.

(314) Let the mouths of the cursed Jews now be stopped, and let them know assuredly that Mary the pure was of the race of Judah, also of the race of David, also of the race of Abraham; that they have nothing against the genealogies which the Holy Ghost taught us, and there is not a book left in their hands from which they can make a stand against genealogy, since their books have been burnt three times; the first time in the days of Antiochus, who defiled the temple of the Lord, and commanded sacrifices to idols; the second by Herod at the time of the devastation of Jerusalem; and the third, hear, O blessed son, what the Holy Ghost has revealed to me, about the sixty-three fathers, whose names are registered, and how the pedigree came about to the tribe from which was incarnate our God the Christ.

(315) Adam begat Seth. Seth married Aclima, sister of Abel, and by her begat Enos. Enos married a woman called Hita, daughter of Mahmouma of the sons of Har son of Seth, and by her begat Cainan. Cainan married Karith, daughter of Kersham son of Maheâl, and by her begat Mahlaleel. Mahlaleel married Teshabfatir, daughter of Enos, and by her begat Jared.

(316) Jared married Zebeeda, daughter of Kargilan son of Cainan, and by her begat Enoch. Enoch married Jardakin, daughter of Terbah son of Mahlaleel, and by her begat Methuselah. Methuselah married Rahoub, daughter of Serkeen son of Enoch, and by her begat Lamech.

(317) Lamech married Kifar, daughter of Jutab son of Methuselah, and by her begat Noah. Noah married Haikal, daughter of Mashamos son of Enoch, and by her begat Sem. Sem married Leah, daughter of Nasih, and by her begat Arphaxad. Arphaxad married Fardou, daughter of Salweh son of Japhet, and by her begat Salah. Salah married Muldath, daughter of Kahin son of Sem, and by her begat Obed.

(318) Obed married Rasdah sister of Melchisedek, daughter of Malih son of Arphaxad, and by her begat Peleg. Peleg married Hadeeb, daughter of Hamlâh, and by her begat Jareu. Jareu married Tanaa‘b, daughter of Obed, and by her begat Serug. Serug married Feel, and by her begat Nahor. Nahor married a wife, A‘âkris daughter of Reu, and by her begat Tarah.

(319) Tarah married two wives, one of them Juta, and the other Salmat, by Juta he begat Abraham and by Salmat Sarah. Abraham married Sarah, daughter of this Salmat his father’s wife, and by her begat Isaac. Isaac married a wife called Rebecca, daughter of Fathâel, and by her begat Jacob. Jacob married Leah, daughter of Laban, and by her begat Judah. Judah begat Pharez by Tamar.

(320) Pharez son of Judah married Afdeeb, daughter of Levi, and by her begat Hesron. Hesron married Farteeb, daughter of Zebulon, and by her begat Aram. Aram married Safuza, daughter of Judah, and by her begat Aminadab. Aminadab married Baruma, daughter of Hesron, and by her begat Nahshon. Nahshon married Aram, daughter of Adam, and by her begat Salmon. Salmon married Saleeb, daughter of Aminadab, and by her begat Boaz.

(321) Boaz married Aroof, daughter of Lot, and by her begat Obed. Obed married Nefut, daughter of Shela, and by her begat Asse. Asse married Amrat, daughter of Othan, and by her begat David. David married Balseba‘, daughter of Joutân son of Shela, and by her begat Solomon. Solomon married Naama, daughter of Maheel, and by her begat Rehoboam: who had none like him. Rehoboam married Naheer, daughter of Al, and by her begat Abia. Abia married Maachah the daughter of Abishalom, and by her begat Asa. Asa married Auzbah the daughter of Shalih, and by her begat Jehoshaphat.

(322) Jehoshaphat married Na‘mna the daughter of Amon, and by her begat Joram. Joram married Tala‘ia, daughter of Amoi, and by her begat Ahaz. Ahaz married Suma the daughter of Balhi, and by her begat Amaziah. Amaziah married Kama, daughter of Caram, and by her begat Uzziah. Uzziah married Jerousa, daughter of Zadok, and by her begat Jeream. Jeream married Jahfat, daughter of Hani, and by her begat Ahaz. Ahaz married Ahir, daughter of Zachariah, and by her begat Hezekiah. Hezekiah married Hephzibah, daughter of Jarmoun, and by her begat Manasseh. Manasseh married Artida, daughter of Azuriah, and by her begat Aman.

(323) Aman married Tarib, daughter of Murka, and by her begat Josiah. Josiah married Hamtoul, daughter of Armeed, and by her begat Jehoahaz. Jehoahaz married a woman and had no sons by her. Jehoiakim reigned after the death of his brother, and married a woman called Carteem, daughter of Haluta, and by her begat Salaeel. Salaeel married Hamtat, daughter of Eliakim, and by her begat Zerubabel. Zerubabel married Malkut, daughter of Ezra, and by her begat Armeed. Armeed married Awarkeeth, daughter of Zadok, and by her begat Jachim. Jachim married Hali, daughter of Zurniem, and by her begat A‘zor. A‘zor married Afi, daughter of Hasor, and by her begat Sadoc.

(324) Sadoc married Faltir, daughter of Dorteeb, and by her begat Asham Joteed. Joteed Asham married Hasgab, daughter of Jula, and by her begat Liud. Liud married Shabshetin, daughter of Hubaballia, and by her begat Eleazar. Eleazar married Hanbeth, daughter of Jula, and by her begat Mathan. Mathan married Seerab, daughter of Phinehas, and by her begat Jacob. Jacob married Harteeb, daughter of Eleazar, and by her begat Joachim, known as Jonahir.

(325) Joachim married Hannah, and returned to the house of Eleazar. And after sixty years of his marriage to her, he begat by her Mary the Virgin, her by whom the Christ became incarnate. Joseph the Carpenter was the son of her paternal uncle Laha, and therefore his vote did not fall against her when Ram, priest of the children of Israel, delivered her to a man who should be surety for her.

(326) It was in the hidden work of God, may He be glorious and exalted! and in the mystery of His knowledge that there was no escape from the Jews reproaching Mary the pure on account of her bearing the Christ.

(327) To our Master and our God and our Lord Jesus the Christ be praise and power and greatness and dignity and worship with the Father and the Holy Ghost from now unto all time and throughout all ages. Let it be.

(328) This tale is purely apocryphal, and its very plan is an anachronism. The utmost ingenuity cannot reconcile its discordance. Jesus ben Sira, the author of Ecclesiasticus, lived towards the end of the second century B.C. and his grandson translated his work in the days of Ptolemy Euergetes, King of Egypt; therefore he could not have been vizier to a monarch who preceded him by eight centuries.

(329) If he were a vizier at all, it must have been to one of the successors of Antiochus, and a legend true or false, may have arisen about his wife, the name of Solomon being substituted at a later period for that of a Greek king.

(330) This would be all the more likely to happen as Jesus ben Sira wrote the book of Ecclesiasticus in conscious imitation of the literature ascribed to Solomon. If this legend has any foundation in fact, it would account for the extraordinary statement in Ecclus. xlii. 14, “Better is the wickedness of a man than the goodness of a woman”, a reflection which he might well make during the two years of sulkiness here attributed to him. Another solution of the difficulty may be found in the possibility that Jesus ben Sira is confused with another.

(331) In the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Ghost, the one God, we begin to transcribe the story of Aphikia wife of Jesus the son of Sirach, vizier of King Solomon, the son of David, King of the children of Israel.

(332) It is said: Solomon the wise heard about Aphikia wife of Jesus the son of Sirach, his treasurer and vizier, that there was not among the women of the children of Israel nor in all Jerusalem one like her, so perfect in body and wise in mind. So he wished to see her and talk with her that he might know the utmost of her wisdom. So he sent to her the eunuch his chancellor, saying to her, “I long to meet with thee and talk with thee.”

(333) When the eunuch went to her and told her the saying of the King, her heart was pained and she sobbed, and said to the Chief, “Say to my lord the King, ‘Thy wisdom has filled the whole world, and how has it given place to this idea, that it should come into thy heart, thou whose teaching turneth the fool into a wise man. Yet if it be thy will, I will acquiesce in this unworthy idea; but let it not be carried out while my husband is in this city, lest there be any scandal.’ ”

(334) When the eunuch related this saying in the ears of the King, he wondered the more; and begged earnestly to meet with her. He talked with Jesus her husband, saying, “O my son, we have urgent business with the King of Mosul, and I do not see a man suitable to meet with him like thyself.”

(335) And Jesus said, “May my lord the King live! according to what he says so be it.” And he wrote the letters for him, and made him ride with honor like the son of kings. He sent with him troops and gifts, and he took his journey.

(336) Then King Solomon commanded the eunuch, saying to him, “Go to Aphikia wife of Jesus the son of Sirach, and say to her, ‘Be ready for my Sovereign’s reception in thy dwelling.’ ” The eunuch went to her with the saying of the King. And Aphikia said to the Chief, “Tell my lord the King, saying, ‘Is a humble handmaid worthy of this great honor that her Sovereign should walk and come to her?

(337) I beg him not to taste any food until he comes and eats in the abode of his servant.’ ” And the eunuch went away from her to the King and told him of this saying. But Aphikia, when the eunuch had gone, called her cook and said to him, “Ask for all thou requirest, fowls, fish and mutton.

(338) Cook me from them forty kinds with one taste and let them be different and various in kind.” When the time came, she spread for the King in the chamber of her husband Jesus the son of Sirach, according to the honor of the king.

(339) The evening had come, even the end of a part of the night; King Solomon came to her abode, and people went before him with lanterns, and they brought him in to the chamber in which they had spread for him.

(340) He was amazed at what he saw. Then Aphikia came up, she and her maidens, and they bowed themselves down to the earth before the King, and they sat behind the door of the chamber in which it had been spread for the King.

(341) Then she commanded that the table should be brought up, and upon it were all kinds of bread. Then she commanded that they should present the kinds on the top. The King ate with gusto on account of the purity of the meats of which he was eating, and taking account. He remained contemplating the kinds and wondered at their variety from one another in resemblance.

(342) When he had tasted these kinds which were put there, he found that they had all one taste. He ate, and was satisfied, and raised his hand. Then they brought forward many kinds more, and put them before him.

(343) He merely tasted them without eating of them. He knew certainly that this was a parable of wisdom. Then he said, “Thy favors are acceptable, O God of Israel! I would know, O Aphikia! the meaning of what thou commandest me by thy foods.”

(344) And Aphikia said, “O my lord the King! thy wisdom is sufficient for thee and for the whole world. Of what worth is the light of a candle placed before the sun? And what is the measure of thy handmaid that she should speak before the lord the King? The soul from God moves in her body.

(345) Today she hides her corruption and her fetidness, and to-morrow she will be thrown into a grave beyond the place of the fields in which she appears, and she will be a naked soul, with a soul that never dies.”

(346) Then said Solomon, “Blessed be the day when they gave thee birth into the world since thou hast filled it with wisdom.” Then he arose, wondering at what he had seen and heard from this chaste woman.

(347) When he was outside the door of the room, behold, a ruby got detached from his crown between the lintels of the door, without any one seeing it till the return of Jesus from the journey. He saw it lying, and he took it and examined it in his hand and he recognized it.

(348) He knew for certain that the King had entered into his chamber, and he was grieved in his heart and did not speak, nor did he return to his wife another time in conjugal intercourse till the end of two years, nor inquire of her, that she might appease him.

(349) She also did not wish to say to him, “Why art thou estranged from me?” saying in her heart that her husband must not say in his heart, “This one is longing for reunion.” And after two years her mother gazed in her face, and saw it, and behold, it was altered and changed. She looked at her limbs, and saw in them great weakness.

(350) And she said, “O my beloved daughter, what gives thee pain? for thou art very weak.” She took her by the hand, and went with her to a quiet place in the house, and told her all that had happened, and that she was grieved in her heart on account of her husband more than on account of the weakness that had come on her body. Her mother arose at once and went to Solomon, and met with him in a palace alone in a retired spot, for she was in much honor with him.

(351) She said, “O my lord the King, live for ever! I had a pleasant vineyard, where I could enjoy life, by God! in the first place, and be comforted by it; I gave it over to a vine-dresser to cultivate it. He waited to give me fruit for a time, then also to himself. I trusted in regard to my vineyard to this vinedresser that he should not neglect to improve my vineyard. I did not visit it for two years.

(352) I walked to-day till I reached it, and I found it waste, going to ruin. I implore thee, O my lord the King, to judge between me and this vine-dresser, for he has spoiled a noble vineyard.”

(353) The King said to her, “What has happened to thee about my neglect of thy vineyard until this day?” for he knew the object of her speaking and the meaning of her wisdom. And he commanded them to call Jesus up to his presence, and made him sit by his side with his mother-in-law.

(354) And he said to her, “All that thou hast said, repeat it to us once again according to what thou didst tell me,” and she was silent. Then Solomon said, “What sayest thou?”

(355) And he said, “All that she said is true, except that I did not weary of doing my best for the cultivation of this vineyard until the day that my lord the King sent me to Damascus.

(356) But on my return, O King, to my vineyard, as I went up to the interior of the vineyard looking about, behold, there was a trace of the steps of a great lion within the threshold. And l feared, and turned back, lest the lion should destroy me.”

(357) Then King Solomon said to him, “Listen to me, that I may speak unto thee, By the truth of the God of Abraham, Isaac and Jacob, of Moses and Aaron, the great and high God who has appeared to us, He who hears us when we swear by Him, because that lion did not aim at doing anything beyond conversation in speech suitable to wisdom, a gain to all souls who should hear it, now, O my son! rise with joy and a pure heart; enter into thy vineyard and cultivate it in honor, for its honor is great before the Lord of Hosts.”

(358) Then Jesus rose at once, and his mother-in-law, and entered his abode and sat with Aphikia his wife and inquired of her, and she informed him of what had happened, and he glorified the Lord God of the name of Israel.

(359) By the help of God, the story of Aphikia wife of Jesus the son of Sirach, vizier of Solomon the son of David, is finished and completed.

(360) Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Ghost, one true God. To Him be glory, and on us His mercies for ever.

It was Alfarag who copied the book of Jesus the son of Sirach, and the story of his wife Aphikia, on Friday at the sixth hour, the fifth Friday of the holy fast, twenty-six days having passed of the month of Adar, the blessed, the second day of the feast of the Gospel, in the year 1885 of the Greeks, and this by the hand of the poor hoarse preacher, rich in sins, poor in good things, unlucky in works pleasing to God, by name a priest, by deed a robbing wolf, entitled by two names, Nekoula son of David of the village of Kafr Houra, in the district of Tarablus. This is by command of the Priest, Joseph the Syrian, the Jacobite, of Damascus, surnamed “Golden,” God be gracious to him for it! and guide him in the work of exposition and of its meanings, and give him the reward of his labor with us, as He prescribed by His holy mouth, one thirty-fold, sixty-fold and a hundred-fold, and cause him to dwell eternally in the pleasant gardens, in the bosoms of the fathers, Abraham, Isaac, and Jacob, and the rest of the saints. Amen. Amen. Amen.

It was written in the fortress Damascus, in the house of the above mentioned father, the priest Joseph.

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.