Dzieje Tytusa (Tts)

 

 

63 APOKRYFY-Judasz sw.Akwila sw.Łukasz.pdf

  1. SW. TYTUS

Dzieje Tytusa (Tts)

 

(1) Zenas, uczony w Prawie, którego wspomina święty Paweł Apostoł, jest tym, który powziął zamiar spisania jego [Tytusa] życia w następujący sposób: Ród najświątobliwszego Tytusa wywodził się od Minosa, króla Krety. Gdy miał dwadzieścia lat, będąc rozmi­łowany w poematach i dramatach Homera oraz innych greckich filozofów, usłyszał głos mówiący takie słowa: „Tytusie, trzeba ci odejść stąd i zbawić twoją duszę, bowiem ta nauka na nic ci się nie przyda”. Chcąc usłyszeć znowu ten sam głos – znał bowiem oszustwa związane z głosem dobiegającym z posągów – i opierając się jeszcze dziewięć lat, otrzymał w widzeniu polecenie, by przeczytał księgę Hebrajczyków. Wziąwszy zatem księgę Izajasza, znalazł następujący fragment: „Zwróćcie się do Mnie, liczne wyspy. Izrael zostanie zbawiony przez Pana zbawieniem wiecznym”.

(2) Gdy więc prokonsul Krety, wuj świętego Tytusa, usłyszał o zbawiennym narodzeniu Chrystusa Pana, a tak­ że o Jego chrzcie i o zadziwiających czynach, których dokonywał On w Jerozolimie oraz w innych miejscach, odbywszy naradę z dostojnikami Krety, posłał Tytusa do Jerozolimy, a z nim innych, ażeby usłyszeli orędzie, opowiadali oraz pouczali o tym co widzieli. On zaś przybywszy i zobaczywszy oraz pokłoniwszy się Chrystusowi Panu, oglądał wszystkie Jego cudowne czyny. Ujrzał również zbawczą mękę Pana, Jego pogrzeb i zmartwychwstanie oraz boskie wniebowstąpienie, a także przybycie Ducha Przeświętego na boskich Apostołów. I uwierzył.

(3) Został zaliczony do owych stu dwudziestu oraz do owych trzech tysięcy, którzy uwierzyli w Pana dzię­ki nauczaniu Piotra, pierwszego wśród Apostołów, zgodnie z tym jak jest napisane: „Kreteńczycy i Arabowie”. Tytus był gorliwy i zawsze płonął zapałem. Po trzech latach do wiary przyłączyło się pięć tysięcy mężczyzn, a po dwóch dalszych latach, gdy Piotr i Jan uzdrowili chromego, prześladowano Apostołów i zakazano im przemawiać w imię Pana Isusa. Gdy kapłani chcieli ich zabić, Gamaliel, nauczyciel Prawa, powstrzymał ich zamysł. Po siedmiu latach został ukamienowany Szczepan. Stąd wynikło to, co się przydarzyło świętemu Pawłowi w drodze do Damaszku, gdy utracił wzrok i go odzyskał. Głosił on słowo Chrystusa najpierw w Damaszku. Paweł uzdrowił Affię, żonę Chryzyppa, która była opętana przez demona, a podjąwszy siedmiodniowy post, obalił posąg bożka Apollina304. Potem przybył do Jerozolimy, a następnie do Cezarei.

(4) Święty Tytus został wyświęcony przez Apostołów; posłano go wraz z Pawłem do nauczania oraz wyświę­ cania tych, których Paweł uzna za godnych. Przybywszy do Antiochii, znaleźli Barnabę, syna Pancharesa, którego Paweł wskrzesił. W tedy tetrarcha Herod ściął mieczem Jakuba, brata Jana. Oni zaś dotarli do Seleucji i na Cypr – do Sałaminy i do Pafos. Stamtąd do Perge w Pamfilii i znowu do Antiochii Pizydyjskiej i do Ikonium, do domu Onezyfora, któremu Tytus uprzednio przekazywał wiadomości dotyczące Pawła, gdyż poprzedzał on Pawła w jego drodze do poszczególnych miast. Stamtąd przybył do Listry i Derbe. Tenże pełen Bożego natchnienia Tytus wraz ze świętym Pawłem głosił w każ­ dym mieście słowo Boże oraz znosił prześladowania i chłosty. Jednak pomimo nich obaj oświecali serca niewierzących czyniąc znaki i cuda – tak jak są one wszystkie opisane w Dziejach A postołów. Gdy zaś uwięziono świę­tego Pawła w Filippi, trzęsienie ziemi poruszyło fundamentami więzienia i tak został on uwolniony.

(5) Co zaś do Rustillusa, który był mężem siostry Tytusa, skończył on drugi okres swego urzędowania w prowincji Krety, gdy przybył tam Paweł z Tytusem. Gdy zaś gubernator ujrzał pełnego Bożego natchnienia Tytusa przygnębionego i we łzach, nalegał na niego, by z nim pozostał; jednak święty Tytus nie posłuchał go. Rustilłus doradzał mu, by nie przemawiał przeciw bogom greckim. Święty Tytus wyłożył mu Ewangelię Chrystusa i powiedział: „Jeśli uwierzysz mi, będziesz wywyższony na ziemi oraz w mieście Rzymie”. Niedługo potem, gdy zmarł jego syn, zaniósł on go w nocy do Pawła, a ten pomodlił się i wskrzesił go. Gdy zaś spędzili tam trzy miesią­ce, Rustillus pożegnał ich, wynagrodziwszy ich sowicie. Następnie przybył do Rzymu i został wyznaczony konsulem. Dlatego też, ponieważ Tytus był krewnym Rustillusa, Żydzi ograniczali się jedynie do słownych utarczek, nie odważając się uczynić nic więcej przeciw głosicielom słowa Bożego.

(6) Opuściwszy Kretę dotarli do Azji. W Efezie, dzięki nauczaniu świętego Pawła, uwierzyło dwanaście tysięcy [osób]. Tam też Apostoła rzucono lwu [na pożarcie] i wał­czył z dzikimi zwierzętami. Tytus, Tymoteusz i Erast zanieśli Drugi List do K oryntian′. Tytus, Tymoteusz i Łukasz pozostali z Apostołem Pawłem aż do jego uwieńczenia [męczeństwem] za Nerona. Następnie wrócili do Grecji i tam pozostali razem u Łukasza. Potem Tytus i Tymoteusz poszli do Kolosów. Z kolei Tymoteusz udał się do Efezu’, natomiast Tytus powrócił na Kretę.

(7) Kreteńczycy, uradowani jego przybyciem – był on ich rodakiem – urządzili święto i przyozdobiwszy świątynie swoich bożków, wzięli do rąk swoje święte miecze i [przywdziawszy] szerokie tuniki oraz purpurę, szli przed nim. Święty Tytus z wdziękiem do nich przemó­wiwszy, prosił ich by zechcieli uważnie wysłuchać tego, co miał im do powiedzenia. I zaczął śpiewać psalm po hebrajsku: „Niech Bóg się zmiłuje nad nami i błogosławi nas”. Oni zaś odpowiedzieli, że nie rozumieją jego słów. Jedynie obecni tam Żydzi zrozumieli. I gdy oni z wolna zbliżali się do posągu Artemidy, on sam runął wydając okrzyk: „Jesteście ignorantami i postępujecie w sposób arogancki!”. Na to święty Tytus rzekł do nich: „Ponieważ publicznie obnosicie [wasze] miecze, dlatego spada na was potępienie”. W tedy oni, porzuciwszy [swoje] miecze, pościli aż do wczesnego ranka odmawiając psalm i wyczekując, że usłyszą coś od bożka. Następnie, gdy miało miejsce wiele cudów, zaczęli wołać: „Jest [tylko] jeden Bóg – ten nam dziś objawiony!”. I uwierzyło w Chrystusa pięćset dusz. Pokarmem świętego były jarzyny ogrodowe, zaś za posłanie służyły mu kozia sierść i skóra owcza.

(8) Tytus ustanowił biskupów w Knossos i w Hierapytne, w Kydonii i w Cheronezie, w Eleuterynie i w Lampe, w Kisamo i w Kantano; tak że, wraz z Gortyną jako metropolią, było dziewięciu biskupów. Nauczał on ich przez cztery lata. W owym czasie Wespazjan, cesarz rzymski, wszedłszy do Jerozolimy, wziął do niewoli Żydów – tam i w innych miejscach. Jednak na Krecie, za sprawą krewnego błogosławionego Tytusa, nie było prześladowania Żydów.

(9) Niejaki Sekundus otrzymał od cesarza Trajana pieniądze na wzniesienie świątyni bożków. Gdy rozpoczął to dzieło, przechodził tamtędy święty Tytus, a ujrzawszy ogrom przedsięwzięcia, ciężko westchnął i poszedł dalej. Następnego ranka okazało się, że wszystko co [dotąd] zbudowano, zawaliło się, a kamienie [do budowy] zostały porozrzucane. Kiedy wobec tego Sekundus zamierzał się zabić, ktoś mu poradził, by pobiegł do Tytusa. Przybywszy do niego i upadłszy na kolana, błagał by mógł być ustrzeżony od kary. Na to rzekł mu święty: „Jeśli uwierzysz w mojego Chrystusa, budowla będzie postawiona”. W odpowiedzi Sekundus poprosił o wyrozumiałość dla siebie, a także zaproponował, że odda [mu swoje] dziecko, które miłował. Rzekł mu święty: „Rozpocznij twoje dzieło i podczas pracy powtarzaj razem z robotnikami: «Jest jeden jedyny Bóg: Bóg w niebiosach!»”. I odtąd robotnicy powtarzali ten okrzyk w czasie pracy. A gdy świątynia została ukończona, święty Tytus rzekł do ludu: „Wiedzcie dobrze, bracia, że miejsce to stanie się miejscem sprawdzenia świętych relikwii”.

(10) Gdy zmarła dziewica o imieniu Eufemia, siostra błogosławionego Tytusa, pochował on ją w miejscu, które zbudował, i przebywał tam często śpiewając psalmy i wielbiąc Boga. Następnie napisał listy do Dionizego Areopagity i do innych. Potem, dokonawszy bardzo licznych cudownych czynów, zobaczył świętych aniołów, posłanych do niego, aby go zabrali ze sobą, a dym wonności oraz obłok promieniujący bardziej niż słońce napełnił dom. Tytus, z rozjaśnioną twarzą, śmiejąc się głośno z radości i wyciągając ręce ku niebu, zawołał: „Panie, ustrzegłem Twojej prawdziwej wiary i zachowałem lud nienaruszonym. W Twoje ręce powierzam ducha mojego. Ty zaś zechciej sam umocnić Twój lud”. Wypowiedziawszy następnie „niech tak się stanie”, z radością oddał ducha i żyje na wieki.

(11) Jego szczątki namaszczono olejkami i wonnościami oraz odziano w lśniącą szatę, a następnie wyniesiono, aby je pogrzebać. W tym momencie runęły świątynie bożków, lecz ci którzy w nich się znajdowali, wyszli z nich nie odnosząc żadnej szkody i zobaczyli szczątki świętego. Jego czcigodny grób stał się jakoby ołtarz, gdzie znajdują się więzy, którymi krępuje się ręce [ludzi] opanowanych [wcześniej] przez duchy nieczyste. Przy nim też dostę­pują uzdrowienia wszyscy uznani za godnych, by objąć ramionami miejsce spoczynku Świętego.

(12) Miał zaś Tytus, święty apostoł i hierarcha Chrystusa, lat dwadzieścia, kiedy przybył do Jerozolimy. Do wniebowstąpienia Pana spędził tam jeden rok. Ustanowiony, po kolejnych dziesięciu latach, apostołem i arcybiskupem przez pierwszych uczniów Pana, zmagał się przez osiemnaście lat głosząc Ewangelię oraz spędził sześć lat na Krecie i na innych wyspach. Przez kolejne trzydzieści dziewięć lat mieszkał w ojczystym mieście; tak że wszystkich lat jego życia było dziewięćdziesiąt cztery. Obyśmy wszyscy za jego wstawiennictwem dostąpili miłosierdzia – my, którzy składamy dzięki naszemu Panu Isusowi Chrystusowi i wierzymy w Niego. Jemu, wraz z Ojcem i Duchem Świętym, przynależy wszelka chwała, cześć i hołd teraz i zawsze i na wieki wieków. Niech tak się stanie.

 

 


 

(1) Zenas, a law scholar mentioned by Saint Paul the Apostle, is the one who intended to write his [Titus] life as follows: The family of the most holy Titus came from Minos, king of Crete. When he was twenty years old, being illiterated in the poems and dramas of Homer and other Greek philosophers, he heard a voice saying such words: „Titus, you must leave here and save your soul, because this teaching will be of no use to you”. Wanting to hear the same voice again – for he knew the deception of the voice coming from the statues – and leaning for another nine years, he was ordered to see the book of Hebrews. So, taking the book of Isaiah, he found the following passage: „Turn to me, many islands. Israel will be saved by the Lord with eternal salvation. ”
(2) So when the proconsul of Crete, uncle of Saint Titus, heard about the salutary birth of Christ the Lord, and also about his baptism and the amazing deeds he performed in Jerusalem and elsewhere, having consulted with the dignitaries of Crete, he sent Titus to Jerusalem and others with him, that they may hear the message, tell and teach about what they saw. And when he came and saw and bowed to Christ the Lord, he saw all his wonderful deeds. He also saw the Lord’s saving passion, his burial and resurrection, and divine ascension, as well as the arrival of the Holy Spirit on divine Apostles. I believed.
(3) He was counted among those one hundred and twenty and those three thousand who believed in the Lord through the teaching of Peter, the first among the Apostles, as it was written: „Cretans and Arabs.” Titus was zealous and always burned with zeal. Three years later, five thousand men joined the faith, and two more years later, when Peter and John healed the lame, they persecuted the Apostles and were forbidden to speak in the name of Lord Isus. When the priests wanted to kill them, Gamaliel, a law teacher, stopped their intention. After seven years, Szczepan was stoned to death. Hence what happened to Saint Paul on his way to Damascus when he lost his sight and regained it. He preached the word of Christ first in Damascus. Paweł healed Affia, the wife of Chryzypp, who was possessed by a demon, and having taken a seven-day fast, overthrew the statue of the god Apollo304. Then he came to Jerusalem and then to Caesarea.
(4) Saint Titus was ordained by the Apostles; he was sent with Paweł to teach and ordain those whom Paweł deem worthy. Arriving in Antioch, they found Barnaba, son of Panchares, whom Paul had resurrected. Then the tetrarch Herod beheaded Jakub, brother of John. They reached Seleucia and Cyprus – Salami and Paphos. From there, to Perge in Pamphylia and again to Antioch of Pisidia and Iconium, to the house of Onesophore, to whom Titus had previously passed messages about Paul, because he preceded Paul on his way to individual cities. From there he came to Listra and Derbe. Titus, full of divine inspiration, and Saint Paul, preached the word of God in every city and endured persecution and flogging. In spite of them, however, they both illuminated the hearts of non-believers by doing signs and miracles – as they are all described in Acts A posture. When St. Paul was imprisoned in Philippi, an earthquake shook the foundations of the prison and he was released.
(5) As for Rustillus, who was the husband of Titus’s sister, he ended his second term in the province of Crete when Paul and Titus arrived there. When the governor saw the divine inspiration of Titus, depressed and in tears, he urged him to stay with him; however, Saint Titus did not obey him. Rustilłus advised him not to speak against the Greek gods. Saint Titus told him the Gospel of Christ and said, „If you believe me, you will be exalted on earth and in the city of Rome.” Shortly afterwards, when his son died, he carried him to Paul at night, and he prayed and raised him. And when they spent three months there, Rustillus bade them farewell, rewarding them generously. Then he came to Rome and was appointed consul. Therefore, since Titus was a relative of Rustillus, the Jews limited themselves to verbal skirmishes, without daring to do anything more against the preachers of God’s word.
(6) After leaving Crete they reached Asia. In Ephesus, twelve thousand [people] believed thanks to the teaching of Saint Paul. There the apostle was thrown to the lion [for devouring] and fought with wild animals. Titus, Timothy and Erast took the Second Letter to the Kinthians. Titus, Timothy and Luke remained with the Apostle Paul until his crowning [martyrdom] for Nero. Then they returned to Greece and stayed there with Łukasz. Then Titus and Timothy went to the Colossi. In turn, Timothy went to Ephesus, while Titus returned to Crete.
(7) The Cretans, rejoicing at his arrival – he was their compatriot – arranged a feast and, decorating the temples of their idols, took their holy swords in their hands, and [wearing] wide tunics and purple, walked before him. Saint Titus, gracefully speaking to them, asked them to listen carefully to what he had to say to them. And he began to sing a psalm in Hebrew: „May God have mercy on us and bless us.” They said that they did not understand his words. Only the Jews present there understood. And as they slowly approached the statue of Artemis, he collapsed, shouting: „You are ignorant and act arrogantly!” At this Saint Titus said to them, „Because you publicly lift your swords, therefore you are condemned.” Then, having given up their swords, they fasted until early morning saying the psalm and awaiting that they would hear something from the idol. Then, when many miracles took place, they began to cry out: „There is [only] one God – this is revealed to us today!” And five hundred souls believed in Christ. The saint’s food was garden vegetables, while goat’s sheepskin and fur served as bedding.
(8) Titus appointed bishops in Knossos and Hierapytne, in Kydonia and in Cheronezh, in Eleuterin and Lampe, in Kisamo and in Kantano; so that, along with Gortyna as a metropolis, there were nine bishops. He taught them for four years. At that time, Vespasian, a Roman emperor, entered Jerusalem and captured Jews – there and elsewhere. However, in Crete, thanks to a relative of Blessed Titus, there was no persecution of Jews.
(9) A certain Sekundus received money from the emperor Trajan to build a temple of idols. When he began this work, Saint Titus passed by, and when he saw the enormity of the enterprise, he sighed heavily and went on. The next morning, it turned out that everything that had been built so far had collapsed and the stones [for construction] had been scattered. When Sekundus was about to kill himself, someone advised him to run to Titus. Arriving at him and falling to his knees, he begged him to be saved from punishment. The saint said to him, „If you believe in my Christ, the building will be erected.” In reply, Sekundus asked for his understanding and offered to give him his child, whom he loved. The saint said to him: „Start your work and, while you are working, repeat with the workers:” There is only one God: God in heaven! „”. And from then on the workers repeated this cry during work. And when the temple was completed, Saint Titus said to the people, „Know well, brethren, that this place will become a place to test the holy relics.”
(10) When a virgin named Eufemia, sister of blessed Titus, died, he buried her in the place he built, and stayed there often singing psalms and worshiping God. Then he wrote letters to Dionysius Areopagita and to others. Then, having performed many miraculous deeds, he saw the holy angels sent to him to take him with him, and the smoke of the fragrance and the cloud radiating more than the sun filled the house. Titus, with a bright face, laughing loudly in joy and reaching out to heaven, exclaimed: „Lord, I have guarded Your true faith and kept the people intact. I entrust to you my spirit. Instead, you want to strengthen your people. ” After saying „let it be so”, he joyfully gave up his spirit and lives forever.
(11) His remains were anointed with oils and fragrances, and were dressed in a shiny robe, and then carried out to be buried. At this point, the temples of idols collapsed, but those who were in them came out without suffering any damage and saw the remains of the saint. His venerable grave became like an altar, where there are bonds, which bind the hands of [people] controlled [previously] by unclean spirits. Along with him, healers deemed worthy to embrace the resting place of the Saint.
(12) Titus, the holy apostle and hierarch of Christ, was twenty years old when he arrived in Jerusalem. He spent one year there until the Lord’s ascension. Established, after another ten years, an apostle and archbishop by the Lord’s first disciples, he struggled for eighteen years preaching the Gospel and spent six years in Crete and other islands. For the next thirty-nine years he lived in his home city; so that all his years were ninety-four. May we all receive mercy through his intercession – we who give thanks to our Lord Isus Christ and believe in Him. He, along with the Father and the Holy Spirit, belongs to all glory, honor and tribute now and always and forever and ever. Let it be.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.