Wpis Nr. 86 – Smyrneński Mesjasz

 

Izmir (dawniej Smyrna, tur. İzmir, gr. Σμύρνη) – miasto portowe w zachodniej Turcji nad Zatoką Izmirskąstolica prowincji (iluIzmirTrzecie miasto pod względem wielkości w Turcji, liczące ponad 2,8 mln mieszkańców. Ważny ośrodek handlowy i przemysłowy Turcji: huta żelazarafineria ropy naftowej, zakłady tytoniowe, włókiennicze i cementowe. Drugi port handlowy po Stambule. W Izmirze odbywają się największe na Bliskim Wschodzie Międzynarodowe Targi IzmirskieSiedzibadowództwa południowo-wschodnich kontyngentów NATO.

Początki osadnictwa na terenie Izmiru sięgają 3000 roku p.n.e.[2] Zapewne w X wieku p.n.e. Jonowie zajęli zatokę smyrneńską, wypędzając eolskich osadników i zbudowali miasto[3]. Rozkwitające miasto zostało zburzone prawdopodobnie w roku 575 p.n.e. przez króla lidyjskiego Alyattesa II[4].

Czasy Aleksandra Wielkiego przyniosły miastu rozkwit. Kazał on wybudować twierdzę na wzgórzu Pagus, a u jej podnóża nowe miasto, do którego przesiedlił mieszkańców dawnej Smyrny[2]. Odbudowane w pierwszej połowie IV w. p.n.e. przez Antygona I, a następnie rozbudowywane przez Lizymacha miasto, stało się głównym ośrodkiem handlowym w Azji Mniejszej[2]. W czasach rzymskiego i bizantyjskiego panowania miasto wciąż się rozwijało. W 129 roku p.n.e. liczyło około 100 tysięcy mieszkańców i było znanym ośrodkiem handlowym[ W roku 178 n.e. miasto przeżyło największe w swej historii trzęsienie ziemi[potrzebny przypis]. Z polecenia Marka Aureliusza zostało odbudowane w ciągu trzech lat[potrzebny przypis]. Już wcześniej zaczęli się tu pojawiać pierwsi chrześcijanie. To tutaj znajdował się jeden z siedmiu Kościołów Azji wzmiankowany w Apokalipsie św. Jana[5], a pierwszym biskupem tutejszej gminy chrześcijańskiejbył św. Polikarp[6], który z rozkazu rzymskiego namiestnika został w 153 r. spalony na stosie. Dzięki temu, że była tu silna wspólnota chrześcijańska, w czasach bizantyjskich rezydował tu metropolita podległy tylko patriarsze[potrzebny przypis].

VII w. miasto przeżywało częste najazdy Arabów, ale padło dopiero w XI w. na skutek naporu Turków seldżuckich i pozostawało w ich władaniu przez około 20 lat, aż do czasu, kiedy odbiła je z ich rąk armia cesarska[potrzebny przypis]. Pod koniec XII w. władali Smyrną Genueńczycy korzystając z ogromnych walorów tutejszego portu. Władzę nad miastem stracili jednak po kilkudziesięciu latach na rzecz Turków z emiratu Aydin[potrzebny przypis]. W latach 13441403 należało do zakonujoannitów[potrzebny przypis]. W 1403 zostało zdobyte i zniszczone przez mongolskie wojska Timura[potrzebny przypis].

W roku 1415 miasto przeszło w posiadanie Imperium Osmańskiego. Zdobywcy zmienili jego nazwę miasta na Izmir. Za Sulejmana Wspaniałego, w celu rozwoju handlu, Europejczycy otrzymywali pozwolenia na swobodny handel i na osiedlanie się w mieście[7]. Wkrótce Izmir stał się miastem kosmopolitycznym. Po przegranej przez imperium I wojnie światowej miasto w wyniku wojny grecko-tureckiej zostało zajęte przez Greków, co zostało usankcjonowane układem w Sèvres (1920). 9 września 1922 r. Izmir został zajęty przez wojska Atatürka i poważnie zniszczony, mimo wcześniejszego o kilka dni opuszczenia go przez wojska greckie[8]. Pomimo rozkazu wydanego przez Kemala Atatürka zabraniającego zabijania osób cywilnych, w czasie tureckiego zajmowania miasta doszło do rzezi znajdującej się tam ludności greckiej i ormiańskiej, szacowanej na około 100 000 ludzi. Brutalnie został zamordowany biskup Patriarchatu Konstantynopolitańskiego Chryzostom ze Smyrny[9]. W dniach 13-17 września 1922 doszło do wielkiego pożaru, w wyniku którego zniszczona została znaczna część miasta zamieszkiwanego przez chrześcijan (oszczędzone zostały dzielnice turecka i żydowska)[10]. Traktatem pokojowym w Lozannie w 1923 roku Izmir z powrotem został przyznany Turcji. Zgodnie z osobnym porozumieniem pomiędzy Grecją i Turcją nastąpiła wymiana ludności, dlatego miasto jest dziś zamieszkane głównie przez Turków[11]. W roku 2005 miasto gościło uczestników letniej uniwersjady.

 

SMYRNA

Objawienie Jana 2:

(8) A do anioła zboru w Smyrnie napisz: To mówi pierwszy i ostatni, który był umarły, a ożył;

(9) Znam ucisk twój i ubóstwo, lecz tyś bogaty, i wiem, że bluźnią tobie ci, którzy podają się za Żydów (Judejczyków), a nimi nie są, ale są synagogą szatana.

(10) Nie lękaj się cierpień, które mają przyjść na cię. Oto diabeł wtrąci niektórych z was do więzienia, abyście byli poddani próbie, i będziecie w udręce przez dziesięć dni. Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci koronę żywota.

(11) Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi do zborów. Zwycięzca nie dozna szkody od drugiej śmierci.

 

Zobaczmy że miasto Smyrna jest mocno związane z dziejami Edomu.

Sama wikipedia, a jak wiele daje!

Szabetaj Cewi, także Szabtaj Cwi, Sabataj Cwi (hebr. שבתי צבי; ur. 1 sierpnia 1626 w Smyrnie, zm. 17 września 1676 w Dulcigno w Czarnogórze) – Żyd sefardyjskikabalistarabin, znany dzięki swemu wystąpieniu mesjańskiemu w 1648 roku. Było ono przyczyną wielkiego poruszenia wśród Żydów Europy i Bliskiego Wschodu i powstania ruchu sabataistycznego nazwanego na jego cześć. Z czasem określenie sabataizm stało się w judaizmie synonimem herezji mesjańskiej jako takiej. Wyrosłe na gruncie wystąpienia Szabetaja Cewiego żydowskie ruchy heterodoksyjne przejawiały swą aktywność do połowy XX wieku, a w pewnym zakresie nawet do czasów współczesnych.

Był synem handlarza drobiu. W rodzinnej Smyrnie pobierał naukę Talmudu, ale nigdy nie osiągnął w niej biegłości. Zajął się za to kabałą, zwłaszcza kabałą praktyczną w wydaniu Izaaka Lurii. Prezentował typ religijności mistycznej, ekstatycznej. Niektórzy badacze dopatrują się w jego zachowaniach znamion choroby psychicznej.

1648 roku w Smyrnie ogłosił się mesjaszem. Już wtedy posiadał grupę zwolenników. Wyklęty został dopiero w 1651 roku, gdy nie nastąpiły żadne oznaki czasów ostatecznych. 18 lat przebywał poza Smyrną, głównie w SalonikachKonstantynopolu i Kairze. W owym czasie bliżej zapoznał się z islamskim mistycyzmem sufich i chrześcijaństwem. W 1665 r. związał się z kabalistą Natanem z Gazy, który uroczyście w synagodze potwierdził jego mandat mesjański. On też pełnił najważniejszą rolę w otoczeniu Szabetaja, jako swego rodzaju prorok mesjasza.

Datę zbawienia wyznaczył Szabetaj na rok 1666. W lutym tego roku aresztowano go na podstawie donosu i osadzono w twierdzy Gallipoli. 16 września podczas audiencji na dworze sułtana, której szczegółów nie znamy, przeszedł na islam. Tolerancja za strony władz osmańskich się skończyła, gdy zaczął szerzyć swą synkretyczną doktrynę wśród muzułmanów. W 1673 roku został na podstawie donosu ponownie aresztowany i osadzony w twierdzy Dulcigno, gdzie przebywał do końca życia i gdzie zmarł.

Nauczanie Szabetaja Cewiego w różnych okresach jego życia miało odmienny kształt, ponadto nieraz inne stanowisko prezentował Natan z Gazy, który wypowiadał się oficjalnie na temat objawionej wiedzy mesjasza. Stąd często nie wiemy, jaka część doktryny mesjańskiej pochodzi od samego Szabetaja. Swoje mesjańskie roszczenia Szabetaj opierał na objawieniu bożym. Jeszcze przed apostazją mesjasza interpretacja Natana z Gazy wyglądała następująco: W chwili przyjścia mesjasza zakończony został proces tikkun – odkupienie wedle kabały luriańskiej. W związku z tym przestaje obowiązywać prawo żydowskie, a jedynym prawodawcą staje się mesjasz. Kontynuowanie zalecanych przez Lurię praktyk ascetycznych zostaje uznane za przejaw niewiary i bluźnierstwo.

Apostazję Szabetaj rozumiał jako wejście w nowe przymierze z Bogiem, który wzywa wszystkich Żydów do zmiany wiary, bowiem islam wybrał jako nowe miejsce zamieszkania. Jednak i ta zmiana wyznania nie była traktowana jako trwała, bowiem przy końcu czasów Bóg ma objawić zupełnie nową Torę. W związku ze swą nauką Szabetaj ostentacyjnie łamał prawo żydowskie, co wbrew opiniom niektórych jego zwolenników dowodzi, że zmiana wiary nie była „świętym oszustwem” i mesjasz nie pozostał duchowym Żydem.

Po śmierci Szabetaja Natan z Gazy dał inną wykładnię konwersji mesjasza. Traktuje on ją w kategoriach odkupienia przez grzech. Zadaniem mesjasza, i tylko jego, jest zstąpić do królestwa ciemności (luriańskie kelipot ‘skorupy’) i wydobyć zeń ukryte tam iskry światła bożego. Mesjasz rozsadzi królestwo zła od środka – samemu pozostając czystym. Typem tego odkupienia jest wędrówka patriarchów do Egiptu. Natan w swym myśleniu pozostał bliski tradycyjnemu judaizmowi. Apostazję rozpatrywano również w perspektywie doświadczeń Żydów hiszpańskich – konwertytów na chrześcijaństwo, tzw. marranów.

Szabetaj znalazł wielu mesjańskich naśladowców, takich jak Jakub KeridoBaruchja RusoJonatan Ajbeszic czy wreszcie Jakub Frank. Wiele z tych wystąpień mesjańskich pociągnęło za sobą konwersje Żydów na islam bądź chrześcijaństwo. Potomkowie zwolenników Jakuba Kerido, zwani donmeh, którzy przyjęli islam i przez długi czas żyli w Salonikach, uznani zostali za Turków i na skutek przesiedleń po wojnie turecko-greckiej 1921-1922 znaleźli się w Turcji, gdzie ich potomkowie mieszkają do dzisiaj, lecz zatracili swą specyfikę.

 

Sabattaj Ćwi, żyd Safardyjski ogłosił się mesjaszem w roku 1648 r. w SMYRNIE!!!
Ponad 1500 lat wcześniej znajdowała się tam wspólnota mesjańska, Rzym mówi że kościoł a protestanci kłamią że zbór bo są pod wpływem sekciarstwa.

Obj 2:(8) A do anioła  wspólnoty mesjańskiej w Smyrnie napisz: To mówi pierwszy i ostatni, który był umarły, a ożył;
(9) Znam ucisk twój i ubóstwo, lecz tyś bogaty, i wiem, że bluźnią tobie ci, którzy podają się za Żydów, a nimi nie są, ale są synagogą szatana.

 

O tym się nie mówi, ale celem 1 Wojny było nie tylko ZSRR. Obalono wówczas monarchię w Austro-Węgrach i mordowano Ormian, Asyryjczyków, Greków – w Turcji obalono sułtana a ma to związek z powyższym kabalistą, talmudystą, rabinem, pierwszym sabatarianinem który zszokował wszystkich i przyjął Islam.

Nie chodziło o promowanie wartości katolickich Muzułmańskich wśród Chrześcijan i Żydów a zwykłe skłócanie. Kto czytał Koran i Biblię zauważy tam wiele sprzeczności oraz związki kościelne i islamskie.

Koran powiela katechizm, listy Pawła i Ewangelię Łukasza. Bowiem skąd Muhammad miałby wiedzieć o Marii, Isusie itd. ?

Żydowski (Judejski) Historyk, Szlomo Sand który napisał książke o narodzie ”żydowskim” twierdzi że Edomici byli integralną częścią ludności w czasach Hasmodejskich. Strabon historyk podobno błędnie uważał że Idumejczycy to Nabatejczycy.
Mnóstwo wyżej postawionych Zelotów i Rabbich którzy wywołali rewoltę było także pochodzenia Idumejskiego, nie tylko Herod.

Smyrna, Ormianie, Grecy, Co do miasta to tam działała ”synagoga szatana” czyli Kabała, intrygi itd. Polikarp ze Smyrny uczeń Jana walczył z Rzymem aby nie zmieniać dnia Sabatu na dzień Heliosa (Słońca) tak samo jak Meliton z Sardes który stworzył pojęcie ”Nowy Testament”. Serdes było w XX wieku bardzo licznym chrześcijańskim miastem pełnym Ormian, Greków. Po obaleniu Sułtana Sefardyjczycy u władzy gnębili jak wiadomo Ormian, Syryjczyków, Asyryjczów i Greków. Grekom także Anglicy obiecywali pomoc i na tym się skończyło.

http://www.podkop.com/2013/03/20/pozar-smyrny/http://wolna-polska.pl/wiadomosci/zydzi-uknuli-holokaust-ormian-nathanael-kapner-2015-05

Udawali Turków a to byli ”’Sefardyjczycy” oraz lokalni oprawcy rodu Jafeta (Togarmy)

Turcja aż do XX wieku była w miarę w miarę normalnym krajem, normalnie nastawionym do Lechistanu. Od kiedy spadkobiercy Sabbataja Ćwi obalili sułtana i wybili pierwszy oficjalnie chrześcijański naród – Ormian, wtedy zaczęło się w Turcji psuć. Zazwyczaj do walk z potomkami Ezawa, Togarmy, Heta podjudzali nas Habsburgowie i spółka. Wojny międzysłowiańskie (Polska/Czechy, Polska/Rosjan, Czechy/Słowiacja) były największymi głupotami narodu grzeszników z domu Izraela (bez urazy, ale Słowianie zazwyczaj dawali się urabiać przebieglejszym ludom).

Zatem największym i ”chwalebnym” czynem była masakra Ormian, Asyryjczyków, Pontyjczyków czyli Chrześcijan. A wina posła na Islam że niby wojna religijna….

Religia zazwyczaj jest pretekstem do wywołania wojny….

 

Smyrneńczycy są więc grupą uciskaną przez ludzi którzy podają się za naród wybrany lecz sam Isus mówi że to jest nie prawda.

Prawdopodobnie ta wspólnota została założona przez ”apostoła” Pawła w latach 54-57 i było to zgromadzenie:

  • Ludzi biednych
  • Uczciwych
  • Uciskanych
  • Poddawanych próbie

Zatem jest to grupa ludzi z spoza systemu do końca wierna swoim przekonaniom. Prawdopodobnie w tym składzie znajduje się także kilku Izraelitów wyselekcjonowanych do roli administracyjnej Królestwa Bożego.

 

 

 

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.