Wpis Nr. 48 – Mandeizm Opis Opinia Porównanie Teksty

 

 

 

MANDEIZM

https://pl.wikipedia.org/wiki/Mandaizm

Mandaizm lub mandeizm – religia monoteistyczna opierająca się na mieszance wierzeń egipskich, żydowskichchrześcijańskichgnostyckich i perskich. Nazwa jej wywodzi się od terminu manda (nauka), co praktycznie odpowiada greckiemu terminowi ‚gnoza’. Wyznawcy mandeizmu, zwani mandejczykami, sprzeciwiają się jakiejkolwiek formie walki i przelewowi krwi. Dawniej najczęściej zajmowali się jubilerstwem.

Obecnie w Iraku są zgrupowani głównie w miejscowościach NasirijjaBagdad i Basra i liczą około 10.000 wyznawców (inne statystyki podają ok. 30.000). W Iranie (w liczbie do 10 000 osób) mieszkają w Teheranie, Szirazie innych głównych miastach, lecz centrum to Ahwaz w prowincji Chuzestan[1]. Niewielka grupa wyemigrowała do Australii, gdzie próbuje dalej kultywować swoje tradycje.

Zbiór świętych pism mandeizmu nazywa się Ginzâ (skarb). Inne księgi to Księga Jana Chrzciciela (Sidra da Jahja) i zbiór hymnów Kulasta. Mandejczycy nazywają swoich kapłanów (osoby dysponujące wiedzą niedostępną dla ogółu wspólnoty) nazarejczykami (Naṣuraiia).

Istotnym elementem tej religii jest chrzest, wzorowany na chrzcie w Jordanie, praktykowanym przez Jana Chrzciciela. Stąd powiązanie ich z istniejącymi w Palestynie w czasach Jana grupami zwanymi „baptystami”. Świątynie, nazywane „mandi”, budują zawsze w pobliżu strumienia lub rzek, które tradycyjnie nazywają „Jordanem”. Są dziś jedną z ostatnich grup posługujących się nadal językiem aramejskim z czasów Jezusa, a mandeizm jest jedną z ostatnich wyznawanych nadal religii gnostyckich.

Księdze Jana Chrzciciela Jan opisany jest jako prawdziwy prorok, a Jezus jako fałszywy prorok, który początkowo przyłącza się do Jana, a później zdradza go i z premedytacją oszukuje wiernych podając się za kogoś, kim nie był. Dualizm ten (zły i dobry nauczyciel) przywodzi na myśl nauki esseńczyków. Mandejczycy ponadto potępiają celibat i ascetyzm wszelkiego typu. Praktykują komunię z chleba i wody, co przypomina z kolei zwyczaje ebionitów, tylko niekiedy dodają do niej wina. Znają kilka postaci ze Starego Testamentu, lecz samej księgi nie znają i nie uznają za świętą. Ich tradycje odbiegają od judaizmu, a ich święty dzień przypada w innej dacie.

Wiele wskazuje na to, że wyznają religię starszą od chrześcijaństwa, żyli gdzieś na pograniczu Palestyny, najprawdopodobniej między Pereą i Nabateją, gdzie głosił swe nauki Jan Chrzciciel, ale nie da się ich zaliczyć do wyznawców judaizmu ani nawet do jednej z judejskich sekt.

W roku 792, teolog syryjski Theodore bar Konai, cytując w swojej pracy Ginze, utrzymywał, że mandejczycy pochodzą od wyznawców niejakiego Dositeosa, którzy byli sektą heretycką wywodzącą się od Jana Chrzciciela.

W XVII w. misjonarze jezuiccy wracający z okolic Tygrysu i Eufratu spotkali się z tą grupą, żyjącą od wieków wśród muzułmanów i nazwali ich „chrześcijanami św. Jana”, mylnie uznając ich za odłam chrześcijaństwa. Inna nazwa to „Joannici”. Prawdopodobnie kult św. Jana praktykowany przez templariuszy rozpoczął się właśnie dzięki ich kontaktom z mandejczykami.

Wielu badaczy literatury mandejskiej uważa, że religia ta ma pre-chrześcijańskie, palestyńskie pochodzenie, co zgadzało by się z dziełem Haran Gewaita (Haran Gawaita), zawierającym własny opis migracji Mandejczyków z Palestyny[2].

Ze swej historii pamiętają, że pochodzą z Egiptu, ich religia jest bardzo stara, mieszkali przez pewien czas w Palestynie, lecz w 37 roku n.e. musieli z niej uciekać przed prześladowaniami. Wtedy wywędrowali za Jordan, trafili w okolice Harranu, aż w końcu dotarli do Persji.

Jako grupa często prześladowana, stała się dość zamknięta i nieprzychylna na kontakty z obcymi, z tego względu dość mało zbadana przez religioznawców i antropologów. Wiedza na temat mandejczyków i ich religii jest niepełna i często nieprecyzyjna. Do roku 1880 nikt nie zapoznjanaał się z ich przekonaniami i wiarą. Badaczką, która się do nich zbliżyła, tuż przed wybuchem II wojny światowej była Ethel Stevens (po mężu Drower). Do tej pory jej prace stanowią źródło na którym opierają się inni badacze. Nadal oczekuje się jakiegoś pełniejszego opracowania naukowego, głównie ich języka i pochodzenia.

 

 

https://en.wikipedia.org/wiki/Mandaeism

Mandaizm lub Mandaeanism ( polskie : مندائية Mandā’īyah ) jest gnostyczna zakon [1] : 4 z silnie dualistycznej wizji świata. Jego zwolennicy, Mandaeanie , czczą Adama , Abla , Seta , Enosa , Noego , Sema , Arama , a zwłaszcza Jana Chrzciciela . Mandaeńczycy są Semitami i mówią dialektem wschodniego aramejski znanego jako Mandaic. Mówi się, że nazwa „Mandaean” pochodzi od aramejskiego manda, oznaczającego „wiedzę”, podobnie jak grecka gnoza . [2] [3] Na Bliskim Wschodzie, ale poza ich społecznością, Mandaeanie są powszechnie znani jako Ṣubba (w liczbie pojedynczej: Ṣubbī ) lub Sabianie . Termin Ṣubba pochodzi od korzenia aramejskiego związanego z chrztem , neo-Mandaic to Ṣabi. [4] W islamie, „sabejczycy” ( arabski : الصابئون al-Ṣābi’ūn ) opisane są kilka razy w Koranie jako Ludu Księgi, obok Żydów i chrześcijan. Od czasu do czasu Mandaeńczycy są nazywani „chrześcijanami świętego Jana”. [5]

Według większości uczonych, Mandaeizm powstał w ciągu pierwszych trzech wieków naszej ery, zarówno w południowo-zachodniej Mezopotamii, jak i w rejonie Syro-Palestyny. [6] Jednak niektórzy badacze uważają, że Mandaeanizm jest starszy i pochodzi z czasów przedchrześcijańskich. [7]

Religia była praktykowana przede wszystkim wokół niższych Karun , Eufratu i Tygrysu oraz rzek otaczających drogę wodną Shatt-al-Arab , część południowego Iraku i prowincję Khuzestan w Iranie. Szacuje się, że na całym świecie jest od 60 000 do 70 000 Mandaeans. [8] Do czasu wojny w Iraku w 2003 r. Prawie wszyscy mieszkali w Iraku. [9] Od tego czasu wielu Mandaanskich Irakijczyków uciekło z kraju ze względu na zamieszki wywołane inwazją w Iraku w 2003 r., A następnie okupacją przez amerykańskie siły zbrojne i związanym z tym wzrostem przemocy na tle religijnym ze strony muzułmańskich ekstremistów. [10]Do 2007 roku populacja Mandaeans w Iraku spadła do około 5000. [9]

Mandaeńczycy pozostali oddzielni i bardzo prywatni. Doniesienia o nich i ich religii pochodzą głównie od osób z zewnątrz: szczególnie od Juliusa Heinricha Petermanna , uczonego w irańskim studium, potrzebne źródło ], a także od Nicolasa Siouffiego , chrześcijanina syryjskiego, który był francuskim wicekonsulem w Mosulu w 1887 r. , [11] [12] i brytyjskiej antropolog kultury Lady ES Drower .

Etymologia 

Termin Mandaeizm wywodzi się z klasycznej Mandyji Mandy i pojawia się w Neo-Mandaic jako Mandeyana. Na podstawie cognates w innych dialektach aramejski, Semiticists takich jak Mark lidzbarski i Rudolfa Macuch przełożyły termin Manda , z którego Mandaiia wywodzi, jako „wiedzy” (por aramejski : מַנְדַּע manda’ . W Dan 2:21, 4: 31, 33, 05:12, por hebrajsko : מַדַּע madda’ z charakterystycznym asymilacji / n / z następujących spółgłoskę przyśrodkowej -nd- stąd staje -dd- [13] ). Ta etymologia sugeruje, że Mandae może być jedyną sektą, która przeżyłapóźnej starożytności, aby jasno określić się jako gnostycy .

Inni uczeni którzy? ] wyprowadzają termin mandaiia z Mandā d-Heyyi ( Mandaic manda ḏ-hiia „Wiedza o życiu”, w odniesieniu do głównej boskości hiia rbia „Wielkie życie”) lub od słowa (bi) mandi , [1] : 81 [1] : 167, która jest kultową chatą, w której odbywa się wiele ceremonii Manda (takich jak chrzest, który jest centralnym sakramentem życia religijnego Manda). Ten ostatni termin prawdopodobnie pochodzi od Pahlavi m’nd mend („dom”). potrzebne źródło ]

Historia edycja ]

Zgodnie z tekstem Manda , Haran Gawaita , zarejestrowana historia Mandaeans rozpoczęła się, gdy grupa o nazwie Nasorejczycy (Mandajańska kasta kapłańska w przeciwieństwie do świeckich) opuściła Palestynę i wyemigrowała do Mezopotamii w I wieku naszej ery. [14] Powodem tego było ich prześladowanie przez wspólnotę w Jerozolimie, w trakcie której miasto zostało zniszczone jako kara. Emigranci najpierw udali się do Haranu (prawdopodobnie Harran we współczesnej Turcji), a następnie do Median wzgórza w Iranie , zanim ostatecznie osiedlili się w południowych prowincjach Mezopotamii (dzisiejszy Irak ). [15]

Na początku muzułmańskiego podboju Mezopotamii , przywódca Mandaeńczyków, Anusz, syn Danuki, pojawił się przed władzami muzułmańskimi , pokazując im kopię Ginza Rabba , świętej księgi Manda i ogłaszając głównego proroka Mandaja za Jana Chrzciciela , który jest również wymieniony w Koranie . To utożsamiło Mandaeansa z Sabianami wymienionymi w Koranie jako zaliczanych do Ahl al-Kitab ( People of the Book ). To zapewniło Mandaeans status religii mniejszości prawnej w Imperium muzułmańskim. Mandaeńczycy byli odtąd związani z Sabianamia żydowska grupa chrześcijańska Elcesaites , ze względu na lokalizację wszystkich trzech w Mezopotamii we wczesnych wiekach naszej ery i podobieństwa w ich wierzeniach. Znaczenie chrztu w rytuałach wszystkich trzech jest szczególnie wyraźne. Podobnie jak Mandaeanie, Sabianowie byli również określani jako gnostycy i pochodzili od Noego . Mandaeans są nadal identyfikowani z Sabianami do dnia dzisiejszego, ale dokładny związek między trzema grupami pozostaje jednak niejasny.

Około roku 1290 wyuczony katolik dominikański z Toskanii, Ricoldo da Montecroce lub Ricoldo Pennini przebywał w Mezopotamii, gdzie spotkał się z Mandaeanami. Opisał je następująco:

Bardzo dziwni i osobni ludzie, jeśli chodzi o ich rytuały, mieszkają na pustyni w pobliżu Bagdadu; nazywa się je Sabaeans. Wielu z nich przyszło do mnie i błagało, żebym natarczywie je odwiedzał. Są bardzo prostymi ludźmi i twierdzą, że posiadają tajne prawo Boże, które zachowują w pięknych książkach. Ich pisanie jest swego rodzaju środkową drogą pomiędzy Syriakiem i arabskim. Nie cierpią Abrahama z powodu obrzezania i przede wszystkim czczą Jana Chrzciciela . Żyją tylko w pobliżu kilku rzek na pustyni. Obmywają dzień i noc, aby nie zostać potępionym przez Boga …

Mandaeńczycy byli nazywani „chrześcijanami Świętego Jana” przez członków misji karmelitów bosych w Basrze w XVI wieku, na podstawie ich wstępnych raportów. [5] [ potrzebujemy wyceny, by zweryfikować ] Niektórzy portugalscy jezuici spotkali także kilku „świętych Jana Chrześcijan” wokół Cieśniny Ormuz w 1559 roku, kiedy flota portugalska walczyła z turecką armią turecką w Bahrajnie . Ci Mandaiści wydawali się chętni do posłuszeństwa Kościołowi katolickiemu. Nauczyli się i używali siedmiu katolickich sakramentów i związanych z nimi ceremonii w ich życiu. [16]

Wierzenia edycja ]

Mandaizm, jako religia ludu Manda, opiera się bardziej na wspólnym dziedzictwie niż na jakimkolwiek zbiorze religijnych wyznań i doktryn. Podstawowy przewodnik po teologii Mandaean nie istnieje. Korpus literatury mandżajskiej, choć dość obszerny, obejmuje tematy takie jak eschatologia , wiedza o Bogu i życiu pozagrobowym – w niesystematyczny sposób. Co więcej, znana jest tylko kapłanom i niewielu świeckich. [17] [ potrzebujesz wyceny do weryfikacji ]

Podstawowe założenia edycja ]

Według ES Drowera, Mandajańska Gnoza charakteryzuje się dziewięcioma cechami, które występują w różnych formach w innych gnostyckich sektach: [18]

  1. Najwyższa bezforemna Istota, której wyrazem w czasie i przestrzeni jest tworzenie duchowych, eterycznych i materialnych światów i istot. Wytwarzanie ich jest delegowane przez To do twórcy lub twórców, którzy z niego pochodzą. Kosmos jest tworzony przez Człowieka Archetypowego, który wytwarza go na podobieństwo do jego własnego kształtu.
  2. Dualizm : kosmiczny Ojciec i Matka, Światło i Ciemność, Prawo i Lewica, syzygia w kosmicznej i mikrokosmicznej formie.
  3. Jako cecha tego dualizmu, przeciw-typów, świata idei.
  4. Dusza jest przedstawiana jako wygnaniec, więzień; jego dom i pochodzenie są najwyższą Istotą, do której ostatecznie powraca dusza.
  5. Planety i gwiazdy wpływają na los i ludzi, a także są miejscem zatrzymania po śmierci.
  6. Duch zbawiciela lub duchy zbawiciela, które pomagają duszy w podróży przez życie, a potem w „światach światła”.
  7. Kultowy język symbolu i metafory. Pomysły i cechy są personifikowane.
  8. „Tajemnice”, tj. Sakramenty, aby pomóc i oczyścić duszę, aby zapewnić odrodzenie w ciele duchowym i wzejście ze świata materii. Są to często adaptacje istniejących rytuałów sezonowych i tradycyjnych, do których dołącza się ezoteryczna interpretacja. W przypadku Naṣorejczyków ta interpretacja opiera się na historii Stworzenia (zob. 1 i 2), szczególnie na Boskim Człowieku, Adamie, jako ukoronowanym i namaszczonym królowym kapłanie.
  9. Wielka tajemnica jest nakazana inicjowanym; pełne wyjaśnienie 1, 2 i 8 jest zarezerwowane dla tych, którzy są uważani za zdolnych do zrozumienia i zachowania gnozy.

Kosmologia edycja ]

Jak zauważono powyżej teologia Mandaean nie jest systematyczna. Nie ma jednego autorytatywnego rachunku o stworzeniu kosmosu, ale raczej serii kilku kont. Niektórzy uczeni, tacy jak Edmondo Lupieri, [19] utrzymują, że porównanie tych różnych relacji może ujawnić różnorodne wpływy religijne, na które ściągnęli Mandae oraz sposoby, w jakie religia Mandae wyewoluowała w czasie.

W przeciwieństwie do religijnych tekstów zachodnich gnostyckich sekt, które wcześniej znajdowały się w Syrii i Egipcie, najwcześniejsze religijne teksty Manda’a sugerują bardziej ściśle dualistyczną teologię, typową dla innych religii irańskich, takich jak zoroastrianizm , zurvanizm , manicheizm i nauki Mazdaka . W tekstach tych zamiast dużego pleroma występuje dyskretny podział światła i ciemności. Władcą ciemności jest Ptahil (podobny do Gnostycznego Demiurga), a twórca światła (tj. Bóg) jest znany tylko jako „wielkie pierwsze życie ze światów światła, wzniosły, który stoi ponad wszystkimi czynami”. Kiedy ta istota emanowała , inne duchowe istoty stały się coraz bardziej skorumpowane, a oni i ich władca Ptahil stworzyli nasz świat. Nazwa Ptahil sugeruje egipski Ptah – Mandaeanie wierzą, że przez jakiś czas mieszkali w Egipcie – przyłączyli się do semitycznego El , co znaczy „bóg”. potrzebne źródło ]

Sprawę dodatkowo komplikuje fakt, że Ptahil sam nie stanowi demiurga, a jedynie wypełnia tę rolę, o ile jest on stwórcą naszego świata. Raczej Ptahil jest najniższym z grupy trzech istot „demiurgicznych”, a pozostałe dwa to Yushamin (znany również jako Joshamin) i Abathur. Demiurgiczna rola Abathura polega na tym, że osądza on dusze śmiertelników. Rola Yushamina, starszej istoty, jest bardziej niejasna; chcąc stworzyć swój własny świat, został surowo ukarany za sprzeciw wobec Króla Światła. Nazwa może pochodzić od Iao haš-šammayim (w języku hebrajskim: Jahwe „niebios”). [20]

Podczas gdy Mandaeanie zgadzają się z innymi gnostycznymi sektami, że świat jest więzieniem rządzonym przez archontów planetarnych , nie uważają tego za okrutny i niegościnny. potrzebne źródło ]

Główni prorocy edytuj ]

Mandaeans rozpoznają wielu proroków. Yahya ibn Zakariyya , znany chrześcijanom jako Jan Chrzciciel, ma specjalny status, wyższy niż jego rola w chrześcijaństwie i islamie. Mandaeans nie uważają Johna za założyciela swojej religii, ale czczą go jako jednego z ich największych nauczycieli, śledząc ich przekonania z powrotem do Adama .

Mandaeans twierdzą, że Jezus był mszi khaba „fałszywym mesjaszem” [21], który wypaczył nauki powierzone mu przez Jana. Mandaiczne słowo k (a) daba można jednak interpretować jako wywodzące się z jednego z dwóch pierwiastków: pierwszy korzeń, oznaczający „kłamać”, to ten, który tradycyjnie przypisuje się Jezusowi; drugi, oznaczający „pisać”, może dostarczyć drugiego znaczenia, „książki”; stąd niektórzy Mandaeńczycy, motywowani być może przez ekumenicznego ducha, utrzymują, że Jezus nie był „kłamliwym Mesjaszem”, ale „księgą Mesjasza”, „książką”, o której tutaj mowa prawdopodobnie jest Ewangelią chrześcijańską. Wydaje się, że jest to ludowa etymologia bez wsparcia w tekstach Manda. [22]

Podobnie Mandaeans wierzą, że Abraham i Mojżesz byli fałszywi prorocy , [23] ale rozpoznać inne prorocze dane od Abrahama religii , takich jak Adam i wnukiem odbytu ( Enos ), jak również Noego ( Noah ), jego syn Sam ( Sema ) i jego syna Ram ( Aram ). potrzebne źródło ] Tych ostatnich trzech uważa za swoich bezpośrednich przodków.

Mandaeanie uważają Ducha Świętego w Talmudzie i Biblii , która jest znana w Mandaicu za Ruha d-Qudsha , za istotę zła.

Pisma święte edycja ]

Mandaeanie mają duży korpus pism religijnych, z których najważniejszym jest Ginza Rba lub Ginza, zbiór historii, teologii i modlitw.Ginza Rba jest podzielona na dwie połówki-the Genzā Smālā lub „lewa Ginzie” i Genzā Yeminā lub „prawy Ginzie”. Po konsultacji z kolegami z Lewej Ginzy, Jorunn J. Buckley zidentyfikował nieprzerwany łańcuch kopistów na przełomie II i III wieku. potrzebne źródło ] Colophons potwierdzają istnienie Mandaeans lub ich poprzedników w późnymPartowie Imperium najpóźniej.

Chociaż Ginza nadal ewoluował pod rządami Imperium Sasan i islamskich kalifatów , niewiele tekstowych tradycji może domagać się tak dużej ciągłości.

Kolejnym ważnym tekstem jest Haran Gawaita, który opowiada historię Mandaeans. Zgodnie z tym tekstem, grupa Nasoreańczyków (Mandejskich księży) opuściła Judeę po zniszczeniu Jerozolimy w I wieku ne i osiedliła się w granicach Partii.

Inne ważne książki obejmują Qolusta , kanoniczną modlitewnik Mandaeans, który został przetłumaczony przez ES Drower . [25] Jednym z głównych dzieł Mandaean Pismo dostępne dla laików i inicjuje podobne, jest Mandaean Księga Jana ( lidzbarski, Mark. „Das Johannesbuch der Mandäer” Giessen.. Töpelmann), która obejmuje dialog między Janem i Jezus. W uzupełnieniu do Ginza , Qolusta i Draša istnieje Divan , który zawiera opis „regionów” dusza wstępuje przez, a Asfar Malwāshē, „Księga Zodiakalnych Gwiazdozbiorów”. W końcu, istnieją pewne przedmuzułmańskie artefakty, które zawierają mandańskie pisma i inskrypcje, takie jak niektóre aramejskie misy inkantacyjne .

Język, w którym oryginalnie powstała Mandajańska literatura religijna, znany jest jako Mandaic i jest członkiem aramejskiej rodziny dialektów. Napisany jest w pobieżnym wariancie skryptu Parthian Chancellory. Wielu świeckich Manda nie posługuje się tym językiem, chociaż niektórzy członkowie społeczności Mandaean mieszkający w Iranie i Iraku nadal mówią Neo-Mandaic, nowoczesną wersją tego języka.

Kult edytuj ]

„Mandaean krzyż” (chałupa)

Dwiema najważniejszymi ceremoniami w mantejskim nabożeństwie są chrzest (masbuta) i msza za zmarłych lub „wejście na ceremonię duszy” (masiqta). [26] W przeciwieństwie do innych religii, chrzest nie jest wydarzeniem jednorazowym, ale odbywa się w każdą niedzielę, święty dzień Mandaja. Chrzest zazwyczaj obejmuje pełne zanurzenie w płynącej wodzie, a wszystkie rzeki uważane za nadające się do chrztu nazywane są Yardana (po rzece Jordan). Po wyjściu z wody wielbiciel jest namaszczony świętym olejem i uczestniczy w komunii chleba i wody. Wejście na ceremonię duszy może przybierać różne formy, ale zazwyczaj obejmuje rytualny posiłek w pamięci zmarłych. Uważa się, że ceremonia pomaga duszom zmarłych w ich podróży przez czyściec do Świata Światła.

Mandi (arab مندى ) jest miejscem kultu dla wyznawców mandaizm. Mandi musi być zbudowany obok rzeki, w celu wykonania maṣbuta (lub chrzest), ponieważ woda jest niezbędnym elementem w Mandaeic wiary. Współczesne mandi czasami mają kąpiel w budynku. Każde mandi jest ozdobione chustą , która jest krzyżem z drewna oliwnego, w połowie pokrytego kawałkiem białego czystego jedwabiu. Krzyż nie ma żadnego związku z chrześcijańskim krzyżem. Zamiast tego cztery ramiona krzyża symbolizują cztery rogi wszechświata, podczas gdy czysty jedwabny materiał reprezentuje Światło Boga. [27]

Mandaeanie wierzą w małżeństwo i prokreację oraz w znaczenie prowadzenia etycznego i moralnego stylu życia na tym świecie. Przywiązują również dużą wagę do życia rodzinnego. W związku z tym Mandaeanie nie praktykują celibatu ani ascezy . Jednak Mandaeans powstrzyma się od mocnego napoju i czerwonego mięsa .

Organizacja edycja ]

Istnieje ścisły podział między świeckimi świeckimi a kapłanami. Według ES Drower ( The Secret Adam , s. Ix):

[T] Wąż wśród społeczności, którzy posiadają wiedzę tajemną nazywane są Naṣuraiia -Naṣoreans (lub, jeśli stanowczy <s> jest napisane jak <z>, Nazorenes ). W tym samym czasie ignoranci lub częściowo nieświadomi świeccy są nazywani „Mandaeans”, Mandaiia – „ mistycy”. Kiedy człowiek staje się kapłanem, pozostawia „Mandaeanizm” i wchodzi do tarmiduta , „kapłaństwa”. Nawet wtedy nie osiągnął prawdziwego oświecenia, ponieważ to, zwane „Naṣiruta”, jest zarezerwowane dla bardzo niewielu. Obdarzeni jej tajemnic może nazywać siebie Naṣoreans, a dziś „Naṣorean” wskazuje nie tylko ten, kto przestrzega ściśle wszystkich zasad czystości rytualnej, lecz ten, kto rozumie tajne doktryny. [28]

Istnieją trzy stopnie kapłaństwa w Mandaeizmie: tarmidia „uczniowie” (Neo-Mandaic tarmidāna ), ganzibria „skarbnicy” (od starej perskiej ganza-bara „id.”, „Neo-Mandaic ganzeḇrāna ) i rišamma ” przywódca ludzie.” Ten ostatni urząd, najwyższy poziom kapłaństwa Mandaja, pozostawał wolny przez wiele lat. W tej chwili najwyższym urzędem zajmowanym obecnie jest ganzeḇrā , tytuł, który pojawia się najpierw w kontekście religijnym w rytualnych tekstach aramejskich z Persepolis (ok. 3 wieku pne) i które mogą być związane z kamnaskires ( Elamite <qa -ap-nu-iš-ki-ra>„skarbnik”), tytuł władców Elymais (współczesny Khuzestan ) w epoce hellenistycznej. Tradycyjnie, każdy ganzeḇrā, który chrzci siedem lub więcej ganzeḇrāy, może kwalifikować się do urzędu rišamma , chociaż społeczność Manda musi jeszcze zebrać się w całości za jednym kandydatem.

Współczesne kapłaństwo może prześledzić jego bezpośrednie pochodzenie do pierwszej połowy XIX wieku. W 1831 r. Wybuch epidemii cholery zniszczył region i wyeliminował większość, jeśli nie wszystkie, religijne władze Mandy. Dwóch ocalałych akolitów ( šgandia ), Yahia Bihram i Ram Zihrun przywrócili kapłaństwo na podstawie własnego treningu i tekstów, które były dla nich dostępne.

Według Associated Press w 2009 roku na świecie było dwóch tuzinów misyjskich kapłanów na świecie. [29]

Relacje z innymi grupami edycja ]

Mandaeńczycy zostali utożsamiani z kilkoma grupami, w szczególności z Sabianami i Elkasajami. Inne grupy, takie jak Nazerences i Dositheans zostały również zidentyfikowane z Mandaeans. Dokładny stosunek wszystkich tych grup do siebie jest trudnym pytaniem. Chociaż wydaje się pewne, że te nazwy mają na celu pewną liczbę odrębnych grup, to charakter tych sektorów i powiązania między nimi są niejasne. Przynajmniej według Fihrysta (patrz niżej), grupy te wydają się pojawiać lub rozwijać równolegle z „sabiańskimi” zwolennikami El-Hasaiha ; Zwłaszcza „elkazjowie” mogli po prostu być terminem ogólnym dla Mughtasili, Mandaeansa, oryginalnych Sabianów, a nawet Manichejczyków.

Sabians edycja ]

Koran czyni kilka odniesień do sabejczycy , którzy są często uważane za Mandaeans. Sabianie są zaliczani do Ahl al-Kitab ( People of the Book ), a kilka hadisów je wyróżnia. Arabskie źródła wczesnego okresu Koranu (VII wiek) również zawierają pewne odniesienia do Sabianów. Niektórzy badacze utrzymują, że etymologia głównego słowa „Sabi’un” wskazuje na pochodzenie albo w syryjskim, albo mandaickim słowie „Sabian”, i sugeruje, że religia Manda pochodzi od Sabeans, którzy znaleźli się pod wpływem wczesnych helleńskich misjonarzy Sabian, ale woleli własne kapłaństwo. Sabianie wierzyli, że „należą do proroka Noego”; [30] Podobnie Mandaeanie twierdzą, że bezpośrednio pochodzą od Noego.

Na początku IX wieku grupa hermetyków w północno-mezopotamskim mieście Harran ogłosiła się Sabianami w obliczu prześladowań; pisarz asyryjski chrześcijański kto? kiedy? ] powiedział, że prawdziwi „Sabianie” lub Sabba żyli na bagnach niższego Iraku. Asyryjski pisarz Theodore Bar Konai (w Scholionie , 792) opisał „sektę” sabian, którzy znajdowali się w południowej Mezopotamii . [31] [ wymagane pełne cytowanie ]

Al-Biruni (piszący na początku XI wieku) powiedział, że „prawdziwi Sabianie” byli „pozostałością plemion żydowskich, którzy pozostali w Babilonii, kiedy inne plemiona opuściły ją dla Jerozolimy za dni Cyrusa i Artakserksesa . plemiona … przyjęły system pomieszany z magizmem i judaizmem . ” [32]

Elkesaites edycja ]

Elkesaici byli judeochrześcijańską sektą chrzcielną, która wydaje się być spokrewniona i prawdopodobnie rodowa z Mandaeanami (patrz sabian). Członkowie tej sekty, podobnie jak Mandaeans, nosili białe i wykonywali chrzty. Oni mieszkali we wschodniej Judei i Asyrii , skąd Mandaeans twierdzą, że zostały przeniesione do południowej Mezopotamii, zgodnie z Harran Gawai t legendy. W Fihrist („Book of Nations”) arabskiego uczonego Al-Nadima (około 987), Mogtasilah ( Mughtasila …, „self-ablutionists”) są zaliczani do zwolenników El-Hasaih lub Elkesaites . Mogtasilahmoże więc był terminem Al-Nadim dla Mandaeans, ponieważ kilka szczegółów na temat rytuałów i zwyczajów jest podobnych do Mandaeans. Wydaje się, że elesajowie prosperowali przez jakiś czas, ale ostatecznie zostali rozbici. Mogły one powstać w schizmie, w którym zrzekły się Tory , podczas gdy główne nurty Sampsaeansa citation needed ) trzymały się tego (jak robili to zwolennicy Elchasai) – jeśli tak, to musiało się wydarzyć około połowy pierwszego tysiąclecia ne. Nie jest jednak do końca jasne, do której grupy się odwołał, bo wtedy sekta elkesaitów mogła być najbardziej zróżnicowana. Niektóre zniknęły później; na przykład, Sampsaeans nie są dobrze zaświadczone w późniejszych źródłach. The Ginza Rba ,jedno z głównych pism świętych Mandaeów wydaje się pochodzić z czasów Elchasai lub nieco później. potrzebne źródło ] ”

Manichejczycy edycja ]

Według Fihrasza z ibn al-Nadim, mezopotamski prorok Mani , założyciel manichejski , został wychowany w sekcie Elkesaite ( Elcesaite lub Elchasaite ), co zostało ostatnio potwierdzone przez Koloński Kodeks Mani . Niestety, żadne z pism manichejskich nie przeżyło w całości i wydaje się, że pozostałe fragmenty nie zostały porównane z Ginza Rba. Mani później opuścił elkasajów, aby znaleźć swoją własną religię. W analizie porównawczej uczony Mandaean Säve-Söderberg wskazał na Psalmy Mani z Tomaszabyły ściśle związane z tekstami Mandaja. [33] Oznaczałoby to, że Mani miał dostęp do literatury religijnej Manda, lub że oba pochodzą z tego samego źródła.

Nazarejczycy z IV wieku edycja ]

Haran Gawaita wykorzystuje nazwę Nasoreans dla Mandaeans przybywających z Jerozolimy. W konsekwencji Mandaeńczycy są powiązani z nazarejczykami z IV wieku opisanymi przez Epifaniusza . [34]Epifaniusz mówi (29: 6), że istnieli przed Chrystusem. Niektórzy pytają o to, ale inni akceptują przedchrześcijańskie pochodzenie tej grupy.

Dositheans edycja ]

Są połączeni z grupą samarytańską Dositheans przez Theodore Bar Kōnī w jego Scholionie.

Liczba Adeptów edycja ]

Oficjalne liczby szacują, że obecna populacja Mandejczyków liczy od 60 000 do 70 000 osób. Ich proporcja w ich ojczystych krajach załamała się z powodu wojny w Iraku, a większość społeczności przenosi się do pobliskiego Iranu, Syrii i Jordanii.

W 2011 r. Al Arabiya podał liczbę ukrytych i niezamkniętych irańskich Mandejczyków w Iranie aż do 60 000. [35]

Z Mandaeans zarejestrowanych w oficjalnych numerach, wielu utworzyło społeczności diaspory poza Bliskim Wschodem, zwłaszcza Australią , gdzie obecnie mieszka około 10 000 [36] , głównie w okolicach Sydney , co stanowi 15% całkowitej populacji Mandaean.

Zgodnie z artykułem Holland Sentinel z 2009 r. Liczba społeczności mandaejskiej w Iranie również malała, licząc od 5000 do co najwyżej 10 000 osób.

Około 1000 irańskich mandaeńczyków wyemigrowało do Stanów Zjednoczonych, ponieważ Departament Stanu USA w 2002 r. Przyznał im status uchodźcy ochronnego, który został również przyznany Irakijczykom w 2007 r. Potrzebne źródło ]

Społeczność szacowana na 2500 członków mieszka w Worcester w stanie Massachusetts , gdzie zaczęli osiedlać się w 2008 roku. Większość wyemigrowała z Iraku. [37]

 

Mandajańskie Pisma

  • The  Ginza Rba  – Kanoniczne Modlitewniki Mandaeans. Fragment z: ES Drower,  Canonical Prayerbook of the Mandaeans,  Leiden: 1959
  • Haran Gawaitha  z  The Harana Gawaita i Chrzest Hibil-Ziwa: The Mandejski Tekst Przedruk wraz z tłumaczeniem, notatki i Komentarz  ES Drower (Città del Vaticano 1953). Ta ważna książka źródłowa jest długo wyczerpana i obecnie bardzo trudna do znalezienia. (Przedstawiona tutaj wersja tekstowa nie zawiera wielu przypisów, które pomogły w wyjaśnieniu tekstu, dlatego udostępniono również wersję oryginalnego tekstu w formacie PDF).
  • Gnostycki Jan Chrzciciel: Wybory z Mandajskiej książki Johna  GRS Meada. Ta krótka książka oferuje ocenę mandaistycznego pisma przez jednego z najbardziej wnikliwych wczesnych uczonych tradycji gnostyckich.

Fragmenty z Pism Mandajańskich

W tekstach mandajańskich, w tym w tych krótkich fragmentach poniżej, często pojawia się słowo „Uthra” – w Mandaean, Uthra jest „boskim posłańcem światła” lub „aniołem”. Czytając z kontemplacją, te dziewięć krótkich mantejskich hymnów i tekstów modlitewnych oferuje oszałamiający wgląd w naturę Mungajskiej Gnozy.

Fragmenty te zostały opublikowane w: Willis Barnstone, red.  The Other Bible  (Harper, 1984), str. 697-701; oryginalne cytaty źródłowe dla tekstów można znaleźć w Foerster Werner,  Gnosis: Wybór tekstów gnostycznych  (Oxford, 1974).

 

 

Posłaniec Światła Tworzy Ścieżkę Zbawienia

Przygotowałem ścieżkę dla dobrych
i stworzyłem bramę dla świata.

Brama dla świata, którą stworzyłem
i wzniosłem w nim tron.

Tron dla dobrych wzniosłem
i ustawiłem obok niego światło.

Światło, które ustawiłem obok,
co jest całkowicie doskonałe.

I wieża strażnicza dla synów doskonałości, które wzniosłem,
w miejscu, w którym żyją i są bez niedoskonałości.

Ustawiłem dla nich tron
i zaprezentowałem im wspaniałe szaty.

Ustanowiłem Jordana Wielkiego Życia
i wyznaczyłem na niego opiekunów,
którzy byli bogaci i pozbawieni niedoskonałości.

Ustawiłem tron ​​dla pana promienistych istot
i postawiłem przed nim światło.

Światło, które wzniosłem,
które było całkowicie doskonałe.

Z iluminacją i uwielbieniem,
z tym , co Życie kazało mi usłyszeć,
z iluminacją i uwielbieniem
, wstałem i poszedłem do Domu Potężnego Życia.

W radości, którą odczuwałem,
zgłosiłem się do Potężnego Życia.

Potężne Życie cieszyło się i cieszyło,
że był uszczęśliwiony ze mną.

Życie podziękowało mi
i dało mi więcej chwały niż przedtem.

Mówił do mnie:

Kusta zachowaj ciebie, dobry
i zachowaj słowo, które wypowiedziałeś.

Życie przemówiło radością do utrów i rzekło:

Chwalcie siłę człowieka,
który uzdrowił wodę przez ogień.

Chwalcie siłę tego człowieka,
któremu nie zgrzeszył ogień.

Ogień nie zgrzeszył przeciwko niemu;
uthra świeciła w swojej jasności.

W swojej jasności uthra lśniła
i przygotowała ścieżkę dla doskonałych.

Dla doskonałych przygotował ścieżkę
i dał zbawienie tym, którzy są doskonali.

Zbawienie udzielił doskonałym
i zapamiętał ich imiona w domu Potężnego Życia.

 

 

 

The Messenger of Light Creates
the Way of Salvation

I prepared a path for the good ones
and made a gateway for the world.

A gateway for the world I made
and erected a throne in it.

A throne for the good ones I erected
and set up a light beside it.

A light I set up beside it,
which is completely perfect.

And a watch-tower for the sons of perfection I erected,
in the place where they live and are without deficiency.

I set up thrones for them
and presented them with magnificent robes.

I established the Jordan of the Great Life
and appointed guardians over it,
who were rich and without deficiency.

I set up a throne for the lord of the radiant beings
and erected a light before it.

A light, which I erected,
which was completely perfect.

With illumination and praise,
with what the Life had caused me to hear,
with illumination and praise
I arose and went to the House of the Mighty Life.

In the joy that I felt,
I reported to the Mighty Life.

The Mighty Life rejoiced and was glad,
he was overjoyed with me.

The Life thanked me
and gave me more glory than I had before.

He spoke to me :

Kusta preserve you, good one,
and preserve the word that you have spoken.

The Life spoke in his joy to the uthras and said :

Praise the strength of the man,
who healed the water through the fire.

Praise the strength of the man,
against whom the fire sinned not.

The fire did not sin against him ;
the uthra shone in its brightness.

In its brightness the uthra shone
and prepared a path for the perfect ones.

For the perfect ones he prepared a path
and granted salvation to the perfect ones.

Salvation he granted to the perfect ones
and remembered their names in the house of the Mighty Life.

The Deliverance of Adam.

Wyzwolenie Adama – Mandajański Hymn

W imię Wielkiego Życia
wysublimowane Światło będzie uwielbione.

Z Miejsca Światła wyszedłem
od ciebie, wieczne miejsce zamieszkania
Z Miejsca Światła wyszedłem,
a towarzyszyła mi utrata z Domu Życia.

Utrata, która towarzyszyła mi z Domu Wielkiego Życia,
trzymała w dłoni laskę żywej wody.

Personel, który trzymał w dłoni,
był całkowicie pełen liści.

Dał mi swoje gałęzie,
z których pełne były rytualne księgi i modlitwy.

Potem dał mi więcej z nich,
a wtedy moje cierpiące serce zostało uzdrowione.

Moje cierpiące serce zostało uzdrowione,
a moja nieśmiała światowa dusza znalazła spokój.

 

 

Adam’s Deliverance – A Mandaean Hymn

In the name of the Great Life
the sublime Light be glorified.

From the Place of Light I have come forth,
from you, everlasting dwelling-place
From the Place of Light I have come forth,
and an uthra from the House of Life accompanied me.

The uthra who accompanied me from the House of the Great Life
held a staff of living water in his hand.

The staff which he held in his hand
was completely full of leaves.

He gave me its branches,
of which the ritual books and prayers were full.

Then he gave me more of them,
and then my suffering heart was healed.

My suffering heart was healed
and my world-shy soul found peace.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fragmenty pism świętych Mandaeans


Fragmenty Pisma Mandaean 
Mandaean tradycja to live stream tradycji gnostyckiej, żyjący od czasów starożytnych do współczesności w Iraku i Iranie. Ta kolekcja zawiera następujące fragmenty:Posłaniec Światła. 
Wyzwolenie Adama. 
Chrzest Adama. 
Pozbawienie duszy. 
Szczęście i pokój. 
Dusza znajduje się w skorupie we wszystkich kolorach. 
Uściskany przez sen. 
Piosenka wyniesienia. 
Instrukcje dla Adama od rana 1

 

Posłaniec Światła wskazuje drogę do zbawienia

Przygotowałem drogę dla dobrych ludzii stworzył bramę dla całego świata.Brama do świata, który stworzyłemi postaw ich na tronie.Tron dla dobra, które zainstalowałemi upuścił światło obok siebie.Kołysałem światło obok niego,który jest całkowicie doskonały.I ustawiłem wieżę strażniczą dla synów doskonałości,w miejscu, w którym żyją, i nie brakuje tam.Przygotowałem dla nich tronyi ozdobił je wspaniałym płaszczem.Obdarzyłem Jordana Wielkim Życiemi wyznaczył swoich opiekunów,ci, którzy byli bogaci i bez wad.Ustawiłem tron ​​dla Pana świecącego jasnoi usiadł przed nim na świetle.Światło, które zasiałem,był całkowicie doskonały.Z oświetleniem i uwielbieniem,z tym, co Życie dało mi usłyszeć,z oświetleniem i uwielbieniemWstałem znowu i poszedłem do Domu Potężnego Życia.Z radością, którą czułem,Zwróciłem się do Potężnego Życia.Potężne Życie cieszyło się i było zadowolone,była ze mnie bardzo zadowolona.Życie podziękowało mii dałem mi więcej chwały niż przedtem.Powiedziała mi:Krzew (Kusta) chroni Ciebie, życzliwą osobę,i zachowajcie słowa, które wypowiedziałeś.Życie, które przemawiało radościąprzez Utro powiedział:Chwalcie silnego mężczyznę,który uzdrowił wodę przez ogień.Chwalcie silnego mężczyznę,przeciw któremu ogień jest bezsilny.Ogień, przeciwko któremu jest bezsilny;Ranek świecił z całą swoją jasnością.Jasność świeciła ranoi był gotowy na ideał.Dla doskonałości przygotował drogęi dał doskonałe zbawienie.Zapewnił doskonałe zbawieniei pamiętali ich imiona w domu Potężnego Życia.

* * *   Wyzwolenie Adama jest mantejskim hymnem

W imieniu wielkiego życiapodniosłe Światło zostanie uwielbione.Z Miejsca Światła przyszedłem do przyszłości,ze swojego wiecznego miejsca zamieszkania,Z Miejsca Światła przyszedłem do przyszłości,i Poranek Domu Życia towarzyszył mi.Poranek, który towarzyszył mi z Domu Wielkiego Życiawspierał kroplę życiodajnej wody w dłoni.Kropla, którą trzymał w dłonibył pełen potomstwa.Dała mi swoje potomstwo,która wypełniała rytualne księgi i modlitwy.Potem dała mi więcej z nich,i wtedy moje cierpiące serce zostało uzdrowione.Moje cierpiące serce zostało uzdrowionea moja uniwersalna dusza znalazła spokój.

* * *  Chrzest Adama – z „Ginza”

Planety tam są,są związani kajdanami i mówią:Kiedy Adam uciekł od nasbieg czasu został zniszczony.Kiedy Adam wstał do nas,nasz blask został nam zwrócony.Wstał znowu i podszedł do Domu Życia;oni, Poranek, umyli go w Jordanie i bronili go.Umyli ją i ochraniali w Jordanie;położyli go na prawej ręce.Ochrzczono go chrztema wszechmocny mówił czystymi słowami.

* * *  Pozbawienie duszy

Pozdrawiam, pozdrawiam duszę,bo odszedłeś od świata.Przestałeś się tlići cuchnące ciało, w którym jesteś,mieszkanie, siedziba bezbożnego,miejsce, które jest grzechem,Świat ciemności,z nienawiści, zazdrości i zmagań,klasztor, w którym żywe planety,wywołać ułomność i udrękę;przynoszą mąkę i selekcję,i każdego dnia wywołują podekscytowanie.Wskrzeszony, wskrzeszony, dusza,idź do swojej pierwszej ziemi.Na twoją pierwszą ziemię, wstań,do miejsca, z którego zostałeś przeszczepiony,do miejsca, z którego zostałeś przeszczepiony,w pięknej siedzibie poranka.Najlepiej założyć własną lśniącą szatęi włóż swój wspaniały wieniec.Usiądź na tronie, który świeci,którym jest Życie, oparte na Tobie w miejscu Światła.Wskrzesz, znajdź schronienie,wśród aniołów (poranek), ich braci.Odkąd przestudiowałeś wszystko, zadeklaruj błogosławieństwodom jego pierwszego ojca.I przeklnij to miejsce,w którym znajduje się dom twojego ziemskiego opiekuna.Przez lata, które w nim spędziłeś,tych Siedmiu było twoimi wrogami,tych Siedmiu było twoimi wrogami.Twoimi wrogami była ta Rodzina,a ci Dwunastu byli waszymi prześladowcami.

* * *  Szczęście i pokój

Szczęście i pokój muszą byćna drodze, którą Adam zbudował dobrze.Szczęście i pokój muszą byćna drodze, którą dusza zawinie.Idź, dusza, do zwycięstwado miejsca, z którego cię schwytano,w miejscu radości,w którym twarz świeci.Twarz świeci,forma jest oświetlona i nie wyblakła.Dusza osłabiła jej łańcuchyi zerwał jej łańcuchy.To traci swe cielesne ubranie,Potem okazało się, widziałem to i zadrżałem.Wezwanie duszy – wezwanie życiaktóra cofa się z ciała bez życia.

* * *  Dusza w swojej skorupie we wszystkich kolorach – od „Ginza”

Dusza, dusza mówi:Ktokolwiek rzuca mnie do Tibila, na ziemię,Ktokolwiek rzuca mnie do Tibila, na ziemię,Kto przykuł mnie łańcuchem do ściany?Ktokolwiek wrzuca mnie do więzienia,co odpowiada pełnemu światu?Kto rzucił łańcuchem wokół mnie,który jest ogromny?Kto włożył moje ubraniewszystkich kolorów i odcieni?

* * *  Uściskany przez sen

Śpię i śpięw ubranie, które jest bez skazy.W stroju, który jest bez skazy,który nie ma żadnych niedociągnięć i nieobecności.Życie wiedziała o mnie,Adam, który spał, przebudził się.Pocieszyciel wziął mnie za prawą dłońi dał mi w dłoni gałązkę palmową.Światło wrzuca mnie w ciemność,a ciemność była wypełniona światłem.W dniu, w którym światło wznosi się,ciemność powróci na swoje miejsce.Zbliża się do chmur światła,a jej ścieżka zostanie przeniesiona do Miejsca Światła.

* * *  Pieśń o wyniesieniu

Lecę i penetruję tam,aż dotrzesz do wieży strażniczej słońca.Krzyczę:”Kto poprowadzi mnie obok strażnicy Sãmïsa””Wasza nagroda, wasza praca, wasze jałmużny i wasza prawośćpoprowadzi cię przez wieżę strażniczą Sãmïs „Ile cieszę się,jak bardzo raduje się moje serce.O ile się spodziewamdzień, w którym moja walka się skończyła,dzień, w którym moja walka się skończya moja droga pójdzie do Miejsca Życia.Pospiesz się i skręć tam,Aż dotrę do wieży strażniczej księżyca.Kiedy dotarłem do potoków wodnych,blask rósł i spotkał się ze mną.Zajęło mi to prawą dłoniąi przeprowadził mnie przez strumienie.Przyszedł blask i ubrałem się w niego,światło zostało przyniesione i byłem tym zachwycony.Życie wspiera życie ….Synu łaski,pokaż mi drogę do Utryi podnieś mnie tam, gdzie jest twój ojciecWznieś się do Miejsca Światła.

* * *  Instrukcja Adama od rana

Nie zasypiaj i nie śpij,i nie zapominajcie, co wam nakazał wasz Pan.Nie będzie syna w Domu Pokoju,i nie nazwie go winnym Tibila.Nie lubię pachnących wianków,i nie ulegaj uwodzicielskiej kobiecie.Nie lubię przyjemnych aromatów,i nie zaniedbujcie modlitwy na noc.Nie kochaj zdradliwego duchai uwodzicielskie nierządnice.Nie kochaj pożądania,i fałszywe błyski.Nie pij i nie upijesz się,i nie zapominajcie o swoim Panu w swoich myślach.Przy wejściu i wyjściuuważajcie, aby nie zapomnieć o swoim Panu.Kiedy wchodzisz i kiedy wychodziszuważajcie, aby nie zapomnieć o swoim Panu.Kiedy stoisz i kiedy siedziszuważajcie, aby nie zapomnieć o swoim Panu.Kiedy odpoczywasz i kiedy kłamieszuważajcie, aby nie zapomnieć o swoim Panu.Nie mów tego; Jestem pierworodnym synem,ponieważ we wszystkich moich sprawach jestem dowodem na niepoczytalność.Adam, spójrz na światco jest całkowicie nierealistyczne.I w tej nierzeczywistej rzeczy,nie możesz w to uwierzyć.

* * * Uwagi1. Uthra są najniższymi aniołami, eterycznymi istotami, duchami światła i życia. Stworzenia te powstały, gdy powstał eteryczny świat. Nie mają wolnej woli i indywidualności. Cały Poranek ma „limitowaną linię gwarancyjną” około 500-1000 lat, wtedy zwykle umierają i zostają zastąpione przez inny Poranek. Te anioły nie mają formy fizycznej, chociaż niektóre mogą mieć widoczne kształty. Według egipskiej mitologii Poranek jest używany przez bogów do kontaktu ze „światem śmiertelników”. Ta nazwa pochodzi od zmienionego mandajańskiego słowa „anioł”. Po „y” następuje niesłyszalny dźwięk międzyzębowy lub dźwięk aspiracji, który w transkrypcji angielskiej jest przekazywany jako th, a w języku niemieckim – jako ţ. Racjonalizując tę ​​pisownię, możesz napisać jako „Poranek” lub „Uthra”. Obie są czystą konwencją.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.