Dzieje Ewangelisty Łukasza (Łks)

Dzieje Ewangelisty Łukasza

(określane też jako „Akta Łukasza „)

 

63 APOKRYFY-Judasz sw.Akwila sw.Łukasz.pdf

(1) W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, Boga jedynego. Oto męczeństwo świętego Łukasza Ewangelisty które miało miejsce dwudziestego drugiego miesiąca tyqym t,7S. W pokoju Pana naszego Isusa Chrystusa, Niech tak się stanie.

(2) Gdy Apostołowie rozdzielili [miedzy siebie] kraje świata na Piotra przypadło miasto Rzym, a [kilku innych] Apostołów miało mu towarzyszyć.

(3) A oto ich imiona: Tytus z kraju Galilei, Łukasz z kraju Dalmacji. Gdy błogosławiony Piotr zmarł w mieście Rzymie za dni króla Nerona, [Apostołowie] rozeszli się by we wszystkich krajach głosić Ewangelię Pana naszego Isusa Chrystusa.

(4) Neron zaś który zwany był Kesar pochwycił Pawła i ściął mu głowę w mieście Rzymie. [Łukasz] zaś ukrył się przed królem i przeżył. Nauczał we wszystkich pobliskich okręgach i miastach. Był on pisarzem błogosławionego Piotra i spisywał wszystkie jego nadzwyczajne czyny [i] liczne cuda [których dokonywał tam] gdzie w imię Pana naszego Isusa Chrystusa głosił ewangelie.

(5) Za jego po­średnictwem Bóg wypędzał [demony], leczył chorych, otwierał oczy niewidomym, [sprawiał, że] chromi zaczynali chodzić, oczyszczał trędowatych, sprawiał że głusi słyszeli. A wszystkich chorych leczył imieniem Pana naszego Isusa Chrystusa.

(6) Gdy wieść o nim dotarła do rozmaitych krajów rosła w nich ilość wiernych dzięki jego działalności. Ci którzy uwierzyli w Pana naszego Isusa Chrystusa wznosili wszędzie kościoły i miejsca [modlitw]. Z każdym dniem stawali się [coraz] liczniejsi, zachowując obrzędy i naukę Świętego Łukasza.

(7) Gdy kapłani świątyni [pogańskich] bogów spostrzegli go [i] wspaniałą wiarę [jego] ludu, wszedł do ich serc szatan i zmówili się z Żydami którzy mieszkali w tym kraju.

(8) Zebrali się w świątyni w wielkim mieście tego regionu, a było to dnia 20-go miesiąca meskerem™. _ Gdy zebrali się w świątyni wraz z Żydami kapłani uświetnili swych bogów draperiami, świecami i najróżniejszymi kadzidłami. Przyszli wszyscy dostojnicy państwowi i zasiedli na swych tronach.

(9) Wyszedł do nich arcykapłan i rzekł: „Przybył do naszego miasta czarownik, [jeden] spośród dwunastu mężów z Galilei i [kilku spośród ich] siedemdziesięciu dwóch pomocników, których Isus zwany Chrystusem nazywał Apostołami.

(10) Wszędzie dokonywali wielu cudów, a licznymi oszustwami i czarami gromadzili na swą naukę cały Rzym. Król Neron zabił wielu spośród nich, lecz ów Łukasz ukrył się przed nim, i sprowadził na złą drogę ludzi w tej okolicy”.

(11) Na to powstał Żyd imieniem Izaak, który był starszym wśród Żydów w tym okręgu i rzekł: „Zanim przybyłem do tej prowincji byłem w Jerozolimie u znakomitego mę­ża imieniem Gamaliel, [wtedy gdy] przełożonymi wśród ludu byli Annasz, Kajfasz, Aleksander i Aureliusz.

(12) Schwytali oni męża imieniem Isus, skazali go na karę śmierci, powiesili na krzyżu, zabili go i złożyli do grobu, a on zmartwychwstał na trzeci dzień. To w jego imieniu naucza ten który nazywa się Łukasz”.

(13) Zawołali wszyscy jednogłośnie: „Jakże to mógł zmartwychwstać ten którego imię jest Isusa?” Na dźwięk imienia Isusa wszystkie ich bożki w świą­tyni przewróciły się i rozpadły na drobne kawałki. Gdy kapłani zobaczyli zagładę swych bogów rozdarli swe szaty i wyrywali sobie włosy z głowy.

(14) [Potem] poszli do miasta Rzymu i powiedzieli tak do króla: „Oto [Łukasz] często rzucał czary takie jak ci którzy powołują się na imię Isusa”. Rzekł im król: „Zabi­łem wszystkich którzy wyznają to imię, wyjąwszy jednego, imieniem Łukasz, który uszedł z mych rąk”.

(15) Odrzekł lud w te słowa: „[W] naszej okolicy zwiódł on wszystkich mieszkańców, swym nauczaniem sprawił że uwierzyli w Isusa. W naszym mieście leczy chorych z wszelkich chorób i wielu uzdrowił”.

(16) Gdy król usłyszał [o tym] rozgniewał się wielce, zazgrzytał zębami i rozkazał jednemu ze swych oficerów oraz dwustu żołnierzom by poszli poszukać świętego Łukasza i przyprowadzili go do niego.

(17) [Zaś] święty Łukasz siedział i nauczał lud przykazań Ewangelii. Gdy skończył swa przemowę ludzie, [którzy go słuchali] rozeszli się do swoich zajęć. Święty powstał i udał się nad morze.

(18) Na brzegu spotkał starca który siedział i łowił ryby. Rzekł doń: „Posłuchaj, mężu który łowisz ryby! Podejdź do mnie a powiem ci co powinieneś uczynić”. Gdy ów mąż zbliżył się, ujrzał że twarz świętego Łukasza [jaśnieje] łaską Bożą. Upadł mu [do stóp] oddając pokłon.

(19) Święty Łukasz podniósł go i rzekł: „Oto król wysłał po mnie siepaczy i żołnierzy by sprowadzili mnie do niego i wiem że [im] rozkazał by mnie zabili. Oto wypełniłem wolę Bożą.

(20) Weź [teraz ty] te księgę i połóż ją w twym domu w czystym miejscu, a ona nauczy cię drogi życia”.

(21) I wierząc [mu] przyjął odeń ów mąż księgę. Zeszła nań moc Boża i nauczał w całym kraju w imię Boże. Nazywał się Sylas i był wybrańcem Boga, silnym [w wierze].

(22) Gdy święty Łukasz skończył mówić nadeszli żołnierze króla i schwytali go. Poprowadzili go w kajdanach do Rzymu przed króla. A [cały czas] święty Łukasz błogosławił w swym sercu imię Boże.

(23) Król rozkazał wtrącić go do wię­zienia do następnego dnia. Nazajutrz rozkazał, by go przyprowadzono i postawiono przed nim w kajdanach.

(24) On [zaś] nie przestawał ani na chwile chwalić [Boga]. Mó­wił: „Dziękuję Ci, o Panie mój Isusie Chryste, za to że przygotowałeś mnie do tego chwalebnego zadania».

(25) Gdy stanął przed królem ten rzekł doń: „Czy ty jesteś Łukaszem, który swą mocą magiczną zatruł wszystkie miasta [wokół] Rzymu i przeszkadza w oddawaniu czci bogom?”

(26) Odrzekł święty Łukasz w te słowa: „Powiedział Pan nasz i Zbawca, Isus Chrystus w Ewangelii świętej: «Gdy was prześladować będą w jednym mieście, idźcie do innego.

(27) Błogosławieni jesteście gdy z powodu mego imienia mówią kłamliwie wszystko [złe] na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie*.

(28) Ojciec mój Piotr dokonywał wspaniałych czynów, których się odeń nauczyłem. Czarów zaś nie znam, tylko imię Pana mego Isusa Chrystusa”.

(29) Rzekł król wobec całego zgromadzenia [dostojników] królestwa: „Nie wspominaj imienia Isusa w mojej rezydencji!” [Lecz] imię Isusa zostało wymienione i natychmiast upadły wszystkie posagi i figury które były w pałacu i o których [król] sądził że były bogami.

(30) Gdy król i wszyscy którzy byli z nim zobaczyli cud który uczynił, zawołali w te słowa: „Wyrzućcie go z naszego kraju!”

(31) W tedy król rozkazał by poddano go chłoście. I zbili go biczem że aż krew jego spływała na ziemie jak woda. Król rozkazał [też] by ucięli mu prawa rękę i zaraz przyszedł kat i uderzeniem miecza odciął mu rękę.

(32) Król [zaś] rzekł: „To jest ręka która pisałeś księgi i zwodziłeś [w] Rzymie ludzi mojego królestwa!” Rzekł doń święty Łukasz: „Niech ci się nie wydaje że mój Bóg jest tak słaby jak twoi bogowie.

(33) Pokaże ci Jego moc”. [Potem] pomodlił się w te słowa: „Panie mój Isusie Chrystusie, którym świat wzgardził. My poszliśmy za Tobą!196 Ty jesteś zbawca dusz.

(34) Nie pozwól bym zrobił jakiś błąd świadomie czy nieświadomie, bowiem jestem [tylko] człowiekiem. Zrób ten cud o który Cię proszę ja, grzesznik, nie ze względu na mnie, lecz ze względu na Twe świę­te imię i Twą najwyższą moc. Niech nie mówią do nas ludzie «Gdzie jest wasz Bóg?» Udziel tej łaski swemu słudze i przywróć [mu] rękę żywą jak dawniej, bo Twoja jest chwała i moc, na wieki wieków, niech tak się stanie”.

(35) Gdy skończył modlitwę wyciągnął lewą rękę i chwycił prawą, która była odcięta. Przyłożył ją na swoje miejsce, i mocą Pana naszego Isusa Chrystusa stała się znów żywa.

(36) Gdy król i wszyscy [tam] obecni zobaczyli ten cud zdziwili się i rzekli: ,Cóż za moc ma ten czarownik!’ Rzekł doń święty: „Niech Bóg broni! Nie jestem czarownikiem.

(37) Niech Pan mój, Bóg, trzyma z daleka ode mnie wszelkie czarnoksięstwo! Chciałem [to zrobić] tylko po to, byś poznał moc Pana mojego Isusa Chrystusa, a nie dlatego że boję się śmierci tego świata”. I święty znów chwycił prawą rękę lewą i oderwał ja.

(38) Gdy Anatol dostojnik królewski zobaczył ten cud uwierzył w Pana naszego Isusa Chrystusa, a wraz z nim jego żona, rodzina i wszyscy słudzy. A było ich dwieście sześćdziesiąt dusz.

(39) Król rozkazał by zapisano ich imiona i wydał na nich wyrok śmierci tego samego dnia, co miało miejsce dwudziestego drugiego miesiąca tyqym tla°. Rozkazał też by ścięto głowę świętemu Łukaszowi a potem wło­żono ją do worka [z] ciemnego [włosia], wypełniono go piaskiem i wrzucono do morza.

(40) Gdy błogosławiony [apostoł] usłyszał ten wyrok, w yprowadzono go nad morze by mu ściąć głowę. Rzekł do żołnierzy oprawców: „Proszę was na wszelkie wasze świę­tości! Powstrzymajcie się chwilę z moją [egzekucją] bym się mógł pomodlić do mojego Boga!”

(41) I modlił się, mówiąc tak: „Panie mój Isusie Chrystusie, któryś stworzył wszystko w swojej mądrości i swoją wolą: niebo, ziemie, morze i wszystko co w nich żyje! Daj swemu słudze siłę i odpuść mu grzechy i przewinienia. I złącz mój los z [losem] mego ojca Piotra”.

(42) Gdy święty skończył swą modlitwę zbliżył się doń jeden z żołnierzy oprawców, ślepy na jedno oko. Podszedł do świętego by mu ściąć głowę jeszcze zanim ten skoń­czył się modlić.

(43) To spowodowało, że przejrzał na swe oko, i [wtedy] rzucił się na ziemie i rzekł do świętego: „Wybacz mi o sługo dobrego Boga, że niecnie postąpiłem wobec ciebie”.

(44) [Lecz] inny oprawca wyciągnął swój miecz, zadał świę­temu Łukaszowi cios w [szyję] odcinając mu głowę od [reszty] ciała.

(45) Ściął [też] głowę temu żołnierzowi oprawcy, który uwierzył był [w Boga], I tak wypełnił swe mę­czeństwo wraz ze [świętym Łukaszem].

(46) [Żołnierze] włożyli ciało świętego do worka z materia­łu włosianego i wrzucili do morza. Za boskim rozkazem fale wyrzuciły je na wyspę.

(47) [Tam] znalazł je pewien mąż który wierzył w Boga, wyciągnął z wody, obwinął w całun płócienny i złożył w grobowcu.

(48) Święty Łukasz dopełnił swego męczeństwa dwudziestego drugiego miesiąca tyąym t, za dni króla Nerona. Chwała Bogu, Panu naszemu, a Bogu naszemu Isusowi Chrystusowi królestwo, moc i chwała, a królestwu Jego świętości, które jest niezmienne, na wieki wieków Niech tak się stanie. Świętej Trójcy, Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu chwała na wieki wieków. niech będzie, niech będzie. Chwalcie Pana!


 

 

The Martyrdom Of Luke the Evangelist

 

In the Ethiopian Synaxarium, there is an account of Luke the evangelist. We present the text here with Luke’s words in red:

On this day Saint Luke the evangelist, the physician, became a martyr.

This holy man was one of the number of the seventy-two disciples whom the Holy Gospel mentioned; he ministered to the Apostles Peter and Paul and he wrote the histories of them.

After the death of Peter and Paul, Luke preached in the country of Rome. And those who worshipped idols came to an agreement with the Jews, and they stood up before the Emperor Nero and they cried out concerning Luke the disciple, and they made accusations against him; and said, He brings very many men under his teaching by means of his sorcery; and the Emperor Nero commanded that they should bring Luke before him.

And when the apostle knew that he was about to depart from this world, he found an old man who was a fisherman, and he gave him the books and the volumes which were with him, and he said unto him, Take good care of these books, for they will be of benefit to thee, and will make thee to arrive on the road of God. And when he had come to Nero, Emperor of Rome, he stood up before him.

And the emperor said unto him, How much longer wilt thou lead men into error by thy sorcery? And Saint Luke answered and said unto him, I am not a magician, but an Apostle of our Lord Christ, the Son of the Living God. And the emperor commanded his soldiers to cut off his right hand, saying, I cut off this hand which wrote books; and straightway they cut off his hand. And Saint Luke said unto him, Verily we do not fear the death of this world, but behold thou shalt at this moment see the power of my God Jesus Christ, to Whom be praise!

And the saint reached out his left hand, and took up in it the right hand, which had been cut off, and made it to cleave to its proper place, and it remained there firmly and became like unto the other; then he separated it from the wrist and it remained thus. And those who were there marveled, and the chief officer, and his wife and very many men believed in our Lord Christ; and they were in number two hundred and seven and seventy souls.

And the emperor commanded his soldiers to cut off their heads, and the head of Saint Luke the apostle, and the soldiers cut them off and the saints received crowns of martyrdom in the kingdom of the heavens. And they placed the body of Saint Luke the apostle in a hair sack. And they cast it into the sea, and by the Will of God the waves of the sea brought it to an island, and a certain man who was a believer found it, and he gave it honorable burial.

This holy man wrote his Gospel for Theophilus, who was a Gentile, and he also wrote for him the Acts of the Apostles.

Salutation to Luke whose tongue was true, and who wrote the Divine Gospel. Salutation to the company of martyrs who died with Saint Luke. Salutation to the old man Silas, who received Saint Luke’s books and preserved them in purity. Glory be to God Who is glorified in His Saints. Amen.

The Coptic version relates:

On this day, St. Luke the Evangelist and physician, was martyred. He was one of the 70 disciples mentioned in the tenth chapter of his gospel. He accompanied the Apostles Peter and Paul and wrote their account.

After the martyrdom of these two Apostles, he went through Rome preaching. Those who worshipped idols and the Jews in Rome agreed among themselves and went to Nero the Emperor accusing St. Luke of attracting many men to his teaching with his sorcery. Nero commanded that St. Luke be brought before him. When St. Luke knew that, he gave all the books he had to a fisherman and told him, Take these and keep them for they will be useful to you and will show you God’s way.

When St. Luke came before Nero the Emperor, the Emperor asked him, How long will you lead the people astray? St. Luke replied, I am not a magician, but I am an Apostle of the Lord Jesus Christ, the Son of the Living God. The Emperor commanded his men to cut off his right hand saying, Cut off this hand which wrote the books. The saint replied to him, We do not fear death, nor the departure from this world, and to realize the power of my Master. He took up his severed hand and made it reattach to its proper place, then he separated it. Those who were present marveled and the head of the Emperor’s cabinet and his wife believed as well as many others and it was said that they numbered 276. The Emperor wrote their decree and ordered that their heads be cut off together with that of the Apostle St. Luke; thus their martyrdom was completed.

 

They placed the body of the saint in a hair sack and cast it in the sea. By God’s will, the waves of the sea brought it to an island. A believer found it, took it and buried it with great honor. This saint wrote the Gospel bearing his name and the Acts of the Apostles addressing his words to his disciple Theophilus who was a gentile.

His blessings be upon us and Glory be to our God, forever. Amen.

Both texts pretty much agree with each other because they are both based on an original tradition.

In the text called the Encomium on Saint John the Baptist by Saint John Chrysostom there is related a vision which mentions Luke. It says, „I John, the brother of the Lord, who relate these things, swear unto you that I will not hide from you any one of the good things which I saw, or any of the things which were to be enjoyed, and which were prepared in the third heaven, and which God had bestowed graciously upon Saint John, in order that he might give them to everyone who kept the festival of his commemoration upon earth. At that time Paul, and Luke, and Mark were also with us.”

 

A Minor Apocryphal Account of Luke

 

A manuscript that also mentions Luke is the Martyrdom of the Apostle Paul which is part of the Acts of Paul that contains the epistle accepted as scripture by some, entitled III Corinthians. We thought it would be appropriate to present the Martyrdom for the sake of further study. This text exists in two Greek copies, an incomplete Latin version, and versions in Syriac, Coptic, Ethiopic and Slavonic.

 

 

 


1.The Martyrdom of Saint Luke the Evangelist

On this day, St. Luke the Evangelist and physician, was martyred. He was one of the 70 disciples mentioned in the tenth chapter of his gospel. He accompanied the Apostles Peter and Paul and wrote their account.

After the martyrdom of these two Apostles, he went through Rome preaching. Those who worshipped idols and the Jews in Rome agreed among themselves and went to Nero the Emperor accusing St. Luke of attracting many men to his teaching with his sorcery. Nero commanded that St. Luke be brought before him. When St. Luke knew that, he gave all the books he had to a fisherman and told him, „Take these and keep them for they will be useful to you and will show you God’s way.”

When St. Luke came before Nero the Emperor, the Emperor asked him, „How long will you lead the people astray?” St. Luke replied, „I am not a magician, but I am an Apostle of the Lord Jesus Christ, the Son of the Living God.” The Emperor commanded his men to cut off his right hand saying, „Cut off this hand which wrote the books.” The saint replied to him, „We do not fear death, nor the departure from this world, and to realize the power of my Master.” He took up his severed hand and made it reattach to its proper place, then he separated it. Those who were present marvelled and the head of the Emperor’s cabinet and his wife believed as well as many others and it was said that they numbered 276. The Emperor wrote their decree and ordered that their heads be cut off together with that of the Apostle St. Luke; thus their martyrdom was completed.

They placed the body of the saint in a hair sack and cast it in the sea. By God’s will, the waves of the sea brought it to an island. A believer found it, took it and buried it with great honor. This saint wrote the Gospel bearing his name and the „Acts of the Apostles” addressing his words to his disciple Theophilus who was a gentile.

His blessings be upon us and Glory be to our God, forever. Amen.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.