Apokalipsa Łazarza (Łz)

 

 

 

 

Wizja Łazarza

Objawienie Łazarza Visio Lazari ) opisujące męki piekielne jest chyba ostatni z apokryficznych apokalipsy. James mówi, że widział go tylko w starofrancuskim.Występuje w Calendrier des Bergers , jest opisywany przez Nisarda w jegoHistoire de la Litterature Populaire , a także można go znaleźć, zilustrowane obrazami z początku XVI wieku, na zachodnim krańcu katedry Albi.
Oto Śledzi Piekielne Piekła Komunatariusze Grzechu, aby ukarać grzechy, gdy Łazarz opowiedział o tym po tym, jak został zmartwychwstały, tak jak to miało miejsce w częściach piekielnych, jak się odsłania dzięki tym postaciom, które następują po sobie
Rozdział 1 (Łz 1)

(1) Nasz Zbawiciel i odkupiciel Isus Chrystus, na krótko przed swoją błogosławioną męką, przebywając w Betanii, wszedł do domu mężczyzny o imieniu Szymon, aby poddać się cielesnej refleksji:

(2) A gdy siedział przy stole ze swoimi apostołami i uczniami, był brat Łazarza dla Marii Magdaleny i Marty, których Pan nasz wzbudził ze śmierci do życia;

(3) O co Szymon wątpił i modlił się naszego Pana, aby rozkazał Łazarzowi, aby pokazał przed asystentami to, co widział na drugim świecie; a nasz Pan pozwolił mu mówić.

(4) Następnie wspomniany Łazarz opowiedział, jak widział w piekielnych częściach piekielnych, wiele wielkich i nieznośnych cierpień, podczas gdy grzeszni mężczyźni i kobiety cierpieli. Po pierwsze z dumy, a w konsekwencji ze wszystkich siedmiu grzechów głównych, każdy ból sam z siebie.

(6) Najpierw powiedział Łazarz: Widziałem w kołach piekielnych wysoko na wzgórzu, które miały wyglądać jak miliony, nieustannie obracając się z wielką gwałtownością, rycząc i wirując jak grzmot.

(7) Koła były pełne haków i skurczów żelaza i stali, a na nich powieszono i obrócono dumnych mężczyzn i kobiety ku ich dumie wraz z ich księciem, kapitanem i panem Lucyferem.

(8) Duma spośród wszystkich innych grzechów jest królem, kapitanem i panem; i jako król ma wielką grupę ludzi, tak samo dumna jest wielka grupa występków.

(9) A jako król zachowuje to, co należy do niego, tak jak pycha zachowuje dumnego ludu, który będzie pod jego jurysdykcją. Wielkim znakiem nagany jest wytrwałość w dumie. Duma jest zatem grzechem, który nie podoba się Bogu ponad wszystkie inne grzechy, o ile pokora podoba mu się wśród cnót.

(10) I nie ma grzechu, który uczyniłby człowieka bardziej równym diabłu niż pycha. Dumny człowiek nie będzie taki jak inni, ale musi być jak faryzeusz z diabłem.

(11) I dlatego dumny człowiek wzniesie się ponad innych; doth diabła z nim kruka posiadające twardy orzech w jej ustawy, który nie może pęknąć, ona przynosi to do góry HIE w powietrzu, a następnie letteth spaść na kamieniu, na której to łamie , a potem zstępująca i je to. W podobny sposób diabeł wychowuje dumnego mężczyznę i kobietę, aby pozwolili im upaść w ciężkich bólach piekła.

(12) Tyle różnicy jest między pychą i pokorą, co plewy i kukurydza, bo plewy są lekkie i wznoszą się wysoko, a wiatr je przenosi , i tak ginie, a zboże ciężkie przylega nisko do ziemi ziemię, zebrano ją i włożono do garnerów gospodarza, i utrzymywano dla wspólnego zysku, a plewy są spalane, gubione i pożerane przez zwierzęta.

(13) I w ten mądry są dumni ludzie podniesione i wzmocnione poprzez pokusa do diabła z piekła, a następnie spadać w dół przez wilgotną deszczem śmierci, która czyni ich ciężkie, i naraża je do ubrań siłą ich dumny wybucha w piecu na wieki i tam zostanie spalony i pochłonięty przez straszne bestie piekielne.

(14) Po drugie, powiedział Łazarz, widziałem w piekle powódź zamrożoną jak lód, w której zazdrośni mężczyźni i kobiety pogrążyli się w pępku, a potem nagle ogarnął ich zimny i silny wiatr, który zasmucał i bolał obolały, a kiedy zapraszali i unikali cudownych podmuchów wiatru, zanurzali się w wodzie z wielkimi okrzykami i płaczami godnymi ubolewania.

(15) Zazdrość jest płaska i smutek serca z powodu szczęścia i dobrobytu innych, których grzech jest suwerennie przeklęty, ponieważ jest to sprzeczne z miłością, która jest suwerenną głową wszystkich cnót, przez co jest to wielki znak potępienia, albowiem przez nią diabły znają tych, którzy zostaną potępieni, bo miłość jest znakiem zbawienia, a Bóg wie, kto będzie zbawiony.

(16) Zazdrośni ludzie będą towarzyszami diabła. Bo jeśli tak, aby zawistny człowiek wygrał, to bardzo się cieszy, a jeśli przegra, jest na nich zły na nich.

(17) Zazdrośni ludzie będą tak zarażeni i skorumpowani, że śmierdzą dla nich dobre zapachy , a słodkie rzeczy wydają się kwaśne, podobnie jak dobre imię i dobrobyt innych, ale śmierdzących rzeczy i kwaśne dla nich są słodkie. które są wadami, wyrzutami, przeciwnościami i złymi losami, które znają lub słyszą o innych.

(18) Zazdrośni ludzie szukają swego bogactwa w przeciwnościach innych, tak jak w przypadku krzywdy innych, szukają dobra, ciesząc się nimi, ale tym nie są jeszcze usatysfakcjonowani, ale nowi są dręczeni, ponieważ mają nie takiej radości, bez gniewu i ucisku serca, przy czym ich dręczyły, bo że szuka swojego bogactwa w nieszczęściu innego, to jak mu się, że szuka ogień w dole wody lub patrzy na wełnę na zasadzie jeżowce z powrotem, które rzeczy są tylko szaleństwami i oszustwami. Zazdrość jest tylko dobrami i dobrodziejstwami tego świata, ponieważ przeklęty grzech zazdrości nie może wstąpić do Nieba.

(19) Jest to grzech trudny do wyleczenia, bo bierze korzenie i jest stała w samym sercu potajemnie Czemu to jest trudne i niemożliwe do zrobienia z dala od medycyny, przeto z wielkimi bólami jest każdy wykonany w całości, który jest zainfekowany z nim.

(20) zazdrosnych mężczyzn ” przyrównać s językami aż trzy obosieczny miecz, że hurteth i wywodzi strumienie trzy sposobu sposoby, pierwszy, on hurteth i woundeth swoją duszę.

(21) Drugi, mu, że oznajmuje opowieść swoję, a po trzecie, że slayeth go przez którą oznajmuje swoją przeklętą historię.

(22) Tak kończy się zazdrość i podąża za historią gniewu.

(23) Po trzecie powiedział Lazarus, widziałem w piekle, wielka jaskinia czarny i niejasne, pełne stoły jak mięsnych ” stragany s lub wielkiej rzezi, podczas ireful mężczyzn i kobiet zostało przebite przez nożami Drążenie, i ostre miecze, a także z długie włócznie przebiły ich ciała, przy pomocy których najokropniejsi i najbardziej przerażający rzeźnicy piekielni wycięli je, i bezlitośnie kroili je mieczami i nożami.

(24) Gdy pokój czyni Sumienie człowieka miejscem zamieszkania Boga, tak przeklęty gniew czyni go miejscem zamieszkania diabła. Wrath efisceth i leeseth oko powodu u gniewnego człowieka rozumu jest wygnany: nie ma nic strzeże tyle obraz Boga w człowieku, jak słodyczy, pokoju i miłości, bo Wszechmogący Bóg będzie tam, gdzie pokój i zgoda jest , ale gniew gania ich od człowieka, aby nasz Pan nie miał trwałego; gniewny człowiek jest jak demonik, który ma w sobie diabła, powodując, że dręczy się i walczy sam ze sobą, pieni się w usta i zgrzyta zębami, z powodu nie do zniesienia bólu wroga.

(25) Podobnie gniewny człowiek dręczony jest gniewem i często gorszy od demonicznego, bo bez cierpliwości bili się nawzajem, wyrządzając krzywdy, wyrzuty, nikczemności i oddają się diabłuszemu ciału i duszy, i mówią i róbcie wiele nielegalnych i haniebnych rzeczy.

(26) Dosyć gniewem diabeł ogarnia całe pokolenie lub cały kraj. Gdy nastąpi gniew, nadejdzie hałas, a następnie zemsta, która wszystko niszczy i rozluźnia ; which jednakie kiedyś przez jednego gniewnego człowieka, jako ireful robi który moveth i nie stawia kłótnie między innymi.

(27) Rybak niepokoi wodę, aby ryba nie widziała jego sieci, aż do końca, aby tam poszli i zostali zabrani: W podobny sposób diabeł niepokoi człowieka gniewem, aż do końca nie zna krzywdy, popełnił swoje gniewne serce i odwagę.

(28) Po czwarte, Łazarz, widziałem w piekle straszną salę ciemną i czarną, w której znajdowała się wielka rzesza węży, dużych i małych, podczas gdy leniwi mężczyźni i kobiety byli dręczeni przez ugryzienia i użądlenia jadowitych robaków, przez które przeszyli je różne części ciała ranią ich do serca z niewygasanym bólem.

(29) Lenistwo jest smutkiem dóbr duchowych, które należy wyświęcić Bogu, dlatego lubią służyć Bogu, tak jak powinni czynić sercem i ustami, a poprzez dobre działanie, kto będzie miłował Boga, powinien wiedzieć, że jest Odkupiciel i Zbawiciel wszelkiej dobroci, którą mieliśmy i otrzymywaliśmy każdego dnia, uznając się za grzeszników.

(30) Wielka głupota ma miejsce, gdy lenistwo w czasie tego krótkiego życia nie gromadzimy dóbr na życie wieczne. Ale w dzisiejszych czasach wielu leniwie postępuje dobrze i pilnie czyni zło, tak więc jeśli pilnie czynią dobrze, tak jak czynią zło, mają rację:

(31) lenistwo jest również początkujący grzechu, a wielkim wrogiem Boga, bo letteth mężczyzn i kobiet, aby służyć Bogu i znać ich przygotowywania i Odkupicielem, a nadawca wszelkiej dobroci, że mają tu być wielkie głupcy , którzy są tak leniwi tutaj w tym krótkim czasie tego krótkiego życia, że ​​nie zgromadzą żadnych towarów, które doprowadziłyby duszę do życia wiecznego:

(32) Lecz teraz dni ludzie leniwie czynią dobro i są sumienni wobec zła, a jeśli tak pilnie czynią dobro jak zło, są pełni łaski. A ten, kto będzie myślał, że po śmierci nie jest mądry, bo wtedy będzie miał dobre uczynki, które uczynił w swoim życiu przedtem, będzie smucić się i liczyć na czas, który stracił przez lenistwo, i będzie cierpieć, że będzie nie czynił dobrych uczynków, kiedy miał czas i przestrzeń na tym świecie.

(33) Tutaj kończy się lenistwo i podąża za historią pożądliwości.

(34) Po piąte, Łazarz, widziałem w piekielnych częściach ogromną liczbę szerokich kotłów i czajników, pełnych wrzącego ołowiu i oleju, z innymi stopionymi gorącymi metalami, w które zostały zanurzone i zanurzone pożądliwych mężczyzn i kobiet, aby wypełnić i uzupełnić ich niezaspokojoną chciwość.

(35) Chciwość jest wielkim grzechem i niegodziwym w oczach Boga. Dla chciwiec imagineth więcej, aby dostać ani grosza, niż z miłości do Boga, a nie tracić raczej Boga niż pół grosza: za często na drobiazg on spał i foresweareth się i grzeszy śmiertelnie.

(36) Wiara, nadzieja i miłość, które powinny być w Bogu, chciwy człowiek wkłada w swoje bogactwa. Pierwsza wiara, bo wierzy, że będzie miał dla niego takie rzeczy, które będą mu potrzebne, wcześniej dla jego dóbr, niż przez dar Boży, tak jakby Bóg mu nie pomógł lub jakby Bóg nie troszczył się o swoich sług.

(37) Również pożądliwy człowiek ma nadzieję, że dzięki swym bogactwom będzie więcej radości i pocieszenia, niż Bóg może im dać.

(38), a także chciwiec postawił całe swoje serce na jego towarów, a nie od Boga, a tym samym chciwiec i kobiety mają swoje miłosierdzie w swoich bogatych skrzynie, kasetonów i toreb.

(39) Pożądliwy człowiek ma swe serce bardziej na swym dobru niż na Bogu: tam jest serce, tam jest ich miłość, a miłość jest miłością, a więc chciwi ludzie mają swe serca na swoich dobrach.

(40) Chciwy grzeszy, gromadząc swe dobra, a czyniąc je złem i kochając je nadmiernie, a czasem lepiej niż Boga; chciwy człowiek zostaje złapany w sieć diabła, przez którą rozluźnia życie wieczne za drobne dobra doczesne; gdy ptak wejdzie w pułapkę dla robaka i straci swe życie; a gdy mysz wpadnie w pułapkę i straci życie za mały bekon.

(41) Chciwi mężczyźni i kobiety są jak przekleństwa lub psy, które trzymają zwierzęta , a gdy ich brzuchy są pełne, kładą się obok nich i trzymają z dala ptaki, aby nie mogły jeść, lecz umierają z głodu z winy, że curs mają za dużo.

(42) W podobny sposób chciwi powstrzymują dobra, których biedni nie mogą zdobyć, i pozwalają im umierać z głodu i trzymają ich w poddaniu, a diabeł trzyma bogatych w poddaniu, które źle czyni biednym .

(43) W ten sposób znosi ból pożądliwych ludzi.

(44) Szósty ból powiedział Łazarzowi, że widziałem w dolinie cuchnący powódź i śmierdzący po brzegi, w którym nieuczciwie znajdował się stół z ręcznikami, podczas gdy żarłoki były karmione ropuchami i innymi jadowitymi zwierzętami i musiał pić woda wspomnianej powodzi.

(45) Gardło jest bramą ciała człowieka, więc kiedy wrogowie zdobędą zamek, jeśli zdobędą bramę, będą mieli lekko cały zamek: Kiedy diabeł może zdobyć gardło człowieka przez obżarstwo, z łatwością będzie miał resztkę i wejdzie w ciało wraz z grzechami, ponieważ żarłoki zgadzają się ze wszystkimi wadami.

(46) I z tego powodu trzeba było mieć dobrą straż przy bramie, aby diabeł nie wchodził. Gdy bowiem ktoś trzyma konia za uzdę, może poprowadzić go tam, gdzie chce, tak więc diabeł żarłoczny człowiek, gdzie go wymienia.

(47) Sługa, który łatwo się odżywia, buntuje się często przeciwko swemu panu, brzuch wypełniony mięsem i napojem buntuje się wobec duszy, aby nie czynił dobrze.

(48) Przez wiele obżarstwo być martwy, które mogłyby żyli dłużej, a więc mają bin zabójstw o siebie, o nadmiarze zbyt dużo jedzenia i picia psuje organów i engendereth sicknessess tego, co często abridgeth i shorteneth życie.

(49) A ci, którzy dobrze odżywiają mięso, przygotowują mięso na robaki, a żarłok gotuje robaki.

(50) Człowiek uwielbieniowy wstydziłby się, że jest kucharzem wielkiego Pana, bardziej zawstydzonym, gdyby był kucharzem robaków.

(51) Ci, którzy żyją według pragnienia ciała, żyją według rządów świń, jedząc bez środków jak nierozsądne zwierzę.

(52) To jest wieprz, który był przeorem nad żarłokami, których zachowują swój porządek i rządzą , przez co są zmuszeni do trzymania ich w krużgankach, to jest w tawernie i ale-domach.

(53) I jak mądrzy jak świnia, ich Opat leży w zgniłym gnoju lub w cudownej kałuży, tak też oni zawsze leżą w śmierdzącej infekcji obżarstwa, aż zostaną upici i bez dowcipu.

(54) Siódmy ból powiedział Łazarza: Widziałem pole pełne głębokich studni wypełnionych ogniem i siarką, z którego wydobywał się gęsty i zaraźliwy dym, w którym wszystkie lubieżne osoby były nieustannie dręczone przez diabły.

(55) wszystkich siedmiu śmiertelnego grzechu, lubieżność pleaseth najbardziej do diabła, bo napełnia i psuje zarówno ciało jak i duszę razem, a przez rozpusty diabła winneth dwie dusze na raz, a wiele osób lubieżny będzie się wcześniej, i powiedzcie, aby nie mieli pełnego pragnienia i pożądania tego grzechu. Lubieżni mężczyźni i kobiety będą bardziej zdeformowani i brzydsi niż diabeł w nadmiarze tego grzechu. To głupi kupiec, który dokonuje targu na to, co dobrze zna, aby przez to stracił i ponownie żałuje za to, co targował.

(56) W podobny sposób mądry każdy lubieżny cierpi wielki ból i wydaje swoje dobra i zrozumienie, aby zaspokoić i spełnić swoje pożądliwości i rozkosze, a po pokucie go kosztem, a jednak najgorsze grozi mu niebezpieczeństwo swoją duszę, aż będzie skruszony i odprawi wystarczającą pokutę.

(57) Żyjący lubieżni mężczyźni i kobiety dręczeni są trzema piekielnymi bólami, takimi jak upał, smród i wyrzuty sumienia: albowiem są rozgrzani silnym pożądaniem seksualnym, śmierdzą nieczystością, bo taki grzech jest śmierdzący i plami ciało i duszę, gdzie wypełniają się wszystkie inne grzechy oprócz duszy.

(58) Nie są też pozbawieni wyrzutów sumienia za obrazę, jaką wyrządzili Bogu, rozpustnik jest otchłanią diabła, w której sprawia, że grzesznicy upadają, na co wielu pomaga diabłu, aby się w nie rzucić idą na skraj, wiedząc, że diabeł ich wrzuci; dobrze jest nie słuchać kobiet, lepiej nie patrzeć na nie, a znacznie lepiej nie dotykać ich.

(59) Do tego grzechu należą obrzydliwe słowa, pieśni złoczyńców, nieuczciwe dotykania, których nie brzydzą się nierządnicy, nierządnice, i takie, które często i wytrwają w tym samym.

(60) W ten sposób kończy się siedem grzechów głównych, każdy wymyślonych osobno , jak Łazarz widział w częściach piekielnych.

 

 

The Vision of Lazarus

​A ­Revelation of Lazarus­ (Visio Lazari) describing the torments of Hell is perhaps the latest of the apocryphal apocalypses. James says that he has seen it only in Old French. It occurs in the Calendrier des Bergers, is described by Nisard in his ­Histoire de la Litterature Populaire­, and is also to be found, illustrated by paintings of the early part of the 16th century, at the west end of the cathedral of Albi.
​Here Followeth the Pains of Hell Comminatories of Sin, to Punish the Sins as Lazarus Recounted After that He Was Risen, as He Had Seen in the Parts Infer­nal, as it Appeareth by These Figures Ensuing One After Another

(1) Our Savior and redeemer Jesus Christ, a little before his blessed passion, being in Bethany, entered into the house of a man named Simon, for to take his corporal refection:

(2) And as he was sitting at the table with his apostles and disciples, there being Lazarus brother to Mary Magdalene and Martha, the which our Lord had raised from death to life;

(3) The which thing Simon doubted, and prayed our Lord for to command Lazarus to shew before the assistants what he had seen in the other world: and our Lord gave him leave to speak.

(4) And then the said Lazarus recounted how that he had seen in the parts infernal of hell, many great and intolerable pains, whereas sinful men and women were pained. First of pride, and consequently of all the seven deadly sins, each pain by himself.

(6) First said Lazarus, I have seen in hell wheels right high, set on an hill, the which was to look on in manner of mils, incessantly turning about by great impetuosity, roaring and whirling as it were thunder.

(7) And the wheels were fixed full of hooks and cramps of iron and steel, and on them were hanged and turned the proud men and women for their pride, with their prince, captain, and master, Lucifer.

(8) Pride among all other sins, is a king, a captain, and master: and as a king hath a great company of people, in the same manner hath pride a great company of vices.

(9) And as a king keepeth that which is his, in like wise doth pride keep the proud folk that be in his jurisdiction. Great sign of reprobation it is to persevere long in pride. Pride then is a sin that displeaseth God above all other sins, as much as humility pleaseth him among virtues.

(10) And there is no sin that maketh a man more equal to the devil than pride doth. For the proud man will not be as other men, but he must be as the Pharisee with the devil.

(11) And for that the proud man will enhance himself above other men; the devil doth with him as the crow having a hard nut in her bill, the which she may not crack, she beareth it up a hie in the air, and then letteth it fall upon a stone whereon it breaketh, and then she des­cendeth and eateth it. In like wise the devil raiseth the proud man and woman for to let them fall in the hard pains of hell.

(12) As much difference is between pride and humility, as the chaff and the corn, for the chaff is light and mounteth high, and the wind carrieth it about, and so is lost, and the corn which is heavy abideth low on the ground, and is gathered up and put in garners of the farmer, and is kept for the common profit, and the chaff is burnt, lost, and devoured of beasts.

(13) And in this wise are the proud people raised and enhanced through the enticement of the fiend of hell, and then fall down by the moist rain of death, which maketh them heavy, and causeth them to tumble by the strength of their proud blasts into the furnace everlasting, and there to be burnt and devoured with the horrible beasts of hell.

(14) Secondly, said Lazarus, I have seen in hell a flood frozen as ice, wherein the envious men and women were plunged unto the navel, and then suddenly came over them a right cold and a great wind, that grieved, and pained them right sore, and when they would invite and eschew the wonderful blasts of the wind, they plunged into the water with great shouts and cries lamentable to hear.

(15) Envy is dolor and sorrow of the heart at the felicity and prosperity of other, the which sin is sovereignly cursed, for that is it contrary to charity, that is sovereign head of all virtues, whereby it is great sign of reprobation, for by it the fiends know them that shall be damned, as charity is sign of salvation, and whereby God knoweth who shall be saved.

(16) Envious people be fellows unto the devil. For if so be that an envious man do win, then he is very glad, and if he lose, he is evil angry with them.

(17) Envious men be so infect and corrupt, that good odors to them stinketh, and sweet things unto them seem sour, in like wise is the good name and prosperity of other, but stinking things, and sour to them be sweet, the which be vices, reproaches, adversities and evil fortunes, that they know or hear said of other.

(18) The envious folk seek their wealth in the adversity of other, as when of the harm of other, they seek the good in rejoicing them, but with this they be not yet satisfied, but of a new they be tormented, for they have not such joy without displeasure and affliction of the heart, whereby they be tormented, for he that seeketh his wealth in the adversity of another, is like to him that seeketh the fire in the bottom of a water, or looketh for wool on an urchins back, the which things be but follies and deceptions. Envy is but the goods and felicities of this world, for the cursed sin of envy may not ascend into Heaven.

(19) It is a sin difficult to heal, for it ta­keth root and is fixed in the heart secretly, wherefore it is hard and impossible to be done away by medicine, wherefore with great pains is any made whole that is infected with it.

(20) The envious men’s tongues be likened unto a three-edged sword, that hurteth and cutteth three manner of ways, The first, he hurteth and woundeth his own soul.

(21) The second, him that he telleth his tale unto, and thirdly, he slayeth him by whom he telleth his cursed tale.

(22) Thus endeth envy, and followeth the history of wrath.

(23) Thirdly said Lazarus, I have seen in hell, a great cave black and obscure, full of tables like butcher’s stalls or great butchery, whereas ireful men and women were pierced through with trenching knives, and sharp swords, and with long spears pierced their bodies, wherewith the most horrible and fearful butchers of hell hewed, and sliced them with their swords and knives, without pity without ceasing.

(24) As peace maketh the Conscience of a man to be the dwelling-place of God, so cursed wrath maketh it the habitation of the devil. Wrath efisceth and leeseth the eye of reason, for in a wrathful man reason is banished: there is nothing keepeth so much the image of God in man, as sweetness, peace, and love, for Almighty God will be there where peace and concord is, but wrath chaseth them from man, so that our Lord may have no abiding; the wrathful man is like to a demoniac, the which hath the devil within him, causing him to torment and strive with himself, foaming at the mouth, and gnashing with his teeth, for the intolerable pain the enemy doth unto him.

(25) In likewise the wrathful man is tormented by wrath, and doth oftentimes worse than the demoniac, for without patience they beat the one with the other, saying injuries, reproaches, villainies and give themselves to the devil body and soul, and say and do many unlawful and shameful things.

(26) By wrath sometime the devil getteth an whole generation or all a country. When wrath is set, then cometh noise, and then vengeance, that destroyeth and looseth all; the which happeneth sometime through one wrathful man, as an ireful does the which moveth and putteth strife among other.

(27) The fisher troubleth the water that the fish may not see his net, to the end that they may go therein and be taken: In like sort the devil troubleth a man by wrath, to the end that he know not the harm that he committed by his wrathful heart and courage.

(28) Fourthly said Lazarus, I have seen in hell an horrible hall dark and black wherein was a great multitude of serpents big and small, whereas slothful men and women were tormented with bitings and stingings of venomous worms, the which pierced them through in divers parts of their bodies wounding them to the heart with unextinguishable pain.

(29) Sloth is sadness of spiritual goods, that should be ordained to God, wherefore they love to serve God as they ought to do with heart and mouth, and by good operation, who that will love God, ought to know him to be the redeemer and Savior of all goodness that we have had and received every day, acknowledging ourselves sinners.

(30) Great folly it is when by sloth in the time of this brief life we gather not goods for the life eternal. But in these days many be slothful to do well, and diligent to do evil, so that if they were diligent to do well as they be to do evil, they were right happy:

(31) Also sloth is the beginner of sin, and a great enemy to God, for he letteth men and women to serve God, and to know their maker and redeemer, and sender of all goodness that they have here, they be great fools, that be so slothful here in this little time of this short life, that will gather no goods to bring the soul to everlasting life:

(32) But now a days people be slothful in doing of good, and full diligent to evil, and if they were as diligent to do good as evil, they were full of grace. Now he that will think as after his death is not wise for then he shall have but the good deeds that he hath done in his life before then shall he sorrow and plain of the time that he hath lost by sloth, and shall sorrow that he did no good deeds when he had time and space here in this world.

(33) Here endeth sloth, and followeth the history of covetousness.

(34) Fifthly said Lazarus, I have seen in the infernal parts a great number of wide cauldrons, and kettles, full of boiling lead and oil, with other hot metals molten, in the which were plunged and dipped the covetous men and women, for to fulfill and replenish them of their unsatisfied covetousness.

(35) Covetousness is a great sin, and wicked in the sight of God. For the covetous man imagineth more to get a penny, than the love of God, and had rather lose God than one half penny: for oftentimes for a little thing he lieth and foresweareth himself, and sinneth deadly.

(36) The faith, hope, and charity that should be in God, the covetous man putteth in his riches. First faith, for he believeth to have such things the which be necessary for him, sooner for his goods, than by the gift of God, as if that God might not help him, or as if that God had no solicitude of his servants.

(37) Also the covetous man hath hope to have the more joy and consolations by his riches than God may give them.

(38) And also the covetous man set­teth all his heart on his goods, and not on God, and thus the covetous man and woman have their charity in their rich chests, coffers and bags.

(39) The covetous man hath his heart more on his goods than on God: there as is the heart, there is their love, and love is charity, and so covetous men have their hearts on their goods.

(40) The Covetous man sinneth gathering his goods, and in using it evil, and in loving it overmuch, and sometimes better than he doth God; the covetous man is taken in the net of the devil, by the which he looseth everlasting life for small temporal goods; as the bird doth go into the pitfall for a worm, and loseth his life: and as the mouse is taken in a fall or trap, and loseth his life for a little bacon.

(41) The covetous men and women be like curs or dogs, the which do keep cartion, and when their bellies be full they lie down by it and keep away the birds that they may not eat, but dieth for hunger for fault that the curs have too much.

(42) In like wise the covetous men with-hold the goods that poor men may get none, and letteth them dye for hunger and holdeth them in their subjection, and the devil holdeth the rich men in his subjection that doth the poor men wrong.

(43) Thus endeth the pain for the covetous men.

(44) The sixth pain said Lazarus that I have seen in a vale a flood foul and stinking at the brim, in which was a table with towels right dishonestly, whereas gluttons be fed with toads and other venomous beasts, and had to drink of the water of the said flood.

(45) The throat is the gate of the body of man, so when enemies will take the castle, if they may win the gate they will lightly have all the castle: So when the devil may win the throat of a man by gluttony, easily he will have the remnant, and enter into the body accompanied of sins, for the gluttons consent unto all vices.

(46) And for this cause it were necessary to have a good guard at the gate, that the devil enter not. For when one holdeth a horse by the bridle, he may lead him where he will, so doth the devil the gluttonous man where him list.

(47) The servant that is over easily nourished rebelleth oft against his master, the belly over filled with meat and drink is rebel to the soul, so that it will do no good operations.

(48) By gluttony many be dead which might have lived longer, and so they have bin homicides of themselves, for excess of too much eating and drinking corrupteth the bodies and engendereth sicknessess, the which often abridgeth and shorteneth the lives.

(49) And they that nourish well the flesh, prepare meats for worms, and so the glutton is cook of worms.

(50) A man of worship would be ashamed for to be a cook of a great Lord, more ashamed should he be, to be a cook for worms.

(51) They that live after the desire of the flesh, live after the rule of the Swine, in eating without measure like an unreasonable beast.

(52) This is the hog as it were an Abbot over gluttonous people, of whom they hold their order and regule, whereby they be constrained to keep them in their cloister, that is, in the tavern, and ale-houses.

(53) And like wise as the hog their Abbot lieth in a rotten dunghill or in the miry puddle, so do they always lie in the stinking infection of gluttony, till they be drunken and without wit.

(54) The seventh pain said Lazarus, I have seen a field full of deep wells replenished with fire and sulfur, where-out issued smoke thick and contagious, wherein all lecherous persons were tormented incessantly with devils.

(55) Of all the seven deadly sin, lechery pleaseth most unto the devil, for it filleth and corrupteth both the body and the soul together, and by lechery the devil winneth two souls at once, and many lecherous persons will advance themselves, and say, that they may not have their full desire and lust of that sin. Lecherous men and women be more deformed and ugly than the devil in the superabundance of that sin. He is a foolish merchant that makes a bargain of the which he knoweth right well that he shall lose thereby, and repent him of his bargain again.

(56) In like manner of wise, each lecherous man hath great pain, and spendeth his goods and his understanding to fulfill and accomplish his lusts and delights, and after repenteth him of his expense, and yet the worst is he is in danger of his soul till he be repentant, and do sufficient penance.

(57) The lecherous men and women living be tormented with three infernal pains, as heat, stink, and remorse of their conscience: For they be hot by strong sexual desire, they be stinking by their uncleanness, for such sin is all stinking and staineth the body and soul, where all other sins fill but the soul.

(58) Also they be not without remorse of conscience for the offence they have done to God, lechery is the pit of the devil, wherein he maketh sinners to fall, to the which many helpeth the devil to cast themselves in it, when willingly they go to the brink, knowing that the devil will cast them in; good it is not to hearken to women, better it is, not to behold them, and much better it is not to touch them.

(59) To this sin belongeth foul words, villain songs, dishonest touchings, the which abhorreth not bawds, harlots, whores, and such as frequenteth and persevereth in the same.

(60) Thus endeth the seven deadly sins, figured each by himself, like as Lazarus had seen in the parts infernal.

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.