Dionizy Areopagita – Niebiańska Hierarchia

 

Niebiańska/Niebieska Hierarchia
Dionizy Areopagita: 
przetłumaczone z greckiego
z komentarzami
przez redakcję
Sanktuarium MĄDROŚCI

ZAWARTOŚĆ

ROZDZIAŁ STRONA
Wprowadzenie 1
JA. Dla mojego kolegi-prezbitera Tymoteusza. Dionizjusz prezbiter. To, że każda Boska Oświecenie, idąc z miłością na różne sposoby do przedmiotów jej myśli, pozostaje jednym. Ani to wszystko: jednoczy również rzeczy oświetlone 5
II. Te Boskie i Niebieskie sprawy są odpowiednio ujawnione, nawet za pomocą niepodobnych symboli 7
III. Czym jest Hierarchia i jaki jest pożytek z Hierarchii? 13
IV. Znaczenie nazwy „Anioły” 16
V. Dlaczego wszystkie Niebiańskie Istoty są nazywane Aniołami. 20
VI. Który jest pierwszym Zakonem Niebiańskich Istot, który jest środkiem, a który ostatnim? 21
VII. Z Serafinów, Cherubinów i Tronów oraz ich pierwszej Hierarchii 22
VIII. Dominacji, Cnót i Mocy oraz ich środkowej Hierarchii. 27
IX. Z Księstw, Archaniołów i Aniołów oraz ich ostatniej Hierarchii 30
X. Podsumowanie i podsumowanie Anielskich hierarchii 34
XI. Dlaczego wszystkie Niebiańskie Hierarchie są nazywane Niebiańskimi Mocami 36
XII. Dlaczego Hierarchowie wśród ludzi nazywani są Aniołami 37
XIII. Powód, dla którego mówi się, że prorok Izajasz został oczyszczony przez Serafinów 39
XIV. Co oznacza tradycyjna liczba Aniołów 44
XV. Jakie jest znaczenie formalnych pozorów mocy anielskich? 45

 

 

 

 

 

 


[1]

Niebiańska HIERARCHIA

WPROWADZENIE

Uwagi:
Niebiańska Hierarchia Dionizego Areopagity opiera się na fragmentach ze Starego i Nowego Testamentu, ale podobnie jak inne pisma tego wielkiego mistyka, zawiera ona podstawowe zasady neoplatońskich nauk.
W tej pracy Dionizjusz ujawnia sposób, w jaki dzięki służbie Hostii Anielskich Boskie Życie Opatrzności jest przekazywane z Jego ostatecznego Źródła do wszystkich rzeczy, nawet do najdalszych granic transcendencji, zgodnie z boskim planem, który jest doskonałym i harmonijną jedność, zgodnie z którą wszystkie istoty i rzeczy, od najskrytszych do najbardziej zewnętrznych, uczestniczą w Strumieniu Opatrznościowym w miarę ich możliwości.
„Każda konkretna rzecz – powiada Proklos -” nawet najdrobniejsze, jak i uniwersalne, zależy na zawsze od dobroczynnej Opatrzności Boskości „. A Plotyn pisze: „Od pierwszej do ostatniej Opatrzności zstępuje z wysoka, przekazując jej dary, nie zgodnie z liczbowym prawem równości, ale przez wszechmądrą wiedzę naukową zmieniającą swoje działania zgodnie z potrzebami i warunkami uczestników”.
Inteligencje Niebiańskie są utworzone w trzech triadach, tworzących Dziewięć Rozkazów, których imiona reprezentują Boskie Atrybuty, które manifestują wszystkim poniżej.
Mają także wewnętrzną relację z każdą ludzką duszą, ponieważ poprzez ich posługi, aspirująca dusza wyzwala się z materialnej niewoli, otrzymuje wiedzę o swoim własnym celu i jest w stanie żyć swoim prawdziwym życiem i ostatecznie osiągnąć pełnię swojej Boskiej Podobieństwa .Pierwsza triada, Serafin, Cherubin i Tron, są najbliżej Boga, „mieszkającego zawsze w przedsionku Boskości”.
Od Serafinów, „Płonących” lub „Ognistych”, przepływa strumień supercelistycznej łaski. Jak ogień oni spożywać wszystko, co oddziela człowieka od Boga, umożliwiając mu wzrośnie do najwyższego spełnienia swego losu poprzez doskonałość i unifikacji [2] wszystkich działań duszy, a jego jedności z Bogiem. Nazwa Cherubim oznacza „Pełnię wiedzy”. Za ich pośrednictwem Energia Opatrzności rozprzestrzenia się jako transcendentalne Światło, które doskonale oświeca duszę, jednocząc ją z Boską Mądrością i udzielając pełnego i klarownego zrozumienia Boskiego Immanencji we wszystkich rzeczach.Trony, „Boskie Miejsca”, ukazują oczyszczającą moc Opatrzności, która w pełni przenika świadomość. Dzięki nim dusza zostaje podniesiona do Boskości i staje się ugruntowana w niezłomności Bożej służby.
Druga triada, Dominiki, Cnoty i Moce, otrzymują środkowe miejsce wskazujące na uporządkowane zarządzanie Opatrznością. Dzięki nim dusza zostaje uwolniona od wszystkiego, co jest poniżej i zasymilowane z tym, co jest na górze.Dominiki nadają porządek i sprawiedliwość, dzięki którym zdobywa się prawdziwą wolność. Cnoty są obdarzonymi łaską i męstwem. Mocarstwa lub władze udzielają opatrznościowej pomocy, która z nieodpartą mocą pokonuje i przekieruje siły, które popychają ludzki umysł do spraw ziemskich.
Do trzeciej triady dyrektorów, archaniołów i aniołów należy ostateczne wykonanie dzieła Opatrzności.Księstwa lub książęta wykazują Boską Wysokość i prawdziwą służbę. Dzięki nim dusza może odwrócić się od przywiązania do doczesnych dążeń do służby Boskiej i ostatecznie zostać współpracownikiem ze Swymi ministrami. Archaniołowie odciskają na wszystkich rzeczach Boską Pieczęć, w której wszechświat jest spisanym Słowem Bożym; nadają duszy światło duchowe, dzięki któremu mogą nauczyć się czytać tę boską księgę, a także dobrze znać i wykorzystywać własne zdolności. Aniołowie służą wszystkim ludziom i rzeczom Natury, oczyszczając je i podnosząc na duchu.
Opływające Życie Opatrzności ma potrójną operację: jest perfekcyjne, oświecające i oczyszczające. Cechy te charakteryzują działalność każdej triady, chociaż praca najwyższych jest uważana za zasadniczo udoskonaloną, z tego, że środek jest bardziej zdecydowanie iluminacyjny, a najniżej oczyszczający z triady.Tak więc, podczas gdy Niebiańskie Hierarchie są przekaźnikami Życia Powierniczego dla wszystkich pod nimi, stanowią one dla aspirującej duszy, która łączy się z nimi duchową drabiną wznoszenia z ziemi do nieba, która jest postrzegana jako odpowiadająca potrójnej Drodze przemierzanej przez wszystkie wielkie mistycy – Aktywne Życie[3] poprzez Drogę Oczyszczenia, dzięki któremu ludzie mogą stać się prawdziwymi sługami Boga; wewnętrzne życie, droga iluminacji i prawdziwe synostwo z Bogiem; i życie kontemplacyjne, które jest Jednoczącą Drogą, dzięki której ludzie mogą osiągnąć prawdziwą przyjaźń z Bogiem.

Droga Oczyszczająca prowadzi do Niezmiennego DOBRA; poprzez Oświeconą Drogę objawia się Święta Wysokość PRAWDY; aw związku Perfective Way osiąga się Najwyższe PIĘKNO.

[4]

Przywołuje On wszystkie zastępy Niebios i wszystkich Świętych na górze – Serafim, Cherubinów, Ophanim, wszystkie Duchy Mocy, Błogosławieni i wszystkie Duchy Księstw, Aniołów i Moce na ziemi i nad wodą: jednym głosem błogosławią, chwalą i wywyższają Pana, w mocy wiary, w mocy mądrości, w mocy cierpliwości iw cnocie miłosierdzia, w cnocie sprawiedliwości, i w mocy pokoju, w mocy dobra, i będą śpiewać jednym głosem: „Błogosławiony jest, niech Święte Imię Pana Zastępów będzie błogosławione na wieki”.

KSIĘGA ENOCH.


[5]

ROZDZIAŁ I

NA TIMOTHĘ Z MYŚLĄ O TYM ŻOŁNIERZU. DIONYSIUS THE PRESBYTER

To, że każda Boska Oświecenie, idąc z miłością na różne sposoby do przedmiotów jej myśli, pozostaje jednym. Ani to wszystko: jednoczy również rzeczy oświetlone.

„Każdy dobry dar i każdy doskonały dar jest z góry i pochodzi od Ojca Światła”.

Co więcej, każda boska procesja blasku od Ojca, nieustannie i szczodrze płynąca do nas, napełnia nas na nowo, jak gdyby z jednoczącą mocą, przez przywołanie nas do rzeczy na górze i prowadzi nas ponownie do jedności Ojca Pasterza i do Boski JEDEN. Albowiem od Niego i do Niego wszystko pochodzi, jak mówi święte Słowo.

Gdyż to Światło nigdy nie może być pozbawione swojej własnej wewnętrznej jedności, i chociaż w dobroci, jak przystoi, staje się ono różnorodnością i przejawia się w manifestacji dla wznoszenia i zjednoczenia tych stworzeń, które są zarządzane przez Jego Opatrzność, a jednak trwa wiecznie wewnątrz. Sama w niezmiennej identyczności, mocno osadzona we własnej jedności i wznosi się do Siebie, zgodnie z ich możliwościami, którzy zwracają się do Niego, jak się spotyka, jednocząc ich zgodnie ze Swoją własną jednością. Przez ten pierwszy Boski Promień możemy być oświeceni tylko w takim stopniu, w jakim to jest mocno ustanowiony we własnej jedności i wznosi się do Siebie, zgodnie z ich możliwościami, tymi, którzy zwracają się do Niego, jak się spotyka, jednocząc ich zgodnie ze Swą własną jednością. Przez ten pierwszy Boski Promień możemy być oświeceni tylko w takim stopniu, w jakim to jest mocno ustanowiony we własnej jedności i wznosi się do Siebie, zgodnie z ich możliwościami, tymi, którzy zwracają się do Niego, jak się spotyka, jednocząc ich zgodnie ze Swą własną jednością. Przez ten pierwszy Boski Promień możemy być oświeceni tylko w takim stopniu, w jakim to jest [6] jest ukryty przez różne święte zasłony dla naszego podniesienia i odpowiednio przystosowany do naszej natury przez Opatrzność Ojca.
Dlatego ta pierwsza instytucja świętych obrzędów, uznając ją za godną nadmiarowej kopii Niebiańskich Hierarchii, dała nam naszą najświętszą hierarchię i opisała tę duchową hierarchię w kategoriach materialnych i w różnych formach form tak, abyśmy byli prowadzeni, każdy stosownie do jego możliwości, od najświętszych obrazów do bezkształtnych, unifikacyjnych, wzniosłych zasad i asymilacji. Ponieważ umysł nie może być w żaden sposób skierowany do duchowej prezentacji i kontemplacji Niebiańskich Hierarchii, chyba że użyje on odpowiedniego przewodnika, uznając te piękności, które są obrazami ukrytego piękna, słodkiego kadzidła symbolem duchowości. dyspensacje, a ziemskie światła są postacią niematerialnego oświecenia. Podobnie szczegóły świętego nauczania odpowiadają świętowaniu kontemplacji w duszy, podczas gdy szeregi porządku na ziemi odzwierciedlają Boską zgodę i dyspozycję Niebiańskich Zakonów. Przyjmowanie Najświętszej Eucharystii symbolizuje nasz udział Jezusa;a wszystko inne dostarczone w sposób ponadplanowy do Niebiańskich Natury jest nam dane symbolicznie.
A zatem, aby dalej osiągnąć właściwą miarę przebóstwienia, kochające Źródło wszystkich tajemnic, ukazując nam Niebiańskie Hierarchie i konsekrując naszą hierarchię jako współbraci, zgodnie z naszą mocą, na podobieństwo ich Boskiej posługi , przedstawił te supercelestialne inteligencje w obrazach materialnych w natchnionych pismach świętego Słowa, abyśmy mogli przejść przez rozsądne do zrozumiałych i od świętych symboli do Pierwotnego Źródła Niebiańskich Hierarchii.
[7]

ROZDZIAŁ II

Te Boskie i Niebieskie sprawy są odpowiednio ujawnione, nawet za pomocą niepodobnych symboli.

Uważam więc, że przede wszystkim musimy wyjaśnić naszą koncepcję celu każdej Hierarchii i dobra, jaką każdy z nich nadaje swoim wyznawcom; po drugie musimy świętować Niebiańskie Hierarchie, tak jak zostały one objawione w Piśmie Świętym; i wreszcie musimy powiedzieć, pod jakimi świętymi postaciami opisy w świętych pismach przedstawiają te Niebiańskie Zakony i do jakiej czystości powinniśmy kierować się przez te formy, abyśmy, podobnie jak wielu, nie zważali przypuszczalnie, że te Niebiańskie i Boskie Inteligencje są istotami o wielu nogach lub o wielu twarzach, lub uformowanymi z brutalnością wołów lub dzikością lwów, zakrzywionymi dziobami orłów lub piór ptaków, lub wyobrażają sobie, że są one ognistymi kołami nad niebiosa lub materialne trony, na których może się opierać Najwyższe Bóstwo,Teologia, w swoich świętych wypowiedziach na temat bezforemnych Inteligencji, rzeczywiście używa poetyckiego symbolizmu, mając na względzie naszą inteligencję, jak już powiedziano, i zapewniając środki do jej dopasowania i naturalne, tworząc ramy Pisma Świętego w sposób zaprojektowany dla naszego podniesienie.

Ale ktoś może uważać Boskie Zakony za czyste i niewysłowione w ich własnej naturze i poza naszą wizją, i może uważać, że wyobrażenia Niebiańskich Inteligencji w Piśmie Świętym tak naprawdę ich nie reprezentują i jest jak prymitywna dramatyzacja o niebiańskich imionach: może on powiedzieć, że teologowie, przedstawiając całkowicie bezcielesną naturę pod postacią cielesną, powinni, o ile to możliwe, wykorzystywać pasujące i pokrewne obrazy i reprezentować je przez najbardziej wzniosłe, bezcielesne i duchowe substancje wśród nas samych. i nie powinni znieść niebiańskich i boskich zasad za pomocą [8] mnóstwo niskich i ziemskich form. Gdyż w większym stopniu przyczyniamy się do naszego wznoszenia, oddzielając niepoprawne obrazy od opisów Nadmaterialnych Natury, podczas gdy drugi bezbożnie zniewala Boskie Moce i doprowadza nasz umysł do błędu, kiedy rozpoczynamy życie nad takimi bezbożnymi kompozycjami. Możemy nawet myśleć, że regiony supercelestialne są wypełnione stadami lwów i koni, i odbijają się echem od ryczących pieśni uwielbienia i zawierają stada ptaków i innych stworzeń, i niższe formy materii, i wszelkie inne absurdalne, fałszywe pasjonujące i niepodobne formy, jakie Pismo Święte używa do opisywania ich podobieństw.
Niemniej jednak uważam, że badanie prawdy pokazuje najświętszą mądrość Pisma Świętego w reprezentacjach Niebiańskich Inteligencji, która czyni najdoskonalszy przepis w każdym przypadku, tak aby żadna z nich nie była zniewagą dla Boskich Mocy (jak mogą być nazywany), ani nie jesteśmy przywiązani bardziej namiętnie do ziemi przez podłość i zasadowość obrazów. Można bowiem powiedzieć, że powodem przypisywania kształtów do tego, co jest ponad formą, i kształtowania tego, co jest poza formą, jest nie tylko brak naszej intelektualnej mocy, która nie jest w stanie od razu wznieść się do duchowej kontemplacji i która potrzebuje być wspieranym przez naturalne i odpowiednie wsparcie i podniesienie, które daje nam dostrzegalne formy bezkształtnej i nadprzyrodzonej kontemplacji, ale także dlatego, że najlepiej pasuje do tego, że tajne doktryny, poprzez niewysłowione i święte zagadki, powinny zasłaniać i utrudniać dostęp do mnóstwa wysublimowanej i głębokiej prawdy nadprzyrodzonych Inteligencji. Bo jak mówi Pismo Święte, nie wszyscy są święci i nie wszyscy wiedzą.
Ponownie, jeśli ktokolwiek potępia te przedstawienia za nie na miejscu, sugerując, że haniebne jest tworzenie takich podstawowych obrazów Boskich i najświętszych zakonów, wystarczy odpowiedzieć, że Najświętsze Tajemnice są przedstawione w dwóch trybach: jeden, za pomocą podobne i święte przedstawienia przypominające ich naturę, a inne poprzez odmienne formy zaprojektowane z każdą możliwą niezgodnością i różnicą. Na przykład mistyczne tradycje oświecającego Słowa czasami celebrują Wzniosłą Błogosławieństwo Superessentialnego JEDEN jako Słowa, Mądrości i Esencji; głosząc Intelekt i Mądrość Boga zarówno w istocie, jako Źródło bytu, jak i jako prawdziwą [9] Przyczynę istnienia; i sprawiają, że jest to równoważne Światłości i nazywają to życiem.Teraz, chociaż takie święte formy są bardziej czcigodne i wydają się w pewnym sensie przewyższać materialną prezentację, to jednak nie udaje im się wyrazić prawdziwej Boskiej Podobieństwa, która prawdziwie przekracza wszelką istotę i życie, i której żadne światło nie może w pełni reprezentować; albowiem wszelkie inne słowo i mądrość jest nieporównywalnie niższa. Ale innym razem jest wychwalany w sposób ponadprzeciętny w tych samych pismach, gdzie nazywa się Niewidzialny, Nieskończony i Bezgraniczny, na takich warunkach, które nie wskazują na to, czym Jest, ale na to, że to nie jest, ponieważ w moim przekonaniu bardziej zgodnie ze Swoją naturą, ponieważ, jak sugerowały Tajemnice i tradycja kapłańska, mamy rację mówiąc, że nie jest to na podobieństwo żadnej stworzonej rzeczy, i nie możemy pojąć Jej nadświadomej, niewidzialnej i niewysłowionej Nieskończoności. Jeśli zatem
W związku z tym ten sposób opisu w świętych pismach honoruje, zamiast zhańbić święte i niebiańskie zakony, ujawniając je w przeciwieństwie do obrazów, objawiając się przez ich niebiańską doskonałość, daleko poza wszelkie przyziemne rzeczy. Nie sądzę też, aby jakikolwiek rozsądny człowiek zaprzeczył, że niezgodne postacie podnoszą umysł bardziej niż harmonijnie, gdyż w domaganiu się szlachetniejszych obrazów, jest prawdopodobne, że wpadniemy w błąd zakładając, że Niebiańskie Inteligencje są czymś w rodzaju złote istoty, albo lśniące ludzie błyskające jak błyskawica, uczciwe, by je zobaczyć, albo ubrane w lśniące stroje, promieniejące nieszkodliwym ogniem, albo z innymi podobnymi formami, które są przypisane przez teologię do Niebiańskich Inteligencji. Ale żeby to nie spotkało tych, których umysł nie wyobrażał sobie niczego ponad cuda widzialnej piękności, mądrość czcigodnych teologów, która ma moc prowadzić nas na wyżyny, czcigodnie schodzi do poziomu nieharmonijnych niesympatii, nie pozwalając naszej irracjonalnej naturze pozostać przywiązanym do tych nieprzyzwoitych obrazów, ale wzbudzając zwrócenie się w górę części duszy i stymulowanie go poprzez brzydotę obrazów; ponieważ nie wydaje się to ani właściwe, ani prawdziwe, nawet tym, którzy trzymają się ziemskich rzeczy, że takie niskie formy mogą przypominać te supercelestialne i boskie kontemplacje. Co więcej, należy pamiętać, że nie i stymulowanie go poprzez brzydotę obrazów; ponieważ nie wydaje się to ani właściwe, ani prawdziwe, nawet tym, którzy trzymają się ziemskich rzeczy, że takie niskie formy mogą przypominać te supercelestialne i boskie kontemplacje. Co więcej, należy pamiętać, że nie i stymulowanie go poprzez brzydotę obrazów; ponieważ nie wydaje się to ani właściwe, ani prawdziwe, nawet tym, którzy trzymają się ziemskich rzeczy, że takie niskie formy mogą przypominać te supercelestialne i boskie kontemplacje. Co więcej, należy pamiętać, że nie [10] jedna istniejąca rzecz jest całkowicie pozbawiona uczestnictwa w Pięknym, ponieważ, jak mówi prawdziwe Słowo, wszystko jest bardzo piękne.Święte kontemplacje mogą zatem pochodzić ze wszystkich rzeczy, a wyżej wymienione nieprzyzwoite podobieństwa mogą być tworzone z rzeczy materialnych, aby symbolizować to, co jest zrozumiałe i intelektualne, ponieważ intelektualista ma w inny sposób to, co zostało przypisane inaczej do tego, co dostrzegalne. Na przykład pasja irracjonalnych stworzeń wynika z impulsu apetytu, a ich pasja jest pełna wszelkiej irracjonalności; inaczej jest z istotami intelektualnymi, w których energia pasji musi być uważana za oznaczającą ich męski rozum i niezachwianą niezłomność, ustanowioną w niezmiennych, niebiańskich miejscach. W ten sam sposób, przez pragnienie w irracjonalnych stworzeniach rozumiemy instynktowną wrodzoną skłonność do doczesnych materialnych rzeczy lub niekontrolowane wrodzone apetyty zmiennych stworzeń,

Kiedy jednak, używając odmiennych obrazów, mówimy o pożądaniu w związku z Intelektualnymi Istotami, musimy przez to rozumieć boską miłość niematerialności, ponad rozumem i umysłem oraz trwałą i niewzruszoną, nadprzyrodzoną tęsknotę do czystej i beznamiętnej kontemplacji, i prawdziwą, sempinalernalną. , zrozumiały udział w najbardziej wysublimowanym i najczystszym Świetle, w wiecznym i najdoskonalszym Pięknie. I nietrzymanie moczu musimy zrozumieć jako to, co jest intensywne i niezachwiane i nie do odparcia z powodu jego czystej i niezłomnej miłości Boskiej Piękności, oraz nieugiętego popędu w kierunku Tego, który najbardziej prawdziwie jest pożądany.

W przypadku rzeczy irracjonalnych lub niewrażliwych, takich jak brutusy wśród żywych stworzeń lub obiektów nieożywionych, słusznie mówimy, że są one pozbawione rozumu lub percepcji zmysłowej. Ale odpowiednio głosimy suwerenność, jako Istoty Supermundowe, niematerialnego i intelektualnego, Natury ponad nasze dyskursywne i cielesne rozumowanie i percepcje zmysłowe, które są odległe od Boskich Inteligencji.

Jest zatem zgodne z prawem przedstawianie Niebiańskich Istot w formach zaczerpniętych z nawet najniższych z materialnych rzeczy, które nie są niezgodne, ponieważ one również pochodziły z tego, co naprawdę piękne, przez całą swoją konstytucję cielesną mają pewne ślady Intelektualnej Piękności, i dzięki nim możemy doprowadzić do niematerialnych archetypów; Podejmowane są podobieństwa, jak [11] , odmiennie, i te same rzeczy są definiowane, nie w ten sam sposób, ale harmonijnie i stosownie, zarówno w przypadku natury intelektualnej, jak i rozsądnej.

Przekonamy się, że teologowie mistycznie posługują się symbolicznymi wyjaśnieniami nie tylko w przypadku Niebiańskich Zakonów, ale nawet w celu przedstawienia samych Zasad deifikacji. Czasem też celebrują Bóstwo z wyniosłą symboliką jako Słońcem Sprawiedliwości, gdy Gwiazda Poranna wschodzi mistycznie w umyśle, lub jak Światło świeci bez zakłóceń i zrozumiale; a czasami używają obrazów rzeczy na ziemi, takich jak ogień płonący z nieszkodliwym płomieniem, lub woda dająca obfitość życia symbolicznie płynącego do brzucha i tryskającego wiecznie zalewanymi rzekami i strumieniami.

Najniższe obrazy są również używane, takie jak pachnące maści lub kamień węgielny, a nawet dają mu formy dzikich zwierząt i porównują je do lwa i pantery, lub nazywają to lampartem, lub wściekłym niedźwiedziem pozbawionym jego młody. Dodam jeszcze, że wydaje się najbardziej podstawowym i nieprzyzwoitym ze wszystkich, mianowicie, że niektórzy uznani teologowie reprezentowali go jako przyjmującego formę robaka. Tak więc wszyscy ci, którzy są mądrymi w sprawach boskich i są interpretatorami mistycznych objawień, odseparowują w czystości Święte Świętych od niewtajemniczonych i nieoczyszczonych, i wolą niewłaściwe symbole świętych rzeczy, aby Boskie rzeczy nie były łatwo dostępne dla niegodni, a ci, którzy gorliwie kontemplują boskie symbole, mieszkają w samych formach jako ostateczna prawda.

Dlatego nie ma żadnego absurdu w przedstawianiu Niebiańskich Natury, z wymienionych powodów, przez niezgodne i różnorodne symbole: być może sami moglibyśmy nie zacząć poszukiwać Tajemnic, które prowadzą nas na Wzgórza poprzez staranne badania świętego Słowa, gdyby nie zaskoczyła nas brzydota obrazów Aniołów, nie cierpiąc naszego umysłu, by rozprawiać się z niezgodnymi postaciami, ale pobudzając je do pozostawiania za sobą wszelkich materialnych przywiązań i trenowania ich za pomocą tego, co jest oczywiste, aby dążyć do pobożności do supermundan wzlot.

Niech te rzeczy wystarczą, dotykając cielesnych i nieharmonijnych form używanych do opisu Aniołów w świętych Pismach. Musimy przystąpić do definicji naszej koncepcji [12] samej Hierarchii i błogosławieństw, z których korzystają ci, którzy w niej uczestniczą. Ale niech nasz lider w dyskursie będzie moim Chrystusem (jeśli w ten sposób ośmielę się go nazwać), który inspiruje wszystkie hierarchiczne objawienia. I ty, mój synu, słuchaj, zgodnie z prawem naszej tradycji hierarchicznej, z szacunkiem do tego, co z czcią wystawiane, przechodząc przez instrukcje inspirowane objawieniami; i, zachowując w głębi duszy święte Misteria, zachowaj ich w jedności od nieczystego tłumu, gdyż, jak Pismo Święte deklaruje, nie jest właściwym, aby rzucić przed świnią tę czystą i upiększającą i przejrzystą chwałę zrozumiałych pereł.

[13]

ROZDZIAŁ III

Czym jest Hierarchia i jaki jest pożytek z Hierarchii?

Hierarchia jest, moim zdaniem, świętym porządkiem, wiedzą i działaniem, które na tyle, na ile jest to możliwe, bierze udział w Boskim Podobieństwie i jest podnoszone do iluminacji danych od Boga i odpowiednio do naśladowania Boga.

Teraz Piękno Boga, będąc unifikacją, dobrem i źródłem wszelkiej doskonałości, jest całkowicie wolne od odmienności i obdarza każdego z nich swoim Światłem według jego zasługi; 1 i w najbardziej boskich Tajemnicach udoskonala je zgodnie z niezmiennym kształtowaniem tych, którzy są doskonali harmonijnie do Siebie. 1. „Niezbędne jest jednak, aby wszystko się przeszło na coś innego; albo Dobro nie będzie dobre, ani intelekt nie będzie rozumem, ani dusza nie będzie duszą; chyba, że ​​po tym, który żyje przede wszystkim, istnieje również ten, który ma życie wtórne, o ile istnieje, co jest przede wszystkim istotne. -Plotinus, Against the Gnostics.
Celem Hierarchii jest jak największa asymilacja i zjednoczenie z Bogiem oraz przyjęcie Go jako przywódcy w całej świętej mądrości, aby stać się podobnym do Niego, o ile jest to dozwolone, przez kontemplowanie uważnie Jego najbardziej Boskiej Piękności. Również kształtuje i udoskonala swoich uczestników świętego obrazu Boga niczym jasne i nieskazitelne lustra, które otrzymują Promień Najwyższego Bóstwa, który jest Źródłem Światła; a będąc mistycznie wypełnionym Darem Światła, wylewa je z powrotem w obfitości, zgodnie z Boskim Prawem, na tych, którzy znajdują się pod nim. Bo nie jest zgodne z prawem dla tych, którzy udzielają lub uczestniczą w świętych Tajemnicach, aby przekroczyć granice swoich świętych praw; nie mogą też od nich odejść, jeśli starają się ujrzeć, na tyle, na ile jest to dozwolone, tę Wspaniałą Splendor i przekształcić się w podobieństwo Boskich Inteligencji.
Dlatego ten, kto mówi o Hierarchii, zakłada pewien doskonały, święty Zakon na podobieństwo Pierwszej Boskiej Piękności, służący świętej tajemnicy własnych iluminacji w porządku i mądrości hierarchicznej [14] , będąc we właściwej mierze dostosowany do jego własnego Prawa. 2 2. „Łańcuch również rozciąga się od wysokiego, aż do ostatniego, wtórnej natury, zawsze wyrażającej moce natury przed nimi, postęp w istocie zmniejszający podobieństwo, ale wszystkie rzeczy w tym samym czasie, a nawet takie. jak najbardziej niejasno uczestniczą w istnieniu, niosąc podobieństwo do pierwszych przyczyn, współdziałając ze sobą i swoimi pierwotnymi przyczynami. ” -PROlus, Teologia Platona , Księga VI, rozdz. IV.
Dla każdego z tych, którzy są przydzieleni, miejsce w Boskim Porządku znajduje swoją doskonałość w wywyższeniu, stosownie do jego możliwości, ku Boskiemu Podobieństwu; a co jest jeszcze bardziej boskie, staje się, jak mówi Pismo Święte, współpracownikiem Boga i pokazuje Boską aktywność objawioną w miarę możliwości w sobie samym. Ponieważ święta konstytucja Hierarchii święci, że niektórzy są oczyszczeni, inni oczyszczają;niektórzy są oświeceni, inni oświeceni; niektórzy są doskonali, inni doskonali; w ten sposób boska imitacja będzie pasować do każdego.O ile Boska Błogość (mówiąc ludzkim terminem) jest wolna od wszelkiego odmienności i jest pełna Wiecznego Światła, doskonała, nie potrzebuje żadnej doskonałości, oczyszczająca, oświetlająca, doskonaląca, będąc raczej Samym świętym Oczyszczeniem, Oświeceniem i Doskonałością , ponad oczyszczenie, ponad światłem, w najwyższym stopniu doskonałe, Sam w sobie źródłem doskonałości i przyczyną każdej Hierarchii, On w doskonałości prowadzi całą świętość.
Dlatego uważam, że ci, którzy są oczyszczani, powinni być całkowicie udoskonaleni i wolni od wszelkiego skażenia niegodnego; ci, którzy są oświeceni, powinni być napełnieni Boskim Światłem, wznoszącym się do stanu kontemplacyjnego i mocy o najczystszych oczach umysłu; ci, którzy są inicjowani, trzymający się z dala od wszelkiej niedoskonałości, powinni stać się uczestnikami Boskiej Mądrości, którą rozważali. 3 3. „Wszystko, co się nawraca, ma być połączone z jego przyczyną i dąży do wspólnoty i współżycia z nią”. -Propozycja XXXII. Proclus, Elementy metafizyczne .

„Dusza powinna najpierw zbadać własną naturę, aby wiedzieć, czy ma zdolność kontemplacji duchowych rzeczy i czy rzeczywiście ma oko, by je zobaczyć i czy powinna rozpocząć poszukiwania.Jeśli duchowość jest obca, jaki jest pożytek z próbowania? Ale jeśli istnieje związek między nami a nami, obaj możemy i powinniśmy go znaleźć. -Plotinus, Ennead , VI 3.

Ponadto dobrze, że ci, którzy oczyszczają, powinni obdarzyć innych swoją obfitością czystości własną świętością; ci, którzy oświecają, jako posiadający więcej świetlistej inteligencji, należycie przyjmujący i ponownie rzucający światło, i radośnie [15] napełnieni świętą jasnością, powinni przekazywać swoje własne, przepełniające światło, osobom godnym tego; wreszcie, ci, którzy czynią doskonałość, będąc utalentowani w mistycznych partycypacjach, powinni doprowadzić do tego dopełnienia tych, których doskonali najświętsza inicjacja poznania świętych rzeczy, które rozważali.W ten sposób każdy porządek w hierarchicznej sukcesji kieruje się ku boskiej współpracy i objawia, poprzez Łaskę i Moc Boga, to, co jest naturalnie i nadprzyrodzone w Bóstwie, a które jest przez Niego skonsumowane ponadregionalnie, ale jest hierarchicznie przejawia się w naśladowaniu człowieka, na tyle, na ile jest to osiągalne, w kochających Boga Niebiańskich Inteligencjach.
[16]

ROZDZIAŁ IV

Znaczenie nazwy „Anioły”.

Ponieważ, moim zdaniem, natura hierarchii została odpowiednio zdefiniowana, musimy przystąpić do oddawania czci Anielskiej Hierarchii, uważnie przyglądając się ponadprzeciętnemu widzeniu świętego obrazu w Piśmie Świętym, abyśmy mogli być wyniesieni na najwyższych szczeblach hierarchii. stopnia do ich boskiej czystości poprzez tę mistyczną reprezentację i mogą wychwalać Pochodzenie wszelkiej wiedzy hierarchicznej z czcią godną rzeczy Bożych i z pobożnym dziękczynieniem.Przede wszystkim trzeba tę prawdę oznajmić, że bóstwo, które przez Swoją Dobroć ustanowiło niezbędny egzystencję wszystkich, wprowadziło wszystko w życie. Albowiem to właśnie natura tego Boga jest Najwyższą Przyczyną wszystkich, aby wezwać wszystkie rzeczy do uczestnictwa w sobie proporcjonalnie do możliwości i natury każdego z nich.

Dlatego wszystkie rzeczy mają udział w tej Opatrzności, która wypływa z ponad miarę Zasadniczego Źródła wszystkich; nie byliby bowiem, gdyby nie powstali poprzez uczestnictwo w Podstawowym Zasadach wszystkich rzeczy.

Wszystkie nieożywione rzeczy uczestniczą w Nim poprzez ich istnienie; ponieważ „być” wszystkich rzeczy jest Boskością ponad Byciem samym, prawdziwym Życiem. Żywe istoty uczestniczą w Jego życiodajnej Mocy ponad wszelkim życiem; racjonalne rzeczy uczestniczą w Jego perfekcyjnie i perfekcyjnie doskonałej Mądrości ponad wszelkim rozumem i intelektem.

Jest więc oczywiste, że te Natury, które są w pobliżu Bóstwa, uczestniczyły w Niej na wiele sposobów. Z tego powodu święte szeregi Niebiańskich Istot są obecne i uczestniczą w Boskim Prawie w stopniu znacznie przewyższającym wszystkie te rzeczy, które jedynie istnieją, i nierozumne istoty żywe i racjonalne istoty ludzkie; Aby formować się w sposób inteligentny naśladując Boga i patrząc w ponadprzeciętny sposób na Podobieństwo Najwyższego Bóstwa, i pragnąc stworzyć jego intelektualne pojawienie się, mają naturalnie większą komunię z Nim i bezustannie działają [ 17] wiecznie w górę stromych, na tyle, na ile jest to dozwolone, przez zapał ich niezachwianej boskiej miłości, i otrzymują Pierwotny Promienistość w czysty i niematerialny sposób, dostosowujący się do tego w życiu całkowicie intelektualnym.

Tacy są ci, którzy uczestniczą najpierw i na różne sposoby w Bóstwie, i objawiają najpierw i na wiele sposobów Boskie Tajemnice. Dlatego przede wszystkim zasługują oni na miano anioła, ponieważ najpierw otrzymują Boskie Światło, a poprzez nie przekazują nam objawienia, które są ponad nami.

Jest tak, że Prawo (jak jest napisane w Piśmie Świętym) zostało nam dane przez Aniołów i zarówno przed, jak i po czasach Prawa, Aniołowie prowadzili naszych znamienitych przodków do Boga, albo oświadczając im, co powinni robić. i prowadząc ich od błędu i zła do prostej ścieżki prawdy, lub przez dawanie im poznać Boskiego Prawa, lub w sposób tłumaczy, przez pokazywanie im świętych Hierarchii, lub tajnych wizji superprzyrodzonych Tajemnic, lub niektóre boskie proroctwa.

Otóż, jeśli ktokolwiek powinien powiedzieć, że Bóg okazał się bez pośrednika pewnym świętym ludziom, niech wie, ponad wszelką wątpliwość, z najświętszych Pism, że nikt nigdy nie widział, ani nie zobaczy, ukrytej Istoty Boga; ale Bóg ukazał się, zgodnie z objawieniami, które pasują do Boga, do Jego wiernych sług w świętych wizjach dostosowanych do natury jasnowidza.

Boska teologia, w pełni swej mądrości, bardzo słusznie stosuje imię teofania do tego, co widząc Boga, który pokazuje Boskie Podobieństwo, ukształtowane w sobie jako podobieństwo w formie Tego, co nie ma formy, poprzez podniesienie na duchu tych, którzy kontemplują boski; o ile Boskie Światło jest przelane nad widzącymi przez to, i są one inicjowane do pewnego uczestnictwa w boskich rzeczach.

Przez takie boskie wizje nasi czcigodni przodkowie zostali pouczeni poprzez pośrednictwo Niebiańskich Mocy. Czyż w Piśmie Świętym nie jest powiedziane, że święte Prawo zostało dane Mojżeszowi przez samego Boga, aby nas nauczyć, że w nim znajduje się odzwierciedlenie Boskiego i świętego Prawa? Ponadto, teologia mądrze naucza, że ​​została zakomunikowana nam przez anioły, tak jakby autorytet Boskiego Prawa zadekretował, że drugi powinien być kierowany do Boskiego Majestatu przez pierwsze. Nie tylko w [18] W przypadku wyższej i niższej natury, ale także natury koordynacyjnej, ustawa ta została ustanowiona przez jej autorytatywnego oryginalnego autora: że w każdej hierarchii są pierwsze, średnie i ostatnie szeregi i moce, i że im wyżsi są inicjatorzy i przewodnicy niższe do Boskiego podejścia i iluminacji i zjednoczenia. 4 4. „Postępy istot jednak kończą się na zasadzie podobieństwa. Ale zakończenie wyższych klas łączy się z początkiem drugiego rzędu. I jedna seria i nierozerwalny porządek rozciąga się od najwyższych do przewyższających dobrodziejstw Pierwszej Przyczyny i Jego mocy unicjalnej.Ponieważ bowiem w rzeczywistości jest Jednym,jest dostawcą związku; ale ponieważ On jestDobrem, On konstytuuje rzeczy podobne do Niego przed takimi, które są niepodobne. A zatem wszystkie rzeczy są ze sobą w ciągłości. Gdyby ta ciągłość została zerwana, nie byłoby związku „. -PROlus, Teologia Platona , Księga VI, rozdz. II.
Widzę, że również aniołowie zostali wtajemniczeni w Boską tajemnicę Jezusa w Jego miłość do człowieka, a przez nich został nam dany dar tej wiedzy, ponieważ boski Gabriel oznajmił Najwyższemu, Najwyższemu kapłanowi, że syn kto miał urodzić się mu w Boskiej Łasce, gdy pozbawiony był nadziei, byłby prorokiem tego Jezusa, który przejawiłby zjednoczenie ludzkiej i boskiej natury dzięki zarządzeniu Dobrego Prawa dla zbawienia świata; i objawił Maryi, jak powinna się narodzić Boska Tajemnica niewysłowionej Wcielenia Boga.Inny Anioł nauczał Józefa, że ​​Boska obietnica złożona jego przodkowi, Dawidowi, powinna być doskonale spełniona. Inny przyniósł pasterzom radosną nowinę, jak ci, którzy zostali oczyszczeni przez ciche wycofanie się od wielu, az nim mnóstwo zastępów niebieskich dało wszystkim mieszkańcom ziemi nasz często śpiewany hymn uwielbienia.

Wejdźmy teraz w górę do najwznioślejszego ze wszystkich Świetlików świętych w Piśmie Świętym: ponieważ widzę, że Jezus, który jest nadobowiązującą Głową supercelestialnych Istot ponad Naturą, przyjmując naszą naturę, wciąż zachowując Swą niezmienną Boskość, nie z dala od porządku ludzkiego, który On uporządkował i wybrał, a raczej poddał się posłusznie rozkazom wydanym przez Boga Ojca przez Aniołów, przez których służbę ogłoszono dekret Ojca dotykający lotu Jego Syna do Egiptu i powrotu z Egiptu do Judei. do Józefa. Co więcej, przez Anioły widzimy Go poddającego się woli Ojca; bo nie będę [19] przywołując tego, który zna naszą świętą tradycję, Anioł, który ufortyfikował Jezusa, a nawet sam Jezus, ponieważ przyszedł, aby otrzymać dobre dzieło naszego zbawienia, aby wypełnić prawo w swoim duchowym zastosowaniu, został nazwany Aniołem Dobrej Rady. Sam bowiem mówi na sposób zwiastuna, że ​​wszystko, co usłyszał od Ojca, On nam oznajmił.

[20]

ROZDZIAŁ V

Dlaczego wszystkie Niebiańskie Istoty są nazywane Aniołami.

To, o ile go rozumiemy, jest przyczyną imienia Anioła w Piśmie Świętym. Teraz myślę, że powinniśmy zbadać powód, dla którego teologowie nadają ogólne imię Aniołom wszystkim Istotom Niebieskim, ale wyjaśniając cechy supermundowych Zleceń, szczególnie nadają imiona Anioła tym, którzy kończą i kończą Boskie Niebiańskie Hierarchie. Ponad nimi umieszczają chóry Archaniołów, Księstw, Mocy, Cnót i innych istot, które zgodnie z tradycyjnym nauczaniem pism świętych mają wyższą rangę.
Teraz utrzymujemy, że w tych hierarchiach wyższe ordery posiadają iluminacje i moce niższych rang, ale niższe nie uczestniczą równo z tymi nad nimi. Stąd teologowie nazywają wyższego z tych duchowych Aniołów Zakonu, ponieważ oni również ukazują Boski Promienność; ale nie możemy znaleźć żadnego powodu, by nazywać najniższe chóry z Księstw Inteligencji Niebiańskich lub Tronów lub Serafinów, ponieważ nie manifestują one w tym samym stopniu doskonałej mocy; 5, ale tak jak kierują naszymi natchnionymi hierarchami do Boskiej Jasności, którą znają, tak też te najświętsze Moce, które są ponad nimi, prowadzą do Boskiego Majestatu rang, które uzupełniają Anielskie Hierarchie. 5. „Wszystko, co dzieje się w boskich porządkach, nie jest naturalnie przystosowane do przyjmowania wszystkich mocy jego sprawczej przyczyny. Krótko mówiąc, są to drugorzędne istoty zdolne do przyjęcia wszystkich sił natury przed sobą, ale te ostatnie mają pewne moce wolne od rzeczy w niższym porządku, i niezrozumiałe dla bytów tylnych dla siebie. – Propozycja CL. Proclus, Elementy metafizyczne.
I to też może być dodane, że wszyscy mogą słusznie nazywać się Aniołami w odniesieniu do ich uczestnictwa w Boskim Podobieństwie i Oświeceniu zarówno w wyższych, jak i niższych szeregach.Ale teraz przejdźmy dalej do szczegółów, a dzięki jednostkowemu umysłowi zbadajmy szczególne święte cechy każdego z Niebiańskich Zakonów, które zostały nam przedstawione w Piśmie Świętym.
[21]

ROZDZIAŁ VI

Który jest pierwszym Zakonem Niebiańskich Istot, który jest środkiem, a który ostatnim?

Uważam, że nikt prócz Boskiego Stwórcy, przez którego zostali wyświęceni, nie jest w stanie poznać w pełni liczby i natury ponad-światowych Istot i regulacji ich świętych Hierarchii; a ponadto, że znają swoje moce i iluminacje oraz swoje święte święcenia ponadświatowe. Gdyż nie moglibyśmy poznać tajemnicy owych supercelestialnych Inteligencji i całej świętości ich doskonałości, gdybyśmy nie byli nauczani przez Boga przez Jego ministrów, którzy naprawdę znają swoją naturę.

Dlatego nie powiemy nic od siebie, ale bycie pouczonym przedstawi, zgodnie z naszymi możliwościami, anielskie wizje, które dostrzegli czcigodni teologowie.

Teologia nadała Istotom Niebieskim dziewięć interpretacyjnych imion, a wśród nich nasz boski inicjator rozróżnia trzy potrójne rozkazy. 6 W pierwszym szeregu wszystkiego umieszcza tych, którzy, jak nam powiedziano, mieszkają wiecznie w stałej obecności Boga i przylgną do Niego, a ponad wszystko inni są natychmiast zjednoczeni z Nim. I mówi, że nauki świętego Słowa świadczą, że najświętsze trony i wielookie i wieloskrzydłowe, nazwane w języku hebrajskim cherubinami i serafinami, są natychmiast ustanowione o Bogu i najbliżej Niego nad wszystkimi innymi. Nasz czcigodny hierarchia opisuje ten potrójny Zakon jako równą jedność i naprawdę najbardziej wywyższoną z Hierarchii, najbardziej w pełni boską, i najściślej i natychmiast zjednoczoną z Pierwszym Światłem Boga. 6. „Istnieje dziewięć Zakonów Aniołów, liczby dziewięciu Archetypów w Bogu; a każdy otrzymuje imię odpowiadające własności w Bogu, którą eksponuje „. -Colet.
Druga, jak mówi, zawiera moce, cnoty i dominiki, a ostatnie i najniższe chóry inteligentów niebieskich nazywane są aniołami, archaniołami i dyrektorami.
[22]

ROZDZIAŁ VII

Serafinów, Cherubinów i Tronów oraz ich pierwszą Hierarchię.

Przyjmując ten porządek świętych Hierarchii, stwierdzamy, że imiona każdego z Niebiańskich Chórów wyrażają swoją własną cechę podobną do Boga. Hebrajscy uczeni mówią nam, że święte imię Serafim oznacza „tych, którzy rozpalają lub rozgrzewają”, a Cherubim oznacza obfitość wiedzy lub odpływ mądrości. 7 Racjonalnie więc jest to pierwsza Niebiańska Hierarchia zarządzana przez najbardziej transcendentalne Natury, ponieważ zajmuje bardziej wzniosłe miejsce niż wszystkie inne, będąc natychmiast obecną u Boga; a ze względu na jego bliskość, przynoszą pierwsze objawienia i doskonałości Boga przed resztą. Dlatego nazywane są one „Świecącymi”, „Strumieniami Mądrości”, „Tronami”, jako ilustrację ich Boskiej natury. 7. Cherubini, którzy mogą być nazywani kochającymi Mądrościami, jak pierwsi mogą być nazwani mądrymi Miłościami. Bo w każdym jest miłość i mądrość. Ale w pierwszym, ponieważ są bliżej Boga, samego Słońca Prawdy, to istnieje w znacznie większym stopniu. … Taka jest więc różnica między tymi Rozkazami, a mianowicie, że w tym drugim jest wiedza pochodząca z miłości; w pierwszym jest miłość płynąca z wiedzy „. -Colet.
Imię Serafin wyraźnie wskazuje na ich nieustanną i wieczną rewolucję na temat Boskich Zasad, ich ciepła i gorliwości, entuzjazmu ich intensywnej, wiecznej, niestrudzonej aktywności, oraz ich wzniosłej i energetycznej asymilacji osób poniżej, rozpalając je i strzelając do własnego upału, i całkowicie oczyścić je przez płonący i pochłaniający płomień; i przez niewidzialną, nieugaszoną, niezmienną, promienną i oświecającą moc, rozpraszając i niszcząc cienie ciemności.Imię Cherubim oznacza ich moc poznawania i patrzenia na Boga, ich otwartość na Najwyższy Dar Światła, ich kontemplację Piękności Boga w Jego Pierwszym Przejawieniu, i że są wypełnieni uczestnictwem w Boskiej Mądrości, i hojnie oblewają pod nimi z własnego źródła mądrości.
Nazwa najbardziej chwalebnego i wzniosłego tronu oznacza to, co jest wyłączone i nieskażone przez jakąkolwiek bazę i ziemską rzecz [23] , a ponad-zewnętrzne wzniesienie się strome. Ci bowiem nie mają udziału w tym, co najniższe, lecz mieszkają w pełni mocy, nieporuszenie i doskonale osadzeni w Najwyższym, i przyjmują Boskie Immanencje ponad wszelką namiętność i materię, i zamanifestują Boga, będąc uważnie otwartym na boskie uczestnictwo. 8 8. „W trzecim rzędzie są ci, którzy z ich jedności, prostoty, stałości i stanowczości, są czasami nazywane tronami, czasami miejscami; którzy także są mądrzy i kochający. Ale z ich prostoty mają cechy jedności, siły, siły, męstwa, wytrwałości. Co bardzo przypisuje również Cherubinom i Serafim. … Niezłomność pochodzi z prostoty, prostoty z oczyszczenia. Kiedy bowiem każdy obiekt zostaje oczyszczony z powrotem do swojej własnej, prostej natury, wówczas, będąc niezrównanym, pozostaje nierozerwalny przez swoją jedność. Stąd jest jasne, że oczyszczanie przypisane jest do tronów. Co więcej, gdy rzecz zostaje oczyszczona, zostaje oświecona, a po jej oświetleniu zostaje udoskonalona. To ostatnie biuro jest udzielane Serafinom, a drugie Cherubinom. Wśród nich wszystkich, w każdy potrójny sposób, z całej siły starają się naśladować Boga; kto jest samym Oczyszczeniem, rodzicem jedności; kto jest samym Oświetleniem tych jedności; który jest ostatnią doskonałą Doskonałością iluminowanych. Moc oczyszcza, czysta prawda sprawia, że ​​spokojna, skończona miłość czyni mistrza. ” -Colet.
Tak więc rozumiemy ich imiona, o ile je rozumiemy, ale teraz musimy przedstawić naszą koncepcję natury tej Hierarchii, dla przedmiotu każdej Hierarchii, jak sądzę, że już wystarczająco wykazaliśmy, niezłomne nabożeństwo do boskiej asymilacji w podobieństwie Boga; a całe dzieło Hierarchii polega na udziale i udzieleniu Najświętszego Oczyszczenia, Boskiego Światła i doskonaleniu Wiedzy.A teraz modlę się, abym mógł godnie mówić o tych najbardziej wzniosłych Inteligencjach i jak ich Hierarchia objawia się w Piśmie Świętym.
Jest oczywiste, że Hierarchia jest podobna w swojej naturze i ma bliskie pokrewieństwo z Pierwszymi Istotami, które są ustanowione po Bogu, który jest Źródłem ich Istoty, jak gdyby w swoich portalach, przekraczając wszystkie stworzone moce, zarówno widoczne, jak i niewidzialne. . Dlatego musimy uznać, że są one czyste, nie jako oczyszczone z plam i splamień, ani nie uznające materialnych obrazów, ale o wiele wyższe niż wszelka podstawa i przewyższające wszystko, co święte. Jak przystało na najwyższą czystość, 9 zostają ustanowione ponad najbardziej boskimi mocami i wiecznie utrzymują swój własny, własny motyw i ten sam porządek poprzez [24].Wieczna Miłość Boga, nigdy nie osłabiająca władzy, najściślejsza we własnej Boskiej tożsamości, zawsze niezachwiana i niezmienna. Znowu są kontemplacyjne, a nie jak widzące intelektualne lub sensowne symbole, ani też nie są podnoszone do Boskości przez rozmaite kontemplacje przedstawione w Piśmie Świętym, ale jako wypełnione Światłem wyższym niż wszelka niematerialna wiedza i zachwycone, jak się spotyka. , w kontemplacji tego Piękna, które jest supersesentykiem trójjedyny i Stwórcą wszelkiej piękności. W podobny sposób są oni uważani za godnych społeczności z Jezusem, nie poprzez święte obrazy, które zacieniają Boskie Podobieństwo, ale jako naprawdę blisko z Nim w pierwszym uczestnictwie w poznaniu Jego Deifikacyjnych Iluminacji. Co więcej, imitacja Boga przyznawana jest im w najwyższym stopniu, 9. „Osobliwość czystości polega na tym, aby zachować naturę doskonałą od tych, którzy są podwładni.” -Pozycja CLVI. Proclus, Elementy metafizyczne .

„W Boskościach czystość jest również podstawowym dobrem, opieką i wszystkim tego rodzaju”. -Ibid.

W ten sam sposób są doskonali, nie tak, jak oświeceni analityczną wiedzą świętej różnorodności, ale dlatego, że są całkowicie udoskonaleni przez najwyższe i najdoskonalsze ubóstwienie, posiadając najwyższą wiedzę, jaką aniołowie mogą posiadać z Bożych dzieł; Będąc Hierarchami nie przez inne święte istoty, ale przez samego Boga, a ponieważ są one wyniesione do Boga bezpośrednio przez ich najwyższą władzę i rangę, są one zarówno ustanowione nieporuszenie obok Wszystkich Świętych, i są ponoszone, o ile jest dopuszczalne do kontemplacji Jego rozumnej i duchowej piękności. Umieszczeni najbliżej Boga, są pouczani o prawdziwym rozumieniu Boskich uczynków i otrzymują hierarchiczny porządek w najwyższym stopniu od samego Bóstwa, Pierwszego Zasad Doskonałości.
Teologowie zatem jasno pokazują, że niższe szeregi Istot Niebieskich otrzymują zrozumienie boskich dzieł od tych nad nimi w odpowiedni sposób, i że najwyżsi są odpowiednio oświeceni w Boskich Tajemnicach przez samego Najwyższego Boga. 10 Albowiem niektórzy z nich ukazani są nam jako oświeceni w świętych sprawach przez tych, którzy są nad nimi, i dowiadujemy się, że Ten, który w ludzkiej postaci wstąpił do nieba, jest [25]. Władca Niebiańskich Mocy i Król Chwały. A Aniołowie są przedstawiani jako pytający Go i pragnący wiedzy o Jego boskiej pracy odkupieńczej dla nas, a Sam Jezus jest przedstawiony jako nauczający ich i objawiający im bezpośrednio Jego wielką dobroć dla ludzkości. „Dla mnie”, mówi, „mów sprawiedliwość i sąd zbawienia”. Co więcej, jestem zdumiony, że nawet pierwsza ranga Istot Niebieskich, jak dotąd przewyższająca wszystkie inne, z czcią pragnie otrzymać boskie oświecenie w sposób pośredni. Bo nie pytają bezpośrednio: „Dlaczego Twoje szaty są czerwone?”ale najpierw ochoczo kwestionujcie się nawzajem, pokazując, że szukają i tęsknią za znajomością Jego boskich słów, bez oczekiwania na oświecenie udzielone im przez Boga. 10. „Wszystkie rzeczy łączą się ze sobą na zasadzie podobieństwa i przekazują moce, które posiadają. I pierwsze natury, w istocie, udzielają poprzez oświecenie daru z siebie drugiemu rodzajowi natury, w niepojętej obfitości. Ale skutki są ustalone w ich przyczynach. Nierozerwalne połączenie i komunia całości oraz koligacja agentów i pacjentów są badane na całym świecie.-PROlus, Teologia Platona , Księga VI, rozdz. IV.
Pierwsza Hierarchia Niebiańskich Inteligencji jest zatem oczyszczona i oświecona; bycie wyświęconym przez tę Pierwszą Doskonałą Przyczynę, podniesioną bezpośrednio do Siebie i wypełnioną, analogicznie, najświętszym oczyszczeniem bezgranicznego Światła Najwyższej Doskonałości, nietkniętą przez jakąkolwiek niższość, pełną Pierwotnego Światła i udoskonaloną przez jego połączenie z pierwszym – Zrozumienie i wiedza.Ale podsumowując, mogę powiedzieć, nie bezzasadnie, że udział w Boskiej Wiedzy jest oczyszczenie, oświecenie i doskonałość. Oczyszcza bowiem z niewiedzy wiedzę o doskonałych Tajemnicach przyznanych we właściwej mi mierze; oświeca poprzez Boską Wiedzę, dzięki której oczyszcza umysł, który poprzednio nie widział tego, co jest teraz pokazane mu przez wyższą iluminację; i doskonali się przez to samo światło poprzez trwałą wiedzę o najjaśniejszych inicjacjach.

To, o ile mi wiadomo, jest pierwszym Zakonem Niebiańskich Istot, które są ustanowione o Bogu, natychmiast otaczają Go; w wiecznej czystości obejmują Jego wieczną Wiedzę w tym najwyższym i wiecznym anielskim tańcu, zatłoczonym w błogości wielorakiej błogosławionej. kontemplacje i napromieniowane czystymi i pierwotnymi splendorami.

Są napełnieni boskim pokarmem, który jest wielorakie, przez pierwsze dane wylanie, a jedno poprzez niewzruszoną i unifikowaną jedność Boskiego uczty; i są one uważane za godne komunii i współpracy z Bogiem, ze względu na ich asymilację niego, o ile jest to możliwe dla nich, w [26] doskonałości ich natury i energii. Ponieważ znają oni przeważnie wiele boskich spraw i uczestniczą tak daleko, jak mogą w Boskim zrozumieniu i Wiedzy.

Dlatego teologia dała tym na ziemi hymny uwielbienia, w których bosko ukazano wielką doskonałość jej wysublimowanej iluminacji. Dla niektórych z tego chóru (by użyć terminów materialnych) wołaj jak głos jak dźwięk wielu wód: „Błogosławiona chwała Pańska z Jego Miejsca”; inni głośno krzyczą, że najsławniejszy i najświętszy hymn najwyższego uwielbienia dla Boga, „Święty, święty, święty, Pan Bóg z Sabaoth, cała ziemia jest pełna Twej Chwały!”

Teraz już wyjaśniliśmy, na ile potrafimy w traktacie o Boskich Hymnach, te najbardziej wysublimowane hymny supercelestialnych Inteligencji, i dostatecznie sobie z nimi poradziliśmy. W obecnym celu wystarczy przypomnieć, że ten pierwszy Zakon, należycie oświecony przez Boską Dobroć w znajomości teologii, dał tym, którzy są pod nim, jak przystało anielskiej dobroci, ta nauka (krótko mówiąc), że jest spotkać się z tym, że najbardziej wzniosłe Bóstwo, ponad chwaleniem i chwalone, godne najwyższego uwielbienia, powinno być poznane i ogłoszone, o ile jest to możliwe, przez pełne Boga Inteligencje (ponieważ, jak Pismo mówi, będąc w Podobieństwo Boże, są boskimi habitami Boskiej Bezruchu); i znowu nauczanie, że On jest monadą i trójsekcyjną jednością, opatrznościowo przenika wszystko przez Jego Dobroć, od supercelistycznej Natury po najniższe rzeczy na ziemi; ponieważ On jest super-pierwotnym Prawem i Sprawą każdej istoty, i trzyma cały wszechświat w swoim nieodpartym uścisku.

[27]

ROZDZIAŁ VIII

Z Dominiów, Cnót i Mocy oraz ich środkowa Hierarchia.

Teraz musimy przejść do środkowego Porządku Niebiańskich Inteligencji, kontemplując z nadrzędnym wzrokiem, tak dalece jak to tylko możliwe, Dominiów i prawdziwie majestatyczny blask Boskich Cnót i Mocy. Albowiem imiona tych niebiańskich Istot oznaczają boskie cechy ich podobieństwa do Boga.Nazwa nadana świętym dominiom oznacza, jak sądzę, pewne nieograniczone wzniesienie do tego, co powyżej, wolność od wszystkiego, co pochodzi od ziemi, od wszelkiej wewnętrznej skłonności do niewoli niezgody, liberalnej wyższości do surowej tyranii, zwolnienie z poniżania służalczości i ze wszystkiego, co niskie: ponieważ są nietknięte przez jakąkolwiek niespójność. Są prawdziwymi Panami, wiecznie aspirującymi do prawdziwej lordowskiej godności, i do Źródła lordowskiego, i opatrznościowo modlą siebie i tych, którzy pod nimi, w miarę możliwości, na podobieństwo prawdziwej lordowskiej godności. Nie zwracają się ku próżnym cieniom, lecz całkowicie oddają się tej prawdziwej Władzy, na zawsze tej z Boskim Źródłem panowania.

Nazwa świętych cnót oznacza pewną potężną i niezachwianą męskość, napływającą do wszystkich ich boskich energii; nie być słabym i słabym do jakiegokolwiek przyjęcia boskich Iluminacji, które mu się przyznano; wznoszenie się w pełni mocy do asymilacji z Bogiem; nigdy nie oddalają się od Boskiego Życia poprzez własną słabość, ale wstępują niezachwianie do nadobowiązkowej Cnoty, która jest Źródłem cnoty: kształtowanie się, na ile to możliwe, w cnocie; perfekcyjnie zwrócone w kierunku Źródła cnoty i napływające opatrznościowo do tych pod nim, obficie wypełniając je cnotą.

Imię świętych Mocy, równoznaczne z Boskimi Dominiami i Cnotami, oznacza uporządkowany i nieograniczony porządek w Boskich przyjęciach, a także regulację intelektualnej i nadludzkiej mocy, która nigdy nie niweczy jej autorytetu siłą tyranii, ale jest nieodparcie ponaglana naprzód w należytym porządku do Boskości. Pozytywnie prowadzi tych, którzy znajdują się pod nim, aż do [28] , do Najwyższej Mocy, która jest Źródłem Mocy, która manifestuje się po sposobie Aniołów w dobrze uporządkowanych szeregach własnej autorytatywnej władzy.

Ta środkowa ranga Niebiańskich Inteligencji, posiadających te Boskie cechy, jest oczyszczona, oświecona i udoskonalona w sposób już opisany, przez Boskie Iluminacje nadane jej w drugorzędnym marszu przez pierwszy hierarchiczny Zakon i ukazana w drugorzędnej manifestacji przez środkowy chór. 11 11. „W ten sposób Bóg promieniuje mocą, mądrością i miłością w Tronach, Cherubach i Serafach, które wychodzą z potrójnego systemu Boskiego Promienia, i powoduje, że w Mocach, Cnotach i Dominiach powinno znaleźć odzwierciedlenie Jego boska i mocna Moc, Jego mądra Cnota i najbardziej kochający Dominium; i że Trójca Boża, coequal w Itsef, powinna świecić łagodnym blaskiem, wypełniając teraz drugie miejsce pod tym pierwszym. ” -Colet.
Wiedzę, którą przekazuje jeden Anioł drugiemu, można interpretować jako symbol tego doskonalenia, który dokonuje się z daleka i staje się niejasny z powodu przejścia do drugiego stopnia. Ponieważ, jak mówią ci, którzy są mądrzy w świętych Tajemnicach, bezpośrednie objawienia Boskiego Światła nadają większą doskonałość niż te, które zostały przekazane przez pośrednika; iw ten sam sposób uważam, że Zakon Aniołów, który jest ustanowiony najbliżej Boga, uczestniczy bezpośrednio w jaśniejącym świetle, niż jest przekazywany tym, którzy są doskonali przez innych.Z tego powodu Pierwsze Inteligencje nazywane są w naszej tradycji kapłańskiej doskonałymi, oświeconymi i oczyszczającymi mocami w odniesieniu do niższych Zakonów, które zostały przez nich wyniesione do nadrzędnego Prawa wszystkich i tak dalece, jak jest to właściwe, stają się uczestnikami mistycznego oczyszczenie, iluminacje i doskonałości. Ponieważ to powszechne rozporządzenie zostało ustanowione przez Boga, Boskie Światło przekazywane jest drugorzędnym istotom poprzez pierwotne natury.

Znajdziesz to w różny sposób, przedstawione przez teologów, bo kiedy Boska i Ojcowska Miłość do człowieka skrytykowała Izraelitów i karciła ich za ich zbawienie, dostarczając je do ich naprawienia w ręce okrutnych i barbarzyńskich narodów i opatrznościowym przewodnictwem poprowadziła ich z powrotem. dzięki wielu ścieżkom do lepszego stanu i miłosiernie przywołali ich z niewoli do wolności i ich dawnego szczęśliwego stanu, jeden z teologów, imieniem Zachariasz, widzi jednego z tych aniołów, które, jak sądzę, [29] są pierwszymi i najbliżej Boga (imię Anioł, jak już powiedziałem, jest wspólne dla wszystkich), otrzymując od samego Boga słowa pocieszenia, jak je nazywają, a inny Anioł niższej rangi będzie spotykał się z pierwszym, jakby przyjmować i brać udział w światłości, a potem przyjmować od niego, jak z hierarchii, boski cel, skierowany do objawienia teologowi, że Jerozolima powinna być zamieszkana przez wielki i owocny naród.

Inny teolog, Ezechiel, mówi, że najświętszy edykt wyszedł od Boga Najwyższego, który wywyższył się nad Cherubinami. Gdyż po Ojcu, jak już powiedziano, w swoim miłosierdziu poprowadził Dzieci Izraela przez dyscypliny ku lepszemu stanowi, które On ustanowił w swojej Boskiej sprawiedliwości, aby winni zostali oddzieleni od niewinnych. Po raz pierwszy objawia się jemu pod Cherubinami, który miał na sobie lędźwie z szafirem i był ubrany w szatę sięgającą stóp, symbol hierarchii. Ale Boskie Prawo ustanowiło, że inni Aniołowie uzbrojeni w topory bojowe powinni być pouczeni przez tego pierwszego, który szanuje Boski sąd w tej sprawie. On bowiem polecił temu, który przejdzie przez środek Jerozolimy i naznaczył znaki na czole niewinnych; ale innym aniołom powiedział: Idź do miasta, idź za nim i uderzaj, a nie odsuwaj od siebie oczu; ale nie zbliżaj się do tych, na których jest znak „.

Co można powiedzieć o Aniele, który powiedział do Daniela: „Słowo wyszło”? lub odnośnie tego najwyższego, który wziął ogień z pośrodku Cherubinów? Albo co może bardziej jednoznacznie odróżnić anielskie szeregi od tego, że Cherubin rzucił ogień w ręce tego, który był ubrany w świętą szatę? Albo, że Ten, który powołał do siebie samego boskiego Gabriela, powiedział: „Spraw, aby ten człowiek zrozumiał wizję”? I wiele innych podobnych rzeczy jest związanych z czcigodnymi teologami odnośnie Boskiego Zakonu Niebiańskich Hierarchii.

Formując się na podobieństwo, nasza własna hierarchia będzie, o ile to możliwe, przyswojona do niego i, w wielkim uczynku, przedstawi, jak na obrazach, anielskie piękno; odbierając im swoją formę i będąc przez nie przebudowywaną do superumiejętnego Źródła każdej Hierarchii.

[30]

ROZDZIAŁ IX

Z Księstw, Archaniołów i Aniołów oraz ich ostatniej Hierarchii.

Pozostaje dla nas pełna czci kontemplacja tego świętego Zakonu, który dopełnia Arystyczne Hierarchie i składa się z Boskich Principalities, Archaniołów i Aniołów. Po pierwsze, myślę, że powinienem jak najlepiej wyjaśnić znaczenie ich świętych imion.

Imię Celestial Principalities oznacza ich boską księstwo i autorytatywność w Zakonie, który jest święty i najbardziej pasuje do potęg książęcych, i że są oni całkowicie zwróceni ku Księciu Książąt, i prowadzą innych w książęcy sposób, i że są uformowani , w miarę możliwości, na podobieństwo Źródła Księstwa i ujawnić Jego nadrzędny porządek przez dobry Zakon Książąt.

Chór świętych Archaniołów znajduje się w tym samym trojakim Zakonie, co Niebiańskie Principalities; ponieważ, jak już powiedziano, istnieje jedna Hierarchia i Porządek, który obejmuje te i Anioły. Ale ponieważ każda Hierarchia ma pierwsze, średnie i ostatnie szeregi, święty Zakon Archaniołów, poprzez swoje środkowe położenie, bierze udział w dwóch skrajnościach, łącząc się z Najświętszymi Księstwami i świętymi Aniołami.

Jest połączony z księstwami, ponieważ jest on w książęcy sposób przeniesiony do Księstwa nadmiarowego i, o ile może osiągnąć, formuje się na Jego podobieństwo i jest postrzegany jako przyczyna zjednoczenia Aniołów z jego własnymi. uporządkowane i niewidzialne przywództwo. Jest połączony z aniołami, ponieważ należy do Zakonu interpretującego, otrzymując z kolei iluminacje od Pierwszych Mocy i dobrowolnie ogłaszając te objawienia Aniołom; i za pośrednictwem Aniołów pokazuje nam je w miarę mistycznej receptywności każdego, kto jest zainspirowany Boskim Oświetleniem. Dla aniołów, jak powiedzieliśmy, wypełnijcie i wypełnijcie najniższy chór wszystkich Hierarchii Niebiańskich Inteligencji, ponieważ są oni ostatnimi z Niebiańskich Istot posiadających anielską naturę. I rzeczywiście, [31] wyższej rangi, ponieważ ich chór jest bardziej bezpośrednio w kontakcie z przejawionymi i przyziemnymi rzeczami.

Najwyższy Zakon, jak już powiedzieliśmy, znajdujący się w pierwszym miejscu blisko Ukrytego, musi być uważany za hierarchicznie porządkującego w ukryty sposób Drugi Porządek; a drugi Zakon Dominikań, Cnót i Mocy, w sposób wyraźny przewodzi Księstwom, Archaniołom i Aniołom, niż w pierwszej Hierarchii, ale w bardziej ukryty sposób niż Zakon pod nim; a odsłaniający się Zakon Dyrektorów, Archaniołów i Aniołów prowadzi jeden po drugim przez ludzkie hierarchie, aby ich wzniesienie i zwrócenie się do Boga oraz ich komunia i zjednoczenie z Nim mogły być w porządku; a ponadto, że procesja od Boga, dobroczynnie udzielona wszystkim Hierarchiom i odwiedzanie ich wszystkich razem, może być z najświętszym porządkiem.

W związku z tym Słowo Boże powierzyło naszą hierarchię opiece Aniołów, gdyż Michał jest nazywany Panem ludu Judy, a inne Anioły są przeznaczone dla innych narodów. Albowiem Najwyższy ustanowił granice narodów według liczby Aniołów Boga.

Gdyby ktoś zapytał, dlaczego tylko Hebrajczycy zostali poprowadzeni do Boskich Iluminacji, powinniśmy odpowiedzieć, że odwracanie się narodów od fałszywych bogów nie powinno być przypisywane bezpośredniemu prowadzeniu aniołów, lecz ich własnej odmowie prawdziwej ścieżki, która prowadzi do Boga, i do upadku poprzez miłość własną i perwersję, a także do kultu rzeczy, które uważali za boskie.

Mówi się nawet, że Hebrajczycy działali w ten sposób, ponieważ mówi: „Odrzuciłeś wiedzę o Bogu i poszedłeś za swoim sercem”. Ponieważ nasze życie nie jest rządzone koniecznością, ani też boskie napromieniowanie Światła Providential nie jest zaciemnione z powodu wolnej woli tych, którzy są pod Jego opieką; ale to właśnie odmienność mentalnych oczu powoduje, że Światło wylewa się w przepychu z Dobrej Ojczyzny, aby być albo całkowicie niewspiekanym i nieakceptowanym przez ich opór wobec Niego, albo powoduje nierówne uczestnictwo, małe lub wielkie, ciemne lub jasne, z ten Fontal Ray, który mimo wszystko jest jeden i niezmieszany, wiecznie niezmienny i na zawsze obficie wylany.

Bo nawet jeśli niektóre Bogowie nie obce im przewodniczył [32] innych narodów (z którego sami wyjdą na tym nieograniczoną i obfitych morzu Boskiego Światła, które jest rozpostarty swobodnie dla wszystkich do dzielenia się), ale jest jeden władca wszystko, a dla Niego Aniołowie, którzy służą każdemu narodowi, prowadzą swoich naśladowców.Rozważmy Melchizedecka, hierarchę najbardziej ukochanego Boga – nie próżnych bogów, ale kapłana naprawdę najwyższych Bogów – bo ci mądrzy w sprawach Bożych nie nazywali po prostu Melchizedeka przyjacielem Boga, ale także kapłanem, aby jasno pokazać mędrcom, że nie tylko sam zwrócił się do Tego, który jest naprawdę Bogiem, ale także, jako hierarcha, był przywódcą innych w wejściu do prawdziwego i jedynego Boga.

Przypomnijmy również, w związku z twoją wiedzą o hierarchii, że faraon został pokazany poprzez wizje Anioła, który przewodniczył Egipcjanom, a książę Babilonu pokazał mu jego własny Anioł, uważna i unieważniająca Moc Opatrzności. I dla tych narodów słudzy prawdziwego Boga zostali wyznaczeni na przywódców, interpretacje anielskich wizji, które zostały objawione od Boga przez Anioły świętym ludziom blisko Aniołów, jak Daniel i Józef.

Ponieważ istnieje jeden Władca i Opatrzność wszystkich i nigdy nie wolno nam przypuszczać, że Bóg był przywódcą Żydów przez przypadek, ani że niektórzy Aniołowie, niezależnie, z równą rangą lub w opozycji do siebie, rządzili innymi narodami ; ale to nauczanie musi być otrzymane zgodnie z następującą świętą intencją, nie w znaczeniu, że Bóg podzielił suwerenność ludzkości z innymi Bogami lub z Aniołami, i został wybrany przez przypadek jako władca i przywódca Izraela, ale pokazując, że chociaż jedna wszechmocna Opatrzność Najwyższego oddała całą ludzkość pod opiekę własnym Aniołom dla ich zachowania, jednak Izraelici, niemal wyłącznie z nich wszystkich, zwrócili się ku wiedzy i światłu prawdziwego Boga.

Dlatego Słowo Boże, odnosząc się do tego, w jaki sposób Izrael oddał się czci prawdziwego Boga, mówi: „On stał się częścią Pana”. Co więcej, pokazuje on, że on także, podobnie jak inne narody, został oddany pod opiekę świętego anioła, aby mógł przez niego poznać jedno [33] prawo wszystkich rzeczy. Ponieważ mówi, że Michał był przywódcą Żydów, wyraźnie pokazując, że istnieje jedna Opatrzność ustanowiona ponadregionalnie ponad wszystkimi niewidzialnymi i widzialnymi mocami, i że wszyscy Aniołowie, którzy przewodzą różnym narodom, podnoszą się do tej Opatrzności, jak do swojej własnej Zasada, na ile jest w ich mocy, tych, którzy chętnie za nimi podążają.

[34]

ROZDZIAŁ X

Podsumowanie i podsumowanie Anielskich hierarchii.

Zgodziliśmy się, że najbardziej czcigodna Hierarchia Inteligencji, która jest bliska Bogu, jest konsekrowana przez Swój pierwszy i najwyższy Promień i wznosząca się bezpośrednio do Niego, jest oczyszczona, oświetlona i udoskonalona przez Światło Boga, które jest zarówno bardziej ukryte i bardziej ujawnione. Jest bardziej ukryty, ponieważ jest bardziej zrozumiały, bardziej uproszczony i bardziej jednorodny; Jest bardziej objawiony, ponieważ jest to Pierwszy Dar i Pierwsze Światło, i bardziej uniwersalny i bardziej nasycony Boskością, jak gdyby przejrzysty. I przez to znowu drugi w swoim stopniu, a przez drugi trzeci, i przez trzecią naszą hierarchię, zgodnie z tym samym prawem regularnej zasady porządku, w boskiej harmonii i proporcji, są hierarchicznie doprowadzane do super -primal Źródło i koniec wszystkich dobrych zamówień,

Każde Zakon jest tłumaczem i zwiastunem tych, którzy stoją nad nim, najbardziej czcigodnym jest interpretator Boga, który ich inspiruje, a inni z kolei tych zainspirowanych przez Boga. Ponieważ ta niezwykle istotna harmonia wszystkich rzeczy zapewniła najbardziej całkowicie świętą regulację i pewne wskazówki racjonalnych i intelektualnych istot poprzez ustanowienie pięknych chórów każdej Hierarchii; i widzimy, że każda Hierarchia posiada moce pierwsze, średnie i ostatnie.

Ale aby mówić słusznie, podzielił on także każdą rangę na te same boskie harmonie iz tego powodu Pismo Święte mówi, że najbardziej boscy Serafini wołają się nawzajem, przez co, jak myślę, jest jasne, że pierwsze udzielenie drugiemu ich wiedza o rzeczach boskich.

Można to odpowiednio dodać, że każda niebiańska i ludzka inteligencja zawiera w sobie swoją pierwszą, środkową i ostatnią moc, które objawiają się w sposób analogiczny do wspomnianych święceń, należących do każdej z hierarytmicznych iluminacji; i odpowiednio każda inteligencja, o ile jest słuszna i możliwa do osiągnięcia, uczestniczy w najbardziej nieskazitelnej czystości, najbardziej [35] obfitym świetle i najbardziej kompletnej doskonałości. Albowiem nic nie jest samo-doskonałe ani absolutnie nieodporne na doskonałość, z wyjątkiem tylko Tego, które jest naprawdę samo-doskonałe, a przede wszystkim doskonałością. 12 12. „Spośród wszystkich aniołów, od wyższych aż do nas, istnieje obustronne i alternatywne ogłoszenie, poczynając od góry; ponieważ otrzymują i dostarczają z kolei to, co ogłaszają w cudownej i najpiękniejszej kolejności. Ponieważ wśród samych Aniołów istnieje porządek wszystkich obrzędów według wzoru Zakonu wszystkich …. Ale każde ogłoszenie jest otrzymaniem, informowaniem, oczyszczaniem, oświeceniem, doskonaleniem i reprezentowaniem Boskiej Prawdy; Światło, które jak to idzie naprzód i świeci na wszystkich, tak rozróżnia i oznacza każdy przedmiot w cudowny sposób, że wszystko świeci w nim we właściwej jakości, wyróżnia się i objawia we własnej naturze, z jego indywidualne uprawnienia i urzędy, przejawiające w swoim stopniu jakąś doskonałość w Bogu, w którym wszystko jest w doskonałości; nie, raczej, który jest Samą właściwą Doskonałością każdego, doskonaląc wszystkie rzeczy, w których nie ma niczego doskonałego, ale Samego Siebie. ” -Colet.
[36]

ROZDZIAŁ XI

Dlaczego wszystkie Niebiańskie Hierarchie są nazywane Niebiańskimi Mocami.

Teraz, gdy te rzeczy zostały już zdefiniowane, powód zastosowania powszechnego imienia, Niebiańskich Mocy, do wszystkich istot Anielskich wymaga naszego rozważenia. Nie możemy bowiem powiedzieć o nich, jak możemy od Aniołów, że Zakon świętych Mocy jest ostatnim ze wszystkich; co więcej, wyższe rangi istot mają w rzeczywistości udział w iluminacjach najniższych, ale ostatnie nie mają w żadnym przypadku cech tych pierwszych. Z tego powodu wszystkie Boskie Inteligencje są nazywane Niebiańskimi Mocami, ale nigdy Serafim, Tronem lub Dominiami; ponieważ najniższe nie mają udziału w całej charakterystyce najwyższego. Aniołowie, ani Archaniołowie ponad nimi, ani Principalities, ani szeregi, które są umieszczone przez teologię po Mocach, są często nazywane przez nas mocami Niebiańskimi, podobnie jak wszystkie inne święte istoty.

Ale zaprzeczamy temu, że używając ogólnego imienia, Niebiańskich Mocy, wszyscy powodują wszelkie zamieszanie w odniesieniu do cech każdego Zakonu. Ponieważ wszystkie Boskie Niebiańskie Inteligencje są podzielone, zgodnie z ich nadmiarowym opisem, na trzy grupy pod względem ich istoty, mocy i aktywności; i kiedy nazywamy wszystkie lub niektóre z nich, luźno, Niebiańskie Istoty lub Niebiańskie Moce, odnosimy się do nich pośrednio pod względem tej esencji lub mocy, którą każdy posiada.

Ale nie wolno nam przypisywać najwyższych cech świętych Mocy (które już dobrze wyodrębniliśmy) wszystkim naturom znajdującym się całkowicie poniżej nich, ponieważ wprowadziłoby to zamieszanie w jasny i harmonijny Zakon Aniołów, ponieważ, jak często słusznie wykazaliśmy , najwyższe Zakony posiadają w najszerszym stopniu świętą charakterystykę niższych, ale najniższe nie posiadają wybitnych, jednoznacznych zasad tych, którzy są bardziej czcigodni od nich samych, ponieważ Pierwszy Blask jest im przekazywany poprzez pierwsze Rozkazy według ich zdolności. .

[37]

ROZDZIAŁ XII

Dlaczego Hierarchowie wśród ludzi nazywani są Aniołami.

Ci, którzy gorliwie studiują Pismo Święte, czasami pytają: „Jeśli najniższe stopnie nie posiadają pełnej władzy nad nimi, dlaczego nasz Hierarcha w świętym Słowie nazwał Anioła Wszechmogącego Pana?”.

To jednak nie jest sprzeczne z tym, co już zostało zdefiniowane. Ponieważ mówimy, że najniższe chóry nie posiadają integralnej i najwyższej władzy wyższych klas, ponieważ otrzymują je częściowo, w miarę swoich możliwości, zgodnie z jedną harmonijną i wiążącą społecznością wszystkich rzeczy.

Na przykład, chór świętych cherubinów uczestniczy w wyższej mądrości i wiedzy, podczas gdy Zakon pod nimi jest również uczestnikiem mądrości i wiedzy, ale w mniejszym stopniu, proporcjonalnie do ich możliwości. Ponieważ powszechne uczestnictwo w mądrości i wiedzy jest dzielone przez wszystkie Boskie Inteligencje, ale stopień uczestnictwa, natychmiastowy, pierwszy, drugi i niższy, nie jest powszechny, ale jest ustalany dla każdego według własnej rangi. Można to słusznie powiedzieć o wszystkich Boskich Inteligencjach, że nawet jako pierwsi posiadają w najwyższym stopniu święte cechy Zakonów pod nimi, tak że najniższe posiadają moc wyższych, nie w równej mierze, ale w podrzędnym stopień.

Dlatego nie uważam za nieuzasadnione, że Pismo Święte powinno nazywać naszych hierarchów Aniołami, ponieważ uczestniczą oni zgodnie ze swoją własną mocą w interpretacyjnej charakterystyce Aniołów i wznoszą się, na tyle, na ile jest to możliwe dla człowieka, w asymilację do Aniołów. jako odkrywcy prawdy.

Przekonasz się ponadto, że Słowo Boże nie tylko nazywa te Niebieskie Istoty ponad nami Bogami, ale także daje to imię świętym ludziom pośród nas i tym ludziom, którzy w najwyższym stopniu są kochankami Boga; chociaż pierwszy i niezamanifestowany Bóg ponad wszystko przekracza wszelkie intronie, a przede wszystkim jest na tronie, a zatem żadna z istot ani rzeczy, które można [37], nie jest prawdziwie podobna do Niego, z wyjątkiem tych intelektualnych i racjonalnych istot, które są całkowicie zwróceni ku jedności z Nim, na ile jest to w ich mocy, i którzy, w miarę możliwości, podnoszą się do Boskiego Promieniowania, naśladując Boga (jeśli jest to zgodne z prawem) ze wszystkimi ich moce, są uważane za godne tego samego boskiego imienia.

[39]

ROZDZIAŁ XIII

Powód, dla którego mówi się, że prorok Izajasz został oczyszczony przez Serafinów. 13

13. Oczyszczenie Izajasza przypomina wizytę Boskiego Demona w Sokratesie. „Demon Sokratesa, któremu przypisano osobliwość katharsis i źródło nieskalanego życia (…) i jednolicie przewodzi całemu oczyszczeniu, oddziela Sokratesa od zbyt dużej konfrontacji z” masami „i życiem rozciągającym się na tłumy. Ale zaprowadziło go to w głąb jego duszy i energii nieskalanej przez podwładne natury „. -Proclus,Uwagi dodatkowe dotyczące 1. Alcybiades.
Postarajmy się teraz najlepiej jak potrafimy, pytając, dlaczego Serafin został wysłany do jednego z proroków. Ktoś może odczuwać zwątpienie lub niepewność, dlaczego jedna z istot o najwyższej randze jest wymieniana jako oczyszczająca proroka, zamiast jednej z niższych rang Aniołów.Niektórzy rzeczywiście twierdzą, że zgodnie z opisanym już opisem wzajemnych relacji wszystkich Inteligencji, fragment ten nie odnosi się do jednej z pierwszych Inteligencji najbliższej Bogu, jako do przybyłej, aby oczyścić hierarchę, ale ta tych Aniołów, którzy są naszymi opiekunami, nazywano tak samo jak Serafini z powodu jego świętej funkcji oczyszczenia proroka, z tego powodu, że odpuszczenie grzechów i odnowienie tego, który został oczyszczony do posłuszeństwa Bogu, zostało dokonane przez ogień . Mówią też, że ten fragment mówi po prostu o jednym z Serafinów, a nie o tych, którzy zostali ustanowieni wokół Boga, ale o oczyszczających mocach, które przewodzą nam.

Ale inny zaproponował mi rozwiązanie problemu, w żadnym razie niewiarygodne, ponieważ powiedział, że wielki Anioł, kimkolwiek był, który ukształtował tę wizję w celu pouczenia proroka w sprawach boskich, odniósł się do swojego własnego urzędu oczyszczania najpierw do Boga, a po Bogu do tej pierwszej Hierarchii. I czy to stwierdzenie nie jest prawdziwe? Ten bowiem, który to powiedział, powiedział, że Boska Pierwsza Moc idzie w odwiedziny wszystkich rzeczy i nieodparcie przenika wszystko, a jednak jest niewidzialna dla wszystkich, nie tylko jako ponadregionalnie transcenduje wszystkie rzeczy, ale także dlatego, że przenosi ona swoje Providential Energie w sposób ukryty przez wszystkich [40] rzeczy. Co więcej, objawia się we wszystkich Osobach Intelektualnych we właściwej proporcji i nadaje blask Jego Światłości na najbardziej wywyższone istoty, przez których, jako liderzy, zostaje ona nadana niższym chórom, zgodnie z ich mocą boskiej kontemplacji; lub mówiąc w bardziej prosty sposób, w celu zilustrowania (ponieważ rzeczy naturalne nie przypominają naprawdę Boga, który przekracza wszystko, ale są przez nas łatwiejsze do zrozumienia), światło słońca przechodzi łatwo przez pierwszą materię, jest to bardziej przejrzyste, a dzięki temu wyświetla jaśniej swój własny blask; ale gdy spadnie na jakiś gęstszy materiał, wylewa się go mniej jaskrawo, ponieważ materiał, który jest oświetlony, nie jest przystosowany do przekazywania światła, po czym stopniowo maleje, aż w ogóle nie przejdzie. Podobnie, ciepło ognia łatwiej się przystosowuje do tego, co jest bardziej przystosowane do jego przyjęcia, ustępując i przewodząc jego podobieństwu; ale na substancjach o przeciwnej naturze, które są wobec niej odporne, albo nie występuje żaden efekt, albo pojawia się tylko niewielki ślad działania ognia; a ponadto, gdy ogień jest stosowany do materiałów o przeciwstawnym charakterze poprzez użycie innych substancji, które są do niego otwarte, ogień najpierw ogrzewa materiał, który jest łatwy, gorący, a przez to podgrzewa proporcjonalnie wodę lub inną substancję, która nie tak łatwo stają się gorące. ale na substancjach o przeciwnej naturze, które są wobec niej odporne, albo nie występuje żaden efekt, albo pojawia się tylko niewielki ślad działania ognia; a ponadto, gdy ogień jest stosowany do materiałów o przeciwstawnym charakterze poprzez użycie innych substancji, które są do niego otwarte, ogień najpierw ogrzewa materiał, który jest łatwy, gorący, a przez to podgrzewa proporcjonalnie wodę lub inną substancję, która nie tak łatwo stają się gorące. ale na substancjach o przeciwnej naturze, które są wobec niej odporne, albo nie występuje żaden efekt, albo pojawia się tylko niewielki ślad działania ognia; a ponadto, gdy ogień jest stosowany do materiałów o przeciwstawnym charakterze poprzez użycie innych substancji, które są do niego otwarte, ogień najpierw ogrzewa materiał, który jest łatwy, gorący, a przez to podgrzewa proporcjonalnie wodę lub inną substancję, która nie tak łatwo stają się gorące.

Tak więc, zgodnie z tym samym prawem materialnego porządku, Źródło wszelkiego porządku, widzialne i niewidzialne, w nadprzyrodzony sposób objawia chwałę Swego własnego blasku we wszystkich – błogosławionych wylaniach pierwszej manifestacji dla najwyższych istot, a przez nich tych, którzy są pod nimi uczestniczyć w Boskim Promieniu. Skoro bowiem ci mają najwyższą wiedzę o Bogu i pragną przede wszystkim Boskiej dobroci, są uważani za godnych stania się pierwszymi pracownikami, na tyle, na ile można to osiągnąć, naśladowania Boskiej Mocy i Energii, i dobroczynnie podnoszą tych poniżej. im, na ile jest ich moc, na to samo naśladowanie, obficie obrzucając ich splendorem, który przyszedł na siebie; podczas gdy ci z kolei nadają światło na niższe chóry. I w ten sposób, w całej Hierarchii, wyższe odpływy, które otrzymują od niższych,

Istnieje zatem jedno Źródło Światła dla wszystkiego, co [41]. jest oświecony, mianowicie, Bóg, który przez swoją Naturę, prawdziwie i słusznie, jest Esencją Światła, Przyczyną bycia i wizji. Ale jest ustanowione, że naśladując Boga, każda z wyższych rang istoty jest źródłem dla tego, kto podąża za nią; ponieważ Boskie Promienie są przekazywane przez nią do drugiego. Dlatego istoty wszystkich rang Anielskich uznają naturalnie Najwyższy Porządek Niebiańskich Inteligencji za źródło, po Bogu, wszelkiej świętej wiedzy i naśladowania Boga, ponieważ dzięki nim Światło Najwyższego Boga przekazywane jest wszystkim i nam. Z tego powodu odnoszą wszystkie święte uczynki, naśladując Boga, do Boga jako Ostatecznej Przyczyny, ale do pierwszych Boskich Inteligencji jako pierwszych regulatorów i przekaźników Boskich Energii.

Dlatego też pierwszy Zakon świętych aniołów posiada przede wszystkim charakterystykę ognia i obfite uczestnictwo Boskiej Mądrości oraz posiadanie najwyższej wiedzy o Boskich Iluminacjach i cechę Tronów symbolizującą otwartość na przyjęcie Boga. . Niższe Zakony Istot Niebieskich uczestniczą także w tych mocach Ognistych, Roztropnych i Boga, ale w mniejszym stopniu i jako spoglądają na tych ponad nimi, którzy, uważani za godnych pierwotnej imitacji Boga, podnoszą ich, tak daleko, jak to możliwe, na podobieństwo Boga.

Te święte cechy charakterystyczne, w których drugorzędne natury otrzymują udział poprzez pierwsze, przypisują tym inteligencjom, po Bogu, jako Hierarchom.

Ten, który udzielał tego wyjaśnienia, zwykł mawiać, że wizja ta została pokazana prorokowi przez jednego z tych świętych i błogosławionych aniołów, którzy przewodzą nam, przez którego oświecające przewodnictwo został on podniesiony do tej intelektualnej kontemplacji, w której ujrzał najwznioślejsze Istoty (do mówić w symbolach) ustanowionych pod Bogiem, z Bogiem i wokół Boga; i ich super książęcym Przywódcą, niesłusznie wywyższonym ponad nimi wszystkimi, ustanowionym pośród najwyższych Wzniosłych Mocy.

Prorok zatem nauczył się z tych wizji, że według każdej nadprzyrodzonej doskonałości, Boska Jedność utrzymuje się w nieporównywalnej przewadze, doskonaląc wszystkie widoczne i niewidzialne moce, powyżej i zwalniając od wszystkich; i że nie ma podobieństwa nawet do tych, którzy żyją po raz pierwszy; a ponadto, że On jest Prawem i Przyczyną wszystkich istot oraz Niezmienną [42] Podstawą trwałej stabilności rzeczy, z których najbardziej wywyższone Moce mają zarówno swoją byt, jak i dobre samopoczucie. Następnie został pouczony, że Boskie Potęgi Pism świętych, których święte imię oznacza „Ogniste”, a których wkrótce będziemy mówić, na tyle, na ile możemy, doprowadziły do ​​podniesienia ognistej mocy ku Boskiemu Podobieństwu.

Kiedy święty prorok ujrzał w świętej wizji sześciokrotnych skrzydeł najwyższe i absolutne wyniesienie do Boskości w pierwszym, środkowym i ostatnim Inteligencji, i ujrzał ich wiele stóp i wiele twarzy, i dostrzegł, że ich oczy i stopy były zasłonięte skrzydłami, a środkowe skrzydła były w nieustannym ruchu, prowadzono go do zrozumiałej wiedzy o tym, co było widziane przez objawienie mu dalekosiężnej i dalekowzrocznej mocy najbardziej wzniosłych Inteligencji; o ich świętym bojaźnieniu, które mają w ponadprzeciętny sposób w odważnych i wytrwałych i niekończących się poszukiwaniach coraz to głębszych Misteriów i doskonałej harmonii ich nieustannej działalności naśladowania Boga i ich wiecznego wznoszenia się wznoszącego na wyżyny.Co więcej, nauczył się także tej boskiej i najwspanialszej pieśni uwielbienia; Anioła, który ukształtował wizję, dał, o ile to możliwe, swoją świętą wiedzę prorokowi. Nauczył go również, że każde uczestnictwo w Boskim Świetle i Czystości, o ile to możliwe, jest oczyszczenie, nawet do najczystszego. Mając swoje źródło w Najwyższym Bogu, pochodzi z najbardziej wzniosłych Przyczyn w sposób nader samoistny i ukryty, przemierzając całe Boskie Inteligencje, a jednak objawia się jaśniej i oddaje się pełniej Mędrcom najbardziej wywyższonym Bóg.

Ale jeśli chodzi o wtórne lub ostatnie moce intelektualne, lub nasze własne moce, proporcjonalnie do tego, jak każdy jest daleki od Boskiego Podobieństwa, tak Boski Promień ogarnia swoje najjaśniejsze światło w swojej Niewysłowionej i ukrytej Jedności. Co więcej, oświetla on drugie secesyjne severally poprzez pierwsze, i krótko mówiąc, początkowo wychodzi z manifestacji z Unmanifest przez pierwsze moce.

Prorok był nauczany przez Anioła, który prowadził go do światła, że ​​boskie oczyszczenie i wszystkie inne boskie działania świecące przez Istoty Pierwsze zostały przekazane [43] wszystkim pozostałym w miarach sprawności każdego z nich. boskie uczestnictwo.

Dlatego słusznie przypisał Serafim, po Bogu, charakterystykę udzielania oczyszczenia przez ogień. I nie ma nic nierozsądnego w przedstawieniu Serafina jako oczyszczenia proroka; podobnie jak sam Bóg, przyczyna każdego oczyszczenia, oczyszcza wszystkich, a raczej (aby użyć bardziej znanej ilustracji), tak samo jak nasz hierarcha, oczyszczając lub oświecając przez swoich kapłanów lub ministrów, można powiedzieć, że oczyszcza i oświeca, ponieważ te rozkazy, które poświęcił, odnoszą się do Jego świętej działalności, tak też Anioł, który oczyszcza proroka, nazywa swoją własną oczyszczającą moc i wiedzę Bogu jako źródłom, ale Serafinowi jako pierwszemu działającemu Hierarchiowi – jak gdyby mówiąc: anielski szacunek, kiedy pouczał go, kto jest oczyszczany: ” Jest Zwolnione Źródło, Istota i Stwórca oraz Przyczyna oczyszczenia dokonanego w tobie przeze Mnie, Tego, który ustanawia Istoty Pierwsze i utrzymuje je wokół siebie i zachowuje ich niezmienną stabilność, i prowadzi ich ku pierwszym uczestnictwom w Jego własne Providential Energies. (Do tego, jak powiedział, kto mnie nauczył, pokazuje misję Serafina). „Lecz Hierarcha i Przywódca, po Bogu, pierwszym Zakonie Pierwszych Istot, przez którego nauczono mnie dokonywać boskich oczyszczeń, jest to, że który oczyszcza cię przeze mnie; a dzięki niemu Przyczyna i Stwórca wszelkiego oczyszczenia wydobyły z nas ukryte głębiny Jego Dostarczycielskie Energie. ” i zachowuje niezmienną stabilność, i prowadzi ich ku pierwszym udziałom w Jego własnych Energetach Dostrajania „. (Do tego, jak powiedział, kto mnie nauczył, pokazuje misję Serafina). „Lecz Hierarcha i Przywódca, po Bogu, pierwszym Zakonie Pierwszych Istot, przez którego nauczono mnie dokonywać boskich oczyszczeń, jest to, że który oczyszcza cię przeze mnie; a dzięki niemu Przyczyna i Stwórca wszelkiego oczyszczenia wydobyły z nas ukryte głębiny Jego Dostarczycielskie Energie. ” i zachowuje niezmienną stabilność, i prowadzi ich ku pierwszym udziałom w Jego własnych Energetach Dostrajania „. (Do tego, jak powiedział, kto mnie nauczył, pokazuje misję Serafina). „Lecz Hierarcha i Przywódca, po Bogu, pierwszym Zakonie Pierwszych Istot, przez którego nauczono mnie dokonywać boskich oczyszczeń, jest to, że który oczyszcza cię przeze mnie; a dzięki niemu Przyczyna i Stwórca wszelkiego oczyszczenia wydobyły z nas ukryte głębiny Jego Dostarczycielskie Energie. ” przez którego nauczyłem się wykonywać boskie oczyszczenia, jest to, co oczyszcza cię przeze mnie; a dzięki niemu Przyczyna i Stwórca wszelkiego oczyszczenia wydobyły z nas ukryte głębiny Jego Dostarczycielskie Energie. ” przez którego nauczyłem się wykonywać boskie oczyszczenia, jest to, co oczyszcza cię przeze mnie; a dzięki niemu Przyczyna i Stwórca wszelkiego oczyszczenia wydobyły z nas ukryte głębiny Jego Dostarczycielskie Energie. ”

Tak mnie uczył, a ja z kolei udzielam ci go. Dla twojej intelektualnej i rozróżniającej umiejętności jest zaakceptowanie jednej z dwóch przyczyn podanych jako rozwiązanie trudności, i preferowanie tego jako drugiej, jako prawdopodobnej i rozsądnej, a może nawet prawdziwej, lub znalezienie od siebie czegoś bardziej zbliżonego do prawdziwej prawdy. lub uczyć się od innego (Bóg rzeczywiście daje słowo i aniołowie kierują nim), a następnie ujawnić nam, którzy kochają anioły, jaśniejszy, a dla mnie bardziej mile widziany pogląd, jeśli takie powinno być możliwe.

[44]

ROZDZIAŁ XIV

Co oznacza tradycyjna liczba Aniołów.

Jest to również warte, jak sądzę, intelektualne uznanie, że tradycja biblijna dotycząca Aniołów podaje ich liczbę jako tysiące tysięcy i dziesięć tysięcy razy dziesięć tysięcy, pomnażając i powtarzając najwyższe liczby, jakie mamy, co jasno pokazuje, że Zakony Niebiańskie Istoty są dla nas niezliczone; tak wielu jest błogosławionymi Zastępami Inteligencji Supermundan, całkowicie przewyższając słaby i ograniczony zasięg naszych materialnych liczb. I są one z pewnością znane tylko dzięki ich nadludzkiemu i niebiańskiemu intelektowi oraz wiedzy, która jest im udzielona wszystkim wszechogarniająco przez wszechwiedzącą Matkę – Mądrość Najwyższego Boga, która jest superesentalnie od razu przyczyną dowodzącą, łączącą mocą i powszechne Doskonałość wszystkich zasad i rzeczy.

[45]

ROZDZIAŁ XV

Jakie jest znaczenie formalnych pozorów mocy anielskich? Co z ognistego i antropomorficznego? Co oznaczają ich oczy, nozdrza, uszy, usta, dotyk, powieki, brwi, ich męskość, zęby, ramiona, ręce, serce, piersi, plecy, stopy i skrzydła? Czym są nagość i szata, lśniąca szata, insygnia kapłańskie, pasy? Jakie są pręty, włócznie, topory bojowe i linie pomiarowe? Jakie są wiatry i chmury? Co oznacza ich mosiądz i elektron? Jakie są chóry i klaskanie w dłonie? Jakie są kolory różnych klejnotów? Jaka jest forma lwa, woła, orła? Jakie są konie i ich różne kolory? Jakie są rzeki, rydwany, koła? Czym jest tak zwana radość aniołów?

Pozwól nam, jeśli jesteście tak usposobieni, teraz rozluźnijmy naszą mentalną wizję od wysiłku kontemplacji wzniosłości aniołów i zejdźmy do zogniskowanego, wszech-różnorodnego rozległości różnorodnej formy w wizerunkach anielskich; a następnie wracają analitycznie z nich, jak z symboli, ponownie wznosząc się ku prostocie Niebiańskich Inteligencji. Najpierw jednak pozwólcie, że jasno wam wytłumaczę, że wyjaśnienia świętych podobieństw reprezentują te same Zwały Niebiańskich Istot, czasami jako wiodące, i znowu prowadzone, a ostatnie prowadzące i pierwsze prowadzone, i te same, które zostały powiedział, mając pierwsze, średnie i ostatnie moce. Ale na koncie nie ma nic nieuzasadnionego, zgodnie z następującą metodą rozwijania.

Jeśli rzeczywiście powiedzieliśmy, że niektórzy są najpierw rządzeni przez tych ponad nimi, a potem rządzą tymi Zakonami, i że najwyżsi, kierując najniższymi rangami, są jednocześnie dowodzeni przez tych, których prowadzą, stwierdzenie to być oczywiście absurdalnym i całkowicie zdezorientowanym. Ale jeśli powiemy, że te Święte Zakony prowadzą i są prowadzone, ale nie te same, ani te same, ale każda jest prowadzona przez tych nad sobą, a z kolei prowadzi tych pod nią, możemy rozsądnie powiedzieć, że Pismo Święte w swojej świętej symbolicznej prezentacji czasami słusznie i prawdziwie przypisuje te same uprawnienia do pierwszej, średniej i ostatniej rangi.

[46] Dlatego chętni w górę opiekują się tymi, którzy są ponad nimi, i stałość ich rewolucji wokół nich, będąc strażnikami ich własnych mocy, i ich udziału w opatrznościowej mocy postępowania dla tych, którzy są pod nimi poprzez ich własne wzajemne relacje, będzie naprawdę pasował do wszystkich Niebiańskich Istot, chociaż niektóre z nich są przede wszystkim i powszechne, inne w częściowym i niższym stopniu.

Ale musimy zacząć zajmować się pozostałą częścią naszego dyskursu i musimy prosić, najpierw wyjaśniając formy, dlaczego Słowo Boże preferuje święty symbol ognia, prawie ponad wszystkimi innymi. Odkryjecie bowiem, że używa się go nie tylko pod postaciami ognistych kół, ale także żywych stworzeń ognia i ludzi migających jak błyskawice, którzy żywią się węglami ognia o Niebiańskich Istotach i nieodparcie pędzących rzekach ognia. Mówi też, że trony są ogniste i z ich imienia wynika, że ​​najbardziej wyniesieni Serafini spalają się ogniem, przypisując im cechy i siły ognia; i w całości, powyżej i poniżej, daje najwyższą preferencję symbolowi ognia.

Dlatego myślę, że ten obraz ognia oznacza doskonałą zgodność z Bogiem Niebiańskich Inteligencji. Albowiem święci prorocy często porównują to, co jest nadrzędne i bezforemne do ognia, które (jeśli można to zgodnie z prawem powiedzieć) ma wiele podobieństw, jak w rzeczy widzialnych do Boskiej Rzeczywistości. Gdyż rozsądny ogień jest w pewien sposób we wszystkim i przenika wszystko bez mieszania się z nimi i jest wolny od wszystkich rzeczy i, chociaż jest całkowicie jasny, ale leży zasadniczo ukryty i nieznany, kiedy nie ma kontaktu z jakąkolwiek substancją, na której może wywierać wpływ. własną energię. Jest nieodparcie i niewidzialny, ma absolutną władzę nad wszystkimi rzeczami, podporządkowuje sobie wszystko, w czym żyje. Ma transformującą moc i w pewnym sensie nadaje się do wszystkiego, co znajduje się w pobliżu. Ożywia wszystko poprzez swoje ożywiające ciepło i rozjaśnia je swą wspaniałą jasnością. Jest niepojęty i czysty, posiada moc oddzielenia, ale samo w sobie jest niezmienne, podnoszące na duchu, przenikliwe, wysokie, nie powstrzymywane przez jakąkolwiek usłużną podstawość, poruszające się, poruszające, poruszające inne rzeczy. Pojmuje, ale jest niepojęty, bezinteresowny, tajemniczo powiększając siebie i ukazując swój majestat zgodnie z naturą przyjmującej go substancji, potężny, potężny, niewidoczny obecny dla wszystkich [47] rzeczy. Kiedy się o tym nie zastanawia, wydaje się, że nie istnieje, ale nagle rozpala swoje światło w sposób właściwy swojej naturze poprzez tarcie, jak gdyby próbując to zrobić, w niekontrolowany sposób wznosząc się w górę, nie pomniejszając jego całkowitego błogosławionego oddania się.

Tak więc można znaleźć wiele właściwości ognia, które symbolizują poprzez sensowne obrazy Boskie czynności. Wiedząc o tym, mądrzy w sprawach Bożych ukazali Niebiańskie Istoty pod postacią ognia, głosząc w ten sposób ich podobieństwo do Boskości i naśladując Go w miarę ich mocy.

Ale także inwestują je w podobieństwo ludzi z powodu ludzkiej mocy intelektu i aspiracji, prostej i wyprostowanej formy, wrodzonej mocy przewodnictwa i rządzenia; i dlatego, że człowiek, chociaż w najmniejszym sensie postrzegania w porównaniu z mocami irracjonalnych stworzeń, rządzi nimi wszystkimi przez prymat swego intelektu, panowania swojej racjonalnej wiedzy i wewnętrznej swobody jego niepokonanej duszy.

Tak więc, jak sądzę, jest możliwe, aby znaleźć w różnych częściach naszych ciał pasujące symbole Niebiańskich Mocy, biorąc, na przykład, moc wzroku jako obraz ich najbardziej przejrzystego podniesienia do Boskiego Światła, ich jedynego, wolnego , nierozwiązywalny odbiór tego Światła, ich reakcja i czysta otwartość bez pasji do boskich iluminacji.

Ludzka moc rozróżniania zapachów oznacza moc otrzymania niepojętych i najbardziej pachnących wpływów boskich, o ile jest to możliwe do osiągnięcia, a także ostateczne uznanie i całkowite odrzucenie innych nie tego rodzaju.

Siła uszu oznacza uczestnictwo w świadomej gnostyckiej otwartości na boską inspirację. Siła smaku reprezentuje obfitość pokarmu duchowego i odbiór boskich strumieni pokarmu.

Siła dotyku symbolizuje moc odróżniania tego, co jest korzystne od tego, co szkodliwe. Powieki i brwi reprezentują ochronę intelektualnych koncepcji w boskich kontemplacjach. Obrazy młodości i wigoru oznaczają ich wieczny rozkwit i wigor życia. Zęby symbolizują dystrybucję podtrzymywanej doskonałości im dostarczanej; dla każdego Porządku Intelektualnego, otrzymywanie jednolitego pojęcia od Boskości, z Dostarczycielską Mocą dzieli [48] i mnoży ją dla proporcjonalnego podniesienia tego poniżej.

Ramiona, ręce i dłonie oznaczają siłę działania i spełnienia. Serce jest symbolem tego Boskiego Życia, które dobroczynnie udziela mocy podporządkowanym tym, którzy są pod jego opieką. Możemy dodać, że skrzynia umieszczona nad sercem reprezentuje niezłomną moc, która chroni własne życiodajne dyspensacje. Grzbiet oznacza siłę, która łączy w sobie wszystkie życiodajne moce. Stopy oznaczają moc ruchu, szybkość i zręczność w nieustającym posuwaniu się ku boskim rzeczom. Dlatego prorok opisał stopy Niebiańskich Inteligencji jako zasłonięte ich skrzydłami, które symbolizują szybkie wzniesienie się na wyżyny i niebiański progres w górę stromych, a także zwolnienie ze wszystkiego, co ziemskie poprzez wznoszenie się w górę. Lekkość skrzydeł pokazuje, że są one całkowicie niebieskie, nieskalane i nieskrępowane podczas ich wznoszenia się wysoko. Naga i niechlujna stopa symbolizuje ich swobodną, ​​łatwą i nieskrępowaną moc, czystą od wszelkiej zewnętrzności i asymilowaną, o ile jest to możliwe, do Boskiej prostoty.

Ale od tej jednej i wielorakiej Mądrości, zarówno ubrania nago i przydziela im narzędzia do noszenia, rozwijajmy, o ile możemy, te święte szaty i narzędzia Niebiańskich Inteligencji.

Ich lśniące i ogniste szaty symbolizują, jak sądzę, Boskie Podobieństwo pod obrazem ognia i ich własną oświecającą moc, ponieważ przebywają w Niebie, gdzie jest Światło, a także pokazują, że przekazują całkowicie zrozumiałe Światło i są oświeceni intelektualnie .

Ich kapłańska szata symbolizuje ich autorytet jako przywódców mistycznych i boskich kontemplacji oraz konsekracji całego ich życia. Pasy oznaczają ich opiekę nad ich własną siłą generatywną i stan ich zjednoczenia, ponieważ są one całkowicie połączone w kierunku ich zasadniczej jedności, otaczając je w doskonałym kręgu z niezmienną identycznością.

Wędki są dowodami autorytetu suwerenności i przywództwa oraz prawdziwego kierowania; ze wszystkich rzeczy. Włócznie i topory bojowe reprezentują potęgę dzielenia niecodziennych rzeczy oraz energiczną, energiczną i skuteczną moc dyskryminacji. Narzędzia pomiarowe i narzędzia stolarskie są figurami [49] moc fundamentowania i wznoszenia i doskonałości, i cokolwiek innego należy do opatrznościowego przewodnictwa i podniesienia niższych rzędów. Czasami jednak narzędzia przypisane świętym aniołom symbolizują boski sąd na nas samych; dla niektórych są to liczby Jego dyscyplinarnej dyscypliny zemsty sprawiedliwości, inni wolności od trudności, doskonałości dyscyplinarnych instrukcji lub przywrócenia do naszego pierwszego szczęścia, podczas gdy inni oznaczają dodanie innych darów, wielkich lub małych, rozsądnych lub zrozumiałych; żaden ostry umysł nie miałby żadnej trudności w znalezieniu zgodności między widzialnymi symbolami a niewidzialnymi rzeczywistościami.

Nazwa wiatry nadana Aniołom oznacza ich szybkie działanie i niemal natychmiastowe przeniknięcie wszystkiego oraz moc nadawczą we wszystkich wymiarach, sięgającą od góry do dołu, od głębokości do wysokości, i moc, która podnosi drugie natury na wysokość nad nimi, i przenosi pierwszą do partycypacyjnego i opatrznościowego podniesienia niższego.

Być może jednak można powiedzieć, że nazwa wiatry, zastosowane do antycznego ducha, oznacza Boskie Podobieństwo do Niebiańskich Istot. Postać bowiem jest prawdziwym obrazem i rodzajem Boskiej Energii (jak to pełniej ukazano w teologii symbolicznej)w naszym czterokrotnym wyjaśnieniu) odpowiadającym ruchomym i generatywnym siłom Natury, szybkiemu i nieodpartemu posunięciu oraz tajemnicy, nieznanej i niewidzialnej przez nas, motywów i celów. On bowiem mówi: „Nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd idzie”. Pismo Święte również przedstawia je jako chmurę, pokazując w ten sposób, że te święte Inteligencje są wypełnione w sposób ponadplanowy za pomocą ukrytego Światła, otrzymując to pierwsze objawienie bez nadmiernej chwały, i przekazując je z obfitą jasnością do niższych Zakonów jako drugorzędne, proporcjonalne. oświetlenie; i dalej, że posiadają generujące, życiodajne, zwiększające i doskonalące moce z powodu ich zrozumiałych wylewów, jak z pryszniców przyspieszających otwarte łono ziemi przez nawożenie deszczem na życiodajne bóle.

Pismo Święte porównuje również Niebiańskie Istoty do mosiądzu i elektronu oraz wiele kolorowych klejnotów.Teraz elektron, 14 przypominający zarówno złoto, jak i srebro, jest jak złoto w swej odporności na zepsucie i nieumniejszone zepsucie oraz jego niewyraźną jasność; i [50] jest jak srebro w swoim blasku i niebiańskim blasku.Ale symbolika z mosiądzu (zgodnie z już podanymi wyjaśnieniami) musi przypominać symbol ognia lub złota.Ponownie, z wielu kolorowych odmian kamieni, biały reprezentuje to, co jest jasne, a czerwony odpowiada ogniowi, żółtemu do złotego, a zielony młodości i wigorowi. W ten sposób, odpowiadając każdej postaci, odnajdziesz mistyczną interpretację, która wiąże te symboliczne obrazy z rzeczami powyżej. 14. Stop złota i srebra.
Ale teraz, skoro zostało to wystarczająco wyjaśnione, myślę, że zgodnie z naszą zdolnością, przejdźmy do świętego rozwinięcia symboliki, która przedstawia Niebiańskie Inteligencje na podobieństwo zwierząt.
Formę lwa należy uważać za symbolizującą ich władzę suwerenności, siły i niezłomności oraz żarliwego dążenia w górę ze wszystkimi swoimi mocami do tej najbardziej ukrytej, niewysłowionej, tajemniczej Boskiej Jedności i pokrycia intelektualnych śladów, 15 i mistycznie skromne ukrywanie drogi prowadzącej do boskiego zjednoczenia przez Boskie Oświecenie. 15. Lew został powiedziany przez starożytnych, aby wymazał jego ślady ogonem.
Postać wołu oznacza siłę i wigor oraz otwarcie bruzd intelektualnych na odbiór nawożących natrysków; a rogi oznaczają strzegącą i niezwyciężoną moc. Forma orła oznacza honorarium królewskie i wysoką szybowść i szybkość lotu oraz gorliwe wchłanianie tego jedzenia, które odnawia ich siłę, dyskrecję i łatwość ruchu i umiejętności, z silną intensywnością widzenia, która ma moc patrzenia bez przeszkód, bezpośrednio i niezachwianie po pełnym i olśniewającym blasku jasności Boskiego Słońca.Symbolika koni reprezentuje posłuszeństwo i zdolność do krępowania. Lśniące białe konie oznaczają jasną prawdę i to, co jest doskonale przyswojone Boskiemu Światłu; ciemność, to, co ukryte i tajemne; czerwona, ognista moc i energia; spłowiały czarno-biały, moc, która trawi wszystko i łączy skrajności, opatrznościowo i z doskonaleniem mocy łączącej najwyższe i najniższe, a najniższe – najwyższe.

Gdybyśmy mieli nie mieć na uwadze długość naszego dyskursu, możemy również opisać symboliczne relacje poszczególnych cech zwierząt już podane, i wszystkie ich ciała tworzy z uprawnień tych niebiańskich istot inteligentnych według [51] do odmiennych przypowiesci : na przykład ich furia gniewu reprezentuje intelektualną moc oporu, którego gniew jest ostatnim i słabym echem; ich pragnienie symbolizuje Boską Miłość; krótko mówiąc, możemy znaleźć we wszystkich irracjonalnych tendencjach i wielu częściach irracjonalnych stworzeń, postaci niematerialnych koncepcji i pojedynczych mocy Niebiańskich Istot. Jest to jednak wystarczające dla roztropnych, ponieważ jedna mistyczna interpretacja będzie wystarczającym przykładem dla wyjaśnienia innych podobnych rodzajów.

Musimy teraz rozważyć reprezentacje Niebiańskich Istot w związku z rzekami, kołami i rydwanami. Rzeki ognia oznaczają te Boskie Kanały, które napełniają je superbogatymi i wiecznie wylewającymi się strumieniami i odżywiają ich życiodajną płodnością.

Rydwany symbolizują złączoną społeczność tych, którzy należą do tego samego Zakonu; skrzydlate koła, poruszające się nieustannie, nigdy nie cofające się ani nie odsuwają się na bok, oznaczają siłę ich postępowej energii na prostej i bezpośredniej ścieżce, w której wszystkie ich intelektualne rewolucje są w sposób ponadprzeciętny kierowane na ten prosty i niezachwianą drogę.

Postać kół duchowych może mieć również inne mistyczne znaczenie, ponieważ prorok mówi, że imiona Żel, Żel są im dane, co w języku hebrajskim oznacza rewolucje i objawienia. Bo Boskie ogniste koła prawdziwie obracają się, z powodu ich nieustannego ruchu, wokół najwyższego Dobrego Siebie i otrzymują im objawienia, ponieważ dla nich święte tajemnice są jasne, a ziemskie są podnoszone, a wysokie iluminacje są przynoszone w dół i przekazywać najniższe zamówienia.

Ostatnią rzeczą, którą możemy wyjaśnić, jest radość przypisywana rozkazom Niebiańskim. Są bowiem całkowicie ponad naszymi namiętnościami. Mówi się jednak, że radują się z Bogiem z powodu znalezienia tego, co zostało utracone, jak również przystało na Boską łagodność ich natury i jak przystało na ich dobroczynną i bezgraniczną radość z opatrznościowego zbawienia tych, którzy zwrócą się ku Bogu, i to jest nie do usprawiedliwienia. rozkosz, w której święci ludzie często uczestniczyli, gdy oświecenie Boga nawiedzało ich bosko.

Niech to będzie wystarczające zestawienie tych świętych symboli, które, mimo że daleko im do ich pełnej interpretacji, jeszcze [52], jak sądzę, przyczynią się do tego, że powstrzymujemy nas od utrzymywania się w podstawie i postaciach.

Jeśli powinieneś wskazać, że nie wspominaliśmy o kolejności wszystkich mocy, działań i obrazów anielskich opisanych w pismach świętych, powinniśmy odpowiedzieć szczerze, że nie posiadamy ponadprzeciętnej wiedzy niektórych, a raczej, że potrzebujemy kogoś innego do przewodnictwa nas do światła i pouczajcie nas; ale inne zostały pominięte ze względu na proporcje, jako równoległe do tego, co zostało dane; a ukryte Tajemnice, które leżą poza naszym zasięgiem, uhonorowaliśmy milczeniem.


[53]

JEWELS

Pokazanie wpływu Dionizego na niektórych mistyków.

„Kiedy św. Jan mówi, że Bóg jest Duchem i że należy go wielbić w duchu, oznacza to, że umysł musi zostać oczyszczony z obrazów. Kiedy się modlisz, zamknij swoje drzwi – to jest drzwi twoich zmysłów. Trzymajcie je zamknięte i zabezpieczone przed wszelkimi fantazjami i obrazami. Nic nie podoba się Bogu bardziej niż umysł wolny od wszelkich zawodów i rozrywek. Taki umysł jest w pewien sposób przemieniony w Boga, ponieważ nic nie może myśleć i niczego nie kochać, z wyjątkiem Boga; inne stworzenia i sama widzi tylko w Bogu. Ten, kto przeniknie do samego siebie i tak przekracza siebie, wznosi się do Boga. Ten, którego kocham i pragnę, jest ponad wszystkim, co jest rozsądne i wszystko, co jest zrozumiałe; zmysł i wyobraźnia nie mogą nas do Niego przyprowadzić, ale tylko pragnienie czystego serca; To wprowadza nas w ciemność umysłu, dzięki czemu możemy wznieść się do kontemplacji nawet tajemnicy Trójcy. Nie myśl o świecie ani o twoich przyjaciołach, ani o przeszłości, teraźniejszości i przyszłości; ale uważajcie siebie za przebywających poza światem i samotnych z Bogiem, tak jakby wasza dusza była już oddzielona od ciała i przestała interesować się pokojem, wojną lub stanem świata. Opuść swoje ciało i skup swoje spojrzenie na niestworzonym Świetle. Niech nic nie powstanie między tobą a Bogiem. Dusza w kontemplacji patrzy na świat z daleka, tak jak, kiedy przystępujemy do Boga przez abstrakcję, odmawiamy Mu, przede wszystkim cielesnych i rozsądnych atrybutów, następnie zrozumiałych cech, a na koniec tego bytu (esse) które utrzymywałoby Go wśród stworzonych rzeczy. ” – (Albertus Magnus.) obecny lub przyszły; ale uważajcie siebie za przebywających poza światem i samotnych z Bogiem, tak jakby wasza dusza była już oddzielona od ciała i przestała interesować się pokojem, wojną lub stanem świata. Opuść swoje ciało i skup swoje spojrzenie na niestworzonym Świetle. Niech nic nie powstanie między tobą a Bogiem. Dusza w kontemplacji patrzy na świat z daleka, tak jak, kiedy przystępujemy do Boga przez abstrakcję, odmawiamy Mu, przede wszystkim cielesnych i rozsądnych atrybutów, następnie zrozumiałych cech, a na koniec tego bytu (esse) które utrzymywałoby Go wśród stworzonych rzeczy. ” – (Albertus Magnus.) obecny lub przyszły; ale uważajcie siebie za przebywających poza światem i samotnych z Bogiem, tak jakby wasza dusza była już oddzielona od ciała i przestała interesować się pokojem, wojną lub stanem świata. Opuść swoje ciało i skup swoje spojrzenie na niestworzonym Świetle. Niech nic nie powstanie między tobą a Bogiem. Dusza w kontemplacji patrzy na świat z daleka, tak jak, kiedy przystępujemy do Boga przez abstrakcję, odmawiamy Mu, przede wszystkim cielesnych i rozsądnych atrybutów, następnie zrozumiałych cech, a na koniec tego bytu (esse) które utrzymywałoby Go wśród stworzonych rzeczy. ” – (Albertus Magnus.) Opuść swoje ciało i skup swoje spojrzenie na niestworzonym Świetle. Niech nic nie powstanie między tobą a Bogiem. Dusza w kontemplacji patrzy na świat z daleka, tak jak, kiedy przystępujemy do Boga przez abstrakcję, odmawiamy Mu, przede wszystkim cielesnych i rozsądnych atrybutów, następnie zrozumiałych cech, a na koniec tego bytu (esse) które utrzymywałoby Go wśród stworzonych rzeczy. ” – (Albertus Magnus.) Opuść swoje ciało i skup swoje spojrzenie na niestworzonym Świetle. Niech nic nie powstanie między tobą a Bogiem. Dusza w kontemplacji patrzy na świat z daleka, tak jak, kiedy przystępujemy do Boga przez abstrakcję, odmawiamy Mu, przede wszystkim cielesnych i rozsądnych atrybutów, następnie zrozumiałych cech, a na koniec tego bytu (esse) które utrzymywałoby Go wśród stworzonych rzeczy. ” – (Albertus Magnus.)


„Wszystko, co jest w Boskości, jest jedno. Dlatego nie możemy nic powiedzieć. Jest ponad wszystkimi imionami, przede wszystkim naturą. Bóg działa; tak nie jest Bóstwem. W tym wyróżniają się – pracują i nie działają. Koniec wszystkich rzeczy jest ukrytą Ciemnością wiecznego Boga, nieznanego i nigdy nieznanego. ” – (Eckhart.)

„W Nagim Bóstwie nigdy nie ma formy ani idei. On jest absolutnym, czystym, czystym Jednym – nieprzeniknioną Ciemnością wiecznego Boga. ” – (Ibid.)


„Ostateczna Rzeczywistość jest wieczną, niestworzoną Prawdą. Tutaj, w tej wiecznej, niestworzonej Prawdzie, wszystkie rzeczy mają swoje Źródło i wieczne [54] Początek. W duszy znajduje się obraz Boga, który może wznieść się do Boskiej Esencji, czyli Źródła, i który nieskrępowany przez chmury i zasłony stworzonych rzeczy, może kontemplować, w ciszy ciemności, w absolutnym spoczynku, cuda Boskości. ” – (Suso.)


„Zapytano go, czy dusza, będąc jeszcze w ciele, może osiągnąć tak wysoką wysokość, aby rzucić okiem na wieczność i otrzymać przedsmak życia wiecznego i wiecznego szczęścia. Jest to powszechnie zabronione; i naprawdę tak w pewnym sensie. Bo naprawdę nie może być tak długo, jak dusza zwraca uwagę na ciało i rzeczy, które służą i czynią to, i czas i stworzenie, i jest tym zaniepokojona, niespokojna i rozproszona. Jeśli bowiem dusza wzniesie się do takiego stanu, musi być całkiem czysta, całkowicie pozbawiona wszelkich obrazów i być całkowicie oddzielona od wszystkich stworzeń, a przede wszystkim od siebie. ” – (Theologia Germanica.)


„Bóg jest czystą Istotą, stratą spokojnego odosobnienia – jak mówi Izajasz, jest On ukrytym Bogiem. Jest o wiele bliższy, niż wszystko, co jest samo w głębi serca, ale jest ukryty przed wszystkimi zmysłami. On jest daleko ponad wszelką zewnętrzną rzeczą i każdą myślą, i znajduje się tylko tam, gdzie ukrywałeś się w sekretnym miejscu twego serca, w cichej samotności, gdzie nie ma żadnego słowa, gdzie nie jest ani stworzenie, ani obraz, ani wyobraźnia. cicha Pustynia Boga, Boska Ciemność – ciemność z Jego niesamowitej jasności, gdy słońce świeci od ciemności do słabych oczu, bo w obecności jego jasności nasze oczy są jak oczy jaskółki w jasnym świetle słonecznym – ta Otchłań jest naszym zbawieniem „. – (Tauler.)


„Ci, którzy są wyprostowani w prostej czystości ducha dzięki miłości i czci, jaką niosą dla Boga, stoją z otwartymi i odsłoniętymi twarzami przed Obecnością Jego Królewskiej Mości. A z Oblicza Ojca świeci czyste światło na: duszę, której myśl jest boska i pozbawiona obrazów, wzniesiona ponad zmysły i ponad podobieństwa, poza i bez powodu, w wysokiej czystości ducha. To Światło nie jest Bogiem, ale jest pośrednikiem pomiędzy widzącą myślą a Bogiem. I to Światło daje kontemplującemu duchowi pewną pewność, że widzi Boga, tak dalece jak człowiek może ujrzeć Go w tym śmiertelnym życiu. ” – (Ruysbroeck.)

„Kim jesteśmy, co widzimy; i co widzimy, że jesteśmy; w tej czystej wizji jesteśmy jednym życiem i jednym duchem z Bogiem. ” – ( Ibid. )

[55] „Otchłań Boga wzywa nas w otchłani”. – (Ibid.)


„Przyczyna śmierci rodzi ekstazę”. – (Richard of St. Victor.)

„Warunki predysponujące do intuicji to oddanie, podziw i radość. Kto pragnie ujrzeć, jak Bóg oczyszcza swoje lustro „. – ( Ibid. )


„Trzeba, abyś pochował się w chmurze zapomnienia o wszystkich stworzeniach, jakie kiedykolwiek stworzył Bóg, abyś skierował swój zamiar na samego Boga. Dlatego wznieś swoje serce do Boga łagodnym wysiłkiem miłości i bądź sobą, aby myśleć tylko o Nim; tak, że nic nie działa w twoim dowcipie, ani w Twojej woli, ale tylko w Sobie. Kiedy zaczniesz w tej pracy, odnajdziesz tylko ciemność – obłok niewiedzy – między tobą a twoim Panem, abyś nie mógł ujrzeć Go wyraźnie przez światło rozumu z Twojej przyczyny, ani nie poczuł Go w słodyczy miłość w twoim uczuciu. Jednak jeśli kiedykolwiek Go ujrzysz lub poczujesz – w takiej mierze, w jakiej jest to możliwe w tym życiu – zawsze musisz trwać w tym obłoku i ciemności. Kiedy pożądasz tego obłoku, na pewno czujesz się daleko od Boga, ale jesteś bliżej Niego niż poprzednio; On postawił ciemność między tobą a wszystkimi stworzeniami, jakie kiedykolwiek stworzył. Jeśli więc między tobą a twoim Bogiem powinna pojawić się jakaś myśl, to (choć wydaje ci się, że jesteś najświętszy), stąpaj z nią z poruszeniem miłości i powiedz: „To jest Bóg, którego pożądam, którego szukam”. Weźcie ostre, mocne słowo modlitwy; tym słowem pokonasz wszystkie myśli pod tobą. Nawet myślenie o Bożej dobroci lub godności przeszkadzałoby ci w tej pracy. Gdyż dobrze jest się bawić z doskonałościami Boga i dlatego wychwalać Go, lepiej jest myśleć o jego rodzimej substancji i kochać i wychwalać Go za siebie. Ale teraz pytasz mnie: „Jak mam myśleć o sobie i kim On jest?” Do tego nie mogę ci odpowiedzieć. Teraz myślę, że wprowadziłeś mnie w tę samą chmurę nieświadomości, że byłbyś w tobie sam. Ale to powiem: „Przez miłość może być zdobyta i trzymana, ale przez myśl nigdy”. – (Chmura niewiedzy.)

„Bóg jest w twojej istocie, aw Nim jesteś taki, jakim jesteś; nie tylko przez przyczynę i przez bycie, ale także, On jest w tobie zarówno twoją przyczyną, jak i twoją istotą. ” – ( Ibid. )

„Kiedy mówię” Ciemność „, mam na myśli brak wiedzy … iz tego powodu nie nazywa się go chmurą powietrza, ale chmurą nieświadomości, która jest między tobą a twoim Bogiem. – ( Ibid. )

[56] „Czasami może on wysłać promień upiornego światła, przeszywający tę chmurę nieświadomości, która jest między tobą a Nim; i pokażcie ci trochę Jego wyjątkowości, której nie wolno mówić, ani nie może mówić „. – ( Ibid. )

„Nie jesteś tym, kim jesteś, ani tym, kim byłeś, widzisz Boga za pomocą Jego miłosiernych oczu; ale ty byś był „. – ( Ibid. )

 

 

 

 

 


 

 

THE CELESTIAL HIERARCHIES
OF
DIONYSIUS THE AREOPAGITE: 
TRANSLATED FROM THE GREEK
WITH COMMENTARIES
BY THE EDITORS OF
THE SHRINE OF WISDOM

Published by THE SHRINE OF WISDOM
FINTRY, BROOK
NR. GODALMING, SURREY
ENGLAND
1935


MADE AND PRINTED IN GREAT BRITAIN BY THE GARDEN CITY PRESS LIMITED. LETCHWORTH, HERTS.


CONTENTS

CHAPTER PAGE
Introduction 1
I. To my Fellow-Presbyter Timothy. Dionysius the Presbyter. That every Divine Illumination, whilst going forth with love in various ways to the objects of its forethought, remains one. Nor is this all: it also unifies the things illuminated 5
II. That Divine and Celestial matters are fittingly revealed even through unlike symbols 7
III. What is Hierarchy, and what the use of Hierarchy? 13
IV. The meaning of the name ‚Angels’ 16
V. Why all the Celestial Beings in common are called Angels. 20
VI. Which is the first Order of the Celestial Beings, which the middle, and which the last? 21
VII. Of the Seraphim, Cherubim and Thrones, and their first Hierarchy 22
VIII. Of the Dominions, Virtues and Powers, and their middle Hierarchy. 27
IX. Of the Principalities, Archangels and Angels, and of their last Hierarchy 30
X. Recapitulation and summary of the Angelic Hierarchies 34
XI. Why all the Celestial Hierarchies in common are called Celestial Powers 36
XII. Why the Hierarchs among men are called Angels 37
XIII. The reason why the prophet Isaiah is said to have been purified by the Seraphim 39
XIV. What the traditional number of the Angels signifies 44
XV. What is the meaning of the formal semblances of the Angelic Powers? 45

[1]

THE CELESTIAL HIERARCHIES

INTRODUCTION

Notes:
The Celestial Hierarchies of Dionysius the Areopagite is based on passages from the Old and New Testaments, but like the other writings of this great mystic it embodies the essential principles of the Neoplatonic teachings.
In this work Dionysius reveals the manner in which, through the ministry of the Angelic Hosts, the Divine Providential Life is transmitted from Its ultimate Source to all things, even to the remotest bounds of transiency, in accordance with the divine plan which is a perfect and harmonious unity whereby all beings and things, from the innermost to the outermost, participate in the Providential Stream in the measure of their capacity.
‚Every particular thing,’ says Proclus, ‚even the most minute as well as the universal, depends for ever upon the beneficent Providence of Divinity.’ And Plotinus writes: ‚From first to last Providence descends from on high, communicating Its gifts, not according to a numerical law of equality, but by all-wise prescience varying Its operations according to the needs and conditions of participants.’
The Celestial Intelligences are constituted in three triads, forming nine Orders, whose names represent the Divine Attributes which they manifest to all below them.
They have also an inner relation with every human soul, for through their ministrations the aspiring soul becomes liberated from material bondage, receives a knowledge of its own purpose, and is enabled to live its true life and ultimately to attain to the full its Divine Likeness.The first triad, the Seraphim, Cherubim, and Thrones, are nearest to the Godhead, ‚ever dwelling in the vestibule of Divinity’.
From the Seraphim, the ‚Burning’ or ‚Fiery’ Ones, flows the stream of supercelestial Grace. Like fire they consume all that separates man from God, enabling him to rise to the highest fulfillment of his destiny through the perfection and unification [2] of all the activities of the soul, and its union with the Divine. The name Cherubim means ‚Fullness of knowledge’. Through them the Providential Energy streams forth as a transcendental Light perfectly illuminating the soul, uniting it with the Divine Wisdom, and imparting a full and lucid understanding of the Divine Immanence in all things.The Thrones, ‚Divine Seats’, make manifest the purifying power of Providence which wholly penetrates the consciousness. Through them the soul is uplifted to the Divine and becomes established in the constancy of divine service.
The second triad, the Dominions, Virtues, and Powers, are given the middle place as indicating the ordered governance of Providence. Through them the soul is liberated from all that is below and assimilated to that which is above.The Dominions impart order and justice, through which true liberty is gained. The Virtues are the bestowers of grace and valour. The Powers or Authorities give the providential aid which with irresistible power overcomes and re-directs the forces which fetter the mind of man to the things of earth.
To the third triad of Principalities, Archangels, and Angels belongs the final execution of the work of Providence.The Principalities or Princes exhibit Divine Lordship and true Service. Through them the soul may turn from its attachment to worldly pursuits to the service of the Divine, and ultimately become a co-worker with His Ministers. The Archangels imprint on all things the Divine Seal whereby the universe is the written word of God; they impart to the soul the spiritual light through which it may learn to read this divine book, and also to know and use rightly its own faculties. The Angels minister to all men and to the things of Nature, purifying and uplifting them.
The down-flowing Life of Providence has a threefold operation: It is perfective, illuminating and purifying. These qualities characterize the activities of each triad, though the work of the highest is said to be essentially perfective, that of the middle more definitely illuminative, and that of the lowest triad purgative.Thus, while the Celestial Hierarchies are the transmitters of Providential Life to all below them, they constitute for the aspiring soul which unites itself to them a spiritual ladder of ascent from earth to heaven which is seen to correspond with the threefold Way traversed by all great mystics — the Active Life [3] through the Way of Purification, whereby men may become true servants of God; the Inner Life, the Way of Illumination and of real sonship with God; and the Contemplative Life, which is the Unitive Way whereby men may attain to true friendship with God.

The Purificatory Way leads to the Immutable GOOD; through the Illuminative Way is revealed the Sacred Majesty of TRUTH; and in the Perfective Way union is attained with the Supreme BEAUTY.

[4]

And He summoneth all the Hosts of Heaven, and all the Holy Ones above — the Seraphim, the Cherubim, the Ophanim, all the Spirits of Power, the Blessed Ones, and all the Spirits of Principalities, the Angels, and the Powers on earth and over the water: with one voice shall they bless and glorify and exalt the Lord, in the virtue of faith, and in the virtue of wisdom, in the virtue of patience, and in the virtue of mercy, in the virtue of justice, and in the virtue of peace, in the virtue of goodness, and shall sing with one voice: „Blessed is He: may the Holy Name of the Lord of Hosts be blessed for ever.”

BOOK OF ENOCH.


[5]

CHAPTER I

TO MY FELLOW-PRESBYTER TIMOTHY. DIONYSIUS THE PRESBYTER

That every Divine Illumination, whilst going forth with love in various ways to the objects of its forethought, remains one. Nor is this all: it also unifies the things illuminated.

‚Every good gift and every perfect gift is from above and cometh down from the Father of Lights.’

Moreover, every divine procession of radiance from the Father, whilst constantly and bounteously flowing unto us, fills us anew, as though with a unifying power, by recalling us to things above, and leads us again to the unity of the Shepherding Father and to the Divine ONE. For from Him and into Him are all things, as saith the holy Word.

Calling, then, upon Jesus, the Light of the Father, the Real, the True, ‚Which lighteth every man that cometh into the world, by Whom we have access to the Father’, the Origin of Light, let us raise our thought, according to our power, to the illuminations of the most sacred doctrines handed down by the Fathers, and also, as far as we may, let us contemplate the Hierarchies of the Celestial Intelligences revealed to us by them in symbols for our upliftment: and admitting through the spiritual and unwavering eyes of the mind the original and super-original gift of Light of the Father who is the Source of Divinity, which shows to us images of the all-blessed Hierarchies of the Angels in figurative symbols, let us through them again strive upwards towards Its Primal Ray. For this Light can never be deprived of Its own intrinsic unity, and although in goodness, as is fitting, It becomes a manyness and proceeds into manifestation for the upliftment and unification of those creatures which are governed by Its Providence, yet It abides eternally within Itself in changeless sameness, firmly established in Its own unity, and elevates to Itself, according to their capacity, those who turn towards It, as is meet, uniting them in accordance with Its own unity. For by that first Divine Ray we can be enlightened only in so far as It [6] is hidden by all-various holy veils for our upliftment, and fittingly tempered to our natures by the Providence of the Father.
Wherefore that first institution of the sacred rites, judging it worthy of a supermundane copy of the Celestial Hierarchies, gave us our most holy hierarchy, and described that spiritual Hierarchy in material terms and in various compositions of forms so that we might be led, each according to his capacity, from the most holy imagery to formless, unific, elevative principles and assimilations. For the mind can by no means be directed to the spiritual presentation and contemplation of the Celestial Hierarchies unless it use the material guidance suited to it, accounting those beauties which are seen to be images of the hidden beauty, the sweet incense a symbol of spiritual dispensations, and the earthly lights a figure of the immaterial enlightenment. Similarly the details of the sacred teaching correspond to the feast of contemplation in the soul, while the ranks of order on earth reflect the Divine Concord and the disposition of the Heavenly Orders. The receiving of the most holy Eucharist symbolizes our participation of Jesus; and everything else delivered in a supermundane manner to Celestial Natures is given to us in symbols.
To further, then, the attainment of our due measure of deification, the loving Source of all mysteries, in showing to us the Celestial Hierarchies, and consecrating our hierarchy as fellow-ministers, according to our capacity, in the likeness of their divine ministry, depicted those supercelestial Intelligences in material images in the inspired writings of the sacred Word so that we might be guided through the sensible to the intelligible, and from sacred symbols to the Primal Source of the Celestial Hierarchies.
[7]

CHAPTER II

That Divine and Celestial matters are fittingly revealed even through unlike symbols.

I consider, then, that in the first place we must explain our conception of the purpose of each Hierarchy and the good conferred by each upon its followers; secondly we must celebrate the Celestial Hierarchies as they are revealed in the Scriptures; and finally we must say under what holy figures the descriptions in the sacred writings portray those Celestial Orders, and to what kind of purity we ought to be guided through those forms lest we, like the many, should impiously suppose that those Celestial and Divine Intelligences are many-footed or many-faced beings, or formed with the brutishness of oxen, or the savageness of lions, or the curved beaks of eagles, or the feathers of birds, or should imagine that they are some kind of fiery wheels above the heavens, or material thrones upon which the Supreme Deity may recline, or many-coloured horses, or commanders of armies, or whatever else of symbolic description has been given to us in the various sacred images of the Scriptures.Theology, in its sacred utterances concerning the formless Intelligences, does indeed use poetic symbolism, having regard to our intelligence, as has been said, and providing a means of ascent fitting and natural to it by framing the sacred Scriptures in a manner designed for our upliftment.

But someone may prefer to regard the Divine Orders as pure and ineffable in their own natures, and beyond our power of vision, and may consider that the imagery of the Celestial Intelligences in the Scriptures does not really represent them, and is like a crude dramatization of the celestial names: and he may say that the theologians, in depicting wholly incorporeal natures under bodily forms should, as far as possible, make use of fitting and related images, and represent them by the most exalted, incorporeal and spiritual substances amongst ourselves, and should not endue the Celestial and Godlike Principles with a [8] multitude of low and earthly forms. For the one would contribute in a higher degree to our ascent by dissociating incongruous images from the descriptions of Supermundane Natures, while the other impiously outrages the Divine Powers, and leads our minds into error when we dwell upon such unholy compositions. For we might even think that the supercelestial regions are filled with herds of lions and horses, and re-echo with roaring songs of praise, and contain flocks of birds and other creatures, and the lower forms of matter, and whatever other absurd, spurious, passion-arousing and unlike forms the Scriptures use in describing their resemblances.
Nevertheless, I think that the investigation of the truth shows the most holy wisdom of the Scriptures in the representations of the Celestial Intelligences which makes the most perfect provision in each case, so that neither is dishonour done to the Divine Powers (as they may be called), nor are we bound more passionately to earth by the meanness and baseness of the images. For it might be said that the reason for attributing shapes to that which is above shape, and forms to that which is beyond form, is not only the feebleness of our intellectual power which is unable to rise at once to spiritual contemplation, and which needs to be encouraged by the natural and suitable support and upliftment which offers us forms perceptible to us of formless and supernatural contemplations, but it is also because it is most fitting that the secret doctrines, through ineffable and holy enigmas, should veil and render difficult of access for the multitude the sublime and profound truth of the supernatural Intelligences. For, as the Scripture declares, not everyone is holy, nor have all men knowledge.
Again, if anyone condemns these representations as incongruous, suggesting that it is disgraceful to fashion such base images of the divine and most holy Orders, it is sufficient to answer that the most holy Mysteries are set forth in two modes: one, by means of similar and sacred representations akin to their nature, and the other through unlike forms designed with every possible discordance and difference. For example, the mystical traditions of the enlightening Word sometimes celebrate the Sublime Blessedness of the Superessential ONE as Word, and Wisdom, and Essence; proclaiming the Intellect and Wisdom of God both essentially, as the Source of being, and also as the true [9] Cause of existence; and they make It equivalent to Light, and call It Life.Now although such sacred forms are more venerable, and seem in one sense to surpass the material presentation, even so they fail to express truly the Divine Likeness which verily transcends all essence and life, and which no light can fully represent; for all other word and wisdom is incomparably below It. But at other times It is extolled in a supermundane manner in the same writings, where It is named Invisible, Infinite and Unbounded, in such terms as indicate not what It is, but what It is not: for this, in my judgment, is more in accord with Its nature, since, as the Mysteries and the priestly tradition suggested, we are right in saying that It is not in the likeness of any created thing, and we cannot comprehend Its superessential, invisible and ineffable Infinity. If, therefore, the negations in the descriptions of the Divine are true, and the affirmations are inconsistent with It, the exposition of the hidden Mysteries by the use of unlike symbols accords more closely with That which is ineffable.
Accordingly this mode of description in the holy writings honours, rather than dishonours, the Holy and Celestial Orders by revealing them in unlike images, manifesting through these their supernal excellence, far beyond all mundane things. Nor, I suppose, will any reasonable man deny that discordant figures uplift the mind more than do the harmonious, for in dwelling upon the nobler images, it is probable that we might fall into the error of supposing that the Celestial Intelligences are some kind of golden beings, or shining men flashing like lightning, fair to behold, or clad in glittering apparel, raying forth harmless fire, or with such other similar forms as are assigned by theology to the Celestial Intelligences. But lest this thing befall those whose mind has conceived nothing higher than the wonders of visible beauty, the wisdom of the venerable theologists, which has power to lead us to the heights, reverently descends to the level of the inharmonious dissimilitudes, not allowing our irrational nature to remain attached to those unseemly images, but arousing the upward-turning part of the soul, and stimulating it through the ugliness of the images; since it would seem neither right nor true, even to those who cling to earthly things, that such low forms could resemble those supercelestial and divine contemplations. Moreover, it must be borne in mind that no [10] single existing thing is entirely deprived of participation in the Beautiful, for, as the true Word says, all things are very beautiful.Holy contemplations can therefore be derived from all things, and the above-named incongruous similitudes can be fashioned from material things to symbolize that which is intelligible and intellectual, since the intellectual has in another manner what has been attributed differently to the perceptible. For instance, passion in irrational creatures arises from the impulse of appetency, and their passion is full of all irrationality; put it is otherwise with intellectual beings in whom the energy of passion must be regarded as denoting their masculine reason and unwavering steadfastness, established in the changeless heavenly places. In the same manner, by desire in irrational creatures we mean the instinctual innate tendency towards temporal material things, or the uncontrolled inborn appetites of mutable creatures, and the dominating irrational desires of the body which urge the whole creature towards that for which the senses crave.

But when, using unlike images, we speak of desire in connection with Intellectual Beings we must understand by this a divine love of the Immaterial, above reason and mind, and an enduring and unshakable superessential longing for pure and passionless contemplation, and true, sempiternal, intelligible participation in the most sublime and purest Light, and in the eternal and most perfect Beauty. And incontinence we must understand as that which is intense and unswerving and irresistible because of its pure and steadfast love of the Divine Beauty, and the undeviating urge towards That which most truly is to be desired.

In the case of the irrational or the insensitive things, such as brutes among living creatures, or inanimate objects, we rightly say that these are deprived of reason, or of sense-perception. But we fittingly proclaim the sovereignty, as Supermundane Beings, of the immaterial and intellectual, Natures over our discursive and corporeal reasoning and sense-perceptions, which are remote from those Divine Intelligences.

It is therefore lawful to portray Celestial Beings in forms drawn from even the lowest of material things which are not discordant since they, too, having originated from That which is truly beautiful, have throughout the whole of their bodily constitution some vestiges of Intellectual Beauty, and through these we may be led to immaterial Archetypes; the similitudes being taken, as [11] has been said, dissimilarly, and the same things being defined, not in the same way, but harmoniously and fittingly, in the case both of intellectual and sensible natures.

We shall see that the theologians mystically employ symbolical explanations not only in the case of the Celestial Orders, but even for the presentation of the Deific Principles themselves. And sometimes they celebrate Deity Itself with lofty symbolism as the Sun of Justice, as the Morning Star rising mystically in the mind, or as Light shining forth unclouded and intelligibly; and sometimes they use images of things on earth, such as fire flashing forth with harmless flame, or water affording abundance of life symbolically flowing into a belly and gushing out in perpetually overflowing rivers and streams.

The lowest images are also used, such as fragrant ointment, or the corner-stone, and they even give It the forms of wild animals and liken It to the lion and panther, or name It a leopard, or a raging bear bereaved of its young. I will add, furthermore, that which appears most base and unseemly of all, namely that some renowned theologians have represented It as assuming the form of a worm. Thus all those who are wise in divine matters, and are interpreters of the mystical revelations, set apart in purity the Holy of Holies from the uninitiated and unpurified, and prefer incongruous symbols for holy things, so that divine things may not be easily accessible to the unworthy, nor may those who earnestly contemplate the divine symbols dwell upon the forms themselves as the final truth. Therefore we may celebrate the Divine Natures through the truest negations and also by the images of the lowest things in contrast with their own Likeness.

Hence there is no absurdity in portraying the Celestial Natures, for the reasons mentioned, by discordant and diverse symbols: for possibly we ourselves might not have begun to search into the Mysteries which lead us to the Heights through the careful examinations of the holy Word, had not the ugliness of the imagery of the Angels startled us, not suffering our mind to dwell upon the discordant figures, but stimulating it to leave behind all material attachments, and training it by means of that which is apparent to aspire devoutly to the supermundane ascent.

Let these things suffice touching the corporeal and inharmonious forms used for the delineation of Angels in the sacred Scriptures. We must proceed to the definition of our conception [12] of the Hierarchy itself, and of the blessings which are enjoyed by those who participate in it. But let our leader in the discourse be my Christ (if thus I dare name Him) who inspires all hierarchical revelation. And do thou, my son, listen, according to the law of our hierarchical tradition, with meet reverence to that which is reverently set forth, becoming through instruction inspired by the revelations; and, treasuring deep in the soul the holy Mysteries, preserve them in their unity from the unpurified multitude: for, as the Scriptures declare, it is not fitting to cast before swine that pure and beautifying and clear-shining glory of the intelligible pearls.

[13]

CHAPTER III

What is Hierarchy, and what the use of Hierarchy?

Hierarchy is, in my opinion, a holy order and knowledge and activity which, so far as is attainable, participates in the Divine Likeness, and is lifted up to the illuminations given it from God, and correspondingly towards the imitation of God.

Now the Beauty of God, being unific, good, and the Source of all perfection, is wholly free from dissimilarity, and bestows its own Light upon each according to his merit;1 and in the most divine Mysteries perfects them in accordance with the unchangeable fashioning of those who are being perfected harmoniously to Itself. 1. ‚It is, however, necessary that everything should impart itself to something else; or the Good will not be good, nor Intellect be intellect, nor Soul be soul; unless after that which lives primarily there is also that which has a secondary life, as long as that exists which is primarily vital. -Plotinus, Against the Gnostics.
The aim of Hierarchy is the greatest possible assimilation to and union with God, and by taking Him as leader in all holy wisdom, to become like Him, so far as is permitted, by contemplating intently His most Divine Beauty. Also it moulds and perfects its participants in the holy image of God like bright and spotless mirrors which receive the Ray of the Supreme Deity which is the Source of Light; and being mystically filled with the Gift of Light, it pours it forth again abundantly, according to the Divine Law, upon those below itself. For it is not lawful for those who impart or participate in the holy Mysteries to overpass the bounds of its sacred laws; nor must they deviate from them if they seek to behold, as far as is allowed, that Deific Splendour, and to be transformed into the likeness of those Divine Intelligences.
Therefore he who speaks of Hierarchy implies a certain perfectly holy Order in the likeness of the First Divine Beauty, ministering the sacred mystery of its own illuminations in [14] hierarchical order and wisdom, being in due measure conformed to its own Principle.2 2. ‚A chain likewise extends from on high, as far as to the last of things, secondary natures always expressing the powers of the natures prior to them, progression indeed diminishing the similitude, but all things at the same time, and even such as most obscurely participate of existence, bearing a similitude to the first causes, and being co-passive with each other and with their original causes.’ -Proclus, Theology of Plato, Book VI, Chap. IV.
For each of those who is allotted a place in the Divine Order finds his perfection in being uplifted, according to his capacity, towards the Divine Likeness; and what is still more divine, he becomes, as the Scriptures say, a fellow-worker with God, and shows forth the Divine Activity revealed as far as possible in himself. For the holy constitution of the Hierarchy ordains that some are purified, others purify; some are enlightened, others enlighten; some are perfected, others make perfect; for in this way the divine imitation will fit each one.Inasmuch as the Divine Bliss (to speak in human terms) is exempt from all dissimilarity, and is full of Eternal Light, perfect, in need of no perfection, purifying, illuminating, perfecting, being rather Himself the holy Purification, Illumination, and Perfection, above purification, above light, supremely perfect, Himself the origin of perfection and the cause of every Hierarchy, He transcends in excellence all holiness.
I hold, therefore, that those who are being purified ought to be wholly perfected and free from all taint of unlikeness; those who are illuminated should be filled full with Divine Light, ascending to the contemplative state and power with the most pure eyes of the mind; those who are being initiated, holding themselves apart from all imperfection, should become participators in the Divine Wisdom which they have contemplated.3 3. ‚For everything which is converted hastens to be conjoined with its cause and aspires after communion and colligation with it.’ -Proposition XXXII. Proclus, Metaphysical Elements.

‚The soul ought first to examine its own nature, to know whether it has the faculty of contemplating spiritual things, and whether it has indeed an eye wherewith to see them, and if it ought to embark on the quest. If the spiritual is foreign to it, what is the use of trying? But if there is a relationship between us and it, we both can and ought to find it.’ -Plotinus, Ennead, V. I. 3.

Further it is fitting that those who purify should bestow upon others from their abundance of purity their own holiness; those who illuminate, as possessing more luminous intelligence, duly receiving and again shedding forth the light, and joyously [15] filled with holy brightness, should impart their own overflowing light to those worthy of it; finally, those who make perfect, being skilled in the mystical participations, should lead to that consummation those who are perfected by the most holy initiation of the knowledge of holy things which they have contemplated.Thus each order in the hierarchical succession is guided to the divine co-operation, and brings into manifestation, through the Grace and Power of God, that which is naturally and supernaturally in the Godhead, and which is consummated by Him superessentially, but is hierarchically manifested for man’s imitation, as far as is attainable, of the God-loving Celestial Intelligences.
[16]

CHAPTER IV

The meaning of the name ‚Angels’.

Since, in my opinion, the nature of a hierarchy has been adequately defined, we must proceed to render honour to the Angelic Hierarchy, intently gazing with supermundane sight upon the holy imagery of it in the Scriptures, that we may be uplifted in the highest degree to their divine purity through that mystical representation, and may praise the Origin of all hierarchical knowledge with a veneration worthy of the things of God, and with devout thanksgiving.In the first place this truth must be declared, that the superessential Deity, having through His Goodness established the essential subsistence of all, brought all things into being. For it is the very nature of that God which is the Supreme Cause of all to call all things to participation in Itself in proportion to the capacity and nature of each.

Wherefore all things share in that Providence which streams forth from the superessential Deific Source of all; for they would not be unless they had come into existence through participation in the Essential Principle of all things.

All inanimate things participate in It through their being; for the ‚to be’ of all things is the Divinity above Being Itself, the true Life. Living things participate in Its life-giving Power above all life; rational things participate in Its self-perfect and preeminently perfect Wisdom above all reason and intellect.

It is manifest, therefore, that those Natures which are around the Godhead have participated of It in manifold ways. On this account the holy ranks of the Celestial Beings are present with and participate in the Divine Principle in a degree far surpassing all those things which merely exist, and irrational living creatures, and rational human beings; For moulding themselves intelligibly to the imitation of God, and looking in a supermundane way to the Likeness of the Supreme Deity, and longing to form the intellectual appearance of It, they naturally have more abundant communion with Him, and with unremitting activity they tend [17] eternally up the steep, as far as is permitted, through the ardour of their unwearying divine love, and they receive the Primal Radiance in a pure and immaterial manner, adapting themselves to this in a life wholly intellectual.

Such, therefore, are they who participate first, and in an all-various manner, in Deity, and reveal first, and in many ways, the Divine Mysteries. Wherefore they, above all, are pre-eminently worthy of the name Angel because they first receive the Divine Light, and through them are transmitted to us the revelations which are above us.

It is thus that the Law (as it is written in the Scriptures) was given to us by Angels and, both before and after the days of the Law, Angels guided our illustrious forefathers to God, either by declaring to them what they should do and leading them from error and an evil life to the straight path of truth, or by making known to them the Divine Law, or in the manner of interpreters, by showing to them holy Hierarchies, or secret visions of super-mundane Mysteries, or certain divine prophecies.

Now, if anyone should say that God has shown Himself without intermediary to certain holy men, let him know beyond doubt, from the most holy Scriptures, that no man has ever seen, nor shall see, the hidden Being of God; but God has shown Himself, according to revelations which are fitting to God, to His faithful servants in holy visions adapted to the nature of the seer.

The divine theology, in the fullness of its wisdom, very rightly applies the name theophany to that beholding of God which shows the Divine Likeness, figured in Itself as a likeness in form of That which is formless, through the uplifting of those who contemplate to the Divine; inasmuch as a Divine Light is shed upon the seers through it, and they are initiated into some participation of divine things.

By such divine visions our venerable forefathers were instructed through the mediation of the Celestial Powers. Is it not told in the holy Scriptures that the sacred Law was given to Moses by God Himself in order to teach us that in it is mirrored the divine and holy Law? Furthermore, theology wisely teaches that it was communicated to us by Angels, as though the authority of the Divine Law decreed that the second should be guided to the Divine Majesty by the first. For not solely in the [18] case of higher and lower natures, but also for co-ordinate natures this Law has been established by its superessential original Author: that within each Hierarchy there are first, middle, and last ranks and powers, and that the higher are initiators and guides of the lower to the divine approach and illumination and union.4 4. ‚The progressions of beings, however, are completed through similitude. But the terminations of the higher orders are united to the beginnings of second orders. And one series and indissoluble order extends from on high through the surpassing goodness of the First Cause and His unical Power. For because indeed He is OneHe is the supplier of union; but because He is the Good He constitutes things similar to Him prior to such as are dissimilar. And thus all things are in continuity with each other. For if this continuity were broken there would not be union.’ -Proclus, Theology of Plato, Book VI, Ch. II.
I see that the Angels, too, were first initiated into the divine Mystery of Jesus in His love for man, and through them the gift of that knowledge was bestowed upon us: for the divine Gabriel announced to Zachariah the high-priest that the son who should to born to him through Divine Grace, when he was bereft of hope, would be a prophet of that Jesus who would manifest the union of the human and divine natures through the ordinance of the Good Law for the salvation of the world; and he revealed to Mary how of her should be born the Divine Mystery of the ineffable Incarnation of God.Another Angel taught Joseph that the divine promise made to his forefather David should be perfectly fulfilled. Another brought to the shepherds the glad tidings, as to those purified by quiet withdrawal from the many, and with him a multitude of the heavenly host gave forth to all the dwellers upon earth our often-sung hymn of adoring praise.

Let us now mount upward to that most sublime of all Lights celebrated in the Scriptures: for I perceive that Jesus Himself who is the superessential Head of the supercelestial Beings above Nature, when taking our nature while still keeping His own immutable Divinity, did not turn away from the human order which He arranged and chose, but rather submitted Himself obediently to the commands given by God the Father through Angels, by whose ministrations the Father’s decree touching the flight of His Son into Egypt and the return from Egypt into Judaea was announced to Joseph. Moreover, through Angels we see Him subjecting Himself to the Father’s will; for I will not [19] recall to one who knows our sacred tradition the Angel who fortified Jesus, or even that Jesus Himself, because He came for the good work of our salvation to fulfil the law in its spiritual application, was called Angel of Good Counsel. For He Himself says, in the manner of a herald, that whatsoever He heard from the Father He announced unto us.

[20]

CHAPTER V

Why all the Celestial Beings in common are called Angels.

This, so far as we understand it, is the reason for the name Angel in the Scriptures. Now I think we should investigate the reason why theologians give the general name Angels to all the Celestial Beings, but when explaining the characteristics of the supermundane Orders they specifically give the name Angel to those who complete and conclude the Divine Celestial Hierarchies. Above these they place the choirs of Archangels, Principalities, Powers, Virtues, and those other beings who are acknowledged by the traditional scriptural teachings to be of higher rank.
Now we maintain that in these Hierarchies the higher Orders possess the illuminations and powers of the lower ranks, but the lower do not participate equally with those above them. Hence the theologians call the higher of these spiritual Orders Angels because they, too, show forth the Divine Radiance; but we can find no reason for calling the lowest choirs of the Celestial Intelligences Principalities or Thrones or Seraphim, for they do not manifest in the same degree that supremely excellent power;5 but just as they guide our inspired hierarchs to the Divine Brightness known to them, so do those most holy Powers which are above them lead to the Divine Majesty those ranks which complete the Angelic Hierarchies. 5. ‚Everything which proceeds in the divine orders is not naturally adapted to receive all the powers of its producing cause. Nor in short, are secondary natures able to receive all the powers of the natures prior to themselves, but the latter have certain powers exempt from things in an inferior order, and incomprehensible by the beings posterior to themselves.’ – Proposition CL. Proclus, Metaphysical Elements.
And this also may be added, that all can rightly be called Angels in respect of their participation in the Divine Likeness and Illumination both in the higher and lower ranks.But now let us proceed further into detail, and with singleness of mind examine the particular sacred characteristics of each of the Celestial Orders which are set forth for us in the Scriptures.
[21]

CHAPTER VI

Which is the first Order of the Celestial Beings, which the middle, and which the last?

I hold that none but the Divine Creator by whom they were ordained is able to know fully the number and the nature of the supermundane Beings and the regulation of their sacred Hierarchies; and furthermore, that they know their own powers and illuminations and their own holy supermundane ordination. For we could not have known the mystery of these supercelestial Intelligences and all the holiness of their perfection had it not been taught to us by God through His Ministers who truly know their own natures.

Therefore we will say nothing as from ourselves, but being instructed will set forth, according to our ability, those angelic visions which the venerable theologians have beheld.

Theology has given to the Celestial Beings nine interpretative names, and among these our divine initiator distinguishes three threefold Orders.6 In the first rank of all he places those who, as we are told, dwell eternally in the constant presence of God, and cleave to Him, and above all others are immediately united to Him. And he says that the teachings of the holy Word testify that the most holy Thrones and many-eyed and many-winged ones, named in the Hebrew tongue Cherubim and Seraphim, are established immediately about God and nearest to Him above all others. Our venerable hierarch describes this threefold Order as a co-equal unity, and truly the most exalted of the Hierarchies, the most fully Godlike, and the most closely and immediately united to the First Light of the Godhead. 6. ‚There are nine Orders of Angels, figures of the nine Archetypes in God; and each one obtains a name corresponding to the property in God which it exhibits.’ -Colet.
The second, he says, contains the Powers, Virtues, and Dominions, and the last and lowest choirs of the Celestial Intelligences are called Angels, Archangels, and Principalities.
[22]

CHAPTER VII

of the Seraphim, Cherubim and Thrones, and their first Hierarchy.

In accepting this order of the holy Hierarchies we affirm that the names of each of the Celestial Choirs expresses its own God-like characteristic. We are told by Hebrew scholars that the holy name Seraphim means ‚those who kindle or make hot’, and Cherubim denotes abundance of knowledge or an outflowing of wisdom.7 Reasonably, therefore, is this first Celestial Hierarchy administered by the most transcendent Natures, since it occupies a more exalted place than all the others, being immediately present with God; and because of its nearness, to it are brought the first revelations and perfections of God before the rest. Therefore they are named ‚The Glowing Ones’, ‚Streams of Wisdom’, ‚Thrones’, in illustration of their Divine Nature. 7. Cherubim ‚who may be called loving Wisdoms, as those first may be called wise Loves. For there is in each both love and wisdom. But in the first, inasmuch as they are nearer to God, the very Sun of Truth, this exists in a far greater degree. … Such then is the difference between these Orders: namely, that in the latter is knowledge proceeding from love; in the former is love proceeding from knowledge.’ -Colet.
The name Seraphim clearly indicates their ceaseless and eternal revolution about Divine Principles, their heat and keenness, the exuberance of their intense, perpetual, tireless activity, and their elevative and energetic assimilation of those below, kindling them and firing them to their own heat, and wholly purifying them by a burning and all-consuming flame; and by the unhidden, unquenchable, changeless, radiant and enlightening power, dispelling and destroying the shadows of darkness.The name Cherubim denotes their power of knowing and beholding God, their receptivity to the highest Gift of Light, their contemplation of the Beauty of the Godhead in Its First Manifestation, and that they are filled by participation in Divine Wisdom, and bounteously outpour to those below them from their own fount of wisdom.
The name of the most glorious and exalted Thrones denotes that which is exempt from and untainted by any base and earthly [23] thing, and the supermundane ascent up the steep. For these have no part in that which is lowest, but dwell in fullest power, immovably and perfectly established in the Most High, and receive the Divine Immanence above all passion and matter, and manifest God, being attentively open to divine participations.8 8. ‚In the third rank are those who, from their unity, simplicity, constancy and firmness, are sometimes called Thrones, sometimes Seats; who themselves also are wise and loving. But from their simplicity, they have the attributes of unity, power, strength, fortitude, steadfastness. Which very attributes the Cherubim and Seraphim also possess. … Steadfastness comes from simplicity, simplicity from purification. For when each object is purified back to its own simple nature, then, being uncompounded, it remains indissoluble through its unity. Whence it is clear that purification is assigned to the Thrones. Moreover, when a thing is purified, it is illumined, and after it is illumined, it is perfected. This last office is given to the Seraphs, the other to the Cherubs. Among them all, in every threefold manner, there is a striving with all their might to imitate God; who is Purification Itself, the Parent of unities; who is the very Illumination of those unities; who is lastly the very Perfection of the illuminated. Power cleanses, clear truth makes serene, finished love makes perfect.’ -Colet.
This, then, is the meaning of their names, so far as we understand it: but now we must set forth our conception of the nature of this Hierarchy, for the object of every Hierarchy, as I think we have already sufficiently shown, is a steadfast devotion to the divine assimilation in the Likeness of God; and the whole work of a Hierarchy is in the participation and the imparting of a most holy Purification, Divine Light and perfecting Knowledge.And now I pray that I may speak worthily of those most exalted Intelligences, and as their Hierarchy is revealed in the Scriptures.
It is clear that the Hierarchy is similar in its nature and has close affinity with those First Beings who are established after the Godhead, which is the Source of their Being, as though within Its Portals, transcending all-created powers, both visible and invisible. Therefore we must recognize that they are pure, not as having been cleansed from stains and defilements, nor as not admitting material images, but as far higher than all baseness, and surpassing all that is holy. As befits the highest purity,9 they are established above the most Godlike Powers and eternally keep their own self-motive and self-same order through the [24] Eternal Love of God, never weakening in power, abiding most purely in their own Godlike identity, ever unshaken and unchanging. Again, they are contemplative, not as beholding intellectual or sensible symbols, nor as being uplifted to the Divine by the all-various contemplations set forth in the Scriptures, but as filled with Light higher than all immaterial knowledge, and rapt, as is meet, in the contemplation of that Beauty which is the superessential triune Origin and Creator of all beauty. In like manner they are thought worthy of fellowship with Jesus, not through sacred images which shadow forth the Divine Likeness, but as truly being close to Him in that first participation of the knowledge of His Deifying Illuminations. Moreover, the imitation of God is granted to them in a preeminent degree, and as far as their nature permits they share the divine and human virtues in primary power. 9. ‚The peculiarity of purity is to keep more excellent natures exempt from such as are subordinate.’ -Proposition CLVI. Proclus, Metaphysical Elements.

‚In the Divinities purity is likewise a primary good, guardianship, and everything of this kind.’ -Ibid.

In the same manner they are perfect, not as though enlightened by an analytical knowledge of holy variety, but because they are wholly perfected through the highest and most perfect deification, possessing the highest knowledge that Angels can have of the works of God; being Hierarchs not through other holy beings, but from God Himself, and since they are uplifted to God directly by their pre-eminent power and rank, they are both established immovably beside the All-Holy, and are borne up, as far as is allowable, to the contemplation of His Intelligible and Spiritual Beauty. Being placed nearest to God, they are instructed in the true understanding of the divine works, and receive their hierarchical order in the highest degree from Deity Itself, the First Principle of Perfection.
The theologians therefore clearly show that the lower ranks of the Celestial Beings receive the understanding of the divine works from those above them in a fitting manner, and that the highest are correspondingly enlightened in the Divine Mysteries by the Most High God Himself.10 For some of them are shown to us as enlightened in holy matters by those above them, and we learn that He who in human form ascended to heaven is [25] Lord of the Celestial Powers and King of Glory. And Angels are represented as questioning Him and desiring knowledge of His divine redemptive work for us, and Jesus Himself is depicted as teaching them and revealing directly to them His great goodness towards mankind. ‚For I’, He says, ‚speak righteousness and the judgment of salvation.’ Moreover, I am astonished that even the first rank of Celestial Beings, so far surpassing all the others, should reverently desire to receive the divine enlightenment in an intermediate manner. For they do not ask directly, ‚Wherefore are Thy garments red?’ but first eagerly question one another, showing that they seek and long for the knowledge of His divine words, without expectation of the enlightenment divinely granted them. 10. ‚For all things concur with each other through similitude, and communicate the powers which they possess. And first natures, indeed, impart by illumination the gift of themselves to secondary natures, in unenvying abundance. But effects are established in their causes. An indissoluble connection, likewise, and communion of wholes, and a colligation of agents and patients, are surveyed in the world.’ -Proclus, Theology of Plato, Book VI, Chap. IV.
The first Hierarchy of the Celestial Intelligences, therefore, is purified and enlightened; being ordained by that First Perfecting Cause, uplifted directly to Himself, and filled, analogously, with the most holy purification of the boundless Light of the Supreme Perfection, untouched by any inferiority, full of Primal Light, and perfected by its union with the first-given Understanding and Knowledge.But to sum up, I may say, not unreasonably, that the participation in Divine Knowledge is a purification, an illumination and a perfection. For it purifies from ignorance by the knowledge of the perfect Mysteries granted in due measure; it illuminates through the Divine Knowledge Itself by which it purifies the mind which formerly did not behold that which is now shown to it by the higher illumination; and it perfects by the self-same light through the abiding knowledge of the most luminous initiations.

This, so far as I know, is the first Order of Celestial Beings which are established about God, immediately encircling Him: and in perpetual purity they encompass His eternal Knowledge in that most high and eternal angelic dance, rapt in the bliss of manifold blessed contemplations, and irradiated with pure and primal splendours.

They are filled with divine food which is manifold, through the first-given outpouring, yet one through the unvaried and unific oneness of the divine banquet; and they are deemed worthy of communion and co-operation with God by reason of their assimilation to Him, as far as is possible for them, in the [26] excellence of their natures and energies. For they know preeminently many divine matters, and they participate as far as they may in Divine Understanding and Knowledge.

Wherefore theology has given those on earth its hymns of praise in which is divinely shown forth the great excellence of its sublime illumination. For some of that choir (to use material terms) cry out as with a voice like the sound of many waters, ‚Blessed is the Glory of the Lord from His Place’; others cry aloud that most renowned and sacred hymn of highest praise to God, ‚Holy, holy, holy, Lord God of Sabaoth, the whole earth is full of Thy Glory!’

Now we have already expounded to the best of our ability in the treatise on Divine Hymns these most sublime hymns of the supercelestial Intelligences, and have sufficiently dealt with them there. For the present purpose it is enough to recall that this first Order, having been duly enlightened by the Divine Goodness in the knowledge of theology, gave to those below it, as befits angelic goodness, this teaching (to state it briefly) that it is meet that the most august Deity, above praise, and all-praised, worthy of the highest praise, should be known and proclaimed, as far as is attainable, by the God-filled Intelligences (for, as the Scriptures say, being in the Likeness of God, they are divine habitations of the Divine Stillness); and again, the teaching that He is a monad and tri-subsistent unity, providentially pervading all things through His Goodness, from the supercelestial Natures down to the lowest things of the earth; for He is the super-original Principle and Cause of every essence, and holds the whole universe superessentially in His irresistible embrace.

[27]

CHAPTER VIII

Of the Dominions, Virtues, and Powers, and their middle Hierarchy.

Now we must pass on to the middle Order of the Celestial Intelligences, contemplating with supermundane sight, as far as we may, the Dominions and the truly majestic splendour of the Divine Virtues and Powers. For the names of these supernal Beings denote the divine characteristics of their likeness to God.The name given to the holy Dominions signifies, I think, a certain unbounded elevation to that which is above, freedom from all that is of the earth, and from all inward inclination to the bondage of discord, a liberal superiority to harsh tyranny, an exemptness from degrading servility and from all that is low: for they are untouched by any inconsistency. They are true Lords, perpetually aspiring to true lordship, and to the Source of lordship, and they providentially fashion themselves and those below them, as far as possible, into the likeness of true lordship. They do not turn towards vain shadows, but wholly give themselves to that true Authority, forever one with the Godlike Source of lordship.

The name of the holy Virtues signifies a certain powerful and unshakable virility welling forth into all their Godlike energies; not being weak and feeble for any reception of the divine Illuminations granted to it; mounting upwards in fullness of power to an assimilation with God; never falling away from the Divine Life through its own weakness, but ascending unwaveringly to the superessential Virtue which is the Source of virtue: fashioning itself, as far as it may, in virtue; perfectly turned towards the Source of virtue, and flowing forth providentially to those below it, abundantly filling them with virtue.

The name of the holy Powers, co-equal with the Divine Dominions and Virtues, signifies an orderly and unconfined order in the divine receptions, and the regulation of intellectual and supermundane power which never debases its authority by tyrannical force, but is irresistibly urged onward in due order to the Divine. It beneficently leads those below it, as far as [28] possible, to the Supreme Power which is the Source of Power, which it manifests after the manner of Angels in the well-ordered ranks of its own authoritative power.

This middle rank of the Celestial Intelligences, having these Godlike characteristics, is purified, illuminated and perfected in the manner already described, by the divine Illuminations bestowed upon it in a secondary mariner through the first hierarchical Order, and shown forth in a secondary manifestation by the middle choir.11 11. ‚Thus does God beam forth with firmness, wisdom, and love in the Thrones, Cherubs, and Seraphs, which threefold system of the Divine Ray goes forth, and causes that in the Powers, Virtues, and Dominions there should be reflected His divine and firm Power, His wise Virtue, and the most loving Dominion; and that the Trinity of God, coequal in Itse1f, should shine with softened lustre, filling now the second place under that first one.’ -Colet.
The knowledge which is said to be imparted by one Angel to another may be interpreted as a symbol of that perfecting which is effected from afar and made obscure because of its passage to the second rank. For, as those say who are wise in the sacred Mysteries, the direct revelations of the Divine Light impart a greater perfection than those bestowed through an intermediary; and in the same way I consider that the Order of Angels which is established nearest to the Godhead participates directly in a more resplendent light than is imparted to those who are perfected through others.For this reason the First Intelligences are called in our priestly tradition perfective, illuminative and purificatory powers in regard to the lower Orders which are uplifted by them to the superessential Principle of all, and as far as is right for them are made partakers of the mystical purifications, illuminations, and perfections. For this universal ordinance is divinely established, that the Divine Light is imparted to secondary natures through primary natures.

You will find this variously set forth by theologians, for when the Divine and Fatherly Love for man reproved the Israelites and chastened them for their salvation by delivering them for their correction into the hands of cruel and barbaric nations, and with providential guidance led them back by many paths to a better condition, and mercifully recalled them from captivity to freedom and their former happy state, one of the theologians, named Zachariah, sees one of those Angels which, as I believe, [29] are first and nearest to God (for the name Angel, as I have said, is common to all), receiving from God Himself the words of comfort, as they are called, and another Angel of lower rank going to meet the first as if to receive and partake of the light, and then receiving from him, as from a hierarch, the divine purpose, being directed to reveal to the theologian that Jerusalem should be inhabited by a great and fruitful nation.

Another theologian, Ezekiel, says that the most sacred edict came forth from the supremely glorious Godhead Itself, exalted above the Cherubim. For after the Father, as has been said, had in His mercy led the Children of Israel through disciplines to a better condition He decreed in His divine justice that the guilty should be separated from the innocent. This is first revealed to one below the Cherubim, who was girt about the loins with a sapphire, and was robed in a garment reaching to the feet, the symbol of an hierarch. But the Divine Law ordained that the other Angels armed with battle-axes should be instructed by the former respecting the divine judgment in this matter. For He directed the one to go through the midst of Jerusalem and to set a mark upon the foreheads of the innocent; but to the other Angels He said, ‚Go into the city, following him, and strike, and turn not aside your eyes; but draw not near unto those upon whom is the mark’.

What could be said concerning the Angel who said to Daniel, ‚The Word has gone forth’? or concerning that highest one who took the fire from the midst of the Cherubim? Or what could establish more clearly the distinction between the angelic ranks than this, that the Cherub cast the fire into the hands of him who was clothed with the sacred vestment? Or that He who called the most divine Gabriel to Himself said, ‚Make this man understand the vision’? And many other similar things are related by the venerable theologians regarding the Divine Order of the Celestial Hierarchies.

By moulding itself after their likeness our own hierarchy will, as far as possible, be assimilated to it and will, in very deed, show forth, as in images, the angelic beauty; receiving its form from them, and being uplifted by them to the superessential Source of every Hierarchy.

[30]

CHAPTER IX

Of the Principalities, Archangels, and Angels, and of their last Hierarchy.

There remains for us the reverent contemplation of that sacred Order which completes the Angelic Hierarchies, and is composed of the Divine Principalities, Archangels, and Angels. And first, I think, I ought to explain to the best of my ability the meanings of their holy names.

The name of the Celestial Principalities signifies their Godlike princeliness and authoritativeness in an Order which is holy and most fitting to the princely Powers, and that they are wholly turned towards the Prince of Princes, and lead others in princely fashion, and that they are formed, as far as possible, in the likeness of the Source of Principality, and reveal Its superessential order by the good Order of the princely Powers.

The choir of the holy Archangels is placed in the same three-fold Order as the Celestial Principalities; for, as has been said, there is one Hierarchy and Order which includes these and the Angels. But since each Hierarchy has first, middle, and last ranks, the holy Order of Archangels, through its middle position, participates in the two extremes, being joined with the most holy Principalities and with the holy Angels.

It is joined with the Princedoms because it is turned in a princely way to the superessential Principality and, as far as it can attain, moulds itself in His likeness, and it is seen to be the cause of the union of the Angels with its own orderly and invisible leadership. It is joined with the Angels because it belongs to the interpreting Order, receiving in its turn the illuminations from the First Powers, and beneficently announcing these revelations to the Angels; and by means of the Angels it shows them forth to us in the measure of the mystical receptivity of each one who is inspired by the divine Illumination. For the Angels, as we have said, fill up and complete the lowest choir of all the Hierarchies of the Celestial Intelligences since they are the last of the Celestial Beings possessing the angelic nature. And they, indeed, are more properly named Angels by us than are those [31] of a higher rank because their choir is more directly in contact with manifested and mundane things.

The highest Order, as we have said, being in the foremost place near the Hidden One, must be regarded as hierarchically ordering in a hidden manner the second Order; and the second Order of Dominions, Virtues and Powers, leads the Principalities, Archangels and Angels more manifestly, indeed, than the first Hierarchy, but in a more hidden manner than the Order below it; and the revealing Order of the Principalities, Archangels, and Angels presides one through the other over the human hierarchies so that their elevation and turning to God and their communion and union with Him may be in order; and moreover, that the procession from God, beneficently granted to all the Hierarchies, and visiting them all in common, may be with the most holy order.

Accordingly the Word of God has given our hierarchy into the care of Angels, for Michael is called Lord of the people of Judah, and other Angels are assigned to other peoples. For the Most High established the boundaries of the nations according to the number of the Angels of God.

If someone should ask why the Hebrews alone were guided to the divine Illuminations, we should answer that the turning away of the nations to false gods ought not to be attributed to the direct guidance of Angels, but to their own refusal of the true path which leads to God, and the falling away through self-love and perversity, and similarly, the worship of things which they regarded as divine.

Even the Hebrews are said to have acted thus, for he says, ‚Thou hast cast away the knowledge of God and hast gone after thine own heart’. For our life is not ruled by necessity, nor are the divine irradiations of Providential Light obscured because of the freewill of those under Its care; but it is the dissimilarity of the mental eyes which causes the Light streaming forth resplendently from the Goodness of the Father to be either totally unshared and unaccepted through their resistance to It, or causes an unequal participation, small or great, dark or bright, of that Fontal Ray which nevertheless is one and unmixed, eternally changeless, and for ever abundantly shed forth.

For even if certain Gods not alien to them presided over the [32] other nations (from which we ourselves have come forth into that illimitable and abundant sea of Divine Light which is outspread freely for all to share), yet there is one Ruler of all, and to Him the Angels who minister to each nation lead their followers.Let us consider Melchisedeck, the hierarch most beloved of God — not of vain gods, but a priest of the truly highest of Gods — for those wise in the things of God did not simply call Melchisedeck the friend of God, but also priest, in order to show clearly to the wise that not only was he himself turned to Him who is truly God, but also, as hierarch, was the leader of others in the ascent to the true and only Godhead.

Let us also remind you in connection with your knowledge of hierarchy that Pharaoh was shown through visions by the Angel who presided over the Egyptians, and the Prince of Babylon was shown by his own Angel, the watchful and overruling Power of Providence. And for those nations the servants of the true God were appointed as leaders, the interpretations of angelic visions having been revealed from God through Angels to holy men near to the Angels, like Daniel and Joseph.

For there is one Sovereign and Providence of all, and we must never suppose that God was leader of the Jews by chance, nor that certain Angels, either independently, or with equal rank, or in opposition to one another, ruled over the other nations; but this teaching must be received according to the following holy intention, not as meaning that God had shared the sovereignty of mankind with other Gods, or with Angels, and had been chosen by chance as ruler and leader of Israel, but as showing that although one all-powerful Providence of the Most High consigned the whole of mankind to the care of their own Angels for their preservation, yet the Israelites, almost alone of them all, turned to the knowledge and light of the true God.

Therefore the Word of God, when relating how Israel devoted himself to the worship of the true God, says, ‚He became the Lord’s portion’. Moreover it shows that he too, equally with other nations, was given into the charge of one of the holy Angels, in order that he might know through him the one [33] Principle of all things. For it says that Michael was the leader of the Jews, clearly showing that there is one Providence established superessentially above all the invisible and visible powers, and that all the Angels who preside over the different nations lift up to that Providence, as to their own Principle, as far as is in their power, those who willingly follow them.

[34]

CHAPTER X

Recapitulation and summary of the Angelic Hierarchies.

We have agreed that the most venerable Hierarchy of the Intelligences, which is close to God, is consecrated by His first and highest Ray, and uplifting itself directly to It, is purified, illuminated, and perfected by the Light of the Godhead which is both more hidden and more revealed. It is more hidden because It is more intelligible, more simplifying, and more unitive; It is more revealed because It is the First Gift and the First Light, and more universal and more infused with the Godhead, as though transparent. And by this again the second in its own degree, and by the second the third, and by the third our hierarchy, according to the same law of the regular principle of order, in divine harmony and proportion, are hierarchically led up to the super-primal Source and End of all good orders, according to that divinely established law.

Each Order is the interpreter and herald of those above it, the most venerable being the interpreter of God who inspires them, and the others in turn of those inspired by God. For that super-essential harmony of all things has provided most completely for the holy regulation and the sure guidance of rational and intellectual beings by the establishment of the beautiful choirs of each Hierarchy; and we see that every Hierarchy possesses first, middle, and last powers.

But to speak rightly, He also divided each rank in the same divine harmonies, and on this account the Scriptures say that the most divine Seraphim cry one to another, by which, as I think, it is clear that the first impart to the second their knowledge of divine things.

This may fittingly be added, that each Celestial and human intelligence contains in itself its own first, middle, and last powers, which are manifested ill a way analogous to the aforesaid ordination belonging to each of the Hierarchical illuminations; and accordingly each intelligence, as far as is right and attainable to it, participates in the most spotless purity, the most [35] abundant light, and the most complete perfection. For nothing is self-perfect nor absolutely unindigent of perfection, save only That which is truly self-perfect and above all perfection.12 12. ‚Among all the Angels, from the higher ones even down to us, there is a mutual and alternate announcement proceeding from above; as they receive and deliver in turn what they announce in a marvellous and most beautiful order. Since among the Angels themselves there is an order of all ordinances after the pattern of the Order of all…. But every announcement is a receiving, informing, purifying, enlightening, perfecting, and representing of the Divine Truth; the Light of which as it goes forth in order and shines upon all, so distinguishes and marks each object in a wonderful manner, that everything shines forth in it in its own proper quality, and stands out and appears in its own nature, with its individual powers and office, exhibiting in its own degree some perfection in God, in whom all perfection is in its highest; nay, rather, who is Himself the proper Perfection of every one, perfecting all things, in whom there is nothing perfect but Himself.’ -Colet.
[36]

CHAPTER XI

Why all the Celestial Hierarchies in common are called Celestial Powers.

Now that these things have been defined, the reason for applying the general name, Celestial Powers, to all the Angelic beings demands our consideration. For we cannot say of these, as we can of the Angels, that the Order of the holy Powers is the last of all; moreover, the higher Orders of beings, indeed, have part in the illuminations of the lowest, but the last by no means possess those of the first. And for this reason all the Divine Intelligences are called Celestial Powers, but never Seraphim or Thrones or Dominions; since the lowest do not share in the whole characteristics of the highest. For the Angels, and the Archangels above them, and the Principalities, and the ranks which are placed by theology after the Powers, are frequently called by us Celestial Powers, in common with all the other holy beings.

But we deny that in using the general name, Celestial Powers, for all we cause any confusion with regard to the characteristics of each Order. For all the Divine Celestial Intelligences are divided, according to the supermundane account of them, into three groups in respect of their essence, power, and activity; and when we name all or some of them, loosely, Celestial Beings or Celestial Powers, we are referring to them indirectly in terms of that essence or power which each possesses.

But we must not assign the highest characteristics of the holy Powers (which we have already well distinguished) to all the natures wholly below them, for this would bring confusion into the clear and harmonious Order of Angels: for, as we have frequently rightly shown, the highest Orders possess in fullest measure the holy characteristics of the lower, but the lowest do not possess the pre-eminent unitive principles of those more venerable than themselves, because the First Radiance is imparted to them through the first Orders according to their capacity.

[37]

CHAPTER XII

Why the Hierarchs among men are called Angels.

Those who earnestly study the holy Scriptures sometimes ask, ‚If the lowest ranks do not possess to the full the powers of those above them, why is our Hierarch called in the holy Word the Angel of the Omnipotent Lord?’

This, however, does not contradict what has been already defined. For we say that the lowest choirs do not possess the integral and pre-eminent power of the higher Orders, since they receive it partially, in the measure of their capacity, in accordance with the one harmonious and binding fellowship of all things.

For example, the choir of the holy Cherubim participates in higher wisdom and knowledge, whilst the Orders below them are themselves also partakers of wisdom and knowledge, but more partially, and in a lower degree, proportioned to their capacity. For the universal participation in wisdom and knowledge is shared by all the Divine Intelligences, but the degree of participation, whether immediate and first, or second and inferior, is not common, but is determined for each by its own rank. This also may be rightly said of all the Divine Intelligences, that even as the first possess in the highest degree the holy characteristics of the Orders below them, so the lowest possess the powers of the higher, not in equal measure, but in a subordinate degree.

Therefore I do not think it unreasonable that the Scriptures should call our hierarchs Angels, since they participate according to their own power in the interpretative characteristic of the Angels, and uplift themselves, as far as is possible to man, into an assimilation to the Angels as revealers of truth.

You will find, moreover, that the Word of God not only calls these Celestial Beings above us Gods, but also gives this name to saintly men amongst us, and to those men who, in the highest degree, are lovers of God; although the First and Unmanifest God superessentially transcends all things, being enthroned above all, and therefore none of the beings or things which are can [38] truly be said to be wholly like Him, save in so far as those intellectual and rational beings who are wholly turned towards union with Him, as far as is in their power, and who, uplifting themselves perpetually, as far as possible, to the Divine Radiance, in the imitation of God (if it be lawful so to speak) with all their powers, are thought worthy of the same divine name.

[39]

CHAPTER XIII

The reason why the prophet Isaiah is said to have been purified by the Seraphim.13

13. The purification of Isaiah recalls the visitation of the Divine Daemon to Socrates. ‚The Daemon of Socrates being allotted a cathartic peculiarity and the source of an undefiled life, … and uniformly presiding over the whole of purification, separates Socrates from too much converse with the „masses” and a life extending towards multitude. But it led him into the depths of his soul and an energy undefiled by subordinate natures.’ -Proclus, Additional Notes on 1st Alcibiades.
Let us now deal to the best of our ability with the question why the Seraph is said to have been sent to one of the prophets. For someone may feel doubt or uncertainty as to why one of the beings of the highest rank is mentioned as cleansing the prophet, instead of one of the lower ranks of Angels.Some, indeed, say that according to the description already given of the inter-relation of all the Intelligences, the passage does not refer to one of the first of the Intelligences nearest to God, as having come to purify the hierarch, but that one of those Angels who are our guardians was called by the same name as the Seraphim because of his sacred function of purifying the prophet, for the reason that the remission of sins and the regeneration of him who was purified to obedience to God was accomplished through fire. And they say also that the passage simply says one of the Seraphim, not of those established around God, but of the purifying powers which preside over us.

But another suggested to me a solution of the problem by no means unlikely, for he said that the great Angel, whoever he may have been, who fashioned this vision for the purpose of instructing the prophet in divine matters, referred his own office of purification first to God, and after God to that first Hierarchy. And is not this statement true? For he who said this said that the Divine First Power goes forth visiting all things, and irresistibly penetrates all things, and yet is invisible to all, not only as superessentially transcending all things, but also because It transmits Its Providential Energies in a hidden way through all [40] things. Moreover, It is revealed to all Intellectual Natures in due proportion, and bestows the radiance of Its Light upon the most exalted beings through whom, as leaders, It is imparted to the lower choirs in order according to their power of divine contemplation; or to speak in more simple terms, by way of illustration (for although natural things do not truly resemble God, who transcends all, yet they are more easily seen by us), the light of the sun passes readily through the first matter, for this is more transparent, and by means of this it displays more brightly its own brilliance; but when it falls upon some denser material it is shed forth again less brightly because the material which is illuminated is not adapted for the transmission of light, and after this it is little by little diminished until it hardly passes through at all. Similarly, the heat of fire imparts itself more readily to that which is more adapted to receive it, being yielding and conductive to its likeness; but upon substances of opposite nature which are resistant to it, either no effect at all or only a slight trace of the action of the fire appears; and what is more, when fire is applied to materials of opposite nature through the use of other substances receptive to it the fire first heats the material which is easily ,made hot, and through it, heats proportionately the water or other substance which does not so easily become hot.

Thus, according to the same law of the material order, the Fount of all order, visible and invisible, supernaturally shows forth the glory of Its own radiance in all-blessed outpourings of first manifestation to the highest beings, and through them those below them participate in the Divine Ray. For since these have the highest knowledge of God, and desire pre-eminently the Divine Goodness, they are thought worthy to become first workers, as far as can be attained, of the imitation of the Divine Power and Energy, and beneficently uplift those below them, as far as is in their power, to the same imitation by shedding abundantly upon them the splendour which has come upon themselves; while these, in turn, impart their light to lower choirs. And thus, throughout the whole Hierarchy, the higher impart that which they receive to the lower, and through the Divine Providence all are granted participation in the Divine Light in the measure of their receptivity.

There is, therefore, one Source of Light for everything which [41] is illuminated, namely, God, who by His Nature, truly and rightly, is the Essence of Light, and Cause of being and of vision. But it is ordained that in imitation of God each of the higher ranks of beings is the source in turn for the one which follows it; since the Divine Rays are passed through it to the other. Therefore the beings of all the Angelic ranks naturally consider the highest Order of the Celestial Intelligences as the source, after God, of all holy knowledge and imitation of God, because through them the Light of the Supreme God is imparted to all and to us. On this account they refer all holy works, in imitation of God, to God as the Ultimate Cause, but to the first Divine Intelligences as the first regulators and transmitters of Divine Energies.

Therefore the first Order of the holy Angels possesses above all others the characteristic of fire, and the abundant participation of Divine Wisdom, and the possession of the highest knowledge of the Divine Illuminations, and the characteristic of Thrones which symbolizes openness to the reception of God. The lower Orders of the Celestial Beings participate also in these fiery, wise and God-receptive Powers, but in a lower degree, and as looking to those above them who, being thought worthy of the primary imitation of God, uplift them, as far as possible, into the likeness of God.

These holy characteristics in which the secondary natures are granted participation through the first, they ascribe to those very Intelligences, after God, as Hierarchs.

He who gave this explanation used to say that the vision was shown to the prophet by one of those holy and blessed Angels who preside over us, by whose enlightening guidance he was raised to that intellectual contemplation in which he beheld the most exalted Beings (to speak in symbols) established under God, with God and around God; and their super-princely Leader, ineffably uplifted above them all, established in the midst of the supremely exalted Powers.

The prophet, therefore, learned from these visions that, according to every superessential excellence, the divine One subsists in incomparable pre-eminence, excelling all visible and invisible powers, above and exempt from all; and that He bears no likeness even to those first-subsisting Beings; and moreover that He is the Principle and Cause of all being, and the Immutable [42] Foundation of the abiding stability of things that are, from which the most exalted Powers have both their being and their well-being. Then he was instructed that the Divine Powers of the holy Scriptures, whose sacred name means ‚The Fiery Ones’, and of which we shall soon speak, as far as we can, led the upliftment of the fiery power towards the Divine Likeness.

When the holy prophet saw in the sacred vision of the six-fold wings the most high and absolute upliftment to the Divine in first, middle, and last Intelligences, and beheld their many feet and many faces, and perceived that their eyes and their feet were covered by their wings, and that the middle wings were in ceaseless movement, he was guided to the intelligible knowledge of that which was seen through the revelation to him of the far-reaching and far-seeing power of the most exalted Intelligences, and of their holy awe which they have in a supermundane manner in the bold and persistent and unending search into higher and deeper Mysteries, and the perfect harmony of their ceaseless activity in imitation of God, and their perpetual upward soaring to the heights.Moreover, he also learned that divine and most glorious song of praise; for the Angel who fashioned the vision gave, as far as possible, his own holy knowledge to the prophet. He also taught him that every participation in the Divine Light and Purity, as far as this may be attained, is a purification, even to the most pure. Having its source in the Most High God, it proceeds from the most exalted Causes in a superessential and hidden manner, traversing the whole of the Divine Intelligences, and yet it shows itself more clearly, and imparts itself more fully to the most exalted Powers around God.

But as to the secondary or last intellectual powers, or our own powers, in proportion as each is further from the Divine Likeness, so the Divine Ray enfolds Its most brilliant light within Its own ineffable and hidden Unity. Moreover, It illuminates the second Orders severally through the first, and in short, It comes forth originally into manifestation from the Unmanifest through the first Powers.

The prophet was taught by the Angel who was leading him to light that the divine purification, and all the other divine activities shining forth through the First Beings, are imparted [43] to all the others in the measure of the fitness of each for the divine participations.

Wherefore he reasonably assigned to the Seraphim, after God, the characteristic of imparting purification by fire. And there is nothing unreasonable in the representation of the Seraph as purifying the prophet; for just as God Himself, the cause of every purification, purifies all, or rather (to use a more familiar illustration), just as our hierarch, when purifying or enlightening through his priests or ministers, may himself be said to purify and illuminate, because those orders which he has consecrated refer their sacred activities to him, so also the Angel who purifies the prophet refers his own purifying power and knowledge to God as its origin, but to the Seraph as the first-working Hierarch — as though saying with angelic reverence when instructing him who was being purified: ‚There is an exempt Source and Essence and Creator and Cause of the purification effected in you by me, He who brings into being the First Beings, and holds them established round Himself, and preserves their changeless stability, and guides them towards the first participations in His own Providential Energies.’ (For this, so he said who taught me, shows the mission of the Seraph.) ‚But the Hierarch and Leader, after God, the first Order of the first Beings, by whom I was taught to perform the divine purifications, is that which purifies thee through me; and through it the Cause and Creator of all purification brought forth His Providential Energies to us from the hidden depths.’

Thus he taught me, and I in turn impart it to thee. It is for thy intellectual and discriminating skill either to accept one of the two reasons given as a solution of the difficulty, and prefer that to the other as probable and reasonable and perhaps true, or to find from thyself something more akin to the real truth, or learn from another (God indeed giving the word, and Angels directing it), and then to reveal to us who love the Angels a clearer, and to me more welcome view, if such should be possible.

[44]

CHAPTER XIV

What the traditional number of the Angels signifies.

This also is worthy, I think, of intellectual consideration, that the scriptural tradition respecting the Angels gives their number as thousands of thousands and ten thousand times ten thousand, multiplying and repeating the very highest numbers we have, thus clearly showing that the Orders of the Celestial Beings are innumerable for us; so many are the blessed Hosts of the Supermundane Intelligences, wholly surpassing the feeble and limited range of our material numbers. And they are definitely known only by their own supermundane and celestial Intellect and the knowledge which is granted to them all-bounteously by the All-knowing Mother-Wisdom of the Most High God, which is superessentially at once the substantiating Cause, the connecting Power, and the universal Consummation of all principles and things.

[45]

CHAPTER XV

What is the meaning of the formal semblances of the Angelic Powers? What of the fiery and the anthropomorphic? What is meant by their eyes, nostrils, ears, mouths, touch, eyelids, eyebrows, their manhood, teeth, shoulders, arms, hands, heart, breasts, backs, feet, and wings? What are the nakedness and the vesture, the shining raiment, the priestly insignia, the girdles? What are the rods, spears, battle-axes, and measuring-lines? What are the winds and clouds? What is meant by their brass and electron? What are the choirs and the clapping of hands? What are the colours of the various jewels? What is the form of the lion, the ox, the eagle? What are the horses, and their various colours? What are the rivers, the chariots, the wheels? What is the so-called joy of the Angels?

Let us, if you are so disposed, now relax our mental vision from the effort of the contemplation of the sublimity of the Angels, and descend to the particularized, all-various expanse of the manifold diversity of forms in angelic images; and then return analytically from them, as from symbols, ascending again to the simplicity of the Celestial Intelligences. But first let me point out clearly to you that the explanations of the sacred likenesses represent the same Orders of Celestial Beings sometimes as leading, and again being led, and the last leading and the first being led, and the same ones, as has been said, having first, middle, and last powers. But there is nothing unreasonable in the account, according to the following method of unfoldment.

If, indeed, we said that some are first governed by those above them, and afterwards govern those Orders, and that the highest, whilst leading the lowest ranks, are at the same time being led by those whom they are leading, the statement would be obviously absurd and wholly confused. But if we say that these holy Orders both lead and are led, but not the same ones, nor by the same ones, but that each is led by those above itself, and in turn leads those below it, we may reasonably say that the Scripture in its sacred symbolic presentation sometimes rightly and truly assigns the same powers to the first, middle and last ranks.

[46] Wherefore the eager upward tending to those above them, and the constancy of their revolution around them, being guardians of their own powers, and their participation in the providential power of proceeding forth to those below them through their own inter-relations, will truly befit all the Celestial Beings, although some pre-eminently and universally, others in a partial and lower degree.

But we must begin to deal with the remaining part of our discourse, and must ask, in first explanation of the forms, why the Word of God prefers the sacred symbol of fire almost above all others. For you will find that it is used not only under the figure of fiery wheels, but also of living creatures of fire, and of men flashing like lightning who heap live coals of fire about the Heavenly Beings, and of irresistibly rushing rivers of flame. Also it says that the Thrones are of fire, and it shows from their name that the most exalted Seraphim themselves are burning with fire, assigning to them the qualities and forces of fire; and throughout, above and below, it gives the highest preference to the symbol of fire.

Therefore I think that this image of fire signifies the perfect conformity to God of the Celestial Intelligences. For the holy prophets frequently liken that which is superessential and formless to fire which (if it may lawfully be said) possesses many resemblances as in visible things to the Divine Reality. For the sensible fire is in some manner in everything, and pervades all things without mingling with them, and is exempt from all things and, although wholly bright, yet lies essentially hidden and unknown when not in contact with any substance on which it can exert its own energy. It is irresistible and invisible, having absolute rule over all things, bringing under its own power all things in which it subsists. It has transforming power, and imparts itself in some measure to everything near it. It revives all things by its revivifying heat, and illuminates them all with its resplendent brightness. It is insuperable and pure, possessing separative power, but itself changeless, uplifting, penetrative, high, not held back by any servile baseness, ever-moving, self-moved, moving other things. It comprehends, but is incomprehensible, unindigent, mysteriously increasing itself and showing forth its majesty according to the nature of the substance receiving it, powerful, mighty, invisibly present to all [47] things. When not thought of, it seems not to exist, but suddenly enkindles its light in the way proper to its nature by friction, as though seeking to do so, uncontrollably flying upwards without diminishing its all-blessed self-giving.

Thus many properties of fire may be found which symbolize through sensible images the Divine activities. Knowing this, those wise in the things of God have portrayed the Celestial Beings under the figure of fire, thus proclaiming their likeness to the Divine, and their imitation of Him in the measure of their power.

But they also invest them with the likeness of men because of the human powers of intellect and aspiration, the straight and erect form, the inherent power of guiding and governing; and because man, although least in sense-perception in comparison with the powers of irrational creatures, yet rules over them all through the pre-eminence of his intellect, the lordship of his rational knowledge, and the intrinsic freedom of his unconquerable soul.

Thus it is possible, I think, to find in the various parts of our bodies fitting symbols of the Celestial Powers by taking, for example, the power of sight as an image of their most transparent upliftment to the Divine Light, their single, free, unresisting reception of that Light, their responsiveness and pure receptivity without passion to the divine illuminations.

The human power of distinguishing odours signifies the power to receive the inconceivable and most fragrant divine influences, as far as is attainable, and the definite recognition and utter rejection of others not of this kind.

The power of the ears denotes participation in and conscious gnostic receptivity to divine inspiration. The power of taste represents an abundance of spiritual food and the reception of divine streams of nourishment.

The power of touch symbolizes the power of distinguishing that which is of advantage from that which is harmful. The eyelids and eyebrows represent the guarding of intellectual conceptions in divine contemplations. The images of youth and vigour denote their perpetual bloom and vigour of life. The teeth symbolize the distribution of the sustaining perfection supplied to them; for each Intellectual Order, receiving a unitive conception from the Divine, with Providential Power divides [48] and multiplies it for the proportionate upliftment of the one below.

The shoulders, arms and hands signify the powers of activity and accomplishment. The heart is a symbol of that Divine Life which imparts its own life-giving power beneficently to those within its care. We may add that the chest, being placed over the heart, represents the indomitable power which guards its own life-giving dispensations. The back denotes that strength which holds together all the life-giving powers. The feet signify the power of motion, swiftness and skilfulness in the ever-moving advance towards divine things. Wherefore the prophet described the feet of the Celestial Intelligences as being covered by their wings which symbolize a swift soaring to the heights, and the heavenly progression up the steep, and the exemption from everything earthly through the upward ascent. The lightness of the wings shows that they are altogether heavenly and unsullied and untrammelled in their upliftment on high. The naked and unshod feet symbolize their free, easy and unrestrained power, pure from all externality, and assimilated, as far as is attainable, to the Divine Simplicity.

But since that single and manifold Wisdom both clothes the naked and assigns to them implements to carry, let us unfold, as far as we can, these sacred garments and instruments of the Celestial Intelligences.

Their shining and fiery vestures symbolizes, I think, the Divine Likeness under the image of fire, and their own enlightening power, because they abide in Heaven, where Light is: and also it shows that they impart wholly intelligible Light, and are enlightened intellectually.

Their priestly garment symbolizes their authority as leaders to the mystical and divine contemplations, and the consecration of their whole life. The girdles denote their guardianship of their own generative power, and their state of unification, for they are wholly drawn together towards their essential unity, surrounding it in a perfect circle with changeless sameness.

The rods are tokens of the authority of sovereignty and leadership and the true directing; of all things. The spears and battle-axes represent the power of dividing incongruous things and the keen, vigorous, and effectual power of discrimination. The measuring-lines and carpenters’ tools are figures of the [49] power of foundation and erection and perfection, and whatever else belongs to the providential guidance and upliftment of the lower orders. Sometimes, however, the implements assigned to the holy Angels symbolize the divine judgment upon ourselves; for some are figures of His corrective discipline of avenging justice, others of freedom from difficulties, or the perfection of disciplinary instruction, or the restoration to our first happiness, while others signify the addition of other gifts, great or small, sensible or intelligible; and no acute mind would have any difficulty at all in finding the correspondence between the visible symbols and the invisible realities.

The name winds given to the Angels denotes their swift operations, and their almost immediate impenetration of everything, and a transmitting power in all realms, reaching from the above to the below, and from the depths to the heights, and the power which uplifts the second natures to the height above them, and moves the first to a participative and providential upliftment of the lower.

But perhaps it may be said that the name winds, applied to the aerial spirit, signifies the Divine Likeness in the Celestial Beings. For the figure is a true image and type of Divine Energy (as is shown more fully in the Symbolical Theology in our fourfold explanation) corresponding to the moving and generative forces of Nature, and a swift and irresistible advance, and the mystery, unknown and unseen by us, of the motive principles and ends. For He says: ‚Thou knowest not whence it cometh nor whither it goeth.’ The Scriptures also depict them as a cloud, showing by this that these holy Intelligences are filled in a supermundane manner with the hidden Light, receiving that first revelation without undue glorying, and transmitting it with abundant brightness to the lower Orders as a secondary, proportionate illumination; and further, that they possess generating, life-giving, increasing, and perfecting powers by reason of their intelligible outpourings, as of showers quickening the receptive womb of earth by fertilizing rains for life-giving travail.

The Scriptures also liken the Celestial Beings to brass and electron, and many coloured jewels. Now electron,14resembling both gold and silver, is like gold in its resistance to corruption unspent and undiminished, and its undimmed brightness; and [50] is like silver in its shining and heavenly lustre. But the symbolism of brass (in line with the explanations already given) must resemble that of fire or gold. Again, of the many coloured varieties of stones, the white represents that which is luminous, and the red corresponds to fire, yellow to gold, and green to youth and vigour. Thus corresponding to each figure you will find a mystical interpretation which relates these symbolical images to the things above. 14. An alloy of gold and silver.
But now, since this has been sufficiently explained, I think, according to our ability, let us pass on to the sacred unfoldment of the symbolism which depicts the Celestial Intelligences in the likeness of beasts.
The form of a lion must be regarded as typifying their power of sovereignty, strength and indomitableness, and the ardent striving upward with all their powers to that most hidden, ineffable, mysterious Divine Unity, and the covering of the intellectual footprints,15 and the mystically modest concealment of the way leading to divine union through the Divine Illumination. 15. The lion was said by the ancients to erase his footprints with his tail.
The figure of the ox signifies strength and vigour and the opening of the intellectual furrows to the reception of fertilizing showers; and the horns signify the guarding and unconquerable power. The form of the eagle signifies royalty and high soaring and swiftness of flight and the eager seizing of that food which renews their strength, discretion, and ease of movement and skill, with strong intensity of vision which has the power to gaze unhindered, directly and unflinchingly upon the full and brilliant splendour of the brightness of the Divine Sun.The symbolism of horses represents obedience and tractability. The shining white horses denote clear truth and that which is perfectly assimilated to the Divine Light; the dark, that which is hidden and secret; the red, fiery might and energy; the dappled black and white, that power which traverses all and connects the extremes, providentially and with perfecting power uniting the highest to the lowest and the lowest to the highest.

If we had not to bear in mind the length of our discourse, we might well describe the symbolic relations of the particular characteristics of animals already given, and all their bodily forms, with the powers of the Celestial Intelligences according [51] to dissimilar similitudes: for example, their fury of anger represents an intellectual power of resistance of which anger is the last and faintest echo; their desire symbolizes the Divine Love; and in short, we might find in all the irrational tendencies and many parts of irrational creatures, figures of the immaterial conceptions and single powers of the Celestial Beings. This, however, is enough for the prudent, for one mystical interpretation will sufficiently serve as an example for the explanation of others of a similar kind.

We must now consider the representations of the Celestial Beings in connection with rivers and wheels and chariots. The rivers of flame denote those Divine Channels which fill them with super-abundant and eternally out-pouring streams and nourish their life-giving prolificness.

The chariots symbolize the conjoined fellowship of those of the same Order; the winged wheels, ever moving onward, never turning back or going aside, denote the power of their progressive energy on a straight and direct path in which all their intellectual revolutions are supermundanely guided upon that straight and unswerving course.

The figure of the spiritual wheels can also have another mystical meaning, for the prophet says that the name Gel, Gel is given to them, which in the Hebrew tongue means revolutions and revelations. For the divine fiery wheels truly revolve, by reason of their ceaseless movement, around the highest Good Itself, and they are granted revelations because to them the holy hidden Mysteries are made clear, and the earthly are lifted up, and the high illuminations are brought down and imparted to the lowest orders.

The last thing for us to explain is the joy attributed to the Celestial Orders. For they are utterly above and beyond our passionate pleasures. But they are said to rejoice with God over the finding of that which was lost, as well befits the Godlike mildness of their nature, and as befits their beneficent and boundless joy at the providential salvation of those who are turned to God, and that ineffable bliss in which holy men have often participated when the illuminations of God have divinely visited them.

Let this be a sufficient account of those sacred symbols which, although it falls far short of their full interpretation, will yet, [52] I think, contribute to prevent us from lingering basely in the figures and forms themselves.

If you should point out that we have not mentioned in order all the Angelic powers, activities and images described in the scriptures, we should answer truly that we do not possess the supermundane knowledge of some, or rather that we have need of another to guide us to the light and instruct us; but others have been passed over for the sake of proportion, as being parallel to what has been given; and the hidden Mysteries which lie beyond our view we have honoured by silence.


[53]

JEWELS

Showing the influence of Dionysius on some of the mystics.

‚When St. John says that God is a Spirit and that He must be worshipped in spirit, he means that the mind must be cleared of images. When thou prayest, shut thy door-that is, the door of thy senses. Keep them barred and bolted against all phantasies and images. Nothing pleases God more than a mind free from all occupations and distractions. Such a mind is in a manner transformed into God, for it can think of nothing, and love nothing, except God; other creatures and itself it only sees in God. He who penetrates into himself, and so transcends himself, ascends truly to God. He whom I love and desire is above all that is sensible, and all that is intelligible; sense and imagination cannot bring us to Him, but only the desire of a pure heart; This brings us into the darkness of the mind, whereby we can ascend to the contemplation even of the mystery of the Trinity. Do not think about the world, nor about thy friends, nor about the past, present or future; but consider thyself to be outside of the world and alone with God, as if thy soul were already separated from the body and had no longer any interest in peace or war, or the state of the world. Leave thy body and fix thy gaze on the uncreated Light. Let nothing come between thee and God. The soul in contemplation views the world from afar off, just as, when we proceed to God by way of abstraction, we deny to Him, first of all bodily and sensible attributes, then intelligible qualities, and, lastly, that being (esse) which would keep Him among created things.’ -(Albertus Magnus.)


‚All that is in the Godhead is one. Therefore we can say nothing. He is above all names, above all nature. God works; so doth not the Godhead. Therein they are distinguished-in working and not working. The end of all things is the hidden Darkness of the eternal Godhead, unknown and never to be known.’ -(Eckhart.)

‚In the Naked Godhead there is never form nor idea. He is an absolute, pure, clear One-the impenetrable Darkness of the eternal Godhead.’ -(Ibid.)


‚The ultimate Reality is the eternal, uncreated Truth. Here in this eternal uncreated Truth all things have their Source and eternal [54] Beginning. There is an image of God in the soul which can rise to the Divine Essence, or Source, and which, unhindered by the clouds and veils of created things, may contemplate, in silent darkness, in absolute repose, the marvels of Divinity.’ -(Suso.)


‚It hath been asked whether it be possible for the soul, while it is yet in the body, to reach so high as to cast a glance into eternity, and receive a foretaste of eternal life and eternal blessedness. This is commonly denied; and truly so in a sense. For it indeed cannot be so long as the soul is taking heed to the body and the things which minister and appertain thereto, and to time and the creature, and is disturbed and troubled and distracted thereby. For if the soul shall rise to such a state, she must be quite pure, wholly stripped and bare of all images, and be entirely separate from all creatures, and above all, from herself.’ -(Theologia Germanica.)


‚God is a pure Being, a waste of calm seclusion-as Isaiah says, He is a hidden God. He is much nearer than anything is to itself in the depth of the heart, but He is hidden from all our senses. He is far above every outward thing and every thought, and is found only where thou hidest thyself in the secret place of thy heart, in the quiet solitude where no word is spoken, where is neither creature, nor image, nor fancy .This is the quiet Desert of the Godhead, the Divine Darkness-dark from His own surpassing brightness, as the shining of the sun is darkness to weak eyes, for in the presence of its brightness our eyes are like the eyes of the swallow in the bright sunlight- this Abyss is our salvation.’ -(Tauler.)


‚They who are uplifted in simple purity of spirit by the love and reverence they bear towards God, stand with their faces open and unveiled before the Presence of His Majesty. And from the Face of the Father there shineth forth a clear Light upon the: soul whose thought is bare and stripped of images, uplifted above the senses and above similitudes, beyond and without reason, in high purity of spirit. This Light is not God, but it is an intermediary between the seeing thought and God. And this Light gives to the contemplating spirit a conscious certainty that she seeth God, so far as man may see Him in this mortal life.’ -(Ruysbroeck.)

‚What we are, that we behold; and what we behold, that we are; for in this pure vision we are one life and one spirit with God.’ -(Ibid.)

[55] ‚The Abyss of God calleth to the abyss in us.’ -(Ibid.)


‚Reason dies in giving birth to ecstasy.’ -(Richard of St. Victor.)

‚The predisposing conditions of intuition are devotion, admiration and joy. Let him that thirsts to see God cleanse his mirror.’ -(Ibid.)


‚It is needful for thee to bury in a cloud of forgetting all creatures that ever God made, that thou mayest direct thine intent to God Himself. Therefore lift up thine heart unto God with a meek striving of love, and be thou loth to think on aught but Himself; so that naught work in thy wit nor in thy will, but only Himself. When thou dost next begin in this work thou wilt find but a darkness — a cloud of unknowing — between thee and thy Lord, so that thou art able neither to see Him clearly by light of understanding in thy reason, nor feel Him in sweetness of love in thine affection. Yet if ever thou shalt see Him or feel Him — in the measure in which it is possible in this life to do — it behoveth thee always to abide in this cloud and darkness. When thou enterest this cloud, peradventure thou feelest far from God, but thou art nearer Him than formerly; He hath set a darkness between thee and all creatures that ever He made. If any thought, therefore, should come between thee and thy God, then (even though it seem to thee most holy) tread it down with a stirring of love, and say, „It is God whom I covet, whom I seek.” Take thee a sharp, strong word of prayer; with this word thou shalt beat down all thoughts under thee. Even to think of God’s kindness or worthiness would hinder thee in this work. For though it be good to muse on the perfections of God, and to praise Him therefore, it is far better to think on the native substance of Him, and to love and praise Him for Himself. But now thou askest me, „How should I think on Himself, and what is He?” Unto this I cannot answer thee. I wot now that thou hast brought me into the same cloud of unknowing that I would thou wert in thyself. But this I will say: „By love He may be gotten and holden, but by thought never.” -(The Cloud of Unknowing.)

‚God is in thy being, and in Him thou art that thou art; not only by cause and by being, but also, He is in thee both thy cause and thy being.’ -(Ibid.)

‚When I say Darkness, I mean a lacking of knowing … and for this reason it is not called a cloud of the air, but a cloud of unknowing that is betwixt thee and thy God.’ -(Ibid.)

[56] ‚He will sometimes peradventure send out a beam of ghostly light, piercing this cloud of unknowing that is betwixt thee and Him; and show thee some of His privity, the which man may not, nor cannot, speak.’ -(Ibid.)

‚Not what thou art, nor what thou has been, beholdeth God with His merciful eyes; but that thou wouldest be.’ -(Ibid.)

 

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.