4 Księga Adama (4 Adm)

 

4 Księga Adama I Ewy

(określana też jako „Księga Pokoleń Adama”)

 

https://rejectedscriptures.weebly.com/book-of-the-generations-of-adam.html

 

Księga pokoleń Adama była Księgą Pamięci rozpoczętą przez Adama po wydaleniu z Ogrodu. W nim zapisał swoje doświadczenia w upadłym świecie dla dobra jego potomności. Książka ta jest określana przez Mojżesza w jego opowiadaniu o historii pierwszych wieków świata. Jakiś czas po kompilacji historii Mojżesza, Księga Pokoleń została utracona pośród ludzi, ale została zachowana w umyśle Boga, Ducha Świętego, aż do ostatniej dyspensacji, kiedy jest ona wywoływana dla zbudowania tych, którzy próbują odtworzyć na końcu czasów ten Święty Zakon, który istniał wśród naszych Pierwszych Rodziców. 

Rozdział 1 (4 Adm 1)

(1) Kiedy Bóg zorganizował śmiertelników, zorganizowali ich na pozór Boga; zorganizowali ich na obraz własnego ciała, mężczyzny i kobiety, i pobłogosławili ich, nazywając ich imieniem Adam, co jest interpretowane jako „ pierwsza krew ” lub „ pierwsi śmiertelnicy mający krew w żyłach”. „ Wówczas zostali nazwani Adamem, kiedy byli zorganizowani jako żywe dusze na ziemi, podnóżek Boga.

(2) To ja, Adam, piszę ten zapis, gdyż Pan pouczył mnie, że między moim ludem powinna być prowadzona Księga Pamięci, przekazywana z pokolenia na pokolenie, w której powinniśmy zapisywać rzeczy, które dzieją się między nas, w tym potężne czyny, które Bóg spełni w naszym imieniu.

(3) Mój lud i ja wyszliśmy z krainy obfitości, krainy piękna i pokoju, w której umieścił nas Pan Boży. Tam, w Ogrodzie Rozkoszy, otrzymaliśmy wszystko, co dobre, z rąk naszego Boga, który wymagał jedynie dbania o ogród i powstrzymywania się od spożywania owoców drzewa, które było w środku ogrodu, abyśmy nie umarli.

(4) O śmierci nic nie wiedzieliśmy, ale zrozumieliśmy, że jeśli weźmiemy udział, zostaniemy wypędzeni z Ogrodu, oddzieleni od obecności Boga.

(5) Niemniej jednak w ogrodzie znajdował się mroczny, jeden z Szatanów , który szukał naszego zniszczenia, abyśmy byli nieszczęśliwi jak on.

(6) Z czasem wpływał na kobiety, oszukując je, dopóki nie spożyły owoców zakazanego drzewa. Kiedy reszta z nas dowiedziała się, co się wydarzyło, wspólnie naradzaliśmy się, wiedząc, że wraz z nadejściem Boga kobiety zostaną wypędzone z Ogrodu, a nasz cel przybycia tutaj będzie sfrustrowany.

(7) Po wielu konsultacjach uzgodniono, że wszyscy zjemy owoce, aby razem przeżyć wszystko, co czekało na naszą małą kolonię. Jesteśmy uczestnikiem, i uczucie po raz pierwszy wstydzić naszej nagości, zrobiliśmy fartuchy z liści figowych, które przywiązane nad naszymi narządami płciowymi, o światło Boga odeszli od nas, a my zostawaliśmy wystawiony w środku Pana ‚ s Garden.

(8) Gdy Bóg wszedł do Ogrodu, wydawało się, że blask ich przyjścia pochłonie wszystko. Ze strachu chowaliśmy się między drzewami, ale Bóg wezwał nas, byśmy stawili czoła konsekwencjom naszego przestępstwa.

(9) Szatan został przeklęty, aby czołgał się na brzuchu, jedząc pył przez resztę życia. Ku naszemu przerażeniu, gdy patrzyliśmy, jego ręce i nogi opadły, a na brzuchu czołgał się przed naszą obecnością. Kobiety znalazły się w smutku; ich Kapłaństwo zostało im odebrane i poddani mężom w celu zbawienia.

(10) Niemniej jednak obiecano im radość z płodzenia dzieci i ostateczne odkupienie ich dawnego blasku. Ludzie również zostali poddani smutkowi, gdzie pouczono nas, aby orali ziemię, która nie będzie już dla nas produkować swobodnie, tak jak Ogród, aż do śmierci, bo śmierć jest naprawdę owocem łamania poleceń Boga.

(11) Zanim nas wypędzono z Ogrodu, Bóg nauczył nas wielu świętych rzeczy, abyśmy byli masonami przygotowani do zbudowania Syjonu przed Bogiem w środku tego świata smutku.

(12) Pan dał nam również płaszcze ze skór, które mieliśmy nosić, dopóki pozostaliśmy w tym świecie niestosowności i ciemności. W ten sposób wypędzono nas z Ogrodu, podczas gdy cheruby i płonący miecz zostały umieszczone, aby zapobiec naszemu ponownemu wejściu , dopóki nie usprawiedliwiliśmy naszego Upadku na śmierć.

(13) Pośrodku Ogrodu, powiedział Bóg, stało drzewo, które przezwycięży moce śmierci, ale nie mogliśmy z niego skorzystać, dopóki nie udowodnimy, że jesteśmy wierni poleceniu Boga.

(14) Opuszczając Ogród, podróżowaliśmy tak, jak nas prowadzono, aż dotarliśmy do równiny, którą nazwaliśmy „ Słońcem ” , ponieważ tutaj mieliśmy nadzieję na ponowne odnalezienie utraconego Światła. Zaczęliśmy budować domy i wspólnotę dla naszego Boga. W tym miejscu zbudowałem ołtarz, na którym składam ofiary Bogu.

(15) My nie zrobił ‚ t zrozumieć znaczenie tych ofiar, ale zrobiliśmy wszystko zgodnie ze wskazówkami mieliśmy otrzymanych w ogrodzie. Byliśmy posłuszni Panu we wszystkim, postępując zgodnie z instrukcjami, które nam przekazała.

(16) Kierowani Duchem Bożym wspiąłem się na górę, która wzniosła się nad równiną Światła Słonecznego, z której mogłem przeoczyć wszystkie regiony wokół tego obszaru. Z szczytu góry pobłogosławiłem ziemię, poświęcając ją Panu. Nazwałam tę ziemię Kanaanem, ponieważ Pan nam ją dał.

(17) Na tej górze, który nazwaliśmy Pan ‚ s wysokie miejsce, odkryłem jaskinię z wieloma pokojami. Tutaj umieściłem święte rzeczy, które wynieśliśmy z Ogrodu: fartuch z liści figi, gałąź z drzewa, którego kwiaty nigdy nie uschły, i kamień wielu kolorów , który promieniował Światłem w ciemności.

(18) Umieściłem je w kamiennej skrzyni, którą nazwaliśmy Świadectwem, a nad nią rzeźbiliśmy wizerunki cherubinów, które strzegą wejścia do Ogrodu.

(19) Nazwaliśmy tę jaskinię Grotą Skarbu i tutaj często uciekaliśmy się do obcowania z Panem i do odtworzenia świętych obrzędów, których Bóg nauczył nas w Ogrodzie.

(20) W ten sposób nasze życie toczyło się z dnia na dzień, gdy oraliśmy ziemię, budowaliśmy domy, robiliśmy ubrania i inne narzędzia dla naszej wygody i przyjemności oraz nauczyliśmy się żyć w tym nowym świecie, do którego Pan nas zaprowadził. .

(21) Minęło trochę czasu, gdy pewnego dnia byliśmy przy ołtarzu, składając baranka, zgodnie z pokazanym nam wzorem.

(22) Gdy to uczyniliśmy, ukazał mi się anioł Pański. „ Dlaczego składacie ofiary Bogu? ” Zapytał anioł. „ I don ‚ t wiedzieć, ”

(23) Odpowiedziałem: „ z wyjątkiem tego, że Pan mnie polecił. A potem anioł znów do mnie przemówił. „ Ta ofiara jest podobna do Jednorodzonego Ojca, który jest pełen Darów i Prawdy ” – wyjaśnił. „ W związku z tym powinniście robić wszystko, co robicie w imię Syna, i powinniście na zawsze zmieniać swój sposób życia, wzywając Boga w imię Syna. ”

(24) Wtedy Pan ” Duch ów padł na mnie. „ Jestem Jednorodzonym Ojca ” – powiedział. „ Byłem Jego Synem od początku świata fizycznego i odtąd będę na zawsze jego Synem.

(25) Chociaż upadłeś, możesz zostać odkupiony, a cała ludzkość, przynajmniej tyle osób, ile tylko zechce, może zostać wprowadzona do mojej obecności dzięki mocy mojego przebłagania, ponieważ na pewno będę kroczyć na planie fizycznym jako śmiertelnik i oddajcie moje życie na okup za wszystkich, którzy do mnie przyjdą. ”

(26) Wtedy dusza moja wyrosła we mnie i pobłogosławiłem tego Boga, który dał mi życie, wzywając go w imieniu Jego Jednorodzonego. Pan ” Duch s był u mnie w taką siłą, że podszedł i prorokował dotyczące tego, co by się stało z moim potomkom aż do ostatniego pokolenia.

(27) Tak, dobro i zło zostały przedstawione przede mną, tak że widziałem ciemność, która okryłaby śmiertelny plan, a także widziałem odkupienie wszystkich śmiertelników i ostateczne zużycie, kiedy ciemność zostanie zmieciona z tego fizycznego samolot na zawsze.

(28) I został przeniesiony do wołać w Panu ” Ducha s, „ Teraz wiem, że to samo kapłaństwo i porządek, które są na początku świata ludzi, będzie koniec świata ludzi również.

(29) Widziałem Święty Zakon Boga na planie fizycznym na końcu czasów, kiedy resztka przyjdzie, by triumfalnie oderwać się od boskiego królestwa. Widziałem, jak Syjon rozprzestrzenia swoje panowanie wśród czystego serca, aby niebiański i fizyczny plan mogły znów stać się jednym.

(30) Wtedy śmiertelnicy ponownie wejdą do Ogrodu Rozkoszy; będą kąpać się w Morzu Wiecznym i będą mieszkać w obecności Boga. Wtedy wszystkie rzeczy staną się jednym, ponieważ ustanie podział na płaszczyznę niebieską i płaszczyznę fizyczną, a Chrystus będzie rządził ziemią przez tysiąc lat. ”

(31) Widziałem także, że ziemia zostanie odkupiona i spocznie. Czując w sobie moc tego odkupienia, krzyknąłem: „ Imię naszego Boga jest niesamowite, ponieważ z powodu naszego przestępstwa nasze oczy są otwarte. W tym życiu poznamy radość z naszego odkupienia, ponieważ w stanie śmiertelnym zobaczymy i poznamy Boga. ”

(32) Także Ewa, widząc i słysząc, co się dzieje, była napełniona Duchem Radości. „ Gdyby nie nasze przestępstwo, nigdy nie mielibyśmy potomności i nigdy nie poznalibyśmy dobra od zła, radości z naszego odkupienia ani Życia Wiecznego, które Bóg daje wszystkim posłusznym ” – wykrzyknęła.

(33) Słysząc te słowa, całe zgromadzenie powstało, jako jedna osoba, i zaczęło wychwalać imię Boga, śpiewając i wykrzykując chwałę Imionom.

(34) Potem głos Boży znów do mnie przyszedł. „ Jestem Panem, waszym Bogiem ” – powiedział. „ Zorganizowałem płaszczyznę fizyczną i stworzyłem duchy wszystkich śmiertelników, zanim powstała płaszczyzna fizyczna.

(35) Tak, jestem Panem Duchów, gubernatorem wszystkich, którzy zejdą na poziom śmiertelny. Adam, jeśli chcesz do mnie wrócić, posłuchaj mojego głosu. Uwierz w moje imię i imię mojego Jednorodzonego.

(36) Porzucajcie wszystkie swoje niewłaściwe drogi, zmieniajcie swój styl życia i zanurzcie się w wodzie w imię mojego Jednorodzonego Syna, którym jest Isus Chrystus, jedyne imię, które zostanie dane w niebiańskiej sferze, poprzez którą zbawienie będzie przyjdźcie do śmiertelników.

(37) Jeśli to zrobicie, otrzymacie Dar Ducha Świętego. W ten sam sposób dam ten dar wszystkim, którzy do mnie przychodzą i uczą się żyć zgodnie z zasadami zawartymi w moich obrzędach.

(38) Jeśli pozwolicie, aby ten dar wzrastał w was, nadejdzie czas, kiedy poprosicie o wszystko w imię Syna, a wszystko, o co poprosicie, będzie wam dane. Tę obietnicę składam również przez was wszystkim, którzy pozostaną w jej warunkach. ”

(39) Potem odważyłem się zapytać Pana. „ Dlaczego śmiertelnicy muszą zmienić sposób życia i zanurzyć się w wodzie? ” Zapytałem.

(40) Pan ” słowo s przyszedł do mnie, mówiąc: „ Mam odpuszczone za wykroczenia w Ogrodzie Eden.

(41) Ponieważ jednak wasze dzieci poczęte są w świecie ciemności, w ten sam sposób, kiedy zaczynają dorastać, ciemność rodzi się w ich sercach i smakują gorzkie, aby mogły wiedzieć, jak cenić dobro.

(42) Dana jest im umiejętność rozpoznawania dobra od zła; dzięki tej zdolności stają się agentami dla siebie.

(43) Dałem wam zasady, gdy umieściłem was w Ogrodzie, ale naruszyliście te święte zasady, i dlatego zostaliście wypędzeni.

(44) Niemniej jednak podałem wam inny zestaw zasad; Daję ci to teraz.

(45) Dlatego uczcie swoje dzieci, że wszyscy śmiertelnicy, wszędzie, muszą zmienić swój sposób życia, w przeciwnym razie nie mogą odziedziczyć królestwa Bożego, bo żadna nieczysta rzecz nie może wejść do ich królestwa, ani nieczysty nieczysty śmiertelnik w ich obecności.

(46) Czyż Człowiek ze Świętości nie jest moim imieniem? Moim Jednorodzonym jest Syn Człowieczy, Isus Chrystus, Odpowiedni Oceniacz, który przyjdzie na Południku Czasu, aby zbawić wszystkich wierzących w Jego imię, postępować zgodnie z jego instrukcjami i otrzymać obrzędy w sobie.

(47) To jest powód, dla którego pouczyłem was, abyście swobodnie nauczali te rzeczy swoim dzieciom, pokazując im, że tak jak Upadek spadł na was z powodu waszego przestępstwa, tak i każdy śmiertelnik wpada w siebie poprzez nieprzestrzeganie świętych instrukcji otrzymali.

(48) W ten sam sposób, tak jak śmierć weszła w sferę fizyczną poprzez Upadek, każdy śmiertelnik podtrzymuje tę duchową śmierć poprzez swoje niewłaściwe wybory.

(49) Dlatego, skoro narodziliście się w królestwie śmiertelnika przez wodę, krew i ducha, które uczyniłem, i w ten sposób z żywiołów staniecie się duszą, tak samo musicie narodzić się ponownie w niebiańskie królestwo przez wodę i Ducha, oczyszczonego krwią, krwią Mojego Jednorodzonego, abyście, uświęceni z wszelkiej ciemności, mogli cieszyć się słowami Życia Wiecznego na tym świecie i samego Życia Wiecznego na świecie, który nadchodzi, które jest Nieśmiertelnym Światłem.

(50) Tak, nad wodą postępujesz według moich instrukcji; przez Ducha jesteście usprawiedliwieni, a przez krew uświęceni. Dlatego też Zapis Niebios został wam dany, aby trwać w was.

(51) To Pocieszyciel, który świadczy o pokojowych rzeczach Nieśmiertelnego Światła, odsłaniając Prawdę, która leży u podstaw wszystkich rzeczy, która daje Życie wszystkim rzeczom i podtrzymuje je w Życiu.

(52) Ten Pocieszyciel wie wszystko i ma całą moc, zgodnie z Mądrością, Miłosierdziem, Prawdą, Sprawiedliwością i Oceną.

(53) Umiłowani, powiadam wam, że jest to Plan Zbawienia dla wszystkich śmiertelników przez krew Mojego Jednorodzonego, który przyjdzie na Południku Czasu.

(53) Wszystkie rzeczy mają swoje podobieństwo i wszystkie rzeczy zostały stworzone lub stworzone, aby mnie opisać, zarówno rzeczy fizyczne, jak i duchowe, rzeczy w sferze niebieskiej, rzeczy w sferze fizycznej, rzeczy na ziemi i rzeczy pod ziemią.

(54) Tak, wszystkie rzeczy, zarówno na górze, jak i na dole, opisują mnie i wzywają śmiertelników, aby zmienili sposób życia i przyszli do mnie, swojego Stwórcy, aby mogli zostać zbawieni. ”

(55) Potem wołali do Pana w ekstazie duszy, i są wypełnione światłem, Zaprowadziłem moich ludzi do wody ‚ krawędzi s, gdzie klęczał na modlitwie do Boga.

(56) Wiele godzin modliliśmy się i wielbiliśmy Boga w pieśniach, tańcach i ekstatycznych wypowiedziach, aż Światło, które nas otoczyło, stanęło w płomieniach, a Istota Światła stanęła przed nami, odziana w Światło, który wypowiedział Wieczne słowa, które napełnił nasze dusze mocą.

(57) Wzywając mnie po imieniu, wprowadził mnie do wody, ale woda była dla mnie Morzem Światła, w którym zanurzyłem się w jedność z Synem Najwyższego Boga.

(58) Gdy wyszedłem z wody, spadły na mnie podzielone języki Ognia i zostałem wypełniony Światłem Wieczności.

(59) Czułem obecność Boga i wiedziałem, że wracam do tego świętego stanu, z którego upadłem. W ekstazie wezwałem innych, którzy jeden po drugim weszli do wody, aby otrzymać te same błogosławieństwa.

(60) Przez cały ten dzień i całą noc radowaliśmy się w Światłości, gdyż było to dla nas jak światło dzienne, tak jak byliśmy w obecności Boga, gdzie ciemność nigdy nie nadchodzi.

(61) Kiedy wróciliśmy do naszych domów, nie przestaliśmy wzywać Pana i składać nasze chwały za Światłość i nowe Życie, które do nas weszło.

(62) Osiem razy, odkąd opuściliśmy Ogród, księżyc stał się nowy, kiedy urodził się syn mojej żonie Lilith. Wszyscy cieszyliśmy się z jego pojawienia się, a ósmego dnia, kiedy oddałem go Panu, nazwałem go Kainem. „ Nazwałem go tak ”

(63) Wyjaśniłem: „ ponieważ nabyliśmy to dziecko od Pana. „ Wygląd mojego syna Kaina nie był podobny do naszego, ponieważ wydawał się mieć na sobie ślad szatana , chociaż nie było to wyraźnie widoczne dla fizycznego oka. Mimo to radowałem się moim synem i próbowałem go wychować przed Panem.

(64) Inni synowie i córki również zaczęli się nam rodzić i wkrótce śmiech i płacz dzieci napełniły naszą społeczność.

(65) Gdy nasze dzieci dorastały, widzieliśmy w nich jednak oznaki ciemności. To było dla nas powodem wielkiego smutku, ponieważ nasza natura miała czynić dobro.

(66) W konsekwencji, w towarzystwie mojej żony Ewy, wstąpiłem do Jaskini Skarbu, gdzie wielbiliśmy przed Panem, wzywając Jej świętego imienia, a nawet Imienia, aby się nam objawiła.

(67) Pan przemówił do nas. „ Ponieważ wasze dzieci są poczęte w świecie ciemności, ciemność rodzi się w ich sercach ” – wyjaśniła. „ Doświadczą goryczy, aby docenili to, co słodkie.

(68) Niemniej jednak, jeśli zaakceptują Mnie, Isusa Chrystusa, jako swego Zbawiciela , odrodzą się, tak jak wy, abyście zostali napełnieni Światłem.

(69) Adam, Ewa, taki jest cel twojego opuszczenia Ogrodu; tak, abyście mogli wychować potomstwo skoncentrowane na przyzwoitości, święte potomstwo mojego imienia. ”

(70) Radując się tym objawieniem, Ewa ponownie doprowadziła do wykrzyknięcia: „ Gdyby nie nasze przestępstwo, nigdy nie mielibyśmy potomności i nigdy nie poznalibyśmy radości odkupienia. „ Radowaliśmy się razem przed Panem.

(71) Cztery lata po Cain ‚ narodzin s, dziecko urodziło się z żoną Eve, syna, którego nazwaliśmy Abla. „ Będzie miał to imię, ponieważ widzimy u naszych dzieci przemijającą naturę śmiertelnego życia oraz moc ciemności i zepsucia ”

(72) Wyjaśniłem. Niemniej jednak nasz syn Abel był dla nas źródłem radości, ponieważ był napełniony Miłością Boga i działał w sposób uczciwy w poświęceniu, z jakim go poświęciliśmy Panu.

(73) Po ośmiu latach był zanurzony i wstąpił do Przymierza. To nas rozweseliło, bo wiedzieliśmy, że nawet w młodości narodził się z Boga. Od tego czasu dary Ducha objawiły się w Nim i zaczął on, w mocy słowa, służyć swoim braciom i siostrom.

(74) Wielu z nich odrzuciło jego słowa, krytykując go, śmiejąc się z niego i wyśmiewając go, ale Abel kontynuował integralność swojej duszy, dając świadectwo Prawdzie i gromadząc się w Ciele Pomazańca wszystkich, którzy przyjmą słowo Boże, porzućcie swoje niewłaściwe drogi, zmieńcie sposób życia i przyjdźcie do Mistrzów, aby się zanurzyli, aby skutki iluzji odrębności mogły zostać odwrócone przez moc krwi Chrystusa, jak dotąd , żadne z naszych dzieci nie otrzymało świętego Kapłaństwa.

(75) Gdy Abel osiągnął dwanaście lat, został przyjęty do Świętego Zakonu Boga, aw wieku czternastu lat otrzymał od niego Kapłaństwo Eliasza, aby mógł zacząć służyć ludowi pod władzą Najwyższy Bóg. Dwa lata później został wyświęcony na kapłana i zaczął pomagać w ofiarach.

(76) Od dzieciństwa Abel spędzał dużo czasu ze zwierzętami, które przywiązały się do naszej społeczności. Był uzdolniony do pracy z nimi, rozumienia i dbania o ich potrzeby, ponieważ mógł komunikować się z nimi lepiej niż reszta ludzi, których umysły były zamknięte na komunikację zwierząt, kiedy opuszczaliśmy Ogród.

(77) W Abelu dar ten pozostał w znacznym stopniu; nawet dzikie zwierzęta, które się nas bały, kochały Abla i bawiły się z nim, gdy był sam.

(78) Często zachwycaliśmy się tym dowodem, że Światło Stwórców nie odeszło całkowicie od nas i naszych dzieci.

(79) Abel nadal rozwijał się z jednego daru na drugi. Był radością dla nas wszystkich, którzy przybyliśmy z Ogrodu, a inni z naszych dzieci zaczęli podążać jego przykładem, zwracając się do Świętego Zakonu Bożego i wzrastając w Świetle Pomazańca.

(80) Często oni wznieść się razem do ołtarza, który mieliśmy umieszczonej przy wejściu do Jaskini Skarbów, aby składać ofiary Bogu i czcić w Panu ” uwielbienia s.

(81) Cieszyliśmy się z rozwoju kolejnego pokolenia poświęconego służbie Wszechmogącym i kontynuującego tradycje, które przynieśliśmy z Ogrodu.

(82) Pozostała część naszych dzieci poszła za Kainem, który zawarł przymierze z szatanami , przez które stał się zatraceniem, mistrzem kłamstwa, tą wielką tajemnicą, za pomocą której mordują i popełniają wszelkiego rodzaju obrzydliwe czyny, aby zdobyć nielegalny zysk.

(83) Ci mieli tak wypaczoną Prawdę, że składali ofiary Panu w imieniu szatanów , zbierając owoce ziemi i składając je w bezbożnej parodii świętego obrzędu.

(84) Lecz Bóg nie przyjmuje żadnych tego rodzaju ofiary, a dusze Cain ” ludu s stał ciągle bardziej skorumpowane, mocniej przykuty do mocami ciemności i zła.

(85) W swojej przewrotności zazdrościli radości Abla i Dzieci Światła, odwracając swoją nienawiść wobec nich, ponieważ żyli w pokoju z Bogiem i wszystkimi świętymi aniołami.

(86) W dwudziestym dziewiątym roku życia Abel otrzymał to Pewniejsze Słowo Proroctwa, dzięki któremu dowiedział się, że został zatwierdzony przez Boga, przyjęty do Zakonu Starożytnych, Drużyny Mistrzów, aby mógł przewodniczyć w jaskini skarbów.

(87) Był zaliczany do Boga, otrzymawszy od pełni Rodziców, poprzez dary ich Jednorodzonego. Był to dla nas czas wielkiej radości, gdy rozważaliśmy rozwój Syjonu wśród naszych dzieci i rozwój Świętego Zakonu Bożego.

(88) Gdy jednak zastanawialiśmy się nad Kainem i jego grupami, nasze serca przepełniły się smutkiem, ponieważ pogrążyły się w zepsucia i wszelkiego rodzaju ciemnościach, jakie ludzkie serce mogłoby stworzyć lub zainspirować Szatana .

(89) Nasz smutek osiągnął swój nadir w sześćdziesiątym roku po naszym odejściu z Ogrodu. Pewnego dnia, Abel i wszyscy jego bracia i siostry, nasze dzieci, które następnie Drogę Pomazańca, zebrane przed grota skarbów składać ofiary, i radujcie się w Panu ” miłosierdzia s. Sam Abel sprawował urząd przy ołtarzu; Następnie wszedł Najświętszym modlić przed świadectwem, gdzie Pan ‚ s Obecność mieszka między cherubinów.

(90) W tym uroczystym czasie, podczas gdy wszyscy klękali w cichej medytacji, powietrze nagle rozerwało dzikie okrzyki, gdy Kain i jego kohorty, skupieni w ciemności, zstąpili na czcicieli z ogolonymi głowami i malowanymi twarzami na obrazie z ciemności.

(91) Wymachując bronią grozy, padli na nich, mordując ich, gdy ich modlitwy wzniosły się do niebiańskiego planu, przelewając ich niewinną krew na ziemię, milczące świadectwo całkowitej zepsucia Synów Zatracenia. Sam Kain wpadł do Najświętszego Świętych, zanieczyszczając swą świętą ziemię swoją obecnością, i upadł na Abla, gdy służył przed Świadectwem, przelewając swoją niewinną krew przed cherubinami.

(92) Wtedy Pan ” gniew s był zapalany i mówił spomiędzy cherubów. „ Co zrobiłeś? – zażądał. „ Dlaczego twój brat ‚ s krew krzyk spod ołtarza przed wami? Spójrz na siebie; czy to nie jego krew na twoim ciele, znak, który nie zostanie wymazany do końca czasów? Łobuzerstwo, Kainie; jesteście zatraceniem, a wasze czyny pójdą za wami.

(93) Z ciebie wypłynie morderstwo i rozlew krwi, wojny i spory, aż ziemia ukryje swoją twarz przed niewłaściwymi drogami i zanieczyszczeniami ludzkości. Odejdźcie przed moją twarzą, bo wasze istnienie jest zanieczyszczeniem świętości tego miejsca.

(94) Jednakże żaden śmiertelnik nie zabije cię, bo będziesz żył, widząc pełną miarę płynącą z twej niegodziwości aż do ostatecznego zniszczenia ciemności tego królestwa. ”

(95) Wtedy to straszny cień padł na Kaina, tak że uciekł z jaskini jak szaleniec, uciekając PANA ‚ obecność s, a jego towarzyszami w ciemnościach za nim do wschodu gruntów Eden, który nazwali ziemi Nod . „ Uciekliśmy przed obliczem Pana , aby wędrować po tej obcej ziemi! – wykrzyknął Kain.

(96) Kiedy nasze dzieci nie wróciły z Jaskini Skarbu, wstąpiliśmy na górę, szukając naszych bliskich, naszych spadkobierców w Przymierzu. W tym świętym miejscu, w którym znaleźliśmy taką radość i szczęście w Panu, napotkaliśmy scenę całkowitej dewastacji.

(97) Każdy z tych, którzy byli wierni Przymierzu, leżał na ziemi, a ich krew spryskała wszystkie święte instrumenty, plamiąc nawet ołtarz Boży.

(98) Nasze krzyki rozerwały atmosferę, gdy poczuliśmy udrękę upadłego świata, który nas ogarnia, wciągając nas w czerń rozpaczy.

(99) Jak długo leżeliśmy w horror straty, my nie zrobił ‚ t wiem, ale stopniowo Światło dotarło do naszych strudzonych dusz, a głos Boży mówił spokojnie do nas. „ Podnieście głowy i radujcie się! ” Polecił Pan ” słowo s . „ Oni umarli w swojej niewinności, uświęceni krwią Mojego Jednorodzonego, i odpoczywają dziś w Raju, pierwszym z waszych dzieci, które weszło do Mojego Odpoczynku.

(100) Tak jak wasze dzieci zostały pochwycone przez moce ciemności, tak mój Syn zostanie podniesiony na krzyżu. Stanie się to w Południku Czasu, ale z porażki stwarzam zwycięstwo, mówi Pan.

(101) Tak jak wasze dzieci otworzyły Raj na siedzibę tych, którzy są skoncentrowani na prawości, tak mój Syn otworzy więzienie dla uwolnienia tych, którzy przyjmą Jego zbawienie.

(102) Jestem Bogiem ponad wszystkim i wszystko podda mi się, zarówno Światło, jak i ciemność, w czasie, który uważam za właściwy, mówi Pan. „ Powietrze było wypełnione śpiewem, a aniołowie służyli nam, dopóki nasze dusze nie cieszyły się Światłem Najwyższego Boga.

(103) Wtedy mogliśmy wstać i pogrzebać zmarłych przed Panem. Wracając do naszych samotnych domów, opłakiwaliśmy naszych zmarłych, ale nasza żałoba została pochłonięta przez zwycięstwo Isusa Chrystusa nad śmiercią, ponieważ widzieliśmy moc zmartwychwstania nad krzyżem i rozumieliśmy krzyż jako Drogę Życia.

(104) Tak więc chodziliśmy w Świetle, ale Kain i jego towarzysze chodzili w ciemności i udręce duszy.

(105) Cain zmagał się w sobie, dla Pana ” głosem s nadal wołać do niego, „ Gdzie jest twój brat, którego krew woła do mnie z ziemi zemsty? ”„ Am I mój brat ” opiekun s? ”

(106) Cain odpowiedział. Niemniej jednak wiedział, że zagubił się w ciemności, a jego umysł był zrujnowany. Stał się zbiegiem, wędrując po śmiertelnym planie, zawsze uciekając przed wspomnieniami i ciemnością, która go ścigała i rosła w nim. Niech będzie.

(107) Wśród naszych najmłodszych, którzy nadal z nami byli, był nasz syn Timnor , który został pobłogosławiony wielką mądrością, aby zrozumieć fizyczne prawa, według których można tworzyć i zarządzać maszynami. Timnor ‚ s siostra Ammah był również błogosławiony ze zrozumieniem, bo badali naturę życia, odblokowanie tajemnice życia.

(108) Gdy Timnor miał osiemnaście lat, wziął Ammę , która miała piętnaście lat, za swoją żonę. Chociaż Pan wielce pobłogosławił tych dwoje mądrością i zrozumieniem dotyczących tajemnic swego stworzenia, nie poszli oni drogami Pana, ich Boga, ponieważ osobiście przypisywali sobie zasługi, nie uznając, że Źródło ich mocy było w niebiańskim królestwie.

(109) W roku jednej setnej, Timnor i Ammah prowadził grupę naszych dzieci, którzy tak jak siebie, czczonych na wykonanie własnych rąk i moc swoich umysłów, z ziemi Kanaan.

(110) Udali się na północ do doliny, którą nazwali Krajem Rebelii. „ Tutaj odsuniemy na bok drogi naszych przodków i będziemy postępować zgodnie z naszą wolą ” – oświadczyli.

(111) Lud Hanera prosperował na ziemi, budując silne miasta, w których poświęcali się zaspokajaniu wszelkich fizycznych pragnień, ale ich dusze były puste, ponieważ nie znali Pana ani nie wzywali jej świętego imienia.

(112) Timnor zbudował wielkie silniki, za pomocą których mógł zniszczyć swoją Matkę Ziemię, skalając ją dla swoich niecnych celów. Wraz z innymi maszynami, które wymyślił, jego ludzie latali w powietrzu jak ptaki i badali głębiny jezior i rzek. Stworzył także wielkie narzędzia zniszczenia, za pomocą których jego lud zaatakował lud Kaina, wypychając go w góry i gęste lasy, aby mogli wziąć swoją ziemię w dziedzictwo.

(113) W ten sposób zło własności prywatnej ziemi doprowadziło do wojny i zniszczenia, w których jeden lud zniszczyłby innego, aby odziedziczył ziemię i dobra, a dane przez Boga zdolności śmiertelników zamieniły się w narzędzia śmierci i zniszczenia .

(114) Ammah nie pozostawała w tyle za swoim mężem w tworzeniu niegodziwości, ponieważ manipulowała samą fontanną życia, dopóki nie stworzyła nowych form istot poświęconych złu i zniszczeniu ludzkości.

(115) Od tego czasu choroba zaczęła rozprzestrzeniać się wśród śmiertelników, przynosząc im smutek i śmierć.

(116) Nasze serca były pełne smutku, kiedy obserwował poczynania Timnor , Ammah i ich towarzyszy, bo zostały one doprowadziły coraz głębiej w deprawacji upadłym świecie.

(117) Niemniej jednak nie zbliżyli się do ziemi Kanaan, ani ich obrzydliwości nie zostały wprowadzone do nas, ponieważ kroczyliśmy drogami Boga i staraliśmy się wychowywać nasze dzieci w świetle i prawdzie.

(118) Nauczyliśmy nasze dzieci instrukcji, które otrzymaliśmy od Pana w Ogrodzie i prowadziliśmy je, przestrzegając czasów uwielbienia oraz postów i świąt Pańskich.

(119) Co siódmy dzień, w pierwszy dzień tygodnia, że wstąpił na górę Pana „ s High Place do grota skarbów, gdzie czczony przed Panem ” twarzy s i polecił nasze dzieci w zasadach niej dobre wieści.

(120) Tak więc nasze dni minęło w spokojnej szczęścia, z wyjątkiem, gdy myśleliśmy, Kaina, Timnor , Ammah i ich towarzyszy, którzy chodzili w ciemności, ponieważ nie chcieli przyjąć Światło.

(121) Potem modliliśmy się do Pana, Boga naszego, o litość dla naszych dzieci, aby ocalała ostatek, który byłby wierny Przymierzu, które otrzymaliśmy. Pan ‚ słowo s przyszedł do nas mówiąc: „ Twoje potomstwo będzie trwać aż do krańców ziemi.

(122) Na końcu czasów z twego potomka wyjdzie resztka, która triumfalnie podniesie Królestwo Boże i ustanowi mojego Syjonu, ponieważ ten sam Święty Zakon, który istnieje między wami, będzie istniał między nimi na końcu na świecie. ”

(123) Następnie w wizji ujrzałem pokolenia naszych dzieci, które sięgały końca świata, i widziałem resztkę, która zostanie zachowana, aby przygotować świat na zejście Pana w Światłości.

(124) Potem ujrzałem moich ludzi wśród nich, bo cieszyli się razem w Panu ” prezenty s, uzyskany przez zasługi swego Jednorodzonego Syna, przez który ciemność będzie przetoczyły się od ziemi, a ziemia stanie się siedliskiem Pan Bóg. Nasze dusze rozszerzyły się, widząc te cudowne rzeczy, i radowaliśmy się przed Panem, Zbawicielem jej ludu, wszystkimi tymi, którzy w Nim pokładali zaufanie. Niech będzie.

(125) Gdy nasze dzieci osiągnęły dojrzałość i rozprzestrzeniły się po Równinie Światła Słonecznego, Lud Kaina i Lud Timnoru zaczęli na nich napływać, wypędzając trzody i stada, kradnąc plony swoich ogrodów i pól oraz zabijając każdego, kto chciał im się przeciwstawić.

(126) Większość naszych dzieci, które pozostały w kraju, postępowała zgodnie z naukami swoich Rodziców, aby nie walczyć, nawet gdy zostali zaatakowani przez ich braci i siostry, którzy zbłądzili i czcili Kłamstwo lub wykonanie własnych rąk.

(127) W związku z tym zwrócili się do nas o ulgę, ponieważ ani Lud Kaina, ani Lud Timnoru nie odważyli się wejść do serca ziemi, aby zaatakować Święte Miasto, w którym mieszkali Pierwotni przodkowie.

(128) Podczas modlitwy nasze dzieci osiągnęły nas, wstąpił na górę Pana ” s High Place do grota skarbów, gdzie pojawił się przed Ubłagalnią szukać wskazówek od Pana, Boga naszego. Pozwalamy, aby nasze serca i umysły płynęły razem przed Panem, abyśmy poprzez ten związek mogli rozdzielić zasłonę, aby przyjąć Jego słowo.

(129) Pan ” słowo s przyszedł do nas mówiąc: „ Wstań i zabrać wszystkie swoje dzieci, które pójdą cię do ziemi, którą ci wskażę, krainy piękna, które radują oczy.

(130) Będziecie tam błogosławieni, rozmnażani i chronieni przed mocą waszych wrogów, bo ja zablokuję ich wysiłki, aby was nie odkryli, dopóki pozostaniecie skoncentrowani na sobie.

(131) Idź teraz! Pójdę przed tobą i będę twoją tylną strażą. Twoje dzieci będą wiedzieć, że Pan ” power s jest w stanie uratować. „ Potem radowaliśmy się przed Panem i schodziliśmy ze wzgórza, aby przekazać tę radosną nowinę naszym dzieciom.

(132) Księżyc przez swoje fazy sześć razy, podczas gdy my przygotowywaliśmy nasz lud na tę wielką podróż, aż do Dnia Trąb, dnia wyznaczonego przez Pana, kiedy wszyscy, którzy pójdą za nami, zgromadzili się w Świętym Mieście i byli przygotowani być prowadzonym, gdziekolwiek nas Pan poprowadzi.

(133) Wiele naszych dzieci nie przyszło, chcąc walczyć o swoje domy i swoje dobra, ale wiedzieliśmy, że lepiej pójść za Panem na pustynię, niż pogwałcić Prawo Miłości, aby posiąść naszą własność.

(134) Wiele dni podróżowaliśmy przez dziką dziewiczą krainę, aż dotarliśmy do pięknej doliny. Jest Pan ” Obecność s przestała iść przed nami, a jego głos przyszedł do nas, mówiąc: „ To jest kraj, który mam poświęcony moich ludzi tak, że mogą one przebywać w nim w świętości. ”

(135) Właśnie dlatego nazwaliśmy ziemię Szulon , ponieważ Pan nam ją poświęcił. Potem wielbiliśmy Pana, wielbiąc Światło Jego mocy, przez którą On chroni swój lud przed mocą wszystkich swoich wrogów.

(136) W sto trzydziestym roku urodził się nam syn w Szulonie . Nazwaliśmy go Seth, ponieważ został powołany przez Boga, aby stanął na miejscu swego brata Abla. Set dorastał do Pana, idąc śladami Abla, jego brata i jego Rodziców, którzy nauczali Drogi Niebiańskiego Królestwa. Jego wygląd był podobny do wyglądu jego Ojców, ponieważ odróżniał się ode mnie jedynie swoim wiekiem.

(137) Set nie podążał drogami Upadku, lecz od młodości chodził w świętości, zwiększając Światło imienia Pana, swego Boga, i powiększając Pana w swojej duszy. W konsekwencji Set stał się potężnym głosicielem prawości, ogłaszając Plan Odkupienia przez Isusa Chrystusa, Jednorodzonego Syna Bożego.

(138) Wielu jego braci i sióstr zaczęło podążać za nim, obserwując drogi Pana. W ten sposób Święty Zakon Boży zaczął ponownie budzić się wśród naszych dzieci, a moce Wiecznego Kapłaństwa objawiły się wśród nich.

(139) Radowaliśmy się miłosierdziem Bożym, dowodem ich wyrozumiałości i cierpliwości wobec śmiertelników, prowadząc ich do mocy zbawienia i niekończących się żyć.

(140) rekord CORINT skryba, który pisał dotyczącą działań swoich przodków z czasów odeszli od Kanaanie budować wielkie miasto w ziemi Haner aż Corint , sam, wysłuchaniu kazania Ojca mojego, Noe, nawrócił się do Pana i zamieszkał z resztką wierzących, aż umarł mocno w wierze Syna Bożego.

(141) Ja, Shem, dołączyłem ten zapis Koryntu do Księgi Pokoleń Adama, ponieważ pokazuje on moc ciemności w sercach śmiertelników i Miłość Boga do ich dzieci, nawet gdy są one zagubione w ciemności .

(142) Ja, Corint , jestem synem Selah, syn Arfaksadem , syn Gorun z rodziny Lukas, Syna Timnor i Ammah , który wyszedł z ziemi Kanaan, ziemi naszych pierwszych rodziców, ponieważ postanowili nie żyć zgodnie z Zakonem Starożytnych.

(143) W ten sposób pozostawiono im swobodę podążania za pragnieniami ich serc, chociaż ich postępowanie było niewłaściwe w oczach Boga, ponieważ Pan dał każdemu śmiertelnikowi wybór dobra lub zła, aby mogli być oceniani przez ich własne prace.

(144) Timnor i Ammah nie iść drogą przyzwoitość następnie przez rodziców, którzy wychodzą z Ogrodu. Zamiast tego zbudowali wielkie miasto ciemności, w którym praktykowali obrzydliwe czyny wszelkiego rodzaju, ponieważ nie uznawali żadnego prawa poza prawem własnego stworzenia i starali się jedynie służyć sobie.

(145) w czasie, sześć Synowie urodziło Timnor i Ammah . Ich syn Teshuesh był ekspertem we wszystkich sposobach rządzenia śmiertelnikami, poddając ich woli.

(146) Został władcą ludu. Coriantumr , który starał się poznać sens istnienia, poprowadził grupę ludzi w poszukiwaniu Nieznanego Boga.

(147) Nazywano ich Tajemnicami . Gringos poszedł w ślady swego ojca Timnora , ponieważ był ekspertem w dziedzinie każdego rodzaju maszyny i stworzył wiele cudownych dzieł na rzecz ludzkości. Tranter nauczył się umiejętności swojej matki Ammy .

(148) Manipulował naturą ludzi i zwierząt, aby stworzyć nowe formy, których Bóg nie ustanowił. Lukas był człowiekiem, którego nauczył się cały czas nauki swego ludu.

(149) Podróżował daleko za granicę wśród wszystkich dzieci Adama, ucząc się ich dróg i gromadząc wiedzę w domu dla swego ludu, gdzie stworzył wielkie centrum nauki, do którego tłumy przybywały, by zapytać o wiedzę Łukasza. Szósty syn Timnor i Ammah był Samos.

(150) Gdy lud Hanera nadal postępował niewłaściwie, konsekwencje naruszenia Prawa zaczęły na nich spadać.

(151) W następnym pokoleniu ich życie zostało przerwane z powodu niewłaściwych czynów, tak że ich dni były nieliczne i pełne kłopotów.

(152) Niemniej jednak, z wyjątkiem Mysterfierów , których było niewielu, nie zwrócili się do Boga w czasie kłopotów, zamiast tego zwrócili się do domniemanej mądrości swoich uczonych uczonych.

(153) W siedemdziesiątym roku przed wielkim rozproszeniem ludzie powstali w gniewie z powodu plag, którymi zostali przeklęci. Zatrzymali swego władcę Teshuesha i zabili go, ponieważ nie uwolnił ich od plag. Potem wybrali Seta, Syna Łukasza, człowieka znanego ze swojej wielkiej mądrości, aby królował na jego miejscu.

(154) W tym czasie Abamah , syn Teshuesha , który stał się jednym z Tajemnic , został wybrany na ich najwyższego kapłana. Wyszedł i zgromił ludzi. Wspinając się na dużą wieżę w centrum miasta Haner , krzyknął do ludzi donośnym głosem.

(155) Jego słowa były przenoszone przez ich urządzenia do każdego miejsca, gdzie gromadzili się ludzie. „ Słuchajcie tego, co mówię, ludzie ciemności ”, krzyknął Abamah , „ bo nie postępujecie drogą Boga Niebiańskiego Królestwa. Twoje własne niewłaściwe sposoby przyniosły ci cierpienia.

(156) Robicie te rzeczy, które są zabronione, ponieważ przynoszą tylko śmierć i zniszczenie, i chlubicie się wielkością waszej mocy, ale waszą mocą jest proch, i pozostawilibyście całą ziemię spustoszoną, gdyby Pan Boży nie miał interweniować. Ale Pan jest ponad wszystkim.

(157) Ona położy kres wszelkim waszym uczynkom, bo gdy wasza nieprawość będzie pełna, Pan nie będzie już w stanie powstrzymać bogów ciemności, którzy sprowadzą potop na ziemię.

(158) Potop obejmie wszelkie przejawy nieprawości, zmywając ziemię ze wszystkich skutków ciemności. Zmieńcie swój sposób życia i zwróćcie się do Pana, Boga niebiańskiego i ziemskiego, abyście nie umarli, lecz żyli wiecznie dzięki zasługom swego Syna.

(159) Tak uczyli nasi Pierwsi Rodzice; głosili, że Syn Boży zstąpi do królestwa śmiertelników, aby odkupić ludzi od skutków ich niewłaściwych wyborów.

(160) Tego też nauczył mnie mój mistrz Coriantumr . Koriantumr nie podróżował tak daleko jak Ziemia Shulon siedzieć u stóp Adama, naszego pierwszego ojca, aby poznać drogę zbawienia, a on otrzymał Kapłaństwo, tak, że uprawnienia zbawienia może być wśród tych ludzi.

(161) Dlatego zmieńcie się, każdy z was, porzucając swoje niewłaściwe drogi, i wyjdźcie, aby zanurzyć się w imię Jednorodzonego Syna Bożego, aby odwrócić skutki złudzenia oddzielenia, abyście mogli otrzymaj Dar Ducha Świętego. ”

(162) Zanim Abamah skończył mówić, ludzie byli na niego źli, ponieważ śmiało zeznawał przeciwko ich niewłaściwym postępowaniu. Zabiliby go, ale jego uczniowie wyrwali go ze szczytu wieży i zabrali go do miejsca schronienia.

(163) Abamah nie przyszedł ponownie, aby zeznawać wśród ludu, ale pouczył wielu uczniów, którzy nieśli orędzie zbawienia w całym kraju, a wiele dusz zostało dodanych do liczby wierzących.

(164) wybitny wśród uczniów Abamah był Palai , Syn Samos, syn Timnor i Ammah . Palai stał się arcykapłanem Mysterfiers po śmierci Abamaha

(165) W czasie, gdy był Najwyższym Kapłanem, Tajemnicy zbudowali swoją wielką świątynię w Mieście Haner , ponieważ Palai wyszedł z ukrycia, aby służyć między ludem.

(166) Wszedł nawet w obecności władcy kraju, Corama, syna Seta, syna Łukasza, aby potępić niewłaściwe drogi ludu. Król Coram ogłosił wielki festiwal, podczas którego zostanie ogłoszony bogiem wszechświata, a jego lud – panami stworzenia.

(167) Palai zgromił go mówiąc: „ Obrzydliwy sługo ciemności, będziesz kłamał, jakbyś był martwy przez dwadzieścia lat, ale będziesz wiedział wszystko, co dzieje się wokół ciebie.

(168) Twoi naśladowcy nie będą mogli cię ożywić, abyś służył jako świadek Bożej władzy nad tym ludem. ” Przez dwadzieścia lat, król Koram leżała jakby był martwy, a wszystkie ich mądrzy lekarze nie mogli go ożywić.

(169) Ludzie byli podzieleni w swoich opiniach, czy Koram powinien zostać zatrzymany jako ich władca. Koram miał syna o imieniu Abel.

(170) Gdy Abel ujrzał werdykt Boga przeciwko ojcu, porzucił swój niewłaściwy styl życia, którego nauczył go jego ojciec, i poszedł do Palai, aby zostać jego uczniem. W końcu Abel został arcykapłanem na miejscu Palai i poszedł na dwór swojego ojca, aby uczyć ludzi Drogi Życia.

(171) Podział i konflikty między ludźmi stały się jednak bardziej ekstremalne. Kanaan, syn Fraksesa , syn Gringosa , zbuntował się przeciwko Abelowi i Tajemnicom , szukając ich zniszczenia.

(172) Siły Kanaanu były wielkie, gdyż wielu ludzi rozkoszowało się ciemnością. Dwanaście lat przed wielkim rozproszeniem Kanaan wszedł do pałacu Koram i zabił go na swoim łóżku, gdzie leżał przez dwadzieścia lat, jakby był martwy, a sam Kanaan ogłosił władcą całą ziemię.

(173) Potem Abel i jego lud uciekli w góry, gdzie przygotowali miasto w sercu góry Palai .

(174) Tam założyli społeczeństwo zgodnie ze wzorem ich pierwotnych przodków, jak zapisano w Księdze Abamaha , ponieważ łączyli wszystkie rzeczy i mieszkali razem w Miłości i Pokoju, utrzymując jedność z Aniołami i zwiększając Światło Boga.

(175) Ponieważ ludzie Abel byli wierni Panu ” słowem s i mieszkał z dala od reszty ludzi, były oszczędzone w czasie Wielkiej dyspersji.

(176) W czasie, Kanaan był władca, niewłaściwość ludu Haner rosły tak wielka, że wszyscy byli przeciwko swojemu bliźniemu , kochanków tylko o siebie, a nawet członkowie osoba ‚ s domownicy zniszczy go zrobić dla zysku lub dla własnej przyjemności.

(177) W konsekwencji w całym kraju zaczęły się konflikty społeczne i wszystko było w chaosie.

(178) Następnie Bóg wskrzesił prorocy wśród ludu, w tym białobrzuchy , Syna Koriantumr , syna Timnor i Ammah Conan, Syna Peshar , syna lokan Domu Morenah i Nimroda, syna króla Kanaanu .

(179) Ludzie byli źli na tych trzech, ponieważ wyraźnie potępili swoje niewłaściwe czyny. W związku z tym cały lud, niezależnie od frakcji, starał się ich zniszczyć, ale moc Boża zachowała ich przez wiele niebezpieczeństw, dopóki nie dotarli z przesłaniem w całym kraju.

(180) Następnie ci trzej mężowie Boży zostali zabrani przez żołnierzy władcy i postawieni przed Jego obliczem. Potępił ich przed całym swoim ludem, ponieważ jego wizja była realizowana w całej jego sferze.

(181) Zabił Abdima własnym mieczem i wysłał Conana na śmierć, wszystko dla rozrywki jego ludu, ale wtrącił Nimroda do więzienia, ponieważ był jego własnym synem i miał nadzieję przekonać go, by wyrzekł się Tajemnicy i dziedziczą jego rząd.

(182) Tej nocy anioł stał przy Nimrodu, modląc się w więzieniu. „ Bądź odważny, Nimrod, ty Boże, ” powiedział anioł. „ Dziś wieczorem będzie można zobaczyć Boga ‚ s moc do dostarczenia, na poprowadzę was z tego więzienia, a ze szczytu wzgórza Timnor , będzie można oglądać cały ten pałac kolej na pył jako świadka przeciwko króla Kanaanu i jego obrzydliwości czynów. ”

(183) Następnie anioł, biorąc Nimroda za rękę, przeniósł go na szczyt Wzgórza Timnor , który wychodził na Miasto Haner . Jasne światło świeciło z nieba, oświetlając cały pałac króla Kanaana, a głośny hałas wstrząsnął powietrzem.

(184) Nagle, tam gdzie był pałac, był tylko pył. „ W ten sposób wszyscy, którzy kroczą ciemnymi drogami, osiągną swój koniec ”, oznajmił anioł.

(185) Następnie, biorąc Nimroda za rękę, zaniósł go do miasta Palai , gdzie został uczniem Abla, ucząc się od niego tajemnic Pradawnych, aby mógł wejść w Życie Boże. Kiedy Abel zmarł, Nimrod został Najwyższym Kapłanem Tajemnic , pokazując im Drogę Życia i Zbawienia.

(186) Niemniej jednak król Kanaan był nieobecny w swoim pałacu, kiedy został zniszczony, ponieważ był w miejscu, gdzie uciekł się, aby świętować śmierć proroków. Nie żałował swoich niewłaściwych zachowań ani ich nie zmienił, podobnie jak jego lud.

(187) W związku z tym, nikt nie ‚ s życia lub mienia były bezpieczne. W dziesiątym roku Canaan ” panowania s, wybuchła wojna między ludźmi. Plądrujące armie zdewastowały ziemię.

(188) Przez dwa lata lud cierpiał głębokie spustoszenie, gdy jedna armia, a potem druga, zdobyła władzę nad różnymi częściami ziemi. Pod koniec dwóch lat wszędzie było zniszczenie, a ludzie zaczęli uciekać na pustynię, aby uciec od gniewu, który spadł na nich, aż tylko niewielka liczba pozostała z królem Kanaanem w ruinach miasta Haner . Jedynym miastem, które pozostało nietknięte, było miasto Palai , gdyż Pan pobłogosławił lud Abla, aby mu się powodziło i pozostało w pokoju.

(189) Od tego czasu ludzie zaczęli liczyć swoje lata przed Wielkim Rozproszeniem i po nim, ponieważ wtedy wszystko się zmieniło.

(190) Lud miasta Palai urósł w siłę, gdyż błogosławieństwa Pana napełniły ich życie. Ich pasterze głosili słowo Boże, a uczniowie słuchali ich nauk, żyjąc według Świętego Zakonu Bożego.

(191) Przez całe życie Nimroda Tajemnicy starali się robić wszystko, czego nauczyli ich prorocy, i rozprzestrzeniali się za granicę z miasta Palai, głosząc dobrą nowinę o zbawieniu poprzez imię Isusa Chrystusa, który miał przyjść.

(192) Wielu z tych, którzy zostali rozproszeni podczas Wielkiego Rozproszenia, słuchało słowa Bożego, schodząc w pokorze i żalu, aby zanurzyć się w imię Isusa, aby mogli otrzymać odwrócenie skutków złudzenia odrębność w życiu i Dar Ducha Świętego. W ten sposób Tajemnicy stali się wielcy i potężni, a do miasta Palai napłynęło obfite bogactwo.

(193) Po śmierci Nimroda Aziz, syn Hombre, syn Corono z Domu Coriantumr, syn Timnora i Ammy, został Najwyższym Kapłanem Tajemnic. Aziz był potężnym kaznodzieją, który poruszył serca śmiertelników, ale koncentrował się na zdobywaniu władzy i bogactwa.

(194) W konsekwencji doprowadził ludzi na manowce do kapłaństwa i bałwochwalstwa. Większość ludzi zaczęła pożądać śmiertelnych bogactw, porzucając bogactwa wieczności. Tylko nieliczni pozostali pokorni, wzywając imienia Pana.

(195) Ci zaczęli być prześladowani przez wyniosłych pośród Tajemnic, ponieważ byli w większości biedni i uciskani.

(196) Gdyż lud Palai opuścił Święty Zakon Boga i każdy posiadał własne ziemie i dobra, tak że znów zaczęło być ubóstwo wśród ludu.

(197) W tym czasie Pan ” Duch ów padł na Zildah , córka Phanuel , córkę Mikal Domu Pillia , który mieszkał w Mieście Haner .

(198) Wstała zadeklarować nieprawości ludzi, nawet wejściem do pałacu Adama, Syna Toneros , syn łososia, Izby Teshuesh , syna Timnor i Ammah który panował w Mieście Haner . Tam wołała do ludzi, że muszą się przebrać, ale śmiali się z niej i gardzili jej błaganiem, wypędzając ją z pałacu.

(199) Wtedy Zildah codziennie wchodziła na rynek, płacząc do wszystkich, którzy słyszeli, że muszą się zmienić.

(200) Niewielu słuchało jej słów, ale ci nieliczni często się spotykali, aby czytać pisma święte i mówić sobie nawzajem o nadziei zbawienia dzięki darowi Jednorodzonego Syna Bożego.

(201) Kiedy wierzący spotykali się razem, Zildah prorokini wstała i zwróciła się do nich. „ Słuchać Pana ” słowo s , wy, którzy wierzą w imię Jego ” ona je zachęcał. „ Zbawienie nie może przyjść do was, jeśli nie zostaniecie sprowadzeni w pokucie, wyznając swoje niewłaściwe drogi i porzucając je, abyście mogli wejść do wód zanurzenia i zanurzyć się w Ogniu i Duchu Świętym.

(202) Mówię wam prawdę, gdy mówię, że te zanurzenia nie mogą przyjść do was, chyba że jeden z was zostanie wyświęcony na moc służenia zbawieniu duszom śmiertelnym.

(203) W związku z tym moja córka Zildah powinna udać się do Krainy Shulon , do Pierwszych Mistrzów i otrzymać od nich Kapłaństwo, które jest Wieczne, wchodząc w Tajemnice Starożytnych, aby mogła zostać odkupiona po Upadku.

(204) Mówię wam prawdę, kiedy mówię, że przez Upadek na świat przyszła iluzja odrębności. Przez iluzję odrębności przychodzi śmierć, ale poślę mego Syna, poczętego zgodnie ze sposobem ciała fizycznego, na Mesjasza.

(205) Przyjdzie, z uzdrowieniem na skrzydłach, aby pokonać moc Upadku, aby ofiarować Życie całej ludzkości. On jest Światłem i Życiem ludzkości, Wiecznym Bogiem, ponieważ w nim pełnia Boskości mieszka fizycznie na płaszczyźnie śmiertelnika.

(206) Dlatego moja córka Zildah powinna udać się do Mistrzów, aby wejść w tajemnice Mesjasza i otrzymać swoją zbawczą, zbawczą moc, mówi Pan Boga, Wszechmogący Stwórcy niebiańskiego i fizycznego. Niech będzie. ”

(207) Wtedy wszyscy uczniowie radowali się słowem Bożym i rozpowszechniali przesłanie darów i pokoju przez Isusa Chrystusa. Niektórzy zaczęli słyszeć to słowo i schodzić w otchłań pokory, aby zanurzyć się w odwróceniu skutków złudzenia oddzielenia. Zildah wybrał Luia , siostrę króla Adama, aby być pasterzem dla ludzi, dla Luia była wzorowa wśród wierzących, doskonali się w mądrości, współczucia i zrozumienia Pisma Świętego.

(208) Następnie Zildah opuściła ziemię, aby udać się do Krainy Shulon , do Pierwszych Mistrzów, aby uzyskać Kapłaństwo dla swego ludu, które byłoby czyste i nieskalane, Kapłaństwo z mocą uświęcenia i Wiecznego Życia.

(209) Dwa lata później, kiedy zmarł król Adam, jego siostra Luia i jej mąż Noe zostali powołani do rządzenia ludem miasta Haner . Królowa Luia i król Noe byli oddani słowu Bożemu i rządzili swoim ludem zgodnie z zasadami równości i prawdy.

(210) Pod ich rządami ziemia zaczęła się ponownie łączyć, a wielu z tych, którzy zostali rozproszeni podczas Wielkiej Rozproszenia, zjednoczyło się ponownie z ludem Hanera .

(211) Nauczono ich o wszystkich drogach Boga i stali się dostatnim ludem, skoncentrowanym na przyzwoitości, świadomym życia na oczach Pana.

(212) Z drugiej strony lud Palai kontynuował swoje winy, szukając dla siebie korzyści. Zawarli sojusz z ludem Kaina. Kain, ten Syn Ciemności, który stał się Zatraceniem, wszedł do świątyni w mieście Palai , gdzie służył w tajemnicach ciemności, pokazując, że jest bogiem dzięki mocom satanistycznym. Lud Palai stawał się coraz bardziej niesprawiedliwy, jednocząc się w tajnych kombinacjach władzy.

(213) Stało się to dziesięć lat po jej odejściu z miasta Haner , że Zildah Prorokini wróciła z Ziemi Szulon , niosąc Kapłaństwo Mistrzów w imieniu swojego ludu. Tedy się uradowali uczniowie, bo Pan służył między nimi.

(214) Wychowano ich, aby obcowali ze Zgromadzeniem Ogólnym i Ciałem Pierworodnych, wkraczając do niebiańskich miejsc, będąc jeszcze w swoich śmiertelnych ciałach. Zildah weszła do świątyni w mieście Haner , które zostało zbudowane przez Palai i jego uczniów, i stojąc przed królową Luią i królem Noem przed wszystkimi wierzącymi, uświęciła świątynię, aby była Domem Bożym, oczyszczając ją i budując ponownie według Zakon Starożytnych. I radował się lud z darów Pana, który zbawia swój lud, otwierając przed nimi Drogę Bożą.

(215) Błogosławieństwa Boże spoczywały na Zildah, prorokini i królowej Lui . Rządzili swoim ludem przez wiele lat, prowadząc ich w sposób odpowiedni.

(216) Po wielu latach ojciec Seth i ojciec Enos odwiedzili ludzi, pobłogosławiwszy ich błogosławieństwem Mistrzów, Pradawnych Czasu.

(217) Wszyscy ludzie Hanera radowali się razem mocą Ducha Świętego, zwiększając Światło Boskiego Imienia.

(218) Po wielu latach król Noe zmarł. Odszedł ze śmierci, mocno osadzony w wierze Syna Jednorodzonego Ojca, który jest pełen Darów i Prawdy.

(219) W związku z tym wiemy, że wszedł do Raju Bożego, aby czekać na ten wielki czas, gdy usprawiedliwieni powstaną, aby królować z nimi na płaszczyźnie fizycznej, zgodnie z obietnicami świętych proroków. Zildah prorokini zmarł również, ale przed jej śmiercią, zadzwoniła Nimroda, Synu Agorii , syna Honato Domu Samos, syn Timnor i Ammah , przewodniczyć jako patriarcha wśród Mysterfiers .

(220) Nimrod był człowiekiem skoncentrowanym na przyzwoitości. Kochał Pana, swego Boga, i radował się Tajemnicami Pradawnych, poprzez które moc zbawienia rozpala się w śmiertelnych duszach.

(221) Nimrod głosił reformację wśród ludu Hanera , nieustannie wzywając ich do tego czystego porządku życia, którego nauczali Mistrzowie od samego początku. Kanaan, syn Seta, syn króla Adama, rządził Ludem Hanera wraz z królową Luią . Kanaan był także potężnym kaznodzieją prawości, prowadzącym ludzi drogami Boga.

(222) Lud Hanera stał się silny, zyskując władzę nad siłami ziemi. W związku z tym zgromadzili wielkie bogactwo, złoto, srebro, perły, metale szlachetne i wszelkiego rodzaju klejnoty.

(223) Niemniej jednak nie pożądali bogactwa dla własnego zysku, ale trzymali wszystkie rzeczy wspólne i wykorzystali swoje bogactwo, aby upiększyć swoje świątynie w taki sposób, aby objawili Boskie Światło śmiertelnikom.

(224) Przeciwnie, lud Palai zawarł przymierze z Zatraceniem, poddając się przysięgom tajemnicy, poprzez które mogli mordować i popełniać wszelkiego rodzaju niegodziwości, aby zyskać.

(225) Pragnęli oni uzyskać bogactwo ludu Hanera . Dlatego zeszli w potężną armię przeciwko miastu, aby wziąć lud w niewolę i posiąść owoce swojej pracy . Nie rozumieli, że Pan będzie bronił swego ludu, ponieważ król Kanaan, mając dar proroctwa, przewidział niegodziwość ludu Palai .

(226) W konsekwencji skierował swój lud na wznoszenie wielkich barier władzy wokół miasta Haner , aby nikt nie mógł wejść do miasta bez zgody jego mieszkańców. Żaden pocisk nie był w stanie przebić sił otaczających miasto.

(227) Mieszkańcy Palai byli zdumieni, gdy przybyli na miasto Haner , ponieważ wszystkie ich urządzenia nie mogły wyrządzić krzywdy mieszkańcom miasta, którzy pozostali bezpieczni za ich umocnieniami.

(228) Niemniej jednak lud Palai był ekspertem w wielu urządzeniach, a wśród nich był jeden, Leboa, córka Tamar, córka Racheli z Domu Onesimy , która wymyśliła miecz światła, który przebił ścianę obrony wokół miasta Haner i zaczął wysysać moc ze ściany.

(229) Gdy lud Hanera to zobaczył, byli w wielkiej konsternacji, ale królowa Luia wstała pośrodku ludu i pomimo tego, że była pokłoniona wiekiem, napominała ich do wiary w Pana, który zachowa jej lud z tych, którzy byli skoncentrowani w ciemności.

(230) Potem cały lud zjednoczył się w postu i modlitwie, a król Kanaan wszedł z Nimrodem, Najwyższym Kapłanem, do Najświętszego Świętych, gdzie modlił się do Boga. Przez trzy dni byli w Świętym Świętych, ofiarowując swoje modlitwy, podczas gdy ludzie modlili się na zewnątrz w świątyni.

(231) Trzeciego dnia, kiedy wyszli ze Świętych Świętych, Najwyższy Kapłan Nimrod stanął przed całym ludem. „ Dzisiaj ujrzysz zbawienie Boga! – wykrzyknął.

(232) Wyjdą w mocy przeciwko niewolnikom ciemności, a wszyscy ludzie poznają, że Pan, Pan Wszystkich, jest Bogiem Wszechmogącym, którego miecz jest silniejszy niż wszelka broń śmiertelników.

(233) Zaufaj Bogu! Wiedzcie, że nigdy nie porzucają tych, którzy chodzą swoją Drogą. W każdej sytuacji Bóg będzie z tobą, dopóki nie spoczniesz na ich piersiach pod koniec czasu. ”

(234) Potem Nimrod, Kanaan, Luia i cały lud stał z rękami uniesionymi ku niebu, az ich rąk błysnęły strumienie ognia. Tam, gdzie mur otaczający ich miasto prawie zniknął, na jego miejscu podniósł się kolejny mur.

(235) Wydawało się, że dociera do nieba, a broń dzieci ciemności nie mogła go przeniknąć ani osłabić, ponieważ była w nim moc Boża, a moc Światła jest zawsze większa niż siła ciemności.

(236) Potem Pan spowodował zarazę na lud Palai, tak że byli bardzo zaniepokojeni, gdyż ich kapłani nie mogli zrobić nic, aby złagodzić zarazę. Armia Palai rozproszyła się.

(237) Kiedy wrócili do swojego miasta, obalili Corana , syna Lamecha, który panował nad tajną kombinacją, ale nie zaprzestali niewłaściwego postępowania. W dalszym ciągu służyli bożkom-bogom i mocom ciemności, łącząc się z niegodziwymi duchami i mrocznymi panami, gdy szukali władzy nad Światłem.

(238) Gdy lud Hanera zobaczył, jak Pan ich wybawił, przez siedem dni obserwowali wielki okres radości, śpiewu, tańca i ucztowania przed Bogiem.

(239) Radowali się zbawczą mocą Wszechmogącego Boga, którego moc jest ponad wszystkim. Każdego roku mieszkańcy Ziemi Hanerskiej gromadzili się w mieście, aby radować się mocą swego Boga, aby popatrzeć na wielki mur, który Bóg wzniósł wokół ich miasta, i aby opowiedzieć o ich wyzwoleniu.

(240) Wkrótce po pokonaniu Ludu Palai królowa Luia zmarła, ciesząc się ze swego zbawienia, ponieważ widziała swego Zbawiciela i otrzymała od niego obietnicę Wiecznego Życia.

(241) Król Kanaan, wspierany przez Najwyższego Kapłana Nimroda, nadal prowadził ludzi w dobrym życiu. Mieszkali w pokoju, bo wszystkie ziemie wokół nich słyszały, jak Pan zawstydził armię Palai .

(242) Mówili sobie nawzajem: „Nie wchodźmy przeciwko Ludowi Hanera, bo Bóg tego ludu jest potężny. Chroni ich przed wszelkimi mocami, które są przeciwko nim. ”

(243) Wiele osób z okolicznych krajów przyłączyło się do Ludu Hanera . Ziemia prosperowała, a lud mieszkał w radości, zanurzony w potęgach królestwa niebieskiego.

(244) Wielu uczniów udało się do Krainy Shulon, aby obcować ze Starożytnymi, wchodząc w tajemnice Ciała Pierworodnych i powracając, aby pobłogosławić lud Hanera mocami królestwa niebieskiego.

 

Rozdział 2 (4 Adm 2)

(1) Dziesięć lat minęło po pokonaniu armii ziemi Palai siłą Wszechmogącego Boga. Mieszkańcy Ziemi Hanerskiej zaczęli zapominać o zbawieniu swego Boga, ponieważ znów zostali pochłonięci śmiertelnymi złudzeniami, szukając bogactwa i korzyści dla siebie.

(2) Oni nie wynika jednak, sposoby złego połączenia, przez które jego zwolennicy morderstw i kradzieży w celu uzyskania dla siebie owoce porodów innych ludzi ‚ s rękach.

(3) Ale lud Hanera starał się przodować w nabywaniu dóbr fizycznych, każdy starał się posiadać to, co było lepsze niż ich sąsiedzi .

(4) Nawet w Ciele Chrystusa, które zostało ustanowione w całym kraju, duch zaborczości i wielbienia bogactwa opanował serca i umysły ludu.

(5) Wielu z nich wielbiło ustami Pana Boga, ale ich serca były daleko od Niego, i ustanowili własne drogi w miejsce Drogi Świętego Prawa.

(6) W dziesiątym roku, w pierwszym dniu Festiwalu Zwycięstwa, gdy tłumy były zebrane na terenie miasta Haner świętować zniszczenie armii Palai i zbawienia miasta, arcykapłan Nimrod wstał przed ludem na schodach świątyni i wezwał ich, by się zmienili, powracając na drogi Pana. Oto słowa, które im powiedział.

(7) „ Ludu mój, wiecie, że tego dnia, dziesięć lat temu, moc Najwyższego Boga objawiła się w zbawieniu naszego miasta od mocy ciemności, które przyszły przeciwko niemu wraz z armiami Palai .

(8) Tak, to wielkie miasto Palai , które zostało zbudowane jako schronienie dla wierzących w Prawdziwego Boga i ten Starożytny Zakon, który otrzymaliśmy od naszych Pierwotnych Przodków, stało się siedzibą bogów ciemności.

(9) Nawet teraz siły ciemności konspirują w tym mieście, aby zniszczyć wszystkich, którzy podążają za Światłem. Ale moc Wszechmogącego Boga jest większa niż wszelkie podstępy sił ciemności, tak że nie mogą one zwyciężyć nad nami, dopóki my pozostajemy mocno skoncentrowani w Przymierzu Bożym.

(10) „ Mój ludu, wielkie niebezpieczeństwo grozi jednak społeczności, której Pan tak bardzo sprzyja . Tak jak ten najświętszy z miast, Palai , stał się siedzibą bogów ciemności, tak każdy śmiertelnik może wpaść w otchłań ciemności, jeśli nie dotrzyma słowa Bożego. W ten sposób ciemność zaczęła atakować tę ziemię, ponieważ wielu z was dąży do bogactwa, a nie do mocy Najwyższego Boga, Zbawiciela swego ludu.

(11) Uwielbiasz być widzianym w zgromadzeniach tych, którzy są skoncentrowani na dobroci, ale twoje serca są skupione na twoim bogactwie i odrzucasz tych, którzy nie mają wiele.

(12) Tak, mówicie, że są złoczyńcami, ponieważ Pan nie pobłogosławił ich taką samą obfitością, jaką macie.

(13) Nie widzicie, że Bóg ustanowił was szafarzami nad tym, co zostało złożone w waszych rękach, abyście mogli użyć go do pobłogosławienia dzieci Pana Duchów.

(14) „ Pytam was, moje dzieci, czy Pan was błogosławi w tej sprawie? Nie, ponieważ nie okazujecie tej Miłości, która jest ucieleśnieniem Boskości. Tam, gdzie Miłość nie jest widoczna, Duch Boży nie trwa.

(15) Cały lud jest zagrożony z powodu ciemności miłości do siebie i wielbienia rzeczy, które weszły między was.

(16) Czy sądzisz, że moc Wszechmogącego Boga mogłaby być wykorzystana w twoim imieniu dzisiaj, tak jak miało to miejsce w czasie Wielkiego Zwycięstwa?

(17) Mówię wam naprawdę, że odpowiedź brzmi „nie”, ponieważ mocy nie ma w was, a Pan Promiennego Światła nie może umieścić tej mocy w wadliwych naczyniach.

(18) „ Czy myślicie, moje dzieci, że możecie iść własnymi drogami, a następnie zwracać się do mocy królestwa niebieskiego w potrzebie? Jeśli to zrobisz, czy myślisz, że będą w stanie pracować przez ciebie?

(19) Nie! Musicie powrócić do Drogi Życia, którą podążaliście w czasie Wielkiego Zwycięstwa, inaczej moce ciemności powrócą przeciwko wam, i zostaniecie przez nie pokonani, ponieważ wasze serca nie są proste z Panem, waszym Bogiem.

(20) Gdy nasi przodkowie po raz pierwszy przybyli na tę ziemię, byli ludem zagubionym i upadłym, ponieważ nie uważali mocy Boga Wszechmogącego. Byli dumni z potęgi swojego uzbrojenia, ponieważ byli silni przez wypaczenia Prawej Drogi.

(21) Gdy jednak niektórzy z ich potomków zmienili się i zwrócili do Pana Zbawienia, zostali przez nich przyjęci i otworzyła im się Droga, aby mogli powrócić do przymierza.

(22) Pan kocha wszystkie swoje dzieci i przygotował im drogę do przemiany i znalezienia zbawienia dzięki zasługom własnego Syna, który zstąpi, aby zbawić lud przed skutkami działania zgodnie z iluzją odrębności .

(23) W konsekwencji, dzięki zasadom zmiany i odwrócenia skutków złudzenia odrębności, w tej ziemi powstało lud, który mógł otrzymać moc królestwa niebieskiego, abyśmy byli zbawieni w czasie bitwy, Czas Władcy Zastępów.

(24) „ Obróćcie się, mój ludu! Skręcić ponownie do Pana ” sposoby s, tak aby można było znowu być zachwycająca ludzie przed nim.

(25) Moce niebiańskiego królestwa zmniejszyły się w tobie, dopóki wasze śmiertelne dusze nie będą zagrożone wyginięciem, wasz naród zostanie zniszczony, a wasze duchy cierpienia ogniem piekielnym, który stworzyliście sami dla siebie poprzez niewłaściwe wybory .

(26) Zwróć się do Pana, Boga twego, i odsuń od siebie miłość do bogactwa i deptanie bliźniego twego.

(27) Odnówcie w sobie ten Święty Zakon, który ustanowili między sobą nasi Pierwotni Przodkowie od czasu, kiedy byli w Ogrodzie do dnia dzisiejszego, ten Święty Zakon, za którym podążają święci, którzy kroczą Drogą, i będzie do końca .

(28) Poświęćcie swoje rzeczy Panu, aby nie było ani bogatych, ani biednych między wami.

(29) Zjednoczcie się z innymi uczniami, aby wasze serca i umysły były jednym, aby stały się jednością z Pomazańcem, aby po nałożeniu na niego umysłu mogliście widzieć tak, jak widzą i wiedzą. jak wiadomo.

(30) Mieszkajcie we właściwy sposób, idąc w zgodzie ze Świętym Prawem, aby Bóg mógł być pośród was. Wtedy nie zostaniesz zniszczony w czasie Ucisku.

(31) Tak, moi ludzie, przychodzą do Pana ” Święto s, bo przygotował ucztę bogatych rzeczy dla tych, którzy trwają w Jego Przymierza.

(32) Wiedzcie, że zbliża się czas sądu, kiedy oddzieli swoją pszenicę od kąkolu, a ci, których serca nie znajdują się w służbie Najwyższego Boga, będą znani.

(33) Zmieńcie się i przyjdźcie do Syna, odnawiając w waszych duszach światło Jego zbawienia, abyście nie zginęli w tym czasie. Niech będzie. ”

(34) Moc Arcykapłan Nimrod ‚ słowy s przebite serca wielu w zespole, a tam była wielka reformacja po całej Ziemi Haner .

(35) Słowo to było roznoszone po całej ziemi, a kapłani i nauczyciele napominali Ciało co kwartał zgodnie ze słowami Nimroda, aby nastąpiło wielkie odnowienie w Przymierzu.

(36) Pokażę wam później, że wszystkie słowa Nimroda, potężnego męża Bożego, wypełniły się, ponieważ wkrótce nadszedł wielki czas oceny narodu.

(37) Ci, którzy wierzyli w Boga niebiańskiego królestwa, zostali zachowani, podczas gdy ci, którzy kontynuowali w zepsuciu własnych umysłów, podlegali ciemnym siłom, które przyszły przeciwko nim, tak że moc Boża objawiła się dla wszystko do zobaczenia. Niech będzie.

(38) Po tym, Nimrod, Syn Agorii , arcykapłan według Świętego Zakonu Bożego, zestarzał się i umarł, spędziwszy całe dnie w Panu ” usługi s, które stoczył dobrą walkę z mocami ciemności, prowadząc swój lud do zmiany i odnowy w Świetle.

(39) Indrusz , syn Nimroda, został wybrany Najwyższym Kapłanem na jego miejsce, będąc młodym naśladowcą i przeciwstawiając się mocom ciemności, podając przykład godny naśladowania.

(40) Indrusz ” Żona była Lytisz ,córka króla Kanaanu. Ona także była wielbicielką Świętego Zakonu Bożego, pełna mocy Ducha Świętego, potężnym kaznodzieją dobroci.

(41) Dziewięć lat po śmierci Nimroda król Kanaan również przeszedł do świata duchów, spędzając dni w służbie Najwyższemu Bogu.

(42) Przed śmiercią ustanowił Lytiszę i Indrusza jako władców ludu. Lytisz i Indusz panowali zgodnie z zasadami prawości w imię Pana, Boga swego.

(43) Niemniej jednak, większość ludzi stał się nieczuły, ludzie twardego karku, nieskory do słuchania Pana ” słowa s .

(44) Wypaczali Drogę Boga, skłaniając się ku nieprzyzwoitości i wszelkim przejawom niegodziwości, nawet wznosząc bożków-bożków, wykonując własne ręce, aby usprawiedliwić ich niewłaściwym postępowaniem.

(45) Nie było prawo regulujące, co dana osoba mogła uwierzyć, ale Indrush i Lytish pracował ze swymi ludźmi w moc Boga, głosząc Pana ” słowo s i wzywając ludzi do zmiany i włączyć do prawdziwego Życia Zbawiciela .

(46) Większość ludzi jednak odrzuciła słowa swoich władców i nie chciała, aby królowali nad nimi, ponieważ chcieli mieć przywódców o takich samych zdegenerowanych wartościach, jakie mieli.

(47) Ci, którzy czuli się w ten sposób, spiskowali, by obalić rząd ziemi.

(48) Zawarli przymierze z ludem miasta Palai , przyjmując na siebie kombinację przekazaną Kainowi, dzięki której mogli mordować, kraść i zdobywać zyski.

(49) Pagag, sługa Indrusza , był wtajemniczony w ich plany, ponieważ jego brat był przywódcą powstania. Pagagowi zapłacono za zabicie królowej i króla i obiecano mu za to wspaniałe nagrody.

(50) Pagag poszedł jednak do króla i ujawnił wszystkie swoje tajne plany, tak jak zostali mu znani.

(51) Król i królowa natychmiast wezwali swoich doradców i przedyskutowali z nimi, co powinni zrobić w tej sprawie.

(52) Widzieli, że znajdują się w niebezpiecznych okolicznościach, ponieważ większość ludzi stała się wrogami dla dobra.

(53) Dlatego Indrusz , Najwyższy Kapłan, wszedł do Miejsca Najświętszego i wezwał Pan ‚ nazwy s, tak aby mógł nauczyć pragnienia Boga w imieniu swego ludu. Pan ‚ głos przemówił do niego s spomiędzy cherubów.

(54)  „ Posłuchaj mnie, Indruszu! – powiedział głos. „ Boski gniew rozpalił się na ten lud, ponieważ zagubili się w ciemności i sprzedali swoje dusze mrocznym panom.

(55) Ich serca są zatwardziałe przeciwko Prawdzie. Depczą biednych i uważają się za szczęśliwych z powodu swoich wielkich bogactw, ale wszystkie te rzeczy zostaną im odebrane w ciągu jednego dnia, ponieważ wszystkie ich ślady zostaną usunięte z powierzchni ziemi.

(56) Weźcie tych, którzy staną w moim Przymierzu, mówi Pan, i odejdźcie z tego miejsca, bo już za wiele dni to miasto nie będzie już obciążać ziemi.

(57) Zbierzcie swój lud, tych, których serca są czyste, i idźcie do Krainy waszych Pierwotnych Przodków, gdzie będę wam bardzo błogosławił. Kiedy poprowadzę was z powrotem do tej ziemi, znowu będzie to dla was ziemia obiecana, ziemia wyboru dla was i waszych potomków po was.

(58) W tej ziemi moc świętej dobrej nowiny zostanie wylana na wasze potomstwo w potężnej sile.

(59) Jestem Isusem Chrystusem, waszym Zbawicielem i Odkupicielem. Pójdźcie za mną, mój ludu, a nie zginiecie, bo odziedziczycie Wieczną Radość. Niech będzie. ”

(60) Wtedy Indrusz, Najwyższy Kapłan, zgromadził lud Ciała Chrystusa, tych, których serca były twarde w Panu ‚ s Przymierza.

(61) Poinstruował ich, aby zebrali ich rodziny i ich dobra, tych, których mogli zabrać ze sobą i przygotować ich pojazdy do opuszczenia tego przeklętego miasta. „ Gniew mocy ciemności wkrótce spadnie na to miejsce z taką mocą, że nie pozostanie nic, co by świadczyło o istnieniu miasta. ”

(62) Piętnastego dnia pierwszego miesiąca król Indrusz i królowa Lytisz wyprowadzili swój lud z miasta. To w przeddzień tego dnia kombinacja zła postawiła na ich zniszczenie i zniszczenie wszystkich tych, którzy nie przyłączą się do obrzydliwej organizacji.

(63) Kiedy owi niewolnicy ciemności obudzili się, by stwierdzić, że lud Boży uciekł spośród nich, ścigali ich, ale moc Wszechmogącego Boga powstrzymała ich wojska i zawróciła tych, którzy przeżyli, i wrócili do swojego miasta.

(64) Niewiele dni później sąd Najwyższego Boga, Wielkiego Boga Wszystkich Innych Bogów, został wydany na miasto Haner . Tam, gdzie stał, nie pozostało nic, co mogłoby świadczyć o jego istnieniu.

(65) Jest to właściwy koniec wszystkich tych, którzy zawierają przymierze z mocami ciemności, aby walczyć ze świętymi z królestwa niebieskiego, ponieważ sami dokonują zniszczenia.

(66) Przez sto lat mieszkańcy Indrusz i Lytisz mieszkali w krainie Mistrzów, ucząc się od nich Drogi Życia i Zbawienia. Zostali pouczeni o tajemnicach pobożności i wprowadzili się w obecność Boga, aby potężnie wzrastali w mocy, mądrości i wiedzy o wieczności.

(67) Gdy minęło sto lat, ojciec Jared wezwał Indrusza i Lytisza i doradził im, aby powrócili do Krainy Hanera . „ Ci, którzy byli skoncentrowani w ciemności, zostali zniszczeni z ziemi ” – poinformował ich.

(68) „ Właściwe jest, abyście odzyskali ziemię w imię Boga. ” Indrusz i Lytisz wychwalali Pana za jego miłosierdzie, zapewniając im ziemię obiecaną, i zaczęli przygotowywać wszystko na podróż do krainy Hanera .

(69) Gdy dotarli do miejsca, gdzie stało Miasto Haner , nie znaleźli tam nic prócz pustki.

(70) W związku z tym, że podróżowaliśmy jeden dzień ‚ s podróż na zachód, gdzie w pięknej i zacisznej dolinie, zbudowano nowe miasto, które nazywane są również Miasto Haner .

(71) Tam nadal pouczali swój lud o tych zasadach Prawości i Prawdy, które prowadzą do pokoju ze śmiertelnikami i Bogiem. Niemniej jednak wiele młodszych pokoleń odrzuciło swoje świadectwo, odmawiając podążania Drogą Mistrzów.

(72) Indrusz i Lytisz nadal zeznawali , stając się świadkami Drogi, dopóki Bóg nie zabrał ich do domu. Królowa Lytisz umarła i poszła do Pana pod koniec świętego szabatu, a tydzień później, pod koniec następnego szabatu, król Indrusz dołączył do niej.

(73) Imbal , najstarszy syn Indrusza i Lytiszy , zastąpił ich królem i arcykapłanem nad ludem, ale Abel, ich najmłodszy syn, który urodził się po powrocie do kraju Hanera , wstał z grupą młodych ludzi który odrzucił słowo.

(74) Zabili Imbala i przejęli kontrolę nad rządem i kościołem. Wszyscy, którzy nie chcieli poprzeć Abla i jego bandy, zostali zabici lub uciekli z ziemi, tak że panowanie ciemności zostało przywrócone w całym regionie wokół Ziemi Hanerskiej . Pod rządami Abla jego lud popełnił każdy obrzydliwy czyn.

(75) Ustanowili wielką niesprawiedliwość na ziemi, tak że znowu byli wśród nich bogaci i biedni. Zamiast miłości do siebie nawzajem motywowała ich chciwość, chciwość i nienawiść. Każdy ‚ ręka s był przeciwny jego sąsiada , kiedy to było na jego korzyść.

(76) Założyli idoli do wyobraźni ich umysłach w Panu ” Świątyni s, a one uzasadnione cokolwiek to było, że chce się zrobić przez odwołanie się do swoich bogów idola.

(77) W rzeczywistości celowo naruszyli wszelkie nauki Pana, czyniąc w imieniu swoich fałszywych bogów wszystko, czego zabronił. W związku z tym kraj zapadł w ciemność i rozpustę.

(78) W trzysta pięćdziesiątym roku panowania Abla nad ludem Hanera przybył do ziemi dziwny człowiek. Stojąc pośrodku rynku, krzyczał nad hałasem tłumu, potępiając praktyki ludzi.

(79) Tłum rozgniewał się i próbował go zabić, ale każdy, kto próbował, stwierdził, że nie może zrobić żadnego ruchu, aby wyrządzić mu krzywdę. Wtedy mężczyzna krzyknął: „ Widać, że można « t mi zaszkodzić, gdyż Pan » władzy s jest na mnie tak, że mogę dostarczyć wiadomość, która dała mi do tego ludu. Jutro w południe, stanę na Wzgórzu Shelem i podam Panu ” słowo s , wiadomość, że wysyła do tego ludu.

(80) Następnego ranka wielki tłum zgromadził się w Hill Shelem, aby usłyszeć, co powie nieznajomy. Nawet król Abel przybył ze swymi sługami, aby zobaczyć ten dziwny widok, bo żaden prorok Pana nie przemawiał publicznie między narodami od śmierci króla Imbala , w obawie przed zniszczeniem; kapłani tajnej kombinacji zabili każdego, kto został oddany czci Panu.

(81) Gdy słońce sięgało zenitu nad głową, nieznajomy był wspinany na wzgórze. Tłum rozdzielił się przed nim, aż dotarł do szczytu i stanął z tłumem rozpostartym przed nim na zboczach wzgórza.

(82) Potem podniósł ręce w modlitwie do Pana, a kiedy się modlił, zwrócił się do tłumu. Chociaż jego głos był cichy, dotarł do uszu każdego, kto przybył go usłyszeć.

(83) Oto, co im powiedział: „ Jestem Enoch, syn Yareda . Przybyłem z Krainy Mistrzów, aby głosić zmianę i odnowić życie wszystkim dzieciom Adama.

(84) Zrobiłem to, ponieważ podczas mojej podróży usłyszałem głos z niebiańskiego samolotu przemawiający do mnie. Głos powiedział: „ Henoch, mój synu, prorokuj temu ludowi; wzywajcie ich, aby zmienili sposób życia, bo to mówi Pan: Jestem rozdrażniony tym ludem, bo nie będą słuchać tego, co mówię. Niszczą proroków i widzących, których poślę.

(85) Od czasu, gdy ich pierwotni przodkowie wyszli z ogrodu w Edenie, odrzucili moje słowo i próbowali zniszczyć moich sług. Siewają nasiona własnej zagłady przez swoją niestosowność.

(86) Tak jak ich przodkowie byli niszczeni za każdym razem, gdy ich nieprawość stawała się tak wielka, że ​​nie mogłem dłużej chronić ich przed mocami ciemności, tak lud ten wkrótce zostanie zniszczony, jeśli nie zmienią sposobu życia. „

(87) „ Dlatego mówię wam, że jeśli nie zmienicie sposobu życia i nie zaakceptujecie Pana Isusa Chrystusa jako swojego Zbawiciela , wchodząc na Drogę Życia i idąc nią do końca, wszyscy zostaniecie zniszczeni, gdy gniew bogów ciemności spada na ciebie.

(88) Przyjdź do Isusa i przyjmij Jego zbawienie. Zanurzcie się w jego imieniu, abyście mogli otrzymać odwrócenie skutków iluzji odrębności w swoim życiu, a zdobędziecie Dar Ducha Świętego, który nauczy was wszystkich rzeczy. Stawiam przed tobą Życie i śmierć, bo jeśli posłuchasz moich słów, będziesz żył, ale jeśli nie posłuchasz, wszyscy zostaniesz zniszczony.

(89) „ Wiecie, że wasi przodkowie żyli pośród świętych Mistrzów i zostali przez nich pouczeni na wszystkie sposoby świętości, ale odeszliście od tych dróg i odrzuciliście swoich przodków.

(90) To jest powód, dla którego gniew bogów ciemności nie może na ciebie spaść, chyba że zmienisz sposób życia, bo ktokolwiek nie czci swoich przodków, zostanie zmieciony z ziemi, gdy gniew bogów ciemności jest zwolniony przeciwko nim.

(91) „ Kiedy nasi Pierwotni Przodkowie wyszli z Ogrodu, nieśli ze sobą wiele tajemnic Boga. Od tego czasu są one utrzymywane w tajemnicy, objawione tylko w świętych miejscach tym, którzy uświęcają swoje życie dzięki darom Isusa Chrystusa, Syna Bożego.

(92) Znają te ukryte rzeczy, które na ogół nigdy nie zostaną objawione śmiertelnikom, śmiertelnicy nie mogą się ich uczyć, chyba że podążając Drogą Prawdy, ponieważ nawet jeśli usłyszą te słowa, ich znaczenie zostanie ukryte w ich umysłach.

(93) Nasi przodkowie byli lojalni i wierni tych tajemnic, które otrzymali, skarbi je w swoich sercach i rozważanie na nich często w Jaskini Skarbów, jak ty ‚ ve wszystko słyszał.

(94) Dlatego po wielu dniach przyszedł do nich anioł, gdy składali ofiary Bogu, zgodnie z instrukcjami, które otrzymali w Ogrodzie.

(95) Anioł ich przesłuchał. „ Dlaczego składacie ofiary Bogu? – zapytała. Nasz Ojciec Adam odpowiedział: „ I don ” t wiedzieć, chyba że Pan Bóg mój polecił mi.

(96) Potem anioł ich pouczył. „ To jest podobieństwo ofiary Jednorodzonego Ojca, który jest pełen Darów i Prawdy ” – wyjaśniła.

(97) Dlatego powinniście robić wszystko, co robicie w imię Syna, i powinniście zmieniać swój sposób życia, wzywając Boga, w imię Syna na zawsze.

(98) „ To jest przesłanie, które wam oświadczam. Gniew bogów ciemności spadnie na ciebie, jeśli nie porzucisz swojej niestosowności, przez którą jesteś wyobcowany od Boga.

(99) Zmień swój sposób życia i wzywaj miłosierdzia Syna Bożego, abyś mógł być zbawiony od usprawiedliwionego gniewu Bożego. Zejdźcie w pokorze i zanurzcie się w imię Isusa Chrystusa, aby odwrócić skutki iluzji odrębności w waszym życiu, idąc za przykładem naszych Pierwszych Rodziców, dla każdego, kto wierzy w imię Syna Bożego, i jest pogrążeni w tym imieniu otrzymają odnowione życie.

(100) „ Zanurz się i usuń podziały, które cię trapią. Stańcie się jednym Ciałem w oczach Boga, jednocząc się na zasadach prawości, abyście mogli posiadać jedno serce i jeden umysł.

(101) Wtedy nie będzie wśród was ubogich, ale wszyscy będziecie bogaci, spadkobiercy bogactwa życia wiecznego. Zjednoczcie się w tym Świętym Zakonie, który żyli nasi Pierwotni Przodkowie od czasu, gdy byli w Ogrodzie, bo w nim będziecie kształtowani, aż staniecie się spadkobiercami zbawienia. Kto jest przygotowany, aby dostrzec sens Pana ” słowem s będzie zrozumieć, co mówię. ”

(102) Gdy Henoch Widzący wypowiedział te słowa, zszedł ze wzgórza. Głęboka cisza spoczywała na wszystkich, którzy słuchali. Jeden po drugim zaczęli iść za nim do jeziora Szinehah , gdzie wszedł do wody, wzywając wszystkich, którzy porzucili swoje niewłaściwe drogi, aby poszli za nim do jeziora i zanurzyli się.

(103) Tłumy przyszły do ​​niego w wodzie, oddając swe życie Bogu. Nawet król Abel i wielu jego kaznodziejów przyszło płakać i lamentować nad swoimi błędami. Został zanurzony przez Widzącego w Wodach Szinehah i opuścili to miejsce z radością.

(104) Przez rok Widzący pozostawał w kraju, głosząc dobrą nowinę o odkupieniu i organizując lud zgodnie ze Świętym Zakonem Bożym, aby mogli mieć moc, by nie koncentrować się w ciemności.

(105) Potem odszedł od nich, ale konsekrował kapłanów i nauczycieli, aby służyli ludowi, i ustanowił króla Abla w Najwyższym Kapłaństwie, aby mógł poprowadzić swój lud drogą Życia.

(106) Widząc słowa zachęty i wiele łez, Widzący opuścił lud Hanera , aby głosić dobrą nowinę w innych częściach kraju. Lud pozostał mu lojalny i wierny, uważając go za najwyższą głowę swojego Kościoła, dopóki pozostawał w sferze śmiertelników.

(107) Ostatecznie Widzący założył miasto, które nazwał Miastem Syjonu. Król Abel co roku szedł do miasta Syjon wraz ze starszymi z innych krajów, aby Widzący poinstruował go, jak należy służyć swemu ludowi.

(108) Po wielu latach, plotki dotarły do ludzi Haner że dziwne rzeczy działy się w mieście Syjonu. W związku z tym król Abel wraz z innymi władcami sąsiednich ziem udał się na Syjon, aby doradzić Widzącemu. Służył im, oferując wiele słów zachęty.

(109) Następnie Widzący wraz ze swymi naczelnymi ministrami dosiadł koni i opuścił miasto. W obawie, że zostawią ich na zawsze, władcy podążyli za nimi, aby zobaczyć, dokąd pójdą.

(110) Kiedy przebyli znaczną odległość od miasta, nastąpiła wielka burza śnieżna, której nigdy wcześniej nie doświadczyli. Wchodząc w burzę, znaleźli Matuzalema, syna Henocha, stojącego pośrodku śniegu, ale Henoch Widzący i wszyscy jego słudzy odeszli i już nigdy więcej ich nie zobaczyli.

(111) Kiedy wrócili wraz z Matuzalemem do miasta Syjonu, miasto również zniknęło. Wszyscy władcy powrócili do swoich ziem, lamentując nad utratą Widzącego, ale Matuzalem panował nad wierzącymi we wszystkich krajach, w miejsce swego Ojca Henocha.

(112) Trzy lata po wniebowstąpieniu ojca Henocha zmarł król Abel, dołączając do swoich przodków, a jego miejsce zajęła jego córka Lorena.

(113) Lorena służył Panu prawidłowo wszystkie jej dzień, bo był potężny kapłanką, którzy głosili słowo z mocą i podawać obrzędy zbawienia, prowadząc wiele dusz do Pana ‚ siedzibą s władzy.

(114) W końcu Lorena również zmarła, żyjąc pełnym życiem przez wiele lat. Cały jej lud opłakiwał jej stratę, ponieważ była dla nich źródłem Życia.

(115) Kiedy królowa Lorena została zebrana do Przodków, jej syn Teshuesh wzniósł się ponad lud. Kiedy Teshuesh objął tron, odwrócił się od Drogi Bożej, ponieważ zaczął prześladować tych, którzy szli tą Drogą.

(116) Sprawił nawet, że Alia, Najwyższa Kapłanka nad ludem Bożym, została wzięta do więzienia. W końcu zabił ją za jej oddanie Prawdzie. Po Alia ” śmierci s, Bóg wzbudził Morian , Synu Lorena, przewodniczyć nad tymi, którzy za Panem, ale jego brat zabrał go i wrzucił go do więzienia, karmienie go bez jedzenia, aż umarł.

(117) Inne prorocy również podniesiony, pełen Pana ” Ducha s, ale król Teshuesh szukał ich i zniszczył je, dopóki nie było pozostawione w ziemi proroków. Ci, którzy wierzą w słowo Pana , którzy nie zostali zabici, uciekli z ziemi, aby uniknąć gniewu Teshuesa.

(118) Mój ojciec był wśród tych, którzy uciekli z tej ziemi ze swoją rodziną, przybywszy do ziemi, w której się urodziłem. Jestem Corint , Syn Selah, Syn Arfaksadem , Syn Gorun z rodziny Lukas, Syna Timnor i Ammah .

(119) Mimo, że mój ojciec i jego rodzina cierpiała na świadectwo Panu, ja nie podążać Drogą, ale poszedł po sposobów śmiertelników aż usłyszałem Noah ‚ przepowiadanie s.

(120) Powołany przez Pana Noe wyszedł, aby ostrzec lud przed potopem, który przyjdzie na ziemię, niszcząc wszelkie życie, z wyjątkiem tych, których Bóg oszczędzi w arce, którą Noe nakazał zbudować.

(121) Kiedy usłyszałem Noah ‚ przepowiadanie s, moje serce było stojące, i stałem się jego uczniem, przenosząc do swojej społeczności i życia według starożytnego zakonu.

(122) Teraz ojciec Noe mówi, że nadejście Wielkiej Powodzi jest już bliskie. Wszyscy, którzy chodzą Drogą, umrą lub zostaną podniesieni do Niebiańskiego Miasta; dlatego muszę założyć, że nie będę już dłużej w tej sferze egzystencji.

(123) A więc kończę mój rekord; Dam go Semowi, Synowi Noego, który pozostanie ze swoim Ojcem na pokładzie arki podczas Wielkiej Powodzi. Zapisałem ten zapis, aby pamięć moich przodków nie została utracona, gdy powódź zniszczy wszystko.

(124) Niech tych, którzy ją czytają, zachęca ich wierność i ostrzega przed konsekwencjami niewłaściwych wyborów kroczenia Drogą Bożą, ponieważ jest to jedyna droga prowadząca do prawdziwego i trwałego szczęścia. Niech będzie.

(125) Homilia wygłoszona przez ojca Seta rano po tym, jak został wyświęcony na patriarchę w kapłaństwie mistrzów.

(126) „ Moi umiłowani, odkąd byłem dzieckiem, często myślałem o moim bracie Ablu, który został zabity za swoje świadectwo o Panu. Marzyłem o kontynuowaniu jego pracy nad ustanowieniem Zakonu Starożytnych wśród ich dzieci i utrwaleniem ich Kapłaństwa wśród ich potomków.

(127) Moja Matka i Ojciec zachęcali mnie do tego pragnienia i od małego uczyli mnie modlić się do mojego brata Abla, prosząc go o pomoc w przygotowaniu się do urzeczywistnienia jego marzenia o ustanowieniu ludu, który podążałby Drogą Pan Bóg.

(128) Często czułem jego obecność blisko mnie, ostrzegając mnie przed niebezpieczeństwami i pokusami, abym był wytrwały w stanie czystości przed Bogiem.

(129) „ Ostatnia noc, po tym jak został wyświęcony na patriarchę, ja pozostałem w Najświętszym, modląc się o władzę w kapłaństwie osiągnąć Pana ” prace s, kiedy przyszedł mój brat Abel mnie.

(130) Promieniował nie do opisania, a jego słowa przeniknęły moją duszę do samego centrum . Z wielką miłością i współczuciem powiedział do mnie: „ Setu, mój bracie, ty i ja zostaliśmy wybrani, aby wspólnie kontynuować dzieło naszego Ojca i Matki, ja w świecie duchów i was wśród ich śmiertelnych potomków.

(131) Ich klucze spadną na was, a ustanowicie Ciało Syna Bożego wśród ich potomków. Wiedz, mój bracie, że zawsze będę z tobą, aby cię wzmocnić i pobłogosławić twoją pracę, bez względu na próby, jakie mogą cię spotkać.

(132) Wojna z ciemnością jest trudna, a niepowodzenia wydają się liczne, ale ostatecznie Światło zatriumfuje. Niektórzy, jak Kain, będzie sprzedawać swoje dusze do ciemnych mocy, i wiele innych, jak Timnor i Ammah , pójdą fałszywych bogów materializmu i hedonizmu, ale zawsze znajdzie się garstka, która będzie podtrzymywać Przymierza, co może pocić.

(133) Nigdy nie traćcie nadziei, bo rozpacz rodzi się w ciemności, ale nadzieja jest Wiecznym darem Boga dla tych, którzy im ufają, i nigdy nie zawiedzie. „

(134) „Na moich oczach pojawiła się wizja tak wielkiej wielkości, że nie mogłem jej pojąć, ponieważ widziałem przyszłą historię ludzkości na przestrzeni wieków aż do przyjścia Syna Człowieczego.

(135) Widoki, których nigdy nie mogłem sobie wyobrazić, rozwijały się przede mną i byłem pochłonięty upływem czasu, aż ponownie połączył się z wiecznością. Moja dusza była pełna współczucia dla ludzkości, dla ich żałosnego stanu, tak słabego i bezbronnego, a jednak tak pewnego siebie w przypuszczalnej mocy.

(136) Wołałem do mego Boga w imieniu moich bliźnich: „ Boże mego Ojca i Matki, Wszechmocny PAN, Stwórco i Podporo wszystkich rzeczy, z miłosierdziem spoglądaj na dzieci Adama i Ewy. Uratuj ich od mocy ciemności i pozwól im znaleźć spokój podczas śmiertelnej próby. „

(137) „ Wówczas odkryłem przede mną znaczenie Zadośćuczynienia w kategoriach, których nigdy wcześniej nie rozumiałem. Widziałem głębię i szerokość Miłości Boga; moja dusza była zdumiona , a ja doprowadzono mnie do wykrzyknięcia: „ Boże mój, czy nie ma nic, czego nie zrobiłbyś dla zbawienia jednego z twoich dzieci? „

(138) Następnie głos odpowiedział mi: ” nic oprócz zabrać ich agencji. Teraz zwróć uwagę! Moce ciemności pragną uratować ludzkość, ale czyniąc to, zredukują ich do bezmyślnych niewolników, którzy nie mogą wybrać zniszczenia.

(139) Pragniemy uratować wszystkie nasze dzieci, ale tylko jako wolni niewolnicy, swobodnie wybierając ich służebność. Niemniej jednak nasza Miłość jest nad każdym dzieckiem, które się nam urodziło, a my do każdego z nich sięgniemy w każdy niezbędny sposób, aby doprowadzić je do naszej obecności.

(140) Czy znasz pochlebstwo Boga? Nie ma głębokości, na którą nie zejdziemy, by znaleźć naszych zagubionych i odkupić ich z ciemności. Tylko ci, którzy odmówią zbawienia w obliczu Nieskończonej Miłości, nie zostaną odkupieni, a nawet znajdą pokój. „

(141) „ Potem widziałem posługę Syna Bożego w Południku Czasu i dziwiłem się , że tak bardzo nas kocha, że ​​zniesie to, czego żaden śmiertelnik nie zniesie, jeśli nie będzie z natury Boga.

(142) Jak cudowne było jego cierpienie, wykraczające poza to, czego mógł doświadczyć śmiertelnik, ponieważ było to duchowe cierpienie znane tylko Bogu. Moja dusza krzyknęła w agonii, gdy poczułam najmniejszą część tego, co on czuł.

(143) Nigdy więcej nie przyjdę na ofiarę, która zapowiada jego cierpienie, nie odczuwając udręki mej duszy.

(144) „ Ofiarowujemy tę ofiarę dziś rano, czekając na Wielką Ofiarę Syna Bożego, która usunie skutki niewłaściwych wyborów całej ludzkości, wyborów opartych na złudzeniu odrębności, jak najszybciej gdy przychodzą do niego z żalem i pokorą.

(145) Let ‚ s dać się Mu jako żywe ofiary i poświęcamy się do ustanowienia swego Zakonu Świętego tak, że możemy budować królestwa światła i ciemności wygnać spośród nas. Wtedy będziemy mogli wychować pokolenie poczęte i rozwinięte w świetle i prawdzie. Niech będzie. ”

(146) Jestem Enos , syn Seta. Dodam kilka słów do Księgi Pamięci zapoczątkowanej przez naszego Ojca Adama, zgodnie z instrukcjami, które otrzymałem od mojego Ojca Seta przed jego śmiercią.

(147) Mój ojciec pouczył mnie, że każde pokolenie powinno dodać pewne zapisy dotyczące wydarzeń, które miały miejsce w ich czasach, aby objawić się działanie Boga wśród dzieci Adama i Ewy.

(148) W związku z tym ja, Enos , opowiem wam o sprawach moich czasów. Po Adama ” śmierć s, mieszkańcy Kraju Shulon zaczęła wzrastać w niestosowności, opuszczając drogę Starożytnych chodzić ścieżkami ciemności.

(149) Mój ojciec Seth pracował przez resztę życia, by odzyskać ich w imię Syna Bożego, ale stali się upartym ludem, niełatwo błaganym wezwaniem do życia w mocy. Seth był jednak w stanie utrzymać porządek na ziemi i doprowadzić niektórych do Światła.

(150) po Seth ” śmierci s, ludzi wzrosła w ciemności. Kradzieże i morderstwa stały się codziennością, a podstęp i nieuprzejmość stały się sposobem na życie wśród ludzi.

(151) Ci, którzy pozostali w Ciele Bożym, próbując żyć zgodnie z zasadami, które zostały objawione przez naszych przodków w wierze, byli nieustannie narzucani, a prześladowania zaczęły podnosić jego brzydką głowę na ziemi.

(152) Początkowo byliśmy wyśmiewani i wyśmiewani, ale potem fizyczne prześladowanie, a czasem nawet śmierć, stało się losem wiernych. Nie mogąc powstrzymać fali ciemności, zgromadziłem tych, którzy pozostali wierni naukom Mistrzów, i opuściliśmy ziemię.

(153) Podróżując przez wiele dni na pustyni, mijaliśmy zamieszkałe obszary ziemi, aż dotarliśmy do miejsca o niezwykłej urodzie, gdzie zatrzymaliśmy się, aby wielbić Boga i odpoczywać nasze dusze.

(154) Tej nocy, kiedy spałem, anioł posłaniec Pana przyszedł do mnie we śnie. „ Enos , ” powiedział, „ I wyznaczyli ten kraj jako miejsce spotkań dla swoich ludzi. Osiedlcie się tutaj, bo w tym miejscu będziecie błogosławieni wielkimi błogosławieństwami od Boga, a tutaj będziecie mieszkać w pokoju. ”

(155) Następnego ranka zbudowaliśmy ołtarz w miejscu, w którym spałem, gdy odwiedził mnie posłaniec anioła, i wszyscy czciliśmy Boga z dziękczynieniem za to, że przywieźli nas do tej dobrej ziemi.

(156) Potem zabraliśmy się do pracy i wkrótce miasto wyrosło z puszczy, otoczone polami uprawnymi, na których uprawialiśmy nasze pożywienie.

(157) Nazwałam ziemię Kanaan, po ziemi, w której zamieszkali nasi Przodkowie, kiedy po raz pierwszy opuścili Ogród Eden. „ To imię przypomina nam, że Pan dał nam tę ziemię również jako schronienie przed mocami ciemności ” , powiedziałem mojemu ludowi.

(158) Teraz ja „ jestem stary, więc ” zamierzam pouczać mój syn Kanaan, aby kontynuować tradycję utrzymanie tego zapisu błogosławieństwa Boga wśród nas. Nazwałem go Kanaan od ziemi, w której nasi Przodkowie żyli po raz pierwszy w tym upadłym świecie, aby pamiętał, aby patrzeć na nich jako przykład i żyć zgodnie z tradycjami, które wynieśli z Ogrodu.

(159) Kończę moje opowiadanie, modląc się, aby mój lud został zachowany i aby Święty Zakon Boga panował na śmiertelnym planie do końca czasów, aby świat ten mógł zostać przyjęty do królestw Światła ze wszystkimi jego mieszkańcami . Niech będzie.

(160) Rachunek misji kierowanej przez Kanaan, Syna Enos , podczas którego przebytej przez wszystkich okolicznych regionów, rozkładanie na drodze Boga do ludzi, zachęcając ich, aby szukali Pana ” tajemnic s i znaleźć zbawienie poprzez zasługi jej Syna.

(161) Na tej drodze, wziąłem ze mną mój syn Mahalaleel , mój brat Set, król Indrusz landu Haner i jego żony królowej Lytisz , Hanbal , Syna Mura, syn Roko , syn Astram od Adama oraz Selendra , córka Sany , córki Andrah , żony mego ojca Enosa.

(162) Wyjeżdżając z ziemi Kanaan, udaliśmy się najpierw do ziemi Sulon , z której przybył mój ojciec Enos ze swoim ludem.

(163) Okazało się, że ziemia dobrze prosperuje w rzeczach materialnych, ale ludzie byli duchowo martwi. Chociaż próbowaliśmy dotrzeć do nich z przesłaniem zbawienia na wiele sposobów, nie przyjęliby go.

(164) Nie walczyli nawet z tym, co powiedzieliśmy, ponieważ byli tak tępi duchowo, że nie mogli się podniecić ani za, ani przeciw Prawdzie.

(165) W końcu, po długich próbach, bez powodzenia, aby przekazać nasze przesłanie, umyliśmy nogi jako świadectwo, że zrobiliśmy dla nich wszystko, co mogliśmy, i wznowiliśmy naszą podróż.

(166) Udaliśmy się do ziemi Kanaan, z której przybył Adam, gdy osiedlili się w ziemi Szulon . Mieszkańcy tej ziemi to mieszanka dzieci Adama, którzy nie poszli za nimi do Krainy Shulon i kolonistów z Krainy Hanera, którzy opanowali ziemię po odejściu Adama. Istnieją również osady potomków Kaina wzdłuż południowo-wschodniej granicy Równiny Słońca, gdzie znajduje się Kraina Kanaanu.

(167) Zostaliśmy tam powitani z powodu emocjonalnych powiązań klasy rządzącej z Ziemią Hanera , ponieważ Król i Królowa Hanera byli wśród nas.

(168) Ich wpływ zapewnił nam przesłuchanie wielu wpływowych ludzi, a niektórzy zostali poruszeni, aby przyjąć nasze przesłanie, tak że w kraju Kanaan rozpoczęło się przebudzenie.

(169) Podczas gdy większość ludzi nie przyjęła Przymierza, niektórzy to zrobili, a my byliśmy w stanie założyć małą gałąź Ciała Chrystusa na tej ziemi.

(170) Mój brat Set, który był jeszcze młodzieńcem, został poproszony przez Adę , jedną z młodych kobiet, które wstąpiły do ​​Przymierza, o zaakceptowanie jej jako swojej żony, co uczynił.

(171) Seth chce się pozostać w Ziemi Kanaan, aby pracować wśród żoną ” ludzi s. Został wyznaczony jako Najwyższy Kapłan na tę ziemię, a my odeszliśmy, zostawiając z sobą nasze błogosławieństwa.

(172) Udaliśmy się do miasta Palai , które zostało zbudowane w sercu dużej góry na skraju Krainy Hanera .

(173) Tutaj rządziła kombinacja zła, a niegodziwość była drogą życia. Lud wielbił Pana w imię Szatana, a także wielu bożków bożków, ale ich pierwsza lojalność polegała na złym połączeniu, które podawało im obrzędy ciemności.

(174) Kiedy zaczął głosić Pana „ słowo s pośród nich, byliśmy natychmiast zatrzymany i uwięziony na słowo ” litość s.

(175) Kiedy zostaliśmy postawieni przed ich sędziami, Hanbal wystąpił naprzód i wyraźnie oznajmił moc zbawienia przez Isusa Chrystusa, potępiając złe połączenie, które panowało wśród nich i bożków-bożków, którym służyli.

(176) Moc jego świadectwa przeszyła ich, ale napełniła ich gniewem przeciwko niemu, ponieważ tak wyraźnie otworzył ich niewłaściwe drogi. Niemniej jednak nie byli w stanie go powstrzymać, dopóki Hanbal nie dostarczy swojej wiadomości.

(177) Kiedy Hanbal skończył deklarując swoje niewłaściwe drogi do nich, chwycił go i skazał go na śmierć dla świadectwa Isusa, ale Selendra wstał i rozkazał im, w Panu ” nazwy s, aby go zwolnić.

(178) Kiedy słowa Selendry  rozległ się strażnicy stał tak, jakby skamieniała, a sędziowie nie mogli wypowiedzieć słowo przeciwko niej. Hanbal podszedł do niej i razem podnieśli głos w hymnie ku czci Boga.

(179) Jego dźwięk był pięknem przekraczającym możliwości śmiertelnego języka do opisania. Potem ukląkł razem w każdym innym broni, a każdy ofiarował modlitwę w mocy przed ciemnością tym miejscu, wzywając do upadku ciemności i zniszczenia z powierzchni ziemi.

(180) Potem usłyszał głos, który spowodował trzęsienie się samych ścian. „ Nie minęło wiele lat, a wszelka ciemność zostanie zmieciona z ziemi ”, oznajmił głos, „ bo wody potopu nadejdą na ludzkość, a wszystko, co jest bezbożne, zginie pod falami. ”

(181) Kiedy te słowa się skończyły, ludzie w sali sądowej zdawali się budzić jak z głębokiego snu, ale kiedy wyzdrowiali, sędziowie byli jeszcze bardziej źli i skazali Hanbala i Selendrę na śmierć.

(182) Wtedy strażnicy skierowali na nich swe promienie i zginęli z ziemskiej planety, ale ich duchy zostały przyjęte do Raju Bożego, aby czekać na czas, kiedy ich ciała zostaną odtworzone, i będą kroczyć między Bogiem w Światłości .

(183) Potem Mahalaleel , Indrusz , Lytisz i ja wróciliśmy do więzienia, a sędziowie najwyraźniej byli nasyceni zniszczeniem życia na ten dzień. Kiedy tej nocy modliliśmy się w więzieniu, przybył do nas posłaniec od Boga.

(184) „ To nie czas na zakończenie życia ” – powiedział posłaniec. „ W związku z tym, zabiorę cię z tego miejsca, bo nikt nie jest w tym mieście, którzy przyjmą Pana ” słowo s .

(185) Wszyscy pogrążyli się w ciemnościach, sprzedając swoje dusze szatanom w zamian za pragnienia śmiertelnej egzystencji i nie chcą odkupić. ”

(186) Wtedy drzwi więzienia otworzyły się same, dopóki nie przeszliśmy przez nie, kiedy zamknęły się i zamknęły za nami.

(187) Szybko przeszliśmy przez miasto z naszym anielskim przewodnikiem, aż stanęliśmy przed głównymi bramami do góry.

(188) Potem odeszła od nas i ruszyliśmy w dalszą drogę, kierując się do Krainy Nod.

(189) Koloniści z Krainy Hanera osiedlili Ziemię Nod po tym, jak wypędzili potomków Kaina z ziemi. Tutaj także otrzymaliśmy przesłuchanie pod wpływem króla Indrusza i królowej Lytisz .

(190) Spędziliśmy trzy lata służąc ludowi, gromadząc wielu do Przymierza, gdzie mogli otrzymać zbawczą moc Isusa Chrystusa.

(191) Jest to kazanie, które mój syn Mahalaleel głosił dużej grupie ludzi w Kraju Nod, którzy zgromadzili się, aby usłyszeć nasze przesłanie.

(192) „ Zostałem poproszony o zwrócenie się do was dziś rano w sprawie zasad, których nauczyliśmy się od naszych przodków, zasad, które otrzymali od naszych Pierwotnych Przodków, którzy wyszli z Ogrodu Eden.

(193) Nie przybyliśmy tutaj, aby troszczyć się o twoją uwagę i aby cię zabawiać, ale aby przedstawić ci stan ludzkości i twoją własną potrzebę zbawienia, które można znaleźć tylko w imieniu Chrystusa, Syna Pan Bóg.

(194) „ Nasi pierwotni przodkowie zostali wypędzeni z Ogrodu Eden z powodu przestępstwa, ponieważ Bóg pouczył ich w tych słowach: „ Nie jedz żadnego owocu drzewa, które jest środkiem Ogrodu, abyś nie umarł.

(195) Szatan był także w Ogrodzie i ten szatan zachęcił ich do jedzenia. Brali udział i za to zostali wypędzeni z Ogrodu.

(196) „ Z powodu tego wykroczenia w jedzeniu tego, co było zabronione ze względu na wpływ, jaki miałoby na nich śmierć, śmierć weszła na świat.

(197) Żaden z potomków naszych Pierwotnych Przodków nie może uciec śmierci ciała fizycznego, gdy duch powraca do królestwa duchowego, z którego przybył, a ciało powraca do elementów, z których zostało utworzone.

(198) Ani też nie mogą uniknąć śmierci duchowej, ani wyobcowania od Boga, bo Pan powiedział naszemu Ojcu Adamowi: „ Ponieważ wasze dzieci rodzą się w świecie ciemności, gdy dorastają, ciemność rodzi się w ich sercach, bo muszą posmakować zgorzkniały, aby wiedzieć, jak nagradzać dobro. „

(199) „ Każdy potomek naszych Pierwotnych Przodków, który dojdzie do wieku odpowiedzialności, będzie działał zgodnie z iluzją odrębności, a w konsekwencji poddania się tej iluzji nie będzie mógł powrócić do obecności Boga.

(200) Gdyby pozostali w tym stanie, znosiliby śmierć duchową na całą wieczność. Taki jest stan synów zatracenia, którzy podążają za złym połączeniem Kaina, który jako pierwszy osiedlił tę ziemię.

(201) „ Lecz Bóg kocha swoje dzieci i przygotowali sposób, aby wszyscy, którzy się do nich zwrócą, mogli być zbawieni od duchowej śmierci dzięki zasługom swego Syna.

(202) W Południku Czasu Syn Boży zstąpi na śmiertelny plan, aby wziąć na siebie niewłaściwe drogi całej ludzkości, aby każdy, kto zwróci się do Niego i podążył ścieżką, którą On wyznaczy, mógł zostać zbawiony.

(203) Nie tylko ci, którzy żyją w czasie Jego pochodzenia, ale i wy, którzy żyjecie w tym wieku ludzkości, możecie być również zbawieni przez wiarę w Pana Isusa Chrystusa, który przyjdzie, jak również tych, którzy będą żyć później czas jego zejścia.

(204) „ Gdy Adam był jeszcze w Ogrodzie, zostali pouczeni o wiedzy ukrytej, o tych zasadach, które połączyłyby ich z Bogiem i umożliwiły im stworzenie doskonałego społeczeństwa wśród swoich dzieci.

(205) Z powodu upadłej natury większość ich dzieci odrzuciła ten Święty Zakon, ustanowiony przez Adama, decydując się żyć według własnych pragnień.

(206) Ale Drogą Życia jest podążanie za zasadami zawartymi w wiedzy ukrytej, ponieważ zasady te wyniosą cię ponad upadłą naturę śmiertelników, umożliwiając ci życie w doskonałej integralności, gdy zanurzysz się w tym świecie ciemności, i aby uświęcić swoje życie przez krew Chrystusa i zanurzenie w Ogniu i Duchu Świętym, abyście byli czyści, święci i bez skazy.

(207) „ Wtedy dołączysz do Adama, spożywając owoc Drzewa Życia, abyś mógł żyć wiecznie wśród Boga.

(208) Wtedy będziesz Bogiem, bo nie będziesz miał końca. Staniecie się Nieskończeni i Wieczni dzięki darom Isusa Chrystusa, Syna Bożego.

(209) „ Przyjdźcie, moi umiłowani bracia i siostry, i wejdźcie do Nowego i Wiecznego Przymierza Boga, przysięgając swoje życie w wodach zanurzenia, aby podążali ich Drogą i ustanawiali Świętego Zakonu na planie fizycznym.

(210) Usiądź u stóp Mistrzów, gdzie zostaniesz pouczony o wiedzy ukrytej, abyś mógł stać się mistrzami tajemnic życia wiecznego.

(211) Wówczas wasze dusze zostaną napełnione Radością i Pokojem, a będziecie chodzić z aniołami w Świetle Najwyższego Boga.

(212) W ciemności tego świata nie będzie dla ciebie miejsca, bo będziesz miał wiedzę, by pokonać wszystkich wrogów ludzkości, i będziesz światłami świecącymi w ciemności, których ciemność nie może pochłonąć.

(213) „ Przyjdź do Isusa Chrystusa, umiłowani! Oddajcie się Mu i zbawieni przez Jego Miłość. Niech będzie. ”

(214) Siadam teraz, aby dodać do rejestru moich przodków. Jestem Yared , Syn Mahalaleela . Nie mam umiejętności pisania, którą posiadali moi przodkowie, ale kocham Pana i pragnę zwiększyć Światło jej imienia.

(215) W moich czasach zapanowała wielka ciemność wśród dzieci Adama, ponieważ moce ciemności zachęciły wielu do porzucenia Przymierza i pójścia złymi drogami.

(216) Nawet w Kanaanie, gdzie mieszkają Mistrzowie, wielu odwróciło się od Światła, a my nieustannie pracowaliśmy, aby odzyskać tych, którzy zginęli, starając się obudzić ich do ich prawdziwego stanu i wezwać ich do zmiany i przyjęcia odnowionego życia.

(217) Były czasy odnowy, ale widziałem, że skłonność śmiertelników polega na działaniu zgodnie z iluzją odrębności.

(218) Widziałem wiele smutku za moich dni i cieszę się z czasu, kiedy pójdę do Raju Bożego, gdzie pozostanę, do czasu, kiedy zostanę wezwany, aby zamieszkać z nimi w Świetle.

(219) Mimo całej tej ciemności wierzę w moc mojego Zbawiciela i wiem, że doprowadzi tę ziemię do zbawienia, ponieważ Bóg ma moc nad wszystkimi rzeczami i cokolwiek oni złożą za ręce, ta rzecz będzie znakomity.

(220) W związku z tym spoglądam z nadzieją na Czas Odkupienia, kiedy ziemia zostanie oczyszczona i odnowiona, a wszyscy, którzy przyjmą Światło, zostaną podniesieni, aby wejść w Życie Boże i postępować z nimi na zawsze. Niech będzie.

 


 

 

Chapter 1

(1) When God organized mortals, they organized them in the semblance of God; they organized them in the image of their own body, male and female, and blessed them, calling them by the name Adam, which is interpreted as „first blood” or „the first mortals having blood in their veins.” So they were called the Adam at the time they were organized as living souls on the earth, the footstool of God.

(2) It is I, Adam, who am writing this record, for the LORD instructed me that there should be a Book of Remembrance kept among my people, handed down from generation to generation, in which we should record those things which transpire among us, including the powerful deeds which God would perform in our behalf.

(3) My people and I have come out from a land of great plenty, a land of beauty and peace, where the LORD of God had placed us. There, in a Garden of Delights, we received every good thing from the hands of our God, who required only that we tend the garden, and that we refrain from partaking of the fruit of the tree which was in the middle of the garden, lest we die.

(4) Of death we knew nothing, but we understood that if we partook, we would be driven out of the Garden, separated from the presence of God.

(5) Nevertheless, there was in the garden a dark one, one of the Satans, who sought our destruction so that we would be miserable like him.

(6) In process of time, he influenced the women, beguiling them until they partook of the fruit of the forbidden tree. When the rest of us learned what had happened, we counseled together, knowing that with the coming of God, the women would be driven from the Garden, and our purpose in coming here would be frustrated.

(7) After much consultation, it was agreed that we would all partake of the fruit so that together we could undergo whatever awaited our little colony. We partook, and feeling for the first time ashamed of our nakedness, we made aprons of fig leaves, which we tied over our genitals, for the Light of God had departed from us, and we were left exposed in the middle of the Lord’s Garden.

(8) When God entered the Garden, it seemed as though the brightness of their coming would consume everything. In fear, we hid among the trees, but God called us out to face the consequences of our transgression.

(9) The Satan was cursed to crawl on his belly, eating dust for the rest of his life. To our horror, as we watched, his arms and legs withered away and, on his belly, he crawled from our presence. The women were placed under sorrow; their Priesthood was taken from them, and they were subjected to their husbands for the means of salvation.

(10) Nevertheless, they were promised joy in begetting children and eventual redemption to their former radiance. The men, too, were placed under sorrow, where we were instructed to plow the ground, which would no longer produce for us freely, as had the Garden, until we died, for death is truly the fruit of violating the instructions of God.

(11) Before we were driven from the Garden, God taught us many sacred things, so that we could be prepared as masons to build up a Zion to God in the middle of this world of sorrow.

(12) The Lord also gave us coats of skins, which we were to wear as long as we remained in this world of impropriety and darkness. Thus attired, we were driven from the Garden, while cherubim and a flaming sword were placed to prevent our reentry, until we had justified our Fall to mortality.

(13) In the middle of the Garden, said God, stood a tree which would overcome the powers of death, but we could not partake of it until we had proven ourselves faithful to the commission of God.

(14) Leaving the Garden, we traveled as we were led until we arrived at a plain, which we called “Sunlight”, because here we hoped to find again the Light we had lost. We began to build homes and a community to our God. In this place, I built an altar on which to offer sacrifices to God.

(15) We didn’t understand the meaning of these sacrifices, but we did everything according to the directions we had received in the Garden. We were obedient to the Lord in everything, following the instructions that she had given us.

(16) Led by the Spirit of God, I ascended a mountain, which rose beside the plain of Sunlight, from which I could overlook all the regions around that area. From the mountaintop, I blessed the land, dedicating it to the Lord. I called the land Canaan, because the Lord had given it to us.

(17) On this mountain, which we called the LORD’s High Place, I discovered a cave of many rooms. Here I placed the sacred things which we had brought out of the Garden: an apron of fig leaves, a branch from a tree whose blossoms never withered, and a stone of many colors, which radiated Light in the darkness.

(18) These I placed in a stone box, which we called the Testimony, and above it we carved representations of the cherubim, which guard the entrance to the Garden.

(19) We called this cave the Cave of Treasures, and here we resorted often to commune with the Lord, and to reenact those sacred rites that God had taught us in the Garden.

(20) In this manner, our lives progressed from day to day, as we plowed the ground, built homes, made clothing and other implements for our comfort and pleasure, and learned to live in this new world to which the Lord had led us.

(21) Some time had passed, when one day we were at the altar, offering up a lamb, according to the pattern which had been shown us.

(22) As we did this, an angel of the Lord appeared to me. „Why do you offer sacrifices to God?” asked the angel. „I don’t know,”

(23) I replied, „except that the Lord instructed me to.” Then the angel spoke to me again. „This sacrifice is in the similitude of the Only Begotten of the Father, who is full of Gifts and Truth,” he explained. „Consequently, you should do all that you do in the name of the Son, and you should change your manner of life, calling on God, in the name of the Son, forever.”

(24) Then the Lord’s Spirit fell on me. „I am the Only Begotten of the Father,” it said. „I have been his Son since the beginning of the physical plane, and I will continue to be his Son from this time forward, forever.

(25) Although you have fallen, you can be redeemed, and all mankind, at least as many as are willing, can be brought into my presence through the power of my atonement, for I will definitely walk on the physical plane as a mortal and give my life as a ransom for all who will come to me.”

(26) Then my soul rose up within me, and I blessed that God who gave me life, calling on him in the name of his Only Begotten. The Lord’s Spirit was in me in such power that I stepped forward and prophesied concerning what would happen to my posterity until the last generation.

(27) Yes, good and evil were laid out before me, so that I saw the darkness which would cover the mortal plane, and I saw also the redemption of all mortals and the final consumption, when darkness will be swept away from this physical plane forever.

(28) I was moved to cry out in the LORD’s Spirit, „Now I know that this same Priesthood and Order, which are in the beginning of the mortal realm, will be in the end of the mortal realm also.

(29) I have seen the Holy Order of God on the physical plane at the end of time, when the remnant will come to carry off the divine realm triumphantly. I have seen Zion spreading her dominion among the pure in heart, so that the heavenly plane and the physical plane can be one again.

(30) Then mortals will again enter the Garden of Delights; they will bathe in the Eternal Sea, and they will dwell in the presence of God. Then all things will become one, for the division between the heavenly plane and the physical plane will cease, and the Christ will govern the earth for a thousand years.”

(31) I saw also that the earth would be redeemed, and would enter into rest. Feeling within myself the power of that redemption, I shouted, „The name of our God is awesome, for because of our transgression, our eyes are opened. In this life, we will know the joy of our redemption, for in our mortal condition, we will see and know God.”

(32) Then Eve, also, seeing and hearing what was happening, was filled with the Spirit of Gladness. „Were it not for our transgression, we never would have had posterity, and never would have known good from evil, the joy of our redemption, nor the Eternal Life which God give to all the obedient,” she exclaimed.

(33) Hearing these words, the entire congregation stood up, as one person, and burst forth in praising the name of God, singing and shouting praises to the Name of Names.

(34) Then the voice of God came to me again. „I am the LORD, your God,” it said. „I organized the physical plane and produced the spirits of all mortals before the physical plane was formed.

(35) Yes, I am the Lord of Spirits, the Governor over all who will descend to the mortal plane. Adam, if you want to return to me, listen to my voice. Believe in my name and in the name of my Only Begotten.

(36) Forsake all your improper ways, changing your manner of life, and be immersed in water, in the name of my Only Begotten Son, who is Jesus Christ, the only name which will be given under the heavenly realm through which salvation will come to mortals.

(37) If you do these things, you will receive the Gift of the Holy Spirit. In the same way, I will give this gift to everyone who comes to me and learns to live by the principles contained in my ordinances.

(38) If you will let this gift grow in you, the time will come when you will ask all things in the name of the Son, and whatever you ask will be given to you. This promise I also give, through you, to all who will remain within its conditions.”

(39) Then I ventured to question the LORD. „Why is it that mortals must change their manner of life and be immersed in water?” I asked.

(40) The LORD’s word came to me, saying, „I have forgiven you for your transgression in the Garden of Eden.

(41) Nevertheless, since your children are conceived in a world of darkness, in the same manner, when they begin to grow up, darkness conceives in their hearts, and they taste the bitter so that they can know to value the good.

(42) The ability is given them to know right from wrong; through this ability, they are made agents to themselves.

(43) I gave you principles when I placed you in the Garden, but you violated those holy principles, and for so doing have been driven out.

(44) Nevertheless, I have given to you another set of principles; I am giving it to you now.

(45) Therefore, teach your children that all mortals, everywhere, must change their manner of life, or there is no way that they can inherit the realm of God, for no unclean thing can enter their realm, neither can an unclean mortal dwell in their presence.

(46) Is not Man of Holiness my name? My Only Begotten is the Son of Man, Jesus Christ, the Appropriate Evaluator, who will come in the Meridian of Time to save all those who believe in his name, follow his instructions, and receive his ordinances within themselves.

(47) This is the reason I have instructed you to teach these things freely to your children, showing them that just as the Fall has come upon you because of your transgression, so does every mortal fall within himself through failure to follow the holy instructions they receive.

(48) In the same way, just as death has come into the physical realm through your Fall, every mortal perpetuates that spiritual death through his own inappropriate choices.

(49) Therefore, since you are born into the mortal realm through water, blood, and the spirit, which I have made, and in this way become from the elements a living soul, in the same manner you must be born again into the heavenly realm through water, and the Spirit, being cleansed by blood, the blood of my Only Begotten, so that you, being sanctified from all darkness, can enjoy the words of Eternal Life in this world, and Eternal Life itself in the world that is coming, which is Immortal Light.

(50) Yes, by the water, you follow my instructions; by the Spirit you are justified, and by the blood you are sanctified. Therefore, the Record of Heaven is given to abide in you.

(51) This is the Comforter, which testifies of the peaceable things of Immortal Light, revealing the Truth which underlies all things, that which gives Life to all things, and sustains them in Life.

(52) This Comforter knows all things and has all power, according to Wisdom, Mercy, Truth, Justice, and Evaluation.

(53) Beloved, I tell you that this is the Plan of Salvation for all mortals through the blood of my Only Begotten, who will come in the Meridian of Time.

(53) All things have their likeness, and all things are created or made to bear record of me, both things which are physical, and things which are spiritual, things which are in the heavenly realm, things which are in the physical realm, things which are in the earth, and things which are under the earth.

(54) Yes, all things, both above and beneath, bear record of me and call on mortals to change their manner of life and come to me, their Creator, so that they can be saved.”

(55) Then I cried out to the LORD in the ecstasy of my soul, and being filled with Light, I led my people to the water’s edge, where we knelt in prayer to God.

(56) Many hours we prayed and praised God in song, dance, and ecstatic utterances, until the Light, which surrounded us, burst into flame, and a Being of Light stood before us, clothed in Light, who uttered Eternal words, which filled our souls with power.

(57) Calling me by name, he led me into the water, but the water was to me a Sea of Light, in which I was immersed into unity with the Son of the Highest God.

(58) As I came out of the water, divided tongues of Fire fell on me, and I was filled with the Light of Eternity.

(59) I felt the presence of God, and I knew that I was returning to that holy state from which I had fallen. In ecstasy, I summoned the others who, one by one, entered the water to receive the same blessings.

(60) All that day, and all that night, we rejoiced in the Light, for it was all like daylight to us, as we were in the presence of God, where darkness never comes.

(61) When we returned to our homes, we did not cease to call on the LORD, and to offer up our praises for the Light and the new Life that had entered us.

(62) Eight times since our leaving the Garden, the moon had become new, when a son was born to my wife Lilith. We all rejoiced at his appearing, and on the eighth day, when I dedicated him to the LORD, I called him Cain. „I have named him this,”

(63) I explained, „because we have acquired this child from the LORD.” The appearance of my son Cain was not like ours, for he seemed to have the mark of the Satans on him, although this was not clearly visible to the physical eye. Despite this, I rejoiced in my son and tried to raise him up to the LORD.

(64) Other sons and daughters also began to be born to us, and soon the laughter and cries of children filled our community.

(65 As our children grew, however, we saw evidence of darkness in them. This was a cause of great sorrow to us, for our nature was to do good.

(66) Consequently, accompanied by my wife Eve, I ascended to the Cave of Treasures, where we worshiped before the LORD, calling on her holy name, and even the Name of Names, so that she would reveal herself to us.

(67) The LORD did speak to us. „Since your children are conceived in a world of darkness, darkness conceives in their hearts,” she explained. „They will experience bitterness, so that they will value what is sweet.

(68) Nevertheless, if they will accept me, Jesus Christ, as their Savior, they will be born again, just as you have been, so that they can be filled with Light.

(69) Adam, Eve, this is the purpose of your leaving the Garden; it was so that you could raise up a posterity centered in propriety, a holy progeny to my name.”

(70) Rejoicing in this revelation, Eve was again led to exclaim, „Were it not for our transgression, we never would have had posterity, and never would have known the joy of redemption.” We rejoiced together before the LORD.

(71) Four years after Cain’s birth, a child was born to my wife Eve, a son whom we named Abel. „He will have this name because we see in our children the transitory nature of mortal life, and the power of darkness and depravity,”

(72) I explained. Nevertheless, our son Abel was a source of joy to us, for he was filled with the Love of God, and acted with integrity to the dedication with which we consecrated him to the LORD.

(73) After eight years, he was immersed and entered the Covenant. This caused us to rejoice, for we knew that, even in his youth, he had been born of God. From that time, the gifts of the Spirit were manifested in him, and he began to minister, in the power of the word, to his brothers and sisters.

(74) Many of them rejected his words, criticizing him, laughing at him, and ridiculing him, but Abel went on in the integrity of his soul, bearing witness to Truth and gathering into the Body of the Anointed all those who would accept the word of God, forsake their improper ways, changing their manner of life, and come to the Masters to be immersed, so that the effects of the illusion of separateness could be reversed in them by the power of the blood of Christ, for as yet, none of our children had received the holy Priesthood.

(75) When Abel reached the age of twelve, he was accepted into the Holy Order of God, and at the age of fourteen, the Priesthood of Elias was conferred on him, so that he could begin to serve the people in the authority of the Highest God. Two years later, he was ordained a priest and began to assist at the sacrifices.

(76) From his childhood, Abel spent much time with the animals that had become attached to our community. He was gifted in working with them, understanding and caring for their needs, for he could communicate with them better than the remainder of the people, whose minds had been closed to the communication of the animals when we left the Garden.

(77) In Abel, this gift remained to a great degree; even the wild animals, which feared us, loved Abel, and would frolic with him when he was alone.

(78) We often marveled at this evidence that the Light of the Creators had not completely departed from us and our children.

(79) Abel continued to grow from one gift to another. He was a joy to all of us who had come from the Garden, and others of our children began to follow his example, turning to the Holy Order of God, and growing in the Light of the Anointed.

(80) Often they would ascend together to the altar, which we had placed at the entrance to the Cave of Treasures, to offer sacrifices to God and to worship in the LORD’s praise.

(81) We rejoiced in the growth of another generation dedicated to the service of the Almighty Ones and carrying on the traditions which we had brought from the Garden.

(82) The remainder of our children followed Cain, who had entered into a covenant with the Satans, through which he had become Perdition, the Master of the Lie, that great secret by which they murder and commit all manner of detestable deeds to get illegitimate gain.

(83) These had so perverted Truth as to offer sacrifices to the LORD in the name of the satans, taking the fruit of the ground and offering it up in an unholy parody of the sacred ordinance.

(84) But God would accept no such offerings, and the souls of Cain’s people became continually more corrupt, more firmly chained to the powers of darkness and evil.

(85) In their perversity, they envied the joy of Abel and the Children of Light, turning their hatred against them because they lived at peace with God and all the holy angels.

(86) In his twenty-ninth year, Abel received that More Sure Word of Prophecy, through which he knew that he was approved by God, being accepted into the Order of the Ancients, the Fellowship of the Masters, so that he could officiate in the Cave of Treasures.

(87) He was numbered among God, having received from the fullness of the Parents, through the gifts of their Only Begotten. This was a time of great joy for us, as we contemplated the growth of Zion among our children, and the expansion of the Holy Order of God.

(88) When we considered Cain and his cohorts, however, our hearts were filled with sorrow, for they were lost in depravity and darkness of every kind that the human heart could create or the Satans inspire.

(89) Our sorrow reached its nadir in the sixtieth year after our departure from the Garden. One day, Abel and all his brothers and sisters, our children who followed the Way of the Anointed, gathered before the Cave of Treasures to offer sacrifices, and rejoice in the LORD’s mercies. Abel, himself, officiated at the altar; then he entered the Holy of Holies to pray before the Testimony, where the LORD’s Presence dwells between the cherubim.

(90 During this solemn time, while all knelt in silent meditation, the air was suddenly rent by savage yells, as Cain and his cohorts, who were centered in darkness, descended on the worshipers, their heads shaved and their faces painted in the image of darkness.

(91) Brandishing weapons of horror, they fell on them, murdering them as their prayers ascended to the heavenly plane, spilling their innocent blood on the ground, a silent witness to the utter depravity of the Sons of Perdition. Cain, himself, rushed into the Holy of Holies, polluting that sacred ground by his very presence, and fell on Abel as he ministered before the Testimony, shedding his innocent blood before the cherubim.

(92) Then the LORD’s anger was ignited, and he spoke from between the cherubim. „What have you done?” he demanded. „Why does your brother’s blood cry from under the altar against you? Look at yourself; is that not his blood on your body, a mark that will not be eradicated until the end of time? You miscreant, Cain; you are Perdition, and your deeds will follow you.

(93) From you will flow murder and bloodshed, wars and contentions, until the earth will hide her face from the improper ways and pollutions of mankind. Depart from before my face, for your existence is a pollutant to the sanctity of this spot.

(94) Nevertheless, no mortal will slay you, for you will live to see the full measure flowing from your wickedness until the final destruction of the darkness of this realm.”

(95) Then a horrible shadow fell on Cain, so that he fled from the cave like a madman, fleeing the LORD’s presence, and his companions in darkness followed him to a land east of Eden, which they called the Land of Nod. „We have fled from the LORD’s presence to wander in this foreign land!” exclaimed Cain.

(96) When our children did not return from the Cave of Treasures, we ascended the mountain, seeking our loved ones, our heirs in the Covenant. On that holy spot where we had found such joy and happiness in the LORD, we were met with a scene of total devastation.

(97) Every one of those who had been true to the Covenant lay on the ground, their blood spattered on all the holy instruments, staining even the altar of God.

(98) Our cries rent the atmosphere, as we felt the anguish of a fallen world encompassing us, drawing us down into the blackness of despair.

(99) How long we lay in the horror of loss, we didn’t know, but gradually Light dawned on our weary souls, and the voice of God spoke peacefully to us. „Hold your heads up and rejoice!” instructed the LORD’s word. „These have died in their innocence, being sanctified by the blood of my Only Begotten, and they are resting today in Paradise, the first of your children to enter my Rest.

(100) Just as your children have been taken by the powers of darkness, so will my Son be lifted up on the cross. This will happen in the Meridian of Time, but out of defeat, I create victory, says the LORD.

(101) Just as your children have opened Paradise for the abode of those who are centered in propriety, so will my Son open the prison for the release of those who will accept his salvation.

(102) I am a God over everything, and everything will submit to me, both Light and darkness, at the time which I deem to be appropriate, says the LORD.” The air was filled with singing, and angels ministered to us until our souls rejoiced in the Light of the Highest God.

(103) Then we were able to get up and bury our dead to the LORD. Returning to our lonely homes, we mourned our dead, but our mourning was swallowed up in the victory of Jesus Christ over death, for we had seen the power of the resurrection over the cross, and we understood the cross as the Way of Life.

(104) Thus we walked in Light, but Cain and his companions walked in darkness and anguish of soul.

(105) Cain wrestled within himself, for the LORD’s voice continued to call out to him, „Where is your brother whose blood cries to me from the ground for vengeance?” „Am I my brother’s keeper?”

(106) Cain retorted. Nevertheless, he knew that he was lost in darkness, and his mind was blighted. He became a fugitive, wandering over the mortal plane, always fleeing his memories, and the darkness that pursued him and grew within him. Let it be.

(107) Among our little ones who still remained with us was our son Timnor, who was blessed with great wisdom to understand the physical laws by which machines could be created and governed. Timnor’s sister Ammah was also blessed with understanding, for she investigated the nature of life, unlocking the mysteries of life itself.

(108) When Timnor was eighteen years old, he took Ammah, who was fifteen, as his wife. Although the LORD had blessed these two greatly with wisdom and understanding concerning the secrets of her creation, they did not follow the ways of the LORD their God, for they took personal credit for their accomplishments, failing to acknowledge that the Source of their power was in the heavenly realm.

(109) In the one hundredth year, Timnor and Ammah led a group of our children who, like themselves, worshiped the workmanship of their own hands and the power of their own minds, out of the Land of Canaan.

(110) They traveled northward to a valley that they denominated the Land of Rebellion. „Here we will cast aside the ways of our ancestors and follow our own wills,” they declared.

(111) The people of Haner prospered in the land, building strong cities in which they dedicated themselves to the fulfillment of every physical desire, but their souls were empty because they did not know the LORD nor did they call on her holy name.

(112) Timnor built great engines with which to deface his Mother Earth, defiling her for his unholy purposes. With other machines of his contriving, his people flew through the air like birds and explored the depths of the lakes and rivers. He also created great instruments of destruction with which his people attacked the people of Cain, driving them into the mountains and dense forests, so that they could take their land for an inheritance.

(113) Thus did the evils of private ownership of the land lead to war and destruction, in which one people would destroy another to inherit their land and their goods, and the God-given abilities of mortals were turned into instruments of death and destruction.

(114) Ammah was not a bit behind her husband in creating wickedness, for she manipulated the very fountain of life until she had created new forms of beings dedicated to evil and the destruction of mankind.

(115) From this time, sickness and disease began to spread among mortals, bringing sorrow and death upon them.

(116) Our hearts were filled with sorrow as we watched the doings of Timnor, Ammah, and their companions, for they were led ever deeper into the depravity of a fallen world.

(117) Nevertheless, they did not come near the Land of Canaan, nor were their abominations introduced among us, for we walked in the ways of God and strove to raise our children in Light and Truth.

(118) We taught our children the instructions we had been given by the LORD in the Garden and led them in observing the times of worship and the fasts and feasts of the LORD.

(119) Every seventh day, on the First Day of the week, we ascended the Hill of the LORD’s High Place to the Cave of Treasures, where we worshiped before the LORD’s face and instructed our children in the principles of her good news.

(120) Thus our days passed in quiet happiness, except when we thought of Cain, Timnor, Ammah, and their companions, who walked in darkness because they would not accept Light.

(121) Then we prayed to the LORD our God for mercy on our children, so that a remnant would be preserved who would be faithful to the Covenant we had received. The LORD’s word came to us saying, „Your posterity will endure until the end of the earth.

(122) At the end of time, a remnant will come forth from among your posterity, who will raise up the Divine Realm triumphantly and establish my Zion, for that same Holy Order, which exists among you, will exist among them at the end of the world.”

(123) Then in vision I saw the generations of our children stretching to the end of time, and I saw the remnant who would be preserved to prepare the world for the descent of the Lord in Light.

(124) Then I saw my people among them, for we rejoiced together in the LORD’s gifts, obtained through the merits of his Only Begotten Son, through which darkness will be swept from the earth, and the earth will become the abode of God. Our souls expanded as we saw these marvelous things, and we rejoiced before the LORD, who is the Savior of her people, all those who put their trust in her. Let it be.

(125) As our children grew to maturity and spread throughout the Plain of Sunlight, the People of Cain and the People of Timnor began to come in upon them, driving off their flocks and herds, stealing the produce of their gardens and fields, and killing any who sought to oppose them.

(126) Most of our children who remained in the land followed the teachings of their Parents not to fight, even when attacked by their brothers and sisters who had gone astray and worshiped the Lie or the workmanship of their own hands.

(127) Consequently, they applied to us for relief, for neither the People of Cain nor the People of Timnor dared to come into the heart of the land to attack the Holy City where the Primal ancestors dwelled.

(128) When the prayers of our children reached us, we ascended the Hill of the LORD’s High Place to the Cave of Treasures where we appeared before the Mercy Seat to seek guidance from the LORD our God. We let our hearts and minds flow together before the LORD so that through that union we could part the veil to receive his word.

(129) The LORD’s word came to us saying, „Arise and take all your children who will follow you to a land which I will show you, a land of beauty, which will gladden your eyes.

(130) There you will be blessed, multiplied, and protected against the power of your enemies, for I will block their efforts so that they will not discover you as long as you remain centered in propriety.

(131) Go now! I will go before you, and I will be your rear guard. Your children will know that the LORD’s power is able to save.” Then we rejoiced before the LORD, and we descended the hill to report this glad news to our children.

(132) The moon through its phases six times while we prepared our people for this great journey, until the Day of Trumpets, the day which the LORD had appointed, when all who would follow us had gathered together to the Holy City and were prepared to be led wherever the LORD would guide us.

(133) Many of our children did not come, being determined to fight for their homes and their goods, but we knew it was better to follow the LORD into the wilderness than to violate the Law of Love in order to possess our property.

(134) Many days we traveled through wild virgin land until we came to a beautiful valley. There the LORD’s Presence ceased to go before us, and his voice came to us saying, „This is the land which I have consecrated to my people so that they can dwell in it in holiness.”

(135) That is the reason we called the land Shulon, because it was consecrated to us by the LORD. Then we worshiped the LORD, praising the Light of his power, through which he preserves his people from the power of all their enemies.

(136) In the one hundred thirtieth year, a son was born to us in Shulon. We named him Seth because he was appointed by God to stand in the place of his brother Abel. Seth grew up to the LORD, walking in the footsteps of Abel, his brother, and of his Parents who taught the Way of the Heavenly Realm. His appearance was like that of his Fathers, for he could be distinguished from me only by his age.

(137) Seth did not follow the ways of the Fall, but walked in holiness from his youth, increasing the Light of the name of the LORD his God and magnifying the LORD in his soul. Consequently, Seth became a powerful preacher of propriety, declaring the Plan of Redemption through Jesus Christ, the Only Begotten Son of God.

(138) Many of his brothers and sisters began to follow him in observing the ways of the LORD. Thus did the Holy Order of God begin to be raised up again among our children, and the powers of the Eternal Priesthood were manifested among them.

(139) We rejoiced in the mercies of God, in the evidence of their forbearance and patience toward mortals in leading them to the power of salvation and Endless Lives.

(140) THE RECORD OF CORINT THE SCRIBE, which he wrote concerning the activities of his ancestors from the time they departed from the Land of Canaan to build a great city in the Land of Haner until Corint, himself, hearing the preaching of my Father Noah, was converted to the LORD and came to dwell with the remnant of believers until he died firm in the faith of the Son of God.

(141) I, Shem, have appended this record of Corint to the Book of the Generations of Adam, for it shows the power of darkness on the hearts of mortals and the Love of God for their children, even when they are lost in darkness.

(142) I, Corint, am the son of Selah, son of Arphaxad, son of Gorun of the Family of Lukas, Son of Timnor and Ammah, who came out from the Land of Canaan, the land of our First Parents, because they chose not to live according to the Order of the Ancients.

(143) In this they were left free to follow the desires of their own hearts, although their course was inappropriate in the sight of God, for the LORD has made each mortal free to choose good or evil, so that they can be evaluated by their own works.

(144) Timnor and Ammah did not follow the Way of Propriety followed by their Parents who had come out from the Garden. Instead, they built a great city of darkness, in which they practiced detestable acts of every kind, for they acknowledged no law but that of their own creating, and they sought only to serve themselves.

(145) In the course of time, six sons were born to Timnor and Ammah. Their son Teshuesh was expert in all the ways of governing mortals, keeping them subject to his will.

(146) He became a ruler over the people. Coriantumr, who sought to know the meaning of existence, led a group of the people in searching for the Unknown God.

(147) They were called the Mysterfiers. Gringos followed the ways of his father Timnor, for he was expert with every type of machine and created many marvelous works for the service of mankind. Tranter learned the skills of his mother Ammah.

(148) He manipulated the nature of humans and animals to create new forms that God had not ordained. Lukas was a man learned in all the learning of his people.

(149) He traveled far abroad among all the children of the Adam, learning of their ways and gathering their knowledge home to his people, where he created a great center of learning to which multitudes came to inquire after the knowledge of Lukas. The sixth son of Timnor and Ammah was Samos.

(150) As the people of Haner continued in their course of impropriety, the consequences of violating the Law began to fall on them.

(151) In the next generation, their lives were cut short through their inappropriate deeds, so that their days were few and full of trouble.

(152) Nevertheless, except for the Mysterfiers, who were few in number, they did not turn to God in their time of trouble, turning instead to the presumed wisdom of their learned scholars.

(153) In the seventieth year before the Great Dispersion, the people rose up in anger because of the plagues with which they were cursed. They apprehended their ruler, Teshuesh, and killed him, because he did not free them from the plagues. Then they chose Seth, Son of Lukas, a man known for his great wisdom, to reign in his place.

(154) At that time, Abamah, Son of Teshuesh, who had become one of the Mysterfiers, had been chosen as their high priest. He came out and rebuked the people. Climbing up on the large tower that was in the center of the City of Haner, he shouted to the people in a loud voice.

(155) His words were carried through their devices into every place the people were gathered. „Listen to what I say, you people of darkness,” Abamah shouted, „for you do not follow the ways of God of the Heavenly Realm. Your own improper ways have brought your sufferings on you.

(156) You do those things that are forbidden because they bring only death and destruction, and you boast in the greatness of your power, but your power is dust, and you would leave the whole earth desolate if the LORD of God were not to intervene. But the LORD is above everything.

(157) She will bring an end to all your works, for when your iniquity is full, the LORD will no longer be able to prevent the gods of darkness bringing in a flood on the earth.

(158) This flood will cover every manifestation of iniquity, washing the earth from all the effects of darkness. Change your manner of life, and turn to the LORD, God of the heavenly realm and the mortal realm, so that you will not die, but will live forever through the merits of her Son.

(159) This is what our First Parents taught; they proclaimed that the Son of God would descend to the mortal realm to redeem the people from the effects of their inappropriate choices.

(160) This is also what my master Coriantumr taught me. Coriantumr had traveled as far as the Land of Shulon to sit at the feet of Adam, our First Father, to learn the Way of Salvation, and he obtained a Priesthood, so that the powers of salvation could be among this people.

(161) Therefore, change, every one of you, forsaking your improper ways, and come forward to be immersed in the name of the Only Begotten Son of God, for the reversal of the effects of the illusion of separateness, so that you can receive the Gift of the Holy Spirit.”

(162) By the time Abamah had finished speaking, the people were angry with him because he boldly testified against their improper ways. They would have killed him, but his disciples plucked him from the top of the tower and carried him away to a place of refuge.

(163) Abamah did not come again to testify among the people, but he instructed many disciples, who carried the message of salvation throughout the land, and many souls were added to the number of the believers.

(164) Preeminent among the disciples of Abamah was Palai, Son of Samos, the son of Timnor and Ammah. Palai became High Priest of the Mysterfiers after Abamah’s death.

(165) It was during the time when he was High Priest that the Mysterfiers built their great temple in the City of Haner, for Palai came out of hiding to minister among the people.

(166) He even entered the presence of the ruler of the land, Coram, Son of Seth, the son of Lukas, to denounce the improper ways of the people. King Coram had decreed a great festival at which he would be proclaimed god of the universe and his people the lords of creation.

(167) Palai rebuked him saying, „You detestable minion of darkness, you will lie as though you were dead for twenty years, but you will know everything that transpires around you.

(168) Your followers will be unable to revive you, so that you will serve as a witness of the ruling of God against this people.” For twenty years, King Coram lay as though he were dead, and all their wise doctors could not revive him.

(169) The people were divided in their opinions as to whether Coram should be retained as their ruler. Coram had a son named Abel.

(170) When Abel saw the verdict of God against his father, he forsook his inappropriate lifestyle, which his father had taught him, and went to Palai to become his disciple. Eventually, Abel became high priest in Palai’s place, and he went to his father’s court to teach the people the Way of Life.

(171) The division and conflict among the people became more extreme, however. Canaan, Son of Phraxes, the son of Gringos, rebelled against Abel and the Mysterfiers, seeking their destruction.

(172) The forces of Canaan were great, for many of the people delighted in darkness. Twelve years before the Great Dispersion, Canaan entered the palace of Coram and killed him on his bed, where he had lain for twenty years as though he were dead, and Canaan had himself proclaimed ruler over all the land.

(173) Then Abel and his people fled into the mountains, where they had prepared a city in the heart of Mount Palai.

(174) There they established a society according to the pattern of their Primal ancestors, as is recorded in the Book of Abamah, for they held all things in common and dwelled together in Love and Peace, maintaining unity with the Angels, and increasing the Light of God.

(175) Because the people of Abel were faithful to the LORD’s word and dwelled apart from the rest of the people, they were spared at the time of the Great Dispersion.

(176) During the time that Canaan was ruler, the impropriety of the people of Haner grew so great that everyone was against his neighbor, lovers only of themselves, and even the members of a person’s own household would destroy him to make a profit or for their own pleasure.

(177) Consequently, there began to be civil strife throughout the land, and everything was in chaos.

(178) Then God raised up prophets among the people, including Abdim, Son of Coriantumr, the son of Timnor and Ammah, Conan, Son of Peshar, the son of Lokan of the House of Morenah, and Nimrod, the son of King Canaan.

(179) The people were angry with these three because they plainly denounced their inappropriate deeds. Consequently, all the people, of whatever faction, sought to destroy them, but the power of God preserved them through many dangers until they had delivered their message throughout the land.

(180) Then these three men of God were taken by the soldiers of the ruler and brought into his presence. He denounced them before all his people, for the vision of it was carried throughout his domain.

(181) He killed Abdim with his own sword and consigned Conan to be burned to death, all for the amusement of his people, but he threw Nimrod into prison, because he was his own son, and he hoped to persuade him to renounce the Mysterfiers and inherit his government.

(182) That night, an angel stood by Nimrod as he prayed in the prison. „Be courageous, Nimrod, you man of God,” said the angel. „Tonight you will see God’s power to deliver, for I will lead you from this prison, and from the top of the Hill Timnor, you will watch this whole palace turn to dust as a witness against King Canaan and his detestable deeds.”

(183) Then the angel, taking Nimrod by the hand, conveyed him to the top of the Hill Timnor, which overlooked the City of Haner. A bright light shone from the sky, illuminating the whole palace of King Canaan, and a loud noise shook the air.

(184) Suddenly, where the palace had been, there was only dust. „This is the way all who walk in the ways of darkness will meet their end,” declared the angel.

(185) Then, taking Nimrod by the hand, he carried him to the City of Palai, where he became a disciple of Abel, learning from him the mysteries of the Ancients, so that he could enter into the Life of God. When Abel died, Nimrod became High Priest of the Mysterfiers, showing them the Way of Life and Salvation.

(186) Nevertheless, King Canaan was absent from his palace when it was destroyed, for he was in a place where he resorted to celebrate the death of the prophets. He did not regret his improper ways or change his ways, and neither did his people.

(187) Consequently, no one’s life or possessions were safe. In the tenth year of Canaan’s reign, a war broke out among the people. Marauding armies devastated the land.

(188) For two years, the people suffered profound desolation, as one army, then another, gained dominion over various parts of the land. At the end of two years, there was destruction everywhere, and the people began to flee into the wilderness to escape the wrath which had fallen on them, until only a small number remained with King Canaan in the ruins of the City of Haner. The only city that remained intact was the City of Palai, for the LORD blessed the people of Abel, so that they prospered and remained at peace.

(189) From this time, the people began to count their years before and after the Great Dispersion, for then all things were changed.

(190) The people of the City of Palai grew powerful, for the blessings of the LORD filled their lives. Their pastors declared the word of God and the disciples listened to their teachings, living according to the Holy Order of God.

(191) Throughout Nimrod’s life, the Mysterfiers were diligent to do all that their prophets had taught them, and they spread abroad from the City of Palai, preaching the good news of salvation through the name of Jesus Christ who would come.

(192) Many of those who had been scattered in the Great Dispersion listened to the word of God, coming down in humility and contrition to be immersed in the name of Jesus, so that they could receive the reversal of the effects of the illusion of separateness in the lives and the Gift of the Holy Spirit. This is how the Mysterfiers became great and powerful, and abundant wealth flowed into the City of Palai.

(193) After Nimrod’s death, Aziz, Son of Hombre, the son of Corono of the House of Coriantumr, the son of Timnor and Ammah, became High Priest of the Mysterfiers. Aziz was a powerful preacher, who touched the hearts of mortals, but he was centered in the acquisition of power and wealth.

(194) Consequently, he led the people astray into priestcraft and idolatry. The majority of the people began to lust after mortal riches, forsaking the riches of eternity. Only a few remained humble, calling on the LORD’s name.

(195) These began to be persecuted by the haughty among the Mysterfiers because they were mostly the poor and downtrodden.

(196) For the people of Palai had forsaken the Holy Order of God and each possessed his own lands and goods so that there began to be poor among the people again.

(197) At that time the LORD’s Spirit fell on Zildah, Daughter of Phanuel, the daughter of Mikal of the House of Pillia, who dwelled in the City of Haner.

(198) She stood up to declare the iniquities of the people, even entering the palace of Adam, Son of Toneros, the son of Salmon, of the House of Teshuesh, the son of Timnor and Ammah who reigned in the City of Haner. There she cried to the people that they must change, but they laughed at her and scorned her plea, driving her from the palace.

(199) Then Zildah entered the marketplace each day, crying to all who would hear that they must change.

(200) There were few who listened to her words, but these few met together often to read the holy scriptures and speak to one another of the hope of salvation through the gift of the Only Begotten Son of God.

(201) When the believers were meeting together, Zildah the Prophetess stood up and addressed them. „Listen to the LORD’s word, you who believe in his name,” she exhorted them. „Salvation cannot come to you unless you are brought down in penitence, confessing your improper ways and forsaking them, so that you can enter the waters of immersion and be immersed in Fire and the Holy Spirit.

(202) I tell you the truth when I say that these immersions cannot come to you unless one among you is ordained to the power to minister salvation to mortal souls.

(203) Consequently, my daughter Zildah should go to the Land of Shulon, to the First Masters, and receive from them a Priesthood which is Eternal, entering into the Mysteries of the Ancients, so that she can be redeemed from the Fall.

(204) I tell you the truth when I say that, through the Fall, the illusion of separateness came into the world. Through the illusion of separateness comes death, but I will send my own Son, conceived according to the manner of the physical body, to be the Messiah.

(205) He will come, with healing in his wings, to overcome the power of the Fall, to offer Life to all mankind. He is the Light and Life of mankind, an Eternal God, for in him the fullness of the Godhead dwells physically on the mortal plane.

(206) Therefore, my daughter Zildah should go to the Masters to enter into the mysteries of the Messiah and receive his redeeming, saving power, says the LORD of God, the Almighty Creators of the heavenly plane and the physical plane. Let it be.”

(207) Then all the disciples rejoiced in the word of God, and they spread abroad the message of gifts and peace through Jesus Christ. Some began to hear the word and come down in the depths of humility to be immersed for the reversal of the effects of the illusion of separateness in them. Zildah chose Luia, the sister of King Adam, to be a pastor to the people, for Luia was exemplary among the believers, excelling in wisdom, compassion, and the understanding of the holy scriptures.

(208) Then Zildah departed from the land to go to the Land of Shulon, to the First Masters, to obtain a Priesthood for her people which would be pure and undefiled, a Priesthood with the power of sanctification and Eternal Lives.

(209) Two years later, when King Adam died, his sister Luia and her husband Noah were appointed to rule over the people of the City of Haner. Queen Luia and King Noah were devoted to the word of God, and they governed their people according to principles of Equity and Truth.

(210) Under their government, the land began to be reunited, and many of those who had been scattered in the Great Dispersion united again with the people of Haner.

(211) They were taught concerning all the ways of God and became a prosperous people, centered in propriety, conscious of living their lives in the sight of the LORD.

(212) The people of Palai, on the other hand, went on in their iniquities, seeking gain for themselves. They entered an alliance with the people of Cain. Cain, that Son of Darkness who had become Perdition, entered the temple in the City of Palai, where he ministered in the mysteries of darkness, showing himself to be a god through Satanic powers. The people of Palai grew greater and greater in iniquity, uniting in secret combinations for power.

(213) It happened ten years after her departure from the City of Haner, that Zildah the Prophetess returned from the Land of Shulon, bearing the Priesthood of the Masters in behalf of her people. Then the disciples were glad, for the LORD ministered among them.

(214) They were raised up to commune with the General Assembly and Body of the Firstborn, entering into heavenly places while still in their mortal bodies. Zildah entered the temple in the City of Haner, which had been built by Palai and his disciples, and standing with Queen Luia and King Noah before all the believers, she sanctified the temple to be the House of God, cleansing and rededicating it according to the Order of the Ancients. Then the people rejoiced in the gifts of the LORD, who saves his people, opening before them the Way of God.

(215) The blessings of God rested on Zildah the Prophetess and Queen Luia. They governed their people for many years, leading them in the Way of Propriety.

(216) After many years, Father Seth and Father Enos visited the people, blessing them with the blessings of the Masters, the Ancients of Days.

(217) All the people of Haner rejoiced together in the power of the Holy Spirit, increasing the Light of the Divine Name.

(218) After the passage of many years, King Noah died. He passed from mortality, firm in the faith of the Son of the Only Begotten of the Father, who is full of Gifts and Truth.

(219) Consequently, we know that he entered the Paradise of God to await that great time when those who are justified will rise to reign with them on the physical plane, according to the promises of the holy prophets. Zildah the Prophetess also died, but prior to her death, she called Nimrod, Son of Agoria, the son of Honato of the House of Samos, son of Timnor and Ammah, to preside as Patriarch among the Mysterfiers.

(220) Nimrod was a man who was centered in propriety. He loved the LORD his God and rejoiced in the Mysteries of the Ancients, through which the power of salvation is kindled in mortal souls.

(221) Nimrod preached reformation among the people of Haner, continually calling them back to that pure order of life that had been taught by the Masters from the beginning. Canaan, Son of Seth, the son of King Adam, ruled the People of Haner with Queen Luia. Canaan, also, was a powerful preacher of propriety, leading the people in the ways of God.

(222) The people of Haner grew strong, gaining power over the forces of the earth. Consequently, they amassed great wealth, gold, silver, pearls, precious metals, and gems of every kind.

(223) Nevertheless, they did not covet wealth for their own profit, but they held all things common and used their wealth to beautify their temples in such a manner that they would manifest Divine Light to mortals.

(224) The people of Palai, on the contrary, had entered into covenant with Perdition, submitting to those oaths of secrecy through which they could murder and commit all manner of iniquity to get gain.

(225) They were desirous of obtaining the wealth of the people of Haner. Therefore, they came down in a mighty army against the city to take the people into slavery and possess the fruits of their labors. They did not understood that the LORD would protect her people, for King Canaan, having the gift of prophecy, foresaw the iniquity of the people of Palai.

(226) Consequently, he directed his people in erecting great barriers of power around the City of Haner, so that none could pass into the city without the consent of its inhabitants. Neither could any missile penetrate the forces that surrounded the city.

(227) The people of Palai were amazed when they came upon the city of Haner, for all their devices could do no harm to the inhabitants of the city, who remained secure behind their fortifications.

(228) Nevertheless, the people of Palai were expert in many devices, and there was one among them, Leboa, Daughter of Tamar, the daughter of Rachel of the House of Onesima, who devised a sword of light, which penetrated the wall of defense around the City of Haner and began to drain the power from the wall.

(229) When the people of Haner saw this, they were in great consternation, but Queen Luia stood up in the middle of the people, and notwithstanding she was bowed down with age, she exhorted them to faith in the LORD, who would preserve her people from those who were centered in darkness.

(230) Then all the people united in fasting and prayer, and King Canaan entered with Nimrod, the High Priest, into the Holy of Holies, where they prayed to God. For three days they were in the Holy of Holies, offering up their prayers while the people prayed outside in the temple.

(231) On the third day, when they emerged from the Holy of Holies, the High Priest Nimrod stood before all the people. „Today you will see the salvation of God!” he exclaimed.

(232) They will come forth in power against the slaves of darkness, and all people will know that the LORD, Lord of All, is Almighty God, whose sword is stronger than all the weapons of mortals.

(233) Trust God! Know that they never forsake those who walk in their Way. In every situation, God will be with you until you rest at their breasts at the end of time.”

(234) Then Nimrod, Canaan, Luia, and all the people stood with their arms raised toward the sky, and from their hands flashed streams of fire. Where the wall surrounding their city had almost disappeared, another wall rose in its place.

(235) It seemed to reach the sky, and the weapons of the children of darkness could neither penetrate it nor weaken it, for the power of God was in it, and the power of Light is always greater than the force of darkness.

(236) Then the LORD caused a plague to fall on the people of Palai so that they were greatly discomforted, for their priests could do nothing to alleviate the plague. The army of Palai dispersed in confusion.

(237) When they returned to their city, they overthrew Coran, Son of Lamech who reigned over the secret combination, but they did not cease their inappropriate conduct. They continued to serve idol gods and powers of darkness, consorting with wicked spirits and dark lords as they sought power over Light.

(238) When the people of Haner saw how the LORD delivered them, they observed a great period of rejoicing, singing, dancing, and feasting before God for seven days.

(239) They rejoiced in the saving power of Almighty God, whose power is above everything. Every year the people of the Land of Haner gathered in the city to rejoice in the power of their God, to look at the great wall which God had erected around their city, and to retell the tales of their deliverance.

(240) Shortly after the defeat of the People of Palai, Queen Luia died, rejoicing in her salvation, for she had seen her Savior and received from him the promise of Eternal Lives.

(241) King Canaan, assisted by the High Priest Nimrod, continued to lead the people in proper living. They dwelled in peace, for all the lands around them had heard how the LORD had discomforted the army of Palai.

(242) They said one to another, „Let’s not go up against the People of Haner, for the God of that people is mighty. He protects them against all powers which come against them.”

(243) Many in the surrounding lands joined themselves to the People of Haner. The land prospered, and the people dwelled in joy, immersed in the powers of the heavenly realm.

(244) Many of the disciples journeyed up to the Land of Shulon to commune with the Ancients, entering into the mysteries of the Body of the Firstborn and returning to bless the people of Haner with the powers of the heavenly realm.

 

Chapter 2

(1) Ten years passed after the defeat of the armies of the Land of Palai by the force of Almighty God. The people of the Land of Haner began to forget the salvation of their God, for they began to be caught up again in mortal illusions, seeking riches and gain for themselves.

(2) They did not, however, follow the ways of the evil combination, through which its followers would murder and steal to obtain for themselves the fruits of the labors of other people’s hands.

(3) But the people of Haner did seek to excel in the acquisition of physical goods, each striving to possess that which was better than their neighbors.

(4) Even in the Body of Christ, which had been established throughout the land, the spirit of possessiveness and the worship of wealth took hold of the hearts and minds of the people.

(5) Many of them worshiped the LORD of God with their mouths, but their hearts were far from him, and they established their own ways in place of the Way of the Holy Law.

(6) In the tenth year, on the first day of the Festival of the Victory, when multitudes were gathered in the City of Haner to celebrate the destruction of the armies of Palai and the salvation of the city, the High Priest Nimrod stood up in front of the people on the steps of the temple and called on them to change, returning to the ways of the LORD. These are the words that he spoke to them.

(7) „My people, you know that on this day, ten years ago, the power of the Highest God was manifested in the salvation of our city from the powers of darkness, which had come against it with the armies of Palai.

(8) Yes, that great city of Palai, which was built as a refuge for the believers in the True God and that Ancient Order that we have received from our Primal Ancestors, has become the abode of gods of darkness.

(9) Even now, the forces of darkness conspire in that city to destroy all who follow Light. But the power of Almighty God is greater than all the cunning of the forces of darkness, so that they cannot prevail over us while we remain firmly centered in the Covenant of God.

(10) „Nevertheless, my people, a great danger lies before this community, who have been so highly favored by the LORD. Just as that holiest of cities, Palai, has become the abode of gods of darkness, so can any and every mortal fall into the pits of darkness if they so not cleave to the word of God. In that manner, darkness has begun to invade this land, for many of you follow the pursuit of wealth, rather than the power of the Highest God, the Savior of his people.

(11) You love to be seen in the assemblies of those who are centered in propriety, but your hearts are set on your wealth, and you spurn those who do not possess much.

(12) Yes, you say they are wrongdoers because the LORD has not blessed them with the same abundance as you have.

(13) You do not see that God have made you stewards over what has been placed in your hands, so that you can use it to bless the children of the Lord of Spirits.

(14) „I ask you, my children, will the LORD bless you in this thing? No, for you do not show that Love which is the embodiment of the Divine. Where Love is not evident, the Spirit of God does not abide.

(15) This whole people is in jeopardy because of the darkness of love of self and worship of possessions, which has entered among you.

(16) Do you think that the power of Almighty God could be exercised in your behalf today, as it was at the time of the Great Victory?

(17) I tell you truly that the answer is no, for the power is not in you, and the Lord of Radiant Light cannot put that power into flawed vessels.

(18) „Do you think, my children, that you can go your own ways and then turn to the powers of the heavenly realm in your time of need? If you do this, do you think that they will be able to work through you?

(19) No! You must return to that Way of Life which you followed at the time of the Great Victory, or the powers of darkness will come against you again, and you shall be overcome by them because your hearts are not square with the LORD your God.

(20) When our ancestors first came into this land, they were a lost and fallen people, for they did not regard the power of Almighty God. They were proud of the power of their armaments, for they were strong through perversions of the Right Way.

(21) When some of their posterity changed and turned to the Lord of Salvation, however, they were accepted by them, and the Way was opened before them so that they could return to their covenant.

(22) The LORD loves all his children, and he has prepared the Way for them to change and find salvation through the merits of his own Son, who will descend to save the people from the results of the acting according to the illusion of separateness.

(23) Consequently, through principles of change and reversal of the effects of the illusion of separateness, a people were raised up in this land, who could receive the powers of the heavenly realm so that we were saved at the time of battle, the Time of Lord of Hosts.

(24) „Turn yourselves, my people! Turn again to the LORD’s ways, so that you can again be a delightful people before him.

(25) The powers of the heavenly realm have dwindled in you, until your mortal souls are in danger of perishing, your nation of being destroyed, and your spirits of suffering the fires of that hell which you have created for yourselves through your inappropriate choices.

(26) Turn to the LORD your God and put far from you the love of wealth and the trampling of your fellowman.

(27) Renew in you that Holy Order which our Primal Ancestors established among themselves from the time when they were in the Garden until this day, that Holy Order which is followed by holy ones who walk in the Way, and will be until the end.

(28) Consecrate your substance to the LORD, so that there will be neither rich nor poor among you.

(29) Be united with your fellow disciples, so that your hearts and minds will be one, so that they will be one with the Anointed, so that having put on his mind, you will be able to see as you are seen and know as you are known.

(30) Dwell in propriety, walking in harmony with the Holy Law, so that God can be among you. Then you will not be destroyed at the Time of Tribulation.

(31) Yes, my people, come to the LORD’s Feast, for he has prepared a feast of rich things for those who abide in his Covenant.

(32) Know that the Time of Judgment is at hand, when he will separate his wheat from the tares, and those whose hearts are not found in the service of the Highest God will be known.

(33) Change, and come to the Son, renewing in your souls the Light of his salvation, so that you will not be lost at that time. Let it be.”

(34) The power of the High Priest Nimrod’s words pierced the hearts of many in the assembly, and there was a great reformation throughout all the Land of Haner.

(35) The word was carried throughout the land, and the priests and teachers did exhort the Body in every quarter according to the words of Nimrod, so that there would be a great renewal in the Covenant.

(36) I will show you later that all the words of Nimrod, that powerful man of God, were fulfilled, for there soon came a great time of evaluation on the people.

(37) Those who had placed their faith in the God of the heavenly realm were preserved, while those who continued in the corruption of their own minds were subject to the dark forces which came against them, so that the power of God was manifested for all to see. Let it be.

(38) After that, Nimrod, Son of Agoria, the High Priest according to the Holy Order of God, grew old and died, having spent his days in the LORD’s service, having fought a good fight against the powers of darkness, leading his people to change and renewal in Light.

(39) Indrush, Son of Nimrod, was chosen High Priest in his place, he having been a follower of propriety from his youth, and having stood against the powers of darkness, and set an example worthy of imitation.

(40) Indrush’s wife was Lytish, Daughter of Canaan the king. She, too, was a devotee of the Holy Order of God, full of the power of the Holy Spirit, a powerful preacher of propriety.

(41) Nine years after the death of Nimrod, King Canaan also passed into the world of spirits, having spent his days in the service of the Highest God.

(42) Prior to his death, he had installed Lytish and Indrush as the rulers of the people. Lytish and Indrush reigned according to principles of propriety in the name of the LORD their God.

(43) Nevertheless, the majority of the people had become a hard-hearted, stiff-necked people, slow to listen to the LORD’s word.

(44) They perverted the Way of God, inclining to indecency and every form of vice, even erecting idol gods, the workmanship of their own hands, to justify them in their inappropriate conduct.

(45) There was no law governing what a person could believe, but Indrush and Lytish labored with their people in the power of God, proclaiming the LORD’s word and calling on the people to change and turn to the true Living Savior.

(46) The majority of the people rejected the words of their rulers, however, and did not want them to reign over them, for they wanted to have leaders with the same degenerate values they had.

(47) Those who felt this way conspired to overthrow the government of the land.

(48) They entered a covenant with the people of the City of Palai, taking on themselves that combination which had been handed down from Cain, through which they could murder and steal and get gain.

(49) Pagag, a servant of Indrush, was privy to their plans, for his brother was a leader of the insurrection. Pagag was paid to kill the queen and king and was promised great rewards for doing so.

(50) Pagag, however, went to the king and disclosed all their secret plans as they had been made known to him.

(51) The king and queen immediately summoned their counselors and discussed with them what they should do in this matter.

(52) They could see that they were in dangerous circumstances, for the majority of the people had become enemies to propriety.

(53) Therefore, Indrush, the High Priest, entered the Holy of Holies and called on the LORD’s name, so that he could learn the desires of God in behalf of his people. The LORD’s voice spoke to him from between the cherubim.

(54)  „Listen to me Indrush!” said the voice. „Divine anger is kindled against this people, for they are lost in darkness and have sold their souls to the dark lords.

(55) Their hearts are hardened against Truth. They trample on the poor and think themselves happy because of their great riches, but all these things will be taken from them in a day, for all traces of them will be removed from the face of the earth.

(56) Take those who will stand in my Covenant, says the LORD, and depart from this place, for not many days from now, this city will no longer encumber the earth.

(57) Gather your people, those whose hearts are pure, and go to the Land of your Primal Ancestors, where I will bless you greatly. When I shall lead you back to this land, it will again be to you a land of promise, a choice land to you and your posterity after you.

(58) In this land, the power of the sacred good news will be poured out on your posterity in powerful strength.

(59) I am Jesus Christ, your Savior and Redeemer. Follow me, my people, and you will not be destroyed, for you will inherit Eternal Joy. Let it be.”

(60) Then Indrush, the High Priest, gathered the people of the Body of Christ, those whose hearts were firm in the LORD’s Covenant.

(61) He instructed them to gather their families and their goods, those they could carry with them, and prepare their vehicles to depart from that cursed city. „The anger of the powers of darkness will soon fall on this place with such power that nothing will be left to bear witness that there was ever a city here.”

(62) On the fifteenth day of the First Month, King Indrush and Queen Lytish led their people from the city. It was on the eve of that day which the evil combination had set for their destruction and the destruction of all those who would not join their detestable organization.

(63) When those slaves of darkness awoke to find that the people of God had fled from among them, they pursued them, but the power of Almighty God stopped their troops and turned back those who survived so that they returned to their city.

(64) Not many days later, the judgment of the Highest God, the Great God of All Other Gods, was poured out on the City of Haner. Where it had stood, there remained nothing to testify to its existence.

(65) This is the appropriate end of all those who enter into covenant with the powers of darkness to fight against the holy ones of the heavenly realm, for they bring on themselves their own destruction.

(66) For one hundred years, the people of Indrush and Lytish dwelled in the land of the Masters, learning from them the Way of Life and Salvation. They were instructed in the mysteries of godliness and ushered into the presence of God, so that they increased mightily in power, wisdom, and the knowledge of eternity.

(67) When a hundred years had passed, Father Yared summoned Indrush and Lytish and counseled them to return to the Land of Haner. „Those who were centered in darkness have been destroyed out of the land,” he informed them.

(68) „It is appropriate that you should reclaim the land in the name of God.” Indrush and Lytish praised the LORD for his mercy in providing for them a land of promise, and they commenced to prepare everything for the journey up to the Land of Haner.

(69) When they arrived at the spot where the City of Haner had stood, they found nothing there but desolation.

(70) Consequently, they traveled a day’s journey to the west where, in a beautiful and secluded valley, they built a new city, which they also called the  City of Haner.

(71) There they continued to instruct their people in those principles of Propriety and Truth, which lead to peace with mortals and with God. Nevertheless, many of the younger generations rejected their testimony, refusing to follow the Way of the Masters.

(72) Indrush and Lytish continued to testify to them, standing as witnesses of the Way until God took them home to themselves. Queen Lytish died and went to the LORD at the end of a holy Sabbath, and one week later, at the end of the next Sabbath, King Indrush joined her.

(73) Imbal, eldest son of Indrush and Lytish, succeeded them as King and High Priest over the people, but Abel, their youngest son, who was born after their return to the Land of Haner, rose up with a band of young people who rejected the word.

(74) They killed Imbal and took control of the government and of the church. All those who would not uphold Abel and his band were slain or fled from the land, so that the reign of darkness was reestablished in all the region around the Land of Haner. Under the reign of Abel, his people committed every manner of detestable deed.

(75) They established great inequity in the land, so that there were rich and poor among them again. Instead of love for one another, greed, covetousness, and hate motivated them. Everyone’s hand was against his neighbor when it was to his advantage.

(76) They set up idols to the imaginations of their minds in the LORD’s Temple, and they justified whatever it was they desired to do by an appeal to their idol gods.

(77) In fact, they deliberately violated every teaching of the LORD, doing in the name of their false gods everything that he had forbidden. Consequently, the land was sunken in darkness and debauchery.

(78) In the three hundred and fiftieth year of the reign of Abel over the people of Haner, a strange man came into the land. Standing in the center of the marketplace, he shouted over the noise of the throng, denouncing the practices of the people.

(79) The crowd grew angry and attempted to kill him, but each one who tried, found that he could make no move to do him any harm. Then the man shouted, „You see that you can’t harm me, for the LORD’s power is on me so that I can deliver the message which she has given me for this people. Tomorrow, at noon, I will stand on the Hill Shelem, and I will deliver the LORD’s word, the message that she sends to this people.

(80) The next morning, a large crowd gathered at the Hill Shelem to hear what the stranger would say. Even King Abel came with his ministers to see this strange sight, for no prophet of the LORD had spoken publicly among the people since the death of King Imbal, for fear of being destroyed; the priests of the secret combination killed anyone who was found worshiping the LORD.

(81) Just as the sun reached its zenith overhead, the stranger was seen climbing the hill. The crowd separated in front of him, until he had reached the crest and stood with the multitude spread out before him on the sides of the hill.

(82) Then he raised his arms in prayer to the LORD, and when he had prayed, he addressed the multitude. Although his voice was soft, it reached the ears of everyone who had come to hear him.

(83) This is what he said to them: „I am Enoch, Son of Yared. I have come from the Land of the Masters to declare change and renewed life to all the children of the Adam.

(84) I have done this because, as I was on a journey, I heard a voice from the heavenly plane speaking to me. The voice said, ‘Enoch, my son, prophesy to this people; call on them to change their manner of life, for this is what the LORD says, I am exasperated with this people, for they will not listen to what I say. They destroy the prophets and seers whom I send among them.

(85) Since the time their Primal Ancestors came out of the Garden in Eden, they have rejected my word and tried to destroy my ministers. They are sowing the seeds of their own destruction through their impropriety.

(86) Just as their ancestors have been destroyed each time their iniquity has become so great that I could no longer protect them from the powers of darkness, this people will soon be destroyed if they do not change their manner of life.’

(87) „This is the reason I am telling you that unless you change your manner of life and accept the Lord Jesus Christ as your Savior, entering into the Way of Life and walking in it to the end, you will all be destroyed when the wrath of the gods of darkness falls on you.

(88) Come to Jesus and accept his salvation. Be immersed in his name, so that you can receive a reversal of the effects of the illusion of separateness in your lives, and you will acquire the Gift of the Holy Spirit, which will teach you all things. I am setting before you Life and death, for if you listen to my words, you will live, but if you do not listen, you will all be destroyed.

(89) „You know that your ancestors lived among the holy Masters and were instructed by them in all the ways of holiness, but you have departed from those ways and rejected your ancestors.

(90) This is the reason the wrath of the gods of darkness cannot be prevented from descending on you unless you change your manner of life, for whoever does not honor their ancestors will be swept off the land when the anger of the gods of darkness is released against them.

(91) „When our Primal Ancestors came out of the Garden, they carried many of the mysteries of God with them. These have been kept secret since that time, revealed only in holy places to those who are sanctifying their lives through the gifts of Jesus Christ, the Son of God.

(92) They know those hidden things which will never be revealed to mortals generally, neither can mortals learn them, except through following the Way of Truth, for even if they heard the words, the meaning would be hidden from their minds.

(93) Our Ancestors were loyal and faithful to those mysteries that they received, treasuring them in their hearts and meditating on them often in the Cave of Treasures, as you’ve all heard.

(94) Therefore, after many days, an angel came to them while they were offering sacrifices to God, according to the instructions they had received in the Garden.

(95) The angel questioned them. ‘Why do you offer sacrifices to God?’ she asked. Our Father Adam replied, ‘I don’t know, except that the LORD my God instructed me to.

(96) Then the angel instructed them. ‘This thing is a similitude of the sacrifice of the Only Begotten of the Father, who is full of Gifts and Truth,’ she explained.

(97) Therefore, you should do all that you do in the name of the Son, and you should change your manner of life, calling on God, in the name of the Son forever.

(98) „This is the message which I declare to you. The wrath of the gods of darkness will fall on you if you do not forsake your impropriety, through which you are alienated from God.

(99) Change your manner of life and call on the mercies of the Son of God, so that you can be saved from the justified anger of God. Come down in humility and be immersed in the name of Jesus Christ for the reversal of the effects of the illusion of separateness in your lives, following the example of our First Parents, for whoever believes in the name of the Son of God, and is immersed in that name, will receive renewed life.

(100) „Be immersed and put away the divisions which afflict you. Become one Body in the sight of God, uniting on principles of propriety, so that you can possess one heart and one mind.

(101) Then there will be no poor among you, but you will all be rich, heirs to the wealth of Eternal life. Unite in that Holy Order which has been lived by our Primal Ancestors from the time they were in the Garden, for in it you will be shaped until you become heirs of salvation. Whoever is prepared to perceive the meaning of the LORD’s word will understand what I am saying.”

(102) When Enoch the Seer had declared these words, he descended from the hill. A profound silence rested on all those who had been listening. One by one, they began to follow him to Lake Shinehah, where he entered the water, calling on all who had forsaken their improper ways to follow him into the lake and be immersed.

(103) Multitudes came to him in the water, giving their lives to God. Even King Abel, and many of his ministers, came weeping and lamenting their wrongs. They were immersed by the Seer in the Waters of Shinehah, and they left that place rejoicing.

(104) For a year, the Seer remained in the land, preaching the good news of redemption and organizing the people according to the Holy Order of God, so that they could have the power not to be centered in darkness.

(105) Then he departed from them, but he consecrated priests and teachers to minister to the people, and he ordained King Abel to the High Priesthood, so that he could lead his people in the Way of Life.

(106) With words of encouragement and many tears, the Seer left the people of Haner, so that he could preach the good news in other parts of the land. The people remained loyal and faithful to him, looking to him as the supreme head of their Church as long as he remained in the mortal sphere.

(107) Eventually the Seer established a city, which he called the City of Zion. King Abel went to the City of Zion each year, with the elders of other lands, to be instructed by the Seer in the manner of ministering to their people.

(108) After many years, rumors reached the people of Haner that strange things were happening in the City of Zion. Consequently, King Abel, with other rulers of the neighboring lands, went to Zion to counsel with the Seer. He ministered to them, offering many words of encouragement.

(109) Then the Seer, with his chief ministers, mounted horses and left the city. Fearful that they were leaving them forever, the rulers followed to see where they would go.

(110) When they had traveled a considerable distance from the city, there was a great snowstorm, a thing that they had never before experienced. Entering the storm, they found Methuselah, Son of Enoch, standing in the middle of the snow, but Enoch the Seer, and all his ministers, were gone, and were never seen by them again.

(111)When they returned with Methuselah to the place of the City of Zion, the city too was gone. All the rulers returned to their own lands, lamenting the loss of their Seer, but Methuselah reigned over the believers in all lands, in place of his Father Enoch.

(112) Three years after the ascension of Father Enoch, King Abel died, joining his Ancestors, and Lorena, his daughter, reigned in his place.

(113) Lorena served the LORD properly all her days, for she was a mighty high priestess, who preached the word with power and administered the ordinances of salvation, leading many souls to the LORD’s seat of power.

(114) Eventually Lorena also died, having lived a full life for many years. All her people mourned her loss because she had been a fountain of Life to them.

(115) When Queen Lorena had been gathered to her Ancestors, her son Teshuesh was elevated over the people. When Teshuesh had acquired the throne, he turned his back on the Way of God, for he began to persecute those who walked in that Way.

(116) He even caused Alia, the High Priestess over the people of God, to be taken and cast into prison. Eventually he killed her for her dedication to Truth. After Alia’s death, God raised up Morian, Son of Lorena, to preside over those who followed the LORD, but his brother took him and cast him into prison, feeding him no food until he had died.

(117) Other prophets were also raised up, filled with the LORD’s Spirit, but King Teshuesh sought them out and destroyed them until there were no prophets left in the land. Those believers in the LORD’s word who were not killed, fled from the land to escape the wrath of Teshuesh.

(118) My father was among those who fled from that land with his family, coming into this land where I was born. I am Corint, Son of Selah, the Son of Arphaxad, the Son of Gorun of the Family of Lukas, the Son of Timnor and Ammah.

(119) Although my father and his family had suffered for the testimony of the LORD, I did not follow the Way, but went after the ways of mortals until I heard Noah’s preaching.

(120) Called by the LORD, Noah came out to warn the people of the Great Flood which will come on the earth, destroying all life except those whom God will spare in the ark which Noah has been instructed to build.

(121) When I heard Noah’s preaching, my heart was pricked, and I became his disciple, moving into his community and living according to the Ancient Order.

(122) Now Father Noah says that the coming of the Great Flood is near. All who walk in the Way will die or be lifted up to the Heavenly City; therefore, I must assume that I will not be much longer in this sphere of existence.

(123) So now I am finishing my record; I will give it to Shem, Son of Noah, who will remain with his Father aboard the ark during the Great Flood. I have written this record so that the memory of my ancestors will not be lost when the flood has destroyed everything.

(124) May those who read it be encouraged by their fidelity and warned by the consequences of their inappropriate choices to walk in the Way of God, for it is the only way that leads to true and abiding happiness. Let it be.

(125) A homily delivered by Father Seth on the morning after he was ordained a Patriarch in the Priesthood of the Masters.

(126) „My beloved ones, since I was a child, I have thought often of my brother Abel who was slain for his testimony of the LORD. I have dreamed of carrying on his work of establishing the Order of the Ancients among their children and perpetuating their Priesthood among their posterity.

(127) My Mother and Father have encouraged me in this desire and taught me from the time that I was very young to pray to my brother Abel, asking his help in preparing to perpetuate his dream of establishing a people who would follow the Way of God.

(128) Frequently I have felt his presence near me, warning me of dangers and temptations, so that I would be persevered in a state of purity before God.

(129) „Last night, after I was ordained a Patriarch, I remained in the Holy of Holies, praying for power in the Priesthood to accomplish the LORD’s work, when my brother Abel came to me.

(130) He was radiant beyond description, and his words pierced my soul to the very center. With great love and compassion he said to me, ‘Seth, my brother, you and I have been chosen to jointly carry on the work of our Father and Mother, I in the world of spirits and you among their mortal posterity.

(131) Their keys will fall on you, and you will establish the Body of the Son of God among their descendants. Know, my brother, that I will always be with you to strengthen you and to bless your work, whatever trials may come upon you.

(132) The war with darkness is hard, and the failures appear to be many, but in the end, Light will triumph. Some, like Cain, will sell their souls to the dark powers, and many others, like Timnor and Ammah, will follow the false gods of materialism and hedonism, but there will always be a handful who will uphold the Covenant, whatever may transpire.

(133) Never lose hope, for despair originates in darkness, but hope is the Eternal gift of God to those who trust them, and it will never fail in the end.’

(134) „Before my eyes appeared a vision of such magnitude that I could not comprehend it, for I saw the future history of mankind down through the ages until the coming of the Son of Man.

(135) Vistas that I could never have imagined unfolded before me, and I was caught up in the flow of time until it merged again with eternity. My soul was filled with compassion for mankind, for their pitiable state, so weak and vulnerable, yet so confident in their presumed power.

(136) I cried out to my God in behalf of my fellow-men, ‘God of my Father and Mother, Omnipotent LORD, Creator and Sustainer of all things, look with mercy on the children of Adam and Eve. Save them from the powers of darkness and let them find rest during their mortal probation.’

(137) „Then the meaning of the Atonement was unfolded before me in terms that I had never understood before. I saw the depth and breadth of the Love of God; my soul marveled, and I was led to exclaim, ‘My God, is there nothing you would not do for the salvation of one of your children?’

(138) Then a voice answered me, ‘Nothing except take away their agency. Now pay attention! The powers of darkness desire to save mankind, but to do so they would reduce them to mindless slaves who could not choose destruction.

(139) We desire to save all our children, but only as free slaves, freely choosing their servitude. Nevertheless, our Love is over every child who has been born to us, and we will reach out to each one in whatever way is necessary to bring them home to our presence.

(140) Do you know the condescension of God? There is no depth to which we will not descend to find our lost ones and redeem them from darkness. Only those who refuse to be saved in the face of Infinite Love will not be redeemed, and even they will find peace.’

(141) „Then I saw the ministry of the Son of God in the Meridian of Time, and I marveled that he could love us so much that he would endure that which no mortal could endure unless he were of the nature of God.

(142) How exquisite was his suffering, beyond that which a mortal could experience, for it was a spiritual suffering known only to God. My soul cried out in agony when I felt the smallest part of what he felt.

(143) Never again will I attend the sacrifice offered to foreshadow his suffering without feeling the depths of my soul torn in anguish.

(144) „We offer this sacrifice this morning, looking forward to the Great Sacrifice of the Son of God, which will take away the effects of the inappropriate choices of all mankind, those choices that are based on the illusion of separateness, as soon as they come to him in contrition and humility.

(145) Let’s give ourselves to him as living sacrifices and consecrate ourselves to the establishment of his Holy Order so that we can build up the Realm of Light and banish darkness from among us. Then we will be able to raise up a generation conceived and developed in Light and Truth. Let it be.”

(146) I am Enos, Son of Seth. I am going to add a few words to the Book of Remembrance commenced by our Father Adam, according to the instructions that I received from my Father Seth prior to his death.

(147) My father instructed me that each generation should add some record of those things that transpire in their time, so that the workings of God among the children of Adam and Eve can be manifested.

(148) Consequently, I, Enos, will tell you about the affairs of my time. After Adam’s death, the people of the Land of Shulon began to increase in impropriety, forsaking the Way of the Ancients to walk in the paths of darkness.

(149) My Father Seth labored for the remainder of his life to reclaim them in the name of the Son of God, but they had become a stubborn people, not easily entreated by the call to lives of power. Seth was able to maintain order in the land, however, and to lead some to Light.

(150) After Seth’s death, the people increased in darkness. Robbery and murder became daily occurrences, and deceit and unkindness became the way of life among the people.

(151) Those who remained in the Body of God, trying to live by those principles which had been revealed through our ancestors in the Faith, were constantly imposed on, and persecution began to rear its ugly head in the land.

(152) At first we were mocked and ridiculed, but then physical harassment, and sometimes even death, became the lot of the faithful. Unable to stem the tide of darkness, I gathered together those who remained loyal to the teachings of the Masters, and we departed from the land.

(153) Traveling many days in the wilderness, we passed by the inhabited regions of the land, until we came to a place of surpassing beauty, where we stopped to worship God and rest our souls.

(154) That night, while I slept, an angel messenger of the LORD came to me in a dream. „Enos,” he said, „I have appointed this land as a gathering place for your people. Settle here, for in this place you will be blessed with great blessings from God, and here you will dwell in peace.”

(155) The next morning, we built an altar on the spot where I slept when the angel messenger visited me, and we all worshiped God with thanksgiving for having brought us to this good land.

(156) Then we set to work, and soon a city was growing up out of the wilderness, surrounded by farmlands on which we grew crops for our food.

(157) I called the land Canaan, after the land where our Ancestors settled when they first left the Garden of Eden. „This name reminds us that the LORD has given us this land also as a refuge from the powers of darkness,” I told my people.

(158) Now I’m old, so I’m going to instruct my son Canaan to carry on the tradition of keeping this record of the blessings of God among us. I named him Canaan after the land where our Ancestors first lived in this fallen world, so that he would remember to look to them as an example and live according to the traditions which they brought out of the Garden.

(159) I end my account, praying that my people will be preserved, and that the Holy Order of God will prevail on the mortal plane until the end of time, so that this world can be received into realms of Light with all its inhabitants. Let it be.

(160) The account of a mission led by Canaan, Son of Enos, during which we traveled through all the surrounding regions, unfolding the Way of God to the people, encouraging them to seek after the LORD’s mysteries and find salvation through the merits of her Son.

(161) On this journey, I took with me my son Mahalaleel, my brother Seth, King Indrush of the Land of Haner and his wife Queen Lytish, Hanbal, Son of Mura, the son of Roko, the son of Astram of the Adam, and Selendra, Daughter of Sanah, the daughter of Andrah, the wife of my Father Enos.

(162) Departing from the Land of Canaan, we journeyed first to the Land of Shulon, from which my Father Enos had come with his people.

(163) We found the land to be prosperous in material things, but the people were spiritually dead. Although we tried many ways to reach them with the message of salvation, they would not accept it.

(164) They did not even contend against what we said, for they were so dull spiritually, that they could not be aroused either for or against Truth.

(165) Finally, after having tried at great length, without success, to deliver our message, we washed our feet as a testimony that we had done all we could for them, and resumed our journey.

(166) We proceeded to the Land of Canaan, from which the Adam had come when they settled the Land of Shulon. The inhabitants of the land are a mixture of the children of the Adam who did not follow them to the Land of Shulon and colonists from the Land of Haner who overran the land after the departure of the Adam. There are also some settlements of the descendants of Cain along the southeastern border of the Plain of Sunlight, where the Land of Canaan is located.

(167) We were welcomed there because of the emotional ties of the ruling class to the Land of Haner, since the King and Queen of Haner were among our number.

(168) Their influence gained us a hearing with many influential people, and some were touched to accept our message, so that a revival was commenced in the Land of Canaan.

(169) While most of the people did not embrace the Covenant, there were some who did, and we were able to establish a small branch of the Body of Christ in that land.

(170) My brother Seth, who was still a youth, was asked by Adah, one of the young women who entered the Covenant, to accept her as his wife, which he did.

(171) Seth desired to remain in the Land of Canaan to work among his wife’s people. He was set apart as High Priest over that land, and we departed, leaving our blessings with him.

(172) We proceeded to the City of Palai, which was built in the heart of a large mountain on the edge of the Land of Haner.

(173) Here the evil combination governed, and wickedness was the way of life. The people worshiped the LORD in the name of Satan, as well as many idol gods, but their first allegiance was to the evil combination, which administered to them the ordinances of darkness.

(174) When we began to preach the LORD’s word among them, we were immediately seized and imprisoned for the word’s sake.

(175) When we were brought before their judges, Hanbal stepped forward and plainly declared the power of salvation through Jesus Christ, denouncing the evil combination that reigned among them and the idol gods that they served.

(176) The power of his testimony pierced them, but it filled them with anger against him because he so clearly laid open their improper ways. Nevertheless, they were powerless to stop him until Hanbal had delivered his message.

(177) When Hanbal had finished declaring their improper ways to them, they seized him and condemned him to be killed for the testimony of Jesus, but Selendra stood up and commanded them, in the LORD’s name, to release him.

(178) When Selendra’s words rang out, the guards stood as though they had turned to stone, and the judges could utter no word against her. Hanbal walked to her side, and together they raised their voices in a hymn of praise to God.

(179) The sound of it was a beauty beyond the ability of mortal tongue to describe. Then they knelt together in each other’s arms, and each offered up a prayer in power against the darkness of that place, calling for the downfall of the darkness and its destruction from the face of the earth.

(180) Then a voice was heard, which caused the very walls to quake. „Not many years from now, all darkness will be swept from the earth,” declared the voice, „for the waters of the Flood will come in upon mankind, and all that is unholy will perish beneath the waves.”

(181) When these words had ended, the people in the courtroom appeared to awaken, as from a deep sleep, but when they had recovered, the judges were even angrier and condemned Hanbal and Selendra to death.

(182) Then the guards turned their rays on them, and they perished from the mortal plane, but their spirits were received into the Paradise of God to wait for that time when their bodies will be reconstituted, and they will walk among God in Light.

(183) Then Mahalaleel, Indrush, Lytish, and I were returned to the prison, the judges apparently being satiated by the destruction of life for that day. While we prayed in the prison that night, an angel messenger from God came to us.

(184) „It is not the time for your lives to end,” said the messenger. „Consequently, I will take you from this place, for there are none in this city who will accept the LORD’s word.

(185) All are lost in darkness, having sold their souls to the Satans in exchange for the desires of mortal existence, and they are not willing to be redeemed.”

(186) Then the doors of the prison opened of their own accord until we had passed through them, when they closed and locked behind us.

(187) We passed quickly through the city with our angel guide, until we stood outside the main gates into the mountain.

(188) Then she departed from us, and we resumed our journey, going toward the Land of Nod.

(189) Colonists from the Land of Haner settled the Land of Nod after they had driven the descendants of Cain out of the land. Here also we received a hearing through the influence of King Indrush and Queen Lytish.

(190) We spent three years ministering to the people, gathering many into the Covenant where they could receive the saving power of Jesus Christ.

(191) This is a sermon which my son Mahalaleel preached to a large body of people in the Land of Nod who had gathered to hear our message.

(192) „I have been asked to address you this morning concerning the principles which we have learned from our ancestors, principles that they received from our Primal Ancestors, who came out from the Garden of Eden.

(193) We have not come here to trifle with your attention nor to entertain you, but to lay before you the state of mankind and your own need for salvation, which can be found only in and through the name of Christ, the Son of God.

(194)  „Our Primal Ancestors were driven from the Garden of Eden because of transgression, for God had instructed them in these words: ‘Do not eat any of the fruit of the tree which is the middle of the Garden, lest you die.

(195) A satan was also in the Garden, and this Satan enticed them to eat. They partook and for doing so were driven from the Garden.

(196) „Because of this transgression in eating that which was forbidden because of the effect it would have on them, death entered the world.

(197) None of the posterity of our Primal Ancestors can escape the death of the physical body, when the spirit returns to the spiritual realm from which it came, and the body returns to the elements from which it was formed.

(198) Neither can they escape spiritual death, or alienation from God, for the LORD told our Father Adam, ‘Since your children are conceived in a world of darkness, as they grow, darkness conceives in their hearts, for they must taste the bitter so that they can know to prize the good.’

(199) „Every descendant of our Primal Ancestors, who arrives at the age of accountability, will act according to the illusion of separateness, and in consequence of being subject to that illusion will be unable to return to the presence of God.

(200) Were they to remain in this state, they would endure spiritual death for all eternity. This is the state of those sons of Perdition who follow the evil combination of Cain, who first settled this land.

(201) „But God love their children, and they have prepared a way that all who will turn to them can be saved from spiritual death through the merits of their Son.

(202) In the Meridian of Time, the Son of God will descend to the mortal plane to take on himself the improper ways of all mankind, so that everyone who will turn to him and follow the Path which he will establish can be saved.

(203) Not only those who live at the time of his descent, but you, who live in this age of mankind, can also be saved through faith in the Lord Jesus Christ who will come, just as well as those who will live after the time of his descent.

(204) „While the Adam were still in the Garden, they were instructed in the hidden knowledge, those principles which would reunite them with God and enable them to establish a perfect society among their children.

(205) Because of their fallen nature, most of their children have rejected this Holy Order, which was established by the Adam, choosing to live according to their own desires.

(206) But the Way of Life is to follow the principles embedded in the hidden knowledge, for those principles will lift you above the fallen nature of mortals, enabling you to live with perfect integrity while you are immersed in this world of darkness, and to sanctify your lives through the blood of Christ and immersion in Fire and the Holy Spirit, so that you can be pure, holy, and spotless.

(207) „Then you will join the Adam in partaking of the fruit of the Tree of Life, so that you can live forever among God.

(208) Then you will be God, for you will have no end. You will become Infinite and Eternal through the gifts of Jesus Christ, the Son of God.

(209) „Come, my beloved brothers and sisters, and enter the New and Everlasting Covenant of God, pledging your lives, in the waters of immersion, to follow their Way and to establish their Holy Order on the physical plane.

(210) Sit at the feet of the Masters, where you will be instructed in the hidden knowledge, so that you can become masters of the secrets of Eternal life.

(211) Then your souls will be filled with Joy and Peace, and you will walk with the angels in the Light of the Highest God.

(212) The darkness of this world will have no place in you, for you will have the knowledge to conquer all the enemies of mankind, and you will be lights shining in the darkness, which the darkness cannot swallow up.

(213) „Come to Jesus Christ, beloved! Give yourselves to him and be saved through his Love. Let it be.”

(214) I sit down now to add to the record of my ancestors. I am Yared, Son of Mahalaleel. I do not have the skill in writing that my ancestors had, but I love the LORD, and I desire to increase the Light of her name.

(215) In my days, there has been great darkness among the children of the Adam, for the powers of darkness enticed many to forsake the Covenant and follow evil ways.

(216) Even in the Land of Canaan, where the Masters dwell, many turned from the Light, and we labored incessantly to reclaim those who were lost, striving to awaken them to their true condition and call them to change and embrace renewed life.

(217) There were times of renewal, but I saw that the inclination of mortals is to act according to the illusion of separateness.

(218) I have seen much sorrow in my days, and I welcome the time when I will go to the Paradise of God, where I will remain until the time when I will be called out to dwell with them in Light.

(219) Despite all this darkness, I believe in the power of my Savior, and I know that he will bring this earth to salvation, for God have power over all things, and whatever they set their hands to do, that thing will be accomplished.

(220) Consequently, I look forward in hope to the Time of Redemption, when the earth will be cleansed and renewed, and all who will accept Light will be lifted up to enter into the Life of God and progress with them forever. Let it be.

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.