Pawłościaństwo – Nr. 11 List Barnaby i Do Hebrajczyków

 

Na podstawie listów Pawła powstała jeszcze jedna bardzo niebezpieczna doktryna tzw. Nowego Przymierza.

 

List Do Efezjan 2: (1) I wy umarliście przez upadki i grzechy wasze, (2) W których niegdyś chodziliście według modły tego świata, naśladując władcę, który rządzi w powietrzu, ducha, który teraz działa w synach opornych. (3) Wśród nich i my wszyscy żyliśmy niegdyś w pożądliwościach ciała naszego, ulegając woli ciała i zmysłów, i byliśmy z natury dziećmi gniewu, jak i inni;

(12) Byliście w tym czasie bez Chrystusa, dalecy od społeczności izraelskiej i obcy przymierzom, zawierającym obietnicę, nie mający nadziei i bez Boga na świecie.

List Do Filipian 3:  (3) My bowiem jesteśmy obrzezani, my, którzy czcimy Boga w duchu i chlubimy się w Chrystusie Isusie, a w ciele ufności nie pokładamy. (4) Chociaż ja mógłbym pokładać ufność w ciele. Jeżeli ktoś inny sądzi, że może pokładać ufność w ciele, to tym bardziej ja: (5) Obrzezany dnia ósmego, z rodu izraelskiego, z pokolenia Beniaminowego, Hebrajczyk z Hebrajczyków, co do zakonu faryzeusz, (6) Co do żarliwości prześladowca Kościoła, co do sprawiedliwości, opartej na zakonie, człowiek bez nagany.  (12) Nie jakobym już to osiągnął albo już był doskonały, ale dążę do tego, aby pochwycić, ponieważ zostałem pochwycony przez Chrystusa Isusa. (17) Bądźcie naśladowcami moimi, bracia, i patrzcie na tych, którzy postępują według wzoru, jaki w nas macie. (20) Nasza zaś ojczyzna jest w niebie, skąd też Zbawiciela oczekujemy, Pana Isusa Chrystusa,

Kolosan  2:(11) W nim też zostaliście obrzezani obrzezką, dokonaną nie ręką ludzką, gdy wyzuliście się z grzesznego ciała ziemskiego; to jest obrzezanie Chrystusowe. (18) Niech was nikt nie potępia, kto ma upodobanie w poniżaniu samego siebie i w oddawaniu czci aniołom, a opierając się na swoich widzeniach, pyszni się bezpodstawnie cielesnym usposobieniem swoim, (19) A nie trzyma się głowy, z której całe ciało, odżywiane i spojone stawami i ścięgnami, rośnie wzrostem Bożym. (20) Jeśli tedy z Chrystusem umarliście dla żywiołów świata, to dlaczego poddajecie się takim zakazom, jakbyście w świecie żyli: (21) Nie dotykaj, nie kosztuj, nie ruszaj ? (22) Przecież to wszystko niszczeje przez samo używanie, a są to tylko przykazania i nauki ludzkie.

Kolosan 3: (1) A tak, jeśliście wzbudzeni z Chrystusem, tego co w górze szukajcie, gdzie siedzi Chrystus po prawicy Bożej; (2) O tym, co w górze, myślcie, nie o tym, co na ziemi. (3) Umarliście bowiem, a życie wasze jest ukryte wraz z Chrystusem w Bogu; (4) Gdy się Chrystus, który jest życiem naszym, okaże, wtedy się i wy okażecie razem z nim w chwale. (5) Umartwiajcie tedy to, co w waszych członkach jest ziemskiego: wszeteczeństwo, nieczystość, namiętność, złą pożądliwość i chciwość, która jest bałwochwalstwem, (6) Z powodu których przychodzi gniew Boży. (10) A przyoblekli nowego, który się odnawia ustawicznie ku poznaniu na obraz tego, który go stworzył. (11) W odnowieniu tym nie ma Greka ani Żyda, obrzezania ani nieobrzezania, cudzoziemca, Scyty, niewolnika, wolnego, lecz Chrystus jest wszystkim i we wszystkich. (12) Przeto przyobleczcie się jako wybrani Boży, święci i umiłowani, w serdeczne współczucie, w dobroć, pokorę, łagodność i cierpliwość, (13) Znosząc jedni drugich i przebaczając sobie nawzajem, jeśli kto ma powód do skargi przeciw komu: Jak Chrystus odpuścił wam, tak (14) A ponad to wszystko przyobleczcie się w miłość, która jest spójnią doskonałości. (15) A w sercach waszych niech rządzi pokój Chrystusowy, do którego też powołani jesteście w jednym ciele: a bądźcie wdzięczni.

 

 

Jak widać Saul czyni się świętszym od Mesjasza, promując przy tym człowieka duchowego. Okultyzm i nienawiść do Boga i Jego dzieła bije po oczach w Liście Do Kolosan, chyba najwidoczniej ukazane tam jest słynne NWO, oczywiście dla pogan.

SAWEŁ I MARCJONIZM

 

* W Liście do Efezjan (i nie tylko) słowo ”eklezja” jest używane jako globalny Kościół gdyż Saul zamienił Królestwo Boże tj. Państwo Globalne pod sztandarem Wybrańca Bożego, na… Kościół jako ciało którego glową jest pomazaniec (ohydne słowo) nazywany potocznie Antychrystem. Saweł w każdym nowym liście produkował nowe terminy często ze sobą sprzeczne, zazwyczaj wprowadzające czytelników czytających wcześniej Piecioksiąg, Pisma Proroków, Eklezjastyki, Psalmy oraz Chrześcijańskie Pisma Greckie.

* Termin Judeo-Chrześcijanie, Judaizanci, Chrześcijanie, Katolicy itp są wymysłem Sawła i jego pomiotów.
Pod nazwą Judeo-Chrześcijan kryją się Wysłannicy Isusa (apostolos=wysłannik i kropka) oraz nawróceni Idumejczycy inaczej mówiąc ludzie znający Biblię. Jednakże wrogowie Boga zrobili z Apostołów, Isusa i całą resztę żydów aby ukryć wewnętrznę walkę pomiędzy Judą a Edomem.

Niebezpiecznymi pachołkami w dalszej grze pomiędzy grupą A (Pawła) i B (Isus) na korzyść tego pierwszego działali: Hieronim, Orygenes, Marcjon, Tertulian, Augustyn – większa część z kościelniaków była albo Gnostykami albo wtajemniczonymi.
Dzięki m.in. bredniom Marcjona z Synopy, mamy listy Saula w kanonie
https://pl.wikipedia.org/wiki/Marcjon

Nauczał on o Matrixie:
Tj. Zły świat jako iluzja strzeżona przez Archontów (gr. rządzących) aby nas więźić i ukrywać tajemnice. A celem gnostyków jest poznanie różnych misteriów, uwolnić się z tego ”złego” cielesnego świata i podążyć drogą duchowość…

Marcjon przyjmował jedynie Ewangelię Łukasza i Pawła, odrzucają ST i 12 Apostołów. Podobno w wyniku sporu z Marcjonem, Kościół Rzymski zaczął tworzyć własny kanał… ale czy rzeczywiście wszyscy tak gorliwie walczyli o czyste Słowo Boga ?
Typowe nauki gnostyckie to: Bóg jako zły i okrutny pomniejszy demiurg Jahwe, ”Judaizm” w domyśle ST to religia tego świata (Boga), naucza się o dwóch Bogach:

Bóg zły = Stary Testament, Zakon Mojżesza
Bóg Dobry = Nowy Testament, Dogmaty Saula

 

Marcjon nauczał że ST przeczy NT, że mówi o dwóch Bogach (skąd ja to znam ?)
Że niby Isus jest wysłannikiem miłości i dobrego Boga, wroga złego Jahwe….

Najgorszym dogmatem Marcjona jest wrogość do świętej instytucji małżeństwa oraz posiadania dzieci czyli był on wrogiem rodzaju ludzkiego…

https://pl.wikipedia.org/wiki/Marcjon

Marcjon głosił, że istnieje okrutny świat widzialny, w którym żyjemy, niebiosa, w których żyje demiurg Jahwe, stwórca naszego świata i gdzieś ponad tym Bóg prawdziwy, miłosierny i litościwy. Marcjon wskazywał na różnice między Starym Testamentem i Nowym Testamentem. Jego zdaniem ich nauki są całkowicie przeciwstawne, a Jezus Chrystus nie jest zapowiadanym w Starym Testamencie mścicielem-wojownikiem. Jest on wysłannikiem prawdziwego Boga i przybył, by mrocznym naukom demiurga przeciwstawić ewangelię miłości.

Marcjon w całości odrzucał Stary Testament jako zbyt skażony religią żydowską, z Nowego zaś uznawał Ewangelię Łukasza i listy św. Pawła. Podobnie jak u gnostyków, według Marcjona przede wszystkim unikać należało małżeństwa i płodzenia dzieci, czyniąc to bowiem pomaga się demiurgowi w jego dziele[2]. Odrzucenie przez Marcjona hebrajskich ksiąg Pisma Świętego oraz negowanie natchnienia części pism apostolskich stało się przyczynkiem do powstawania prac omawiających chrześcijański kanon Pisma Świętego. Dzieło Marcjona „Antytezy”, w którym wyłożył zasady swojej doktryny, nie zachowało się – jego streszczenie podaje Tertulian w traktacie „Przeciw Marcjonowi”. Na podstawie Tertuliana, A. von Harnack zrekonstruował także Ewangelię Marcjona, również nie zachowaną w całości.

 

Marcjon satanista powielał dogmaty Pawła i Łukasza, nie tylko on…

Podobne zdanie miał Luter i Paweł

* Większość nie zdaje sobie sprawy o co chodzi we fragmentcie 2 Koryntian 4:4 o ”Bogu tego świata”
Saul podłapał tutaj Ewangelię Jana o księciu tego świata, lecz Saul nazwał świat stworzony przez Boga jako zły.

2 List Do Koryntian 4:(4) W których bóg świata tego zaślepił umysły niewierzących, aby im nie świeciło światło ewangelii o chwale Chrystusa, który jest obrazem Boga.

List Do  2:(2) W których niegdyś chodziliście według modły tego świata, naśladując władcę, który rządzi w powietrzu, ducha, który teraz działa w synach opornych.

 

Jest to typowa zakamuflowana nauka Gnostyka mieszająca w głowach, inaczej mówiąc  oni wierzą że nie są z tego świata dzielą na złego Boga ST i dobrego Boga NT, aby to sprzedać przekręcono dogmat o Nowym Przymierzu, unieważniając większość Biblijnych Proroctw. Tłumaczy się że chodzi o ”Lucyfera” czyli upadłych aniołów lecz to co wewnętrznie nauczają, mają na myśli złego Boga ”Jahwe” który walczy z dobrym Bogiem. Oni dzielą Biblię na ST i NT aby namieszać ludziom w głowach, nauczając własnych bredni.

 

Jeden z tych oszustów to Luter, będący jedynie pionkiem który doskonale wypełnił zadanie swoich przełożonych. Ubabrany był w kult bogini matki jednocześnie nienawidził on kobiet za postawę Ewy.

 

 

 

Co prawda Biblia mówi o nowym przymierzu ale z narodami Izraela…

 

 

Psalm 110, Przekład A. Tronina

(1) Psalm Dawidowy [o tronie Pana i o Jego chwalebnej mocy. I proroctwo o Chrystusie i o zwycięstwie nad wrogiem].

Rzekł Pan do Pana mego: Siądź po prawicy mojej, aż położę twych wrogów podnóżkiem nóg twoich! (2) Berło swej mocy ześle Pan ze Syjonu: panuj wśród swoich wrogów! (3) Z tobą władza w dniu twej potęgi w blaskach świętości: z łona przed jutrzenką zrodziłem cię! (4) Pan przysiągł i żal Mu nie będzie: Tyś jest kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka. (5) Pan po prawicy twojej, w dzień swego gniewu zetrze królów. (6) Będzie sądził narody, zgromadzi trupy, zetrze wiele głów na ziemi. (7) Ze strumienia po drodze pił będzie, dlatego podniesie głowę.

 

 

 

Księga Jeremiasza 31:

(1) W owym czasie – mówi Pan – będę Bogiem wszystkich plemion izraelskich, a one będą moim ludem. (2) Tak mówi Pan: Znalazł łaskę w pustyni naród, który uniknął miecza, Izrael, gdy wędrował do miejsca swojego odpoczynku. (3) Z daleka ukazał mu się Pan: Miłością wieczną umiłowałem cię, dlatego tak długo okazywałem ci łaskę.

(4) Znowu cię odbuduję i będziesz odbudowana, panno izraelska, znowu przyozdobisz się w swoje bębenki i wyjdziesz w korowodzie weselących się.

(5) Znowu sadzić będziesz winnice na górach Samarii; ci, którzy je zasadzą, korzystać z nich będą. (6) Zaprawdę, idzie dzień, gdy stróże wołać będą na górach efraimskich; Wstańcie! Pielgrzymujmy na Syjon, do Pana, Boga naszego!

(7) Gdyż tak mówi Pan: Wydajcie radosne okrzyki nad Jakubem, wykrzykujcie nad przewodnikiem narodów! Zwiastujcie, wysławiajcie i mówcie: Pan wybawił swój lud, resztkę Izraela!

(8) Oto sprowadzę ich z ziemi północnej i zgromadzę ich z krańców ziemi. Są wśród nich ślepi i chromi, brzemienne i rodzące razem, powrócą tu w wielkiej gromadzie.

(9) Oto przyjdą z płaczem, a Ja wśród pocieszenia poprowadzę ich i zawiodę do strumieni wód drogą prostą, na której się nie potkną, gdyż jestem ojcem dla Izraela, a Efraim jest moim pierworodnym. (10) Słuchajcie słowa Pana, narody, i zwiastujcie na wyspach dalekich, i mówcie: Ten, który rozproszył Izraela, zgromadzi go i strzec go będzie jak pasterz swojej trzody. (11) Gdyż Pan wyzwolił Jakuba i odkupił go z ręki mocniejszego odeń.

(12) I przyjdą, i wykrzykiwać będą na wzgórzu Syjonu, i zbiegną się do łaskawych darów Pana, do zboża i moszczu, i oliwy, do owieczek i bydła; i będzie ich dusza jak ogród nawodniony, i już nie będzie pragnąć. (13) Wtedy panna radować się będzie z korowodu, także młodzi i starsi razem; ich żałobę obrócę w wesele, pocieszę ich i rozweselę po ich smutku. (14) I pokrzepię duszę kapłanów tłuszczem, a mój lud nasyci się moim dobrem – mówi Pan.

(15) Tak mówi Pan: Słuchaj! W Ramie słychać narzekanie i gorzki płacz: Rachel opłakuje swoje dzieci, nie daje się pocieszyć po swoich dzieciach, bo ich nie ma. (16) Tak mówi Pan: Powstrzymuj swój głos od płaczu, a swoje oczy od łez, gdyż jeszcze będziesz miała nagrodę za swój trud – mówi Pan – wrócą z ziemi wroga. (17) Jest jeszcze nadzieja dla twojego potomstwa – mówi Pan – i wrócą synowie do swoich siedzib.

(18) Wprawdzie słyszałem dobrze, jak Efraim narzekał: Ćwiczyłeś mnie i przyjmowałem ćwiczenie, jak cielę nie wyćwiczone. Pozwól mi się nawrócić, bo Ty jesteś Panem, moim Bogiem! (19) Bo gdy się odwróciłem, żałowałem tego, i gdy się opamiętałem, uderzyłem się po biodrze, wstydzę się i rumienię, bo ponoszę karę za hańbę mojej młodości. (20) Czy Efraim jest mi tak drogim synem lub dziecięciem rozkosznym, że ilekroć o nim mówię, muszę go wiernie wspominać? Dlatego moje wnętrze wzrusza się nad nim; zaiste muszę się nad nim zlitować – mówi Pan.

(21) Ustawiaj sobie drogowskazy, postaw sobie znaki ostrzegawcze i zwróć swoją uwagę na ścieżkę, na drogę, którą chodziłaś! Wróć, panno izraelska, wróć do tych swoich miast! (22) Jak długo będziesz się błąkać, córko odstępna? Gdyż Pan stwarza nową rzecz na ziemi: Kobieta zaleca się do mężczyzny. (23) Tak mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Jeszcze będą mówić to słowo w ziemi judzkiej i w jej miastach, gdy odmienię ich los: Niech ci błogosławi Pan, niwo sprawiedliwości, góro święta!

(24) I zamieszka w niej Juda i wszystkie jego miasta razem, rolnicy i ci, którzy ciągną ze stadem, (25) Gdyż pokrzepię duszę umęczoną i nasycę każdą duszę zgłodniałą. (26) Wtem obudziłem się i spojrzałem, a mój sen był słodki. (27) Oto idą dni – mówi Pan – w których obsieję dom izraelski i dom judzki nasieniem ludzkim i nasieniem zwierzęcym. 

(28) I będzie tak, że jak pilnowałem ich, aby wykorzeniać i wypleniać, burzyć i niszczyć, i sprowadzać nieszczęście, tak będę ich pilnował, aby budować i sadzić – mówi Pan. (29) W owych dniach już nie będą mówili: Ojcowie jedli cierpkie grona, a zęby synów ścierpły, (30) Lecz każdy umrze za swoją winę. Ktokolwiek spożyje cierpkie grona, tego zęby ścierpną.

(31) Oto idą dni – mówi Pan – że zawrę z domem izraelskim i z domem judzkim nowe przymierze.

(32) Nie takie przymierze, jakie zawarłem z ich ojcami w dniu, gdy ich ująłem za rękę, aby ich wyprowadzić z ziemi egipskiej, które to przymierze oni zerwali, chociaż Ja byłem ich Panem – mówi Pan – (33) Lecz takie przymierze zawrę z domem izraelskim po tych dniach, mówi Pan: Złożę mój zakon w ich wnętrzu i wypiszę go na ich sercu. Ja będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem.

(34) I już nie będą siebie nawzajem pouczać, mówiąc: Poznajcie Pana! Gdyż wszyscy oni znać mnie będą, od najmłodszego do najstarszego z nich – mówi Pan – Odpuszczę bowiem ich winę, a ich grzechu nigdy nie wspomnę. (35) Tak mówi Pan, który ustanowił słońce, by świeciło w dzień, który wyznaczył księżyc i gwiazdy, by świeciły w nocy, który wzburza morze tak, że szumią jego fale, Pan Zastępów jego imię:

(36) Jeżeliby te prawa miały się zachwiać przede mną – mówi Pan – to i ród Izraela przestałby być ludem przede mną po wszystkie dni.

(37) Tak mówi Pan: Jak nie mogą być zmierzone niebiosa w górze i zbadane fundamenty ziemi w dole, tak i Ja nie odrzucę całego potomstwa Izraela mimo wszystko, co uczynili – mówi Pan. (38) Oto idą dni – mówi Pan – że miasto będzie odbudowane dla Pana od wieży Chananeela aż do Bramy Narożnej. (39) A dalej sznur mierniczy będzie biegł wprost ku wzgórzu Gareb i zwróci się ku Gos. (40) I cała Dolina Zwłok i Popiołu, i wszystkie zbocza w kierunku potoku Kidron aż do rogu Bramy Końskiej ku wschodowi będą poświęcone Panu; nie będzie już spustoszone ani zburzone na wieki.

 

Księga Ezechiela 36:

(16) I doszło mnie słowo Pana tej treści: (17) Synu człowieczy, kiedy dom izraelski mieszkał na tej ziemi, zhańbił ją przez swoje drogi postępowania oraz swoimi bałwanami, oraz z ich nieczystością, a ich droga była w moich oczach jak nieczystość odłączonej kobiety. (18) Dlatego wylałem mój gniew na nich. (19) I rozproszyłem ich wśród narodów, i zostali rozsiani po różnych ziemiach; sądziłem ich według ich postępowania i zgodnie z ich grzechem.

(20) I kiedy poszli pomiędzy narody, pomiędzy którymi weszli, oni znieważali moje święte imię, ponieważ mówiono o nich: Oni są ludem Pana, i  opuścili oni swoją ziemię. (21) Ale ich oszczędziłem ze względu na moje święte imię, które znieważył dom Izraela pośród ludów, pomiędzy których przybyli. (22) Dlatego tak powiedz domowi Izraela: Tak powiedział Pan: Ja nie robię tego, o domu Izraela, dla was ale ze z powodu mojego świętego imienia, które sprofanowaliście pośród narodów, do których przybyliście.

(23) Dlatego uświęcę moje wielkie imię, które zostało sprofanowane pomiędzy narodami, i narody poznają, że Ja jestem Pan, gdy okażę się święty wśród was na ich oczach . (24) I zabiorę was spośród narodów, i zgromadzę was ze wszystkich ziem; i przyprowadzę was do waszej własnej ziemi,

(25) I pokropię was czystą wodą, i będziecie oczyszczeni od wszystkich waszych nieczystości i od wszystkich waszych bałwanów was oczyszczę. (26) I dam wam serce nowe, i umieszczę nowego ducha w was, i usunę serce kamienne z waszego ciała, a dam wam serce mięsiste.

(27) Mojego Ducha włożę do waszego wnętrza i spowoduję, że będziecie postępować według moich rozporządzeń,  będziecie przestrzegać moich postanowień i wykonywać je.

(28) I będziecie mieszkać w ziemi, którą dałem waszym ojcom; i będziecie dla mnie ludem, a Ja będę dla was Bogiem

(29) I wybawię was od wszystkich waszych nieczystości, sprawię, że wzejdzie zboże i rozmnożę je, a nie dopuszczę do was głodu. (30) Pomnożę owoce drzew i plony pól, abyście już nigdy nie musieli znosić hańby klęski głodowej wśród narodów.

(31) Wtedy wspomnicie o swoim złym postępowaniu i o swoich czynach, które nie były dobre; i będziecie się brzydzić samych siebie z powodu swoich win i swoich obrzydliwości.

(32) Nie ze względu na was to czynię – powiedział Pan Bóg – niech to wam będzie wiadome, wstydźcie się i rumieńcie się z powodu swojego postępowania, domu Izraela! (33) Tak mówi Pan Bóg: Gdy oczyszczę was ze wszystkich waszych win, zaludnię miasta i ruiny będą odbudowane, (34) A spustoszony kraj będzie uprawiany zamiast być pustkowiem na oczach wszystkich przechodniów, (35) I będą mówić: Ten kraj, niegdyś spustoszony, stał się podobny do ogrodu Eden; a miasta, które legły w gruzach i były spustoszone i zburzone, są teraz obwarowane i zamieszkane. (36) I poznają narody, które wokoło nas pozostały, że Ja, Pan, odbudowałem to, co było zburzone, zasadziłem to, co było spustoszone; Ja, Pan, powiedziałem to i uczynię. (37) Tak mówi Pan Bóg: Oto jeszcze dam się uprosić domowi izraelskiemu, aby im uczynić: Pomnożę u nich liczbę ludzi jak owiec. (38) Jak liczne są trzody dla celów ofiarnych, jak liczne są owce w Jeruzalemie w jego święta, tak zrujnowane miasta pełne będą trzód ludzkich; i poznają, że Ja jestem Pan.

 

Księga Ezechiela 11: (19) Wtedy Ja dam im nowe serce i nowego ducha włożę do ich wnętrza; usunę z ich ciała serce kamienne i dam im serce mięsiste, (20) Aby postępowali według moich przepisów, przestrzegali moich praw i wykonywali je. Wtedy będą mi ludem, a Ja będę im Bogiem.

 

Po przeczytaniu Listów Pawła oraz powyższych fragmentów staje się jasne że nauki tego faryzeusza są niezwykle niebezpieczne gdyż fałszują i zamazują słowo BOGA!

W jakim położeniu stawia to Pawła, wszystkie grupy chrześcijańskie które nigdy nie cytują tych fragmentów!!!?

 

 

Generalnie cały list ma na celu pokazać kilka rzeczy:

  • Prawo Boże jest świetne
  • Prawo Boże zostało zerwane
  • Chrystus nadał nowe lepsze prawo

 

 


 

List Do Hebrajczyków (Hbr)

 

Rozdział 1 (Hbr 1)

(1) Wielokrotnie i wieloma sposobami przemawiał Bóg dawnymi czasy do ojców przez proroków;

Ok, nic groźnego jak dotąd ale czy w tym wersecie nie jest podsunięta obłuda jako sposób komunikacji ? 

(2) Ostatnio, u kresu tych dni, przemówił do nas przez Syna, którego ustanowił dziedzicem wszechrzeczy, przez którego także wszechświat stworzył. (3) On, który jest odblaskiem chwały i odbiciem jego istoty i podtrzymuje wszystko słowem swojej mocy, dokonawszy oczyszczenia z grzechów, zasiadł po prawicy majestatu na wysokościach

Zasiadł po prawicy, czyli Bóg jest większy od Mesjasza

(4) I stał się o tyle możniejszym od aniołów, o ile znamienitsze od nich odziedziczył imię. (5) Do którego bowiem z aniołów powiedział kiedykolwiek: Tyś jest Synem moim, Jam cię dziś zrodził? I znowu: Ja mu będę ojcem, a on będzie mi synem?

(6) I znowu, kiedy wprowadza Pierworodnego na świat, mówi: Niechże mu oddają pokłon wszyscy aniołowie Boży. (7) O aniołach wprawdzie mówi: Aniołów swych czyni On wichrami, A sługi swoje płomieniami ognia;

(8) Lecz do Syna: Tron twój, o boże, na wieki wieków, Berłem sprawiedliwym berło Królestwa twego.

(9) Umiłowałeś sprawiedliwość, a znienawidziłeś nieprawość: Dlatego namaścił cię, o Boże, Bóg twój olejkiem wesela jak żadnego z towarzyszy twoich. (10) Oraz: Tyś, Panie, na początku ugruntował ziemię, I niebiosa są dziełem rąk twoich; (11) One przeminą, ale Ty zostajesz; I wszystkie jako szata zestarzeją się,

(12) I jako płaszcz je zwiniesz, Jako odzienie, i przemienione zostaną; Ale tyś zawsze ten sam i nie skończą się lata twoje.

(13) A do którego z aniołów powiedział kiedy: Siądź po prawicy mojej, Aż położę nieprzyjaciół twoich jako podnóżek stóp twoich.

(14) Czy nie są oni wszyscy służebnymi duchami, posyłanymi do pełnienia służby gwoli tych, którzy mają dostąpić zbawienia?

 

Rozdział 2 (Hbr 2)

(1) Dlatego musimy tym baczniejszą zwracać uwagę na to, co słyszeliśmy, abyśmy czasem nie zboczyli z drogi.

(2) Bo jeśli słowo wypowiedziane przez aniołów było nienaruszalne, a wszelkie przestępstwo i nieposłuszeństwo spotkało się ze słuszną odpłatą,

(3) To jakże my ujdziemy cało, jeżeli zlekceważymy tak wielkie zbawienie? Najpierw było ono zwiastowane przez Pana, potem potwierdzone nam przez tych, którzy słyszeli,

(4) A Bóg poręczył je również znakami i cudami, i różnorodnymi niezwykłymi czynami oraz darami Ducha Świętego według swojej woli. (5) Bo nie aniołom poddał świat, który ma przyjść, o którym mówimy.

[Gnostycy Radykalni mówili że Archonci to znaczy rządzący czyli aniołowie są stwórcami, do tej pory nie znalazłem rażących herezji]

(6) Stwierdził to zaś ktoś, kiedy gdzieś powiedział: Czymże jest człowiek, że pamiętasz o nim? Albo syn człowieczy, że dbasz o niego?

(7) Uczyniłeś go na krótko nieco mniejszym od aniołów, Chwałą i dostojeństwem ukoronowałeś go,

(8) Wszystko poddałeś pod stopy jego. A poddawszy mu wszystko, nie pozostawił niczego, co by mu poddane nie było. Teraz jednak nie widzimy jeszcze, że mu wszystko jest poddane;

(9) Widzimy raczej tego, który na krótko uczyniony został mniejszym od aniołów, Isusa, ukoronowanego chwałą i dostojeństwem za cierpienia śmierci, aby z łaski Bożej zakosztował śmierci za każdego.

(10) Przystało bowiem, aby Ten, dla którego i przez którego istnieje wszystko, który przywiódł do chwały wielu synów, sprawcę ich zbawienia uczynił doskonałym przez cierpienia. (11) Bo zarówno ten, który uświęca, jak i ci, którzy bywają uświęceni, z jednego są wszyscy; z tego powodu nie wstydzi się nazywać ich braćmi,

(12) Mówiąc: Będę opowiadał imię twoje braciom moim, Będę cię chwalił pośród zgromadzenia; I znowu: ufność w nim pokładać będę; I znowu: Otom Ja i dzieci, które mi dał Bóg.

(13) I znowu: Ufność w nim pokładać będę; I znowu: Otom Ja i dzieci, które mi dał Bóg. (14) Skoro zaś dzieci mają udział we krwi i w ciele, więc i On również miał w nich udział, aby przez śmierć zniszczyć tego, który miał władzę nad śmiercią, to jest diabła,

(15) I aby wyzwolić wszystkich tych, którzy z powodu lęku przed śmiercią przez całe życie byli w niewoli.

(16) Bo przecież ujmuje się On nie za aniołami, lecz ujmuje się za potomstwem Abrahama.

(17) Dlatego musiał we wszystkim upodobnić się do braci, aby mógł zostać miłosiernym i wiernym arcykapłanem przed Bogiem dla przebłagania go za grzechy ludu.

(18) A że sam przeszedł przez cierpienie i próby, może dopomóc tym, którzy przez próby przechodzą.

 

 

Rozdział 3 (Hbr 3)

(1) Przeto, bracia święci, współuczestnicy powołania niebiańskiego, zważcie na Isusa, posłańca i arcykapłana naszego wyznania,

Lekka promocja religii Nowego Przymierza oraz powoływanie się na Mojżesza tj. Isus jest większy od Mojżesza. 

(2) Wiernego temu, który go ustanowił, jak i Mojżesz był wierny w całym domu Bożym. (3) Uznany On bowiem został za godnego o tyle większej chwały od Mojżesza, o ile większą cześć ma budowniczy od domu, który zbudował. (4) Albowiem każdy dom jest przez kogoś budowany, lecz tym, który wszystko zbudował, jest Bóg. (5) Wszak i Mojżesz był wierny jako sługa w całym domu jego, aby świadczyć o tym, co miało być powiedziane,

(6) Lecz Chrystus jako syn był ponad domem jego; a domem jego my jesteśmy, jeśli tylko aż do końca zachowamy niewzruszenie ufność i chwalebną nadzieję. (7) Dlatego, jak mówi Duch Święty: Dziś, jeśli głos jego usłyszycie,

(8) Nie zatwardzajcie serc waszych, jak podczas buntu, W dniu kuszenia na pustyni,

(9) Gdzie kusili mnie ojcowie wasi i wystawiali na próbę, Chociaż oglądali dzieła moje Przez czterdzieści lat.

(10) Dlatego miałem wstręt do tego pokolenia I powiedziałem: Zawsze ich zwodzi serce; Nie poznali też oni dróg moich (11) Tak iż przysiągłem w gniewie moim: Nie wejdą do odpocznienia mego.

(12) Baczcie, bracia, żeby nie było czasem w kimś z was złego niewierzącego serca, które by odpadło od Boga żywego,

(13) Ale napominajcie jedni drugich każdego dnia, dopóki trwa to, co się nazywa „dzisiaj”, aby nikt z was nie popadł w zatwardziałość przez oszustwo grzechu.

(14) Staliśmy się bowiem współuczestnikami Chrystusa, jeśli tylko aż do końca zachowamy niewzruszenie ufność, jaką mieliśmy na początku.

(15) Gdy się powiada: Dziś, jeśli głos jego usłyszycie, Nie zatwardzajcie serc waszych, jak podczas buntu,

(16) Kto to byli ci, którzy usłyszeli, a zbuntowali się? Czy nie ci wszyscy, którzy wyszli z Egiptu pod wodzą Mojżesza?

(17) Do kogo to miał wstręt przez czterdzieści lat? Czy nie do tych, którzy zgrzeszyli, a których ciała legły na pustyni?

(18) A komu to przysiągł, że nie wejdą do odpocznienia jego, jeśli nie tym, którzy byli nieposłuszni?

(19) Widzimy więc, że nie mogli wejść z powodu niewiary.

 

 

Rozdział 4 (Hbr 4)

(1) Gdy tedy obietnica wejścia do odpocznienia jego jest jeszcze ważna miejmy się na baczności, aby się nie okazało, że ktoś z was pozostał w tyle. (2) I nam bowiem była zwiastowana dobra nowina, jak i tamtym; lecz tamtym słowo usłyszane nie przydało się na nic, gdyż nie zostało powiązane z wiarą tych, którzy je słyszeli.

Niby wszystko gra, lecz autor bardziej skupia się wierze Izraelitów niż ich czynach

(3) Albowiem do odpocznienia wchodzimy my, którzy uwierzyliśmy, zgodnie z tym, jak powiedział: Jak przysiągłem w gniewie moim: Nie wejdą do mego odpocznienia, chociaż dzieła jego od założenia świata były dokonane.

(4) O siódmym dniu bowiem powiedział gdzieś tak: I odpoczął Bóg dnia siódmego od wszystkich dzieł swoich. (5) A na tym miejscu znowu: Nie wejdą do odpocznienia mego. (6) Skoro więc jest tak, że niektórzy do niego wejdą, a ci, którym najpierw była zwiastowana dobra nowina, z powodu nieposłuszeństwa nie weszli

(7) Przeto znowu wyznacza pewien dzień, „dzisiaj”, mówiąc przez Dawida po tak długim czasie, jak to przedtem zostało powiedziane: Dziś, jeśli głos jego usłyszycie, Nie zatwardzajcie serc waszych. (8) Gdyby bowiem Jozue wprowadził ich był do odpocznienia, nie mówiłby Bóg później o innym dniu.

(9) A tak pozostaje jeszcze odpocznienie dla ludu Bożego;

(10) Kto bowiem wszedł do odpocznienia jego, ten sam odpoczął od dzieł swoich, jak Bóg od swoich.

(11) Starajmy się tedy usilnie wejść do owego odpocznienia, aby nikt nie upadł, idąc za tym przykładem nieposłuszeństwa.

(12) Bo Słowo Boże jest żywe i skuteczne, ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić zamiary i myśli serca; (13) I nie ma stworzenia, które by się mogło ukryć przed nim, przeciwnie wszystko jest obnażone i odsłonięte przed oczami tego, przed którym musimy zdać sprawę.

(14) Mając więc wielkiego arcykapłana, który przeszedł przez niebiosa, Isusa, Syna Bożego, trzymajmy się mocno wyznania.

Zaczęło się… Autor nazywa Mesjasza arcykapłanem a więc szefa religijnego

(15) Nie mamy bowiem arcykapłana, który by nie mógł współczuć ze słabościami naszymi, lecz doświadczonego we wszystkim, podobnie jak my, z wyjątkiem grzechu.

(16) Przystąpmy tedy z ufną odwagą do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę ku pomocy w stosownej porze.

 

Rozdział 5 (Hbr 5)

 

(1) Albowiem każdy arcykapłan, wzięty spośród ludzi, bywa ustanawiany z ramienia ludzi w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy

Nie mogło zabraknąć ustanowionej duchownej hierarchii i powoływanie się na Aarona. Ale zaraz zaraz, Aaron i Mojżesz byli z pochodzenia Lewitami więc kapłaństwo dotyczyło wyłącznie Lewitów zaś Isus Wybrany Przez Boga był Judejczykiem oraz synem Boga. Autor usiłuje przerzucić stan kapłaństwa z Lewiego na Judę, na dodatek nie wspomina zbyt wiele o 10 Narodach Izraela na północnych ziemiach. 

(2) I mógł współczuć z tymi, którzy nie wiedzą i błądzą, skoro i on sam podlega słabości.

(3) Z powodu niej powinien też zarówno za lud, jak i za samego siebie składać ofiary za grzechy.

(4) A nikt samego siebie nie podnosi do tej godności, tylko zostaje na nią powołany przez Boga, jak Aaron.

(5) Tak i Chrystus nie sam sobie nadał godność arcykapłana, lecz uczynił to Ten, który do niego powiedział: Jesteś moim Synem, Dzisiaj zrodziłem ciebie;

(6) Jak i na innym miejscu mówi: Tyś kapłanem na wieki Według porządku Melchisedeka.

(7) Za dni swego życia w ciele zanosił On z wielkim wołaniem i ze łzami modlitwy i błagania do tego, który go mógł wybawić od śmierci, i dla bogobojności został wysłuchany; (8) I chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał,

(9) A osiągnąwszy pełnię doskonałości, stał się dla wszystkich, którzy mu są posłuszni, sprawcą zbawienia wiecznego

(10) I został obwieszczony przez Boga jako arcykapłan według porządku Melchisedeka.

Podobnie o Melchizedeku głosili Gnostycy

(11) O tym mamy wiele do powiedzenia, lecz trudno wam to wyłożyć, skoro staliście się ociężałymi w słuchaniu.

| ”Barnabie trudno było to wyłożyć, gdyż były to nauki ludzkie więc w następnym wersecie autor się zabezpieczył]

(12) Biorąc pod uwagę czas, powinniście być nauczycielami, tymczasem znowu potrzebujecie kogoś, kto by was nauczał pierwszych zasad nauki Bożej; staliście się takimi, iż wam potrzeba mleka, a nie pokarmu stałego.

(13) Każdy bowiem, który się karmi mlekiem, nie pojmuje jeszcze nauki o sprawiedliwości, bo jest niemowlęciem; (14) Pokarm zaś stały jest dla dorosłych, którzy przez długie używanie mają władze poznawcze wyćwiczone do rozróżniania dobrego i złego.

Rozdział 6 (Hbr 6)

 

(1) Dlatego pominąwszy początki nauki o Chrystusie, zwróćmy się ku rzeczom wyższym, nie powracając ponownie do podstaw nauki o odwróceniu się od martwych uczynków i o wierze w Boga,

(2) Nauki o obmywaniach, o wkładaniu rąk, o zmartwychwstaniu i o sądzie wiecznym. (3) To właśnie uczynimy, jeśli Bóg pozwoli.

(4) Jest bowiem rzeczą niemożliwą, żeby tych którzy raz zostali oświeceni i zakosztowali daru niebiańskiego, i stali się uczestnikami Ducha Świętego,

(5) I zakosztowali Słowa Bożego, że jest dobre oraz, cudownych mocy wieku przyszłego

(6) Gdy odpadli, powtórnie odnowić i przywieść do pokuty, ponieważ oni sami ponownie krzyżują Syna Bożego i wystawiają go na urągowisko.

(7) Albowiem ziemia, która piła deszcz często na nią spadający i rodzi rośliny użytecznie dla tych, którzy ją uprawiają, otrzymuje błogosławieństwo od Boga; (8) Lecz ta, która wydaje ciernie i osty, jest bezwartościowa i bliska przekleństwa, a kresem jej spalenie.

(9) Ale chociaż tak mówimy, to jeśli chodzi o was, umiłowani, jesteśmy przekonani o czymś lepszym, zwłaszcza co dotyczy zbawienia.

(10) Wszak Bóg nie jest niesprawiedliwy, aby miał zapomnieć o dziele waszym i o miłości, jaką okazaliście dla imienia jego, gdy usługiwaliście świętym i gdy usługujecie.

(11) Pragniemy zaś, aby każdy z was okazywał tę samą gorliwość dla zachowania pełni nadziei aż do końca,

(12) Abyście się nie stali ociężałymi, ale byli naśladowcami tych, którzy przez wiarę i cierpliwość dziedziczą obietnice.

(13) Gdy bowiem Bóg dał Abrahamowi obietnicę, a nie miał nikogo większego, na kogo by przysiąc, przysiągł na siebie samego, (14) Mówiąc: Zaiste, będę błogosławił ci obficie i rozmnożę cię bez miary;

(15) A tak, ponieważ czekał cierpliwie, otrzymał to, co było obiecane.

(16) Ludzie bowiem przysięgają na kogoś większego, a zakończeniem wszelkiego ich sporu jest przysięga, która jest stwierdzeniem;

(17) Również Bóg, chcąc wyraźniej dowieść dziedzicom obietnicy niewzruszoności swego postanowienia, poręczył je przysięgą,

(18) Abyśmy przez dwa niewzruszone wydarzenia, co do których niemożliwą jest rzeczą, by Bóg zawiódł, my, którzy ocaleliśmy, mieli mocną zachętę do pochwycenia leżącej przed nami nadziei.

(19) Jej to trzymamy się jako kotwicy duszy, pewnej i mocnej, sięgającej aż poza zasłonę,

(20) Gdzie jako poprzednik wszedł za nas Isus, stawszy się arcykapłanem według porządku Melchisedeka na wieki.

 

Rozdział 7 (Hbr 7)

 

(1) Ten to Melchisedek, król Salemu, kapłan Boga Najwyższego, który wyszedł na spotkanie Abrahama, gdy wracał po rozgromieniu królów, pobłogosławił mu,

Postać Melchizedeka wielokrotnie pojawiała się w źródłach Talmudycznych, Gnostyckich itp. 

(2) Abraham zaś dał mu dziesięcinę ze wszystkiego. Imię jego znaczy najpierw król sprawiedliwości, następnie zaś król Salemu, to jest król pokoju.

(3) Bez ojca, bez matki, bez rodowodu, nie mający ani początku dni, ani końca życia, lecz podobny do Syna Bożego, pozostaje kapłanem na zawsze. (4) Patrzcie tedy, jak wielki jest ten, któremu nawet patriarcha Abraham dał dziesięcinę z najlepszego łupu. (5) Wprawdzie i ci, którzy są z synów Lewiego, a otrzymują urząd kapłański, mają nakaz zgodnie z zakonem pobierać dziesięcinę od ludu, to jest od braci swoich, chociaż i oni wywodzą się z rodu Abrahama; (6) Ale tamten, który nie wywodził od nich swego rodu, otrzymał dziesięcinę od Abrahama i pobłogosławił temu, który miał obietnicę. (7) A rzecz to jest bezsporna, że mniejszy od większego otrzymuje błogosławieństwo.

Jedno z większych kłamstw w tym liście albowiem Isus miał Ojca (Boga) oraz matkę (Mirjam) więc rodowód miał. Barnaba Paweł I Łukasz doskonale powinni wiedzieć że Isus i Jan Baptysta byli ze sobą spokrewnieni 

(8) W jednym wypadku biorą dziesięcinę śmiertelni ludzie, w drugim ten, o którym złożono świadectwo, że żyje.

(9) I jeśli tak można powiedzieć, w osobie Abrahama i Lewi, który pobiera dziesięcinę, dał dziesięcinę;

(10) Był bowiem jeszcze w lędźwiach praojca swego, gdy Melchisedek wyszedł na jego spotkanie.

(11) Gdyby zaś doskonałość była osiągalna przez kapłaństwo lewickie, a wszak w oparciu o nie otrzymał lud zakon, to jaka jeszcze była potrzeba ustanawiać innego kapłana według porządku Melchisedeka, zamiast pozostać przy porządku Aarona? (12) Skoro bowiem zmienia się kapłaństwo, musi też nastąpić zmiana zakonu.

| Na jakiej podstawie Barnaba doszedł do takiego wniosku ?

Prawo Mojżesza jest wieczne

Jeremiasza 31: (33) Lecz takie przymierze zawrę z domem izraelskim po tych dniach, mówi Pan: Złożę mój zakon w ich wnętrzu i wypiszę go na ich sercu. Ja będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. (34) I już nie będą siebie nawzajem pouczać, mówiąc: Poznajcie Pana! Gdyż wszyscy oni znać mnie będą, od najmłodszego do najstarszego z nich – mówi Pan – Odpuszczę bowiem ich winę, a ich grzechu nigdy nie wspomnę. (35) Tak mówi Pan, który ustanowił słońce, by świeciło w dzień, który wyznaczył księżyc i gwiazdy, by świeciły w nocy, który wzburza morze tak, że szumią jego fale, Pan Zastępów jego imię: (36) Jeżeliby te prawa miały się zachwiać przede mną – mówi Pan – to i ród Izraela przestałby być ludem przede mną po wszystkie dni.

 

Być może chodzi o zalegalizowanie Eucharystii

1 Mojżeszowa 14:18 Melchisedek zaś, król Salemu, wyniósł chleb i wino. A był on kapłanem Boga Najwyższego.

 

(13) Bo ten, do którego odnosi się ta mowa, należał do innego plemienia, z którego nikt nie służył ołtarzowi. (14) Wiadomo bowiem, że Pan nasz pochodził z plemienia Judy, o którym Mojżesz nic nie powiedział, co się tyczy kapłanów.

(15) A staje się to jeszcze bardziej rzeczą oczywistą, jeśli na podobieństwo Melchisedeka powstaje inny kapłan,

(16) Który stał się nim nie według przepisów prawa, dotyczących cielesnego pochodzenia, ale według mocy niezniszczalnego życia. (17) Bo świadectwo opiewa: Tyś kapłanem na wieki Według porządku Melchisedeka.

Gnostyckie dogmaty o Prawie duchowym i cielesnym pochodzą wprost z listów Saula, sprzeczne z resztą Biblii.

(18) A przeto poprzednie przykazanie zostaje usunięte z powodu jego słabości i nieużyteczności,

Kolejne kłamstwa, autor wciska powoli swoje dogmaty gdyż wcześniej jedynie podłożył fundamenty

 

(19) Gdyż zakon nie przywiódł niczego do doskonałości, z drugiej zaś strony wzbudzona zostaje lepsza nadzieja, przez którą zbliżamy się do Boga.

Ściema, gdyż Prawo jest po to aby ludzie je przestrzegali i zaprzestali grzeszyć czyli łamać Prawo Boga. 

(20) A stało się to nie bez złożenia przysięgi. Tamci bowiem zostali kapłanami bez przysięgi,

(21) Natomiast Ten został nim na podstawie przysięgi tego, który do niego mówi : Przysiągł Pan i nie pożałuje, Tyś kapłanem na wieki.

(22) O ileż lepszego przymierza stał się Isus poręczycielem!

Kolejne kłamstwo które ma nam wbić do głów że Mojżesz dał ciała ale Isus, Jezus ten to ma dla nas nowe i lepsze prawo oparte na Listach Pawła!

(23) Tamtych kapłanów było więcej, gdyż śmierć nie pozwalała im pozostawać w urzędzie;

(24) Ale Ten sprawuje kapłaństwo nieprzechodnie, ponieważ trwa na wieki. (25) Dlatego też może zbawić na zawsze tych, którzy przez niego przystępują do Boga, bo żyje zawsze, aby się wstawiać za nimi.

(26) Takiego to przystało nam mieć arcykapłana, świętego, niewinnego, nieskalanego, odłączonego od grzeszników i wywyższonego nad niebiosa;

(27) Który nie musi codziennie, jak inni arcykapłani, składać ofiar najpierw za własne grzechy, następnie za grzechy ludu; uczynił to bowiem raz na zawsze, gdy ofiarował samego siebie.

(28) Albowiem zakon ustanawia arcykapłanami ludzi, którzy podlegają słabościom, lecz słowo przysięgi, która przyszła później niż zakon, ustanowiło Syna doskonałego na wieki.

 

Rozdział 8 (Hbr 8)

 

(1) Główną zaś rzeczą w tym, co mówimy, jest to, że mamy takiego arcykapłana, który usiadł po prawicy tronu Majestatu w niebie, (2) Jako sługa świątyni i prawdziwego przybytku, który zbudował Pan, a nie człowiek.

(3) Albowiem każdy arcykapłan bywa ustanawiany, aby składał dary i ofiary; dlatego jest rzeczą konieczną, żeby i ten miał co ofiarować.

(4) Otóż, gdyby był na ziemi, nie byłby kapłanem, skoro są tu tacy, którzy składają dary według przepisów zakonu;

(5) Służą oni w świątyni, która jest tylko obrazem i cieniem niebieskiej, jak to zostało objawione Mojżeszowi, gdy miał budować przybytek: Bacz; powiedziano mu, abyś uczynił wszystko według wzoru, który ci został ukazany na górze.

(6) Teraz zaś objął o tyle znakomitszą służbę, o ile lepszego przymierza jest pośrednikiem, które ustanowione zostało w oparciu o lepsze obietnice.

Kłamstwo Nowego Przymierza nadal wałkowane tymczasem Isus kontynuował Przymierze Mojżeszowe w zaostrzonej formie

(7) Gdyby bowiem pierwsze przymierze było bez braków, nie szukanoby miejsca na drugie.

(8) Albowiem ganiąc ich, mówi: Oto idą dni, mówi Pan, A zawrę z domem Izraela i z domem Judy przymierze nowe.

(9) Nie takie przymierze, jakie zawarłem z ich ojcami W dniu, gdym ujął ich za rękę, Aby ich wyprowadzić z ziemi egipskiej; Ponieważ oni nie wytrwali w moim przymierzu, Przeto Ja nie troszczyłem się o nich, mówi Pan.

(10) Takie zaś jest przymierze, które zawrę z domem Izraela Po upływie owych dni, mówi Pan: Prawa moje włożę w ich umysły I na sercach ich wypiszę je, I będę im Bogiem, A oni będą mi ludem.

(11) I nikt nie będzie uczył swego ziomka Ani też swego brata, mówiąc: Poznaj Pana, Bo wszyscy mnie znać będą Od najmniejszego aż do największego z nich. (12) Gdyż łaskawy będę na nieprawości ich, A grzechów ich nie wspomnę więcej.

(13) Gdy mówi: Nowe, to uznał pierwsze za przedawnione; a to, co się przedawnia i starzeje, bliskie jest zaniku.

 

Rozdział 9 (Hbr 9)

 

(1) Wprawdzie i pierwsze przymierze miało przepisy o służbie Bożej i ziemską świątynię.

Autor nawet nie wspomina o najważniejszej Bożej obietnicy odnowienia 12 Narodów Izraela 

(2) Wystawiony bowiem został przybytek, którego część przednia nazywa się miejscem świętym, a w niej znajdowały się świecznik i stół, i chleby pokładne;

(3) Za drugą zaś zasłoną był przybytek, zwany miejscem najświętszym,

(4) Mieszczący złotą kadzielnicę i Skrzynię Przymierza, pokrytą zewsząd złotem, w której był złoty dzban z manną i laska Aarona, która zakwitła i tablice przymierza;

(5) Nad nią zaś cherubini chwały, zacieniający wieko skrzyni, o czym teraz nie ma potrzeby szczegółowo mówić.

(6) A skoro tak te rzeczy zostały urządzone, kapłani sprawujący służbę Bożą wchodzą stale do pierwszej części przybytku, (7) Do drugiej zaś raz w roku sam tylko arcykapłan, i to nie bez krwi, którą ofiaruje za siebie samego i za uchybienia ludu. (8) Przez to Duch Święty wskazuje wyraźnie, że droga do świątyni nie została jeszcze objawiona, dopóki stoi pierwszy przybytek;

(9) Ma to znaczenie obrazowe, odnoszące się do teraźniejszego czasu, kiedy to składane bywają dary i ofiary, które nie mogą doprowadzić do wewnętrznej doskonałości tego, kto pełni służbę Bożą;

(10) Są to tylko przepisy zewnętrzne, dotyczące pokarmów i napojów, i różnych obmywań, nałożone do czasu zaprowadzenia nowego porządku.

Zalatuje ostro Talmudem

(11) Lecz Chrystus, który się zjawił jako arcykapłan dóbr przyszłych, wszedł przez większy i doskonalszy przybytek, nie ręką zbudowany, to jest nie z tego stworzonego świata pochodzący,

(12) Wszedł raz na zawsze do świątyni nie z krwią kozłów i cielców, ale z własną krwią swoją, dokonawszy wiecznego odkupienia. (13) Bo jeśli krew kozłów i wołów oraz popiół z jałowicy przez pokropienie uświęcają skalanych i przywracają cielesną czystość, (14) O ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego ofiarował samego siebie bez skazy Bogu, oczyści sumienie nasze od martwych uczynków, abyśmy mogli służyć Bogu żywemu. (15) I dlatego jest On pośrednikiem nowego przymierza, ażeby gdy poniesiona została śmierć dla odkupienia przestępstw popełnionych za pierwszego przymierza, ci, którzy są powołani, otrzymali obiecane dziedzictwo wieczne.

Ostro mącą w głowach tymczasem ofiara Isusa jest aby wymazać nasze odstępstwa od Prawa Mojżesza o ile chce zmienić swoje postępowanie 

(16) Gdzie bowiem jest testament, tam musi być stwierdzona śmierć tego, który go sporządził; (17) Bo testament jest prawomocny z chwilą śmierci, a nie ma nigdy ważności, dopóki żyje ten, kto go sporządził. (18) Dlatego i pierwsze przymierze nie zostało Zapoczątkowane bez rozlewu krwi.

 

(19) Gdy bowiem Mojżesz ogłosił całemu ludowi wszystkie ustawy zakonu, wziął krew cielców i kozłów wraz z wodą, wełną szkarłatną i hizopem, i pokropił zarówno samą księgę, jak i cały lud, (20) Mówiąc: To jest krew przymierza, które Bóg dla was ustanowił.

(21) Podobnie też pokropił krwią przybytek i wszystkie naczynia przeznaczone do służby Bożej. (22) A według zakonu niemal wszystko bywa oczyszczane krwią, i bez rozlania krwi nie ma odpuszczenia.

To już są własne teorie autora który usiłuje przepchnąć Nowe i Stare Przymierze jako dwa osobne organizmy

 

(23) Jest więc rzeczą konieczną, aby odbicia rzeczy niebiańskich były oczyszczane tymi sposobami, same zaś rzeczy niebiańskie lepszymi ofiarami aniżeli te.

(24) Albowiem Chrystus nie wszedł do świątyni zbudowanej rękami, która jest odbiciem prawdziwej, ale do samego nieba, aby się stawiać teraz za nami przed obliczem Boga;

(25) I nie dlatego, żeby wielekroć ofiarować samego siebie, podobnie jak arcykapłan wchodzi do świątyni co roku z cudzą krwią,

(26) Gdyż w takim razie musiałby cierpieć wiele razy od początku świata; ale obecnie objawił się On jeden raz u schyłku wieków dla zgładzenia grzechu przez ofiarowanie samego siebie. (27) A jak postanowione jest ludziom raz umrzeć, a potem sąd,

Prawda że człowiek raz umiera a później sąd, następnie otrzymuje drugie życie lub śmierć wieczną

(28) Tak i Chrystus, raz ofiarowany, aby zgładzić grzechy wielu, drugi raz ukaże się nie z powodu grzechu, lecz ku zbawieniu tym, którzy go oczekują.

Nie tylko z wiary jest uwolnienie od śmierci ale głównie z naszych czynów. 

Rozdział 10 (Hbr 10)

(1) Albowiem zakon, zawierając w sobie tylko cień przyszłych dóbr, a nie sam obraz rzeczy, nie może w żadnym razie przez te same ofiary, nieprzerwanie składane rok w rok, przywieść do doskonałości tych, którzy z nimi przychodzą. (2) Bo czyż nie zaprzestanoby ich składać, gdyby ci, co je składają, nie mieli już żadnej świadomości grzechów, gdy raz zostali oczyszczeni? (3) Przeciwnie, one właśnie przywodzą na pamięć grzechy co roku.

Zakon daje życie a kłamstwo daje śmierć

(4) Jest bowiem rzeczą niemożliwą, aby krew wołów i kozłów mogła gładzić grzechy.

(5) Toteż, przychodząc na świat, mówi: Nie chciałeś ofiar krwawych i darów, Aleś ciało dla mnie przysposobił;

(6) Nie upodobałeś sobie w całopaleniach i ofiarach za grzechy. (7) Tedy rzekłem: Oto przychodzę, Aby wypełnić wolę twoją, o Boże, Jak napisano o mnie w zwoju księgi.

(8) Najpierw mówi: Nie chciałeś i nie upodobałeś sobie ofiar krwawych i darów, i całopaleń, i ofiar za grzechy, które przecież bywają składane według zakonu; (9) Potem powiada: Oto przychodzę, aby wypełnić wolę twoją. Znosi więc pierwsze, aby ustanowić drugie;

Bóg miał dosyć ofiar od Izraelitów ponieważ pragnie posłuszeństwa a nie ślepego wypełniana wszystkich zadań kiedy człowiek postępuje obłudnie wobec bliźnich.

Ozeasza 6:(6) Gdyż miłosierdzia chcę, a nie ofiary, i poznania Boga, nie całopaleń.

(10) Mocą tej woli jesteśmy uświęceni przez ofiarowanie ciała Isusa Chrystusa raz na zawsze.

(11) A każdy kapłan Sprawuje codziennie swoją służbę i składa wiele razy te same ofiary, które nie mogą w ogóle zgładzić grzechów; (12) Lecz gdy On złożył raz na zawsze jedną ofiarę za grzechy, usiadł po prawicy Bożej,

(13) Oczekując teraz, aż nieprzyjaciele jego położeni będą jako podnóżek stóp jego. (14) Albowiem jedną ofiarą uczynił na zawsze doskonałymi tych, którzy są uświęceni.

(15) Poświadcza nam to również Duch Święty; powiedziawszy bowiem: (16) Takie zaś jest przymierze, jakie zawrę z nimi Po upływie owych dni, mówi Pan: Prawa moje włożę w ich serca i na umysłach ich wypiszę je,

(17) Dodaje: A grzechów ich i ich nieprawości nie wspomnę więcej.

[Autor manipuluje proroctwami które mówią o Izraelitach którzy wszyscy powrócą do Kanaanu]

Izajasza 43: (21) Lud, który sobie stworzyłem, będzie zwiastował moją chwałę. (22) A jednak nie wzywałeś mnie, Jakubie, ani z powodu mnie się nie trudziłeś, Izraelu. (23) Nie ofiarowałeś mi owiec na całopalenie ani nie uczciłeś mnie krwawymi ofiarami. Nie obciążyłem cię ofiarami z pokarmów ani nie utrudziłem cię ofiarą z kadzidła. (24) Nie kupiłeś mi za pieniądze wonnych rzeczy ani nie nasyciłeś mnie tłuszczem swoich krwawych ofiar, lecz obciążyłeś mnie swoimi grzechami, utrudziłeś mnie swoimi przewinieniami. (25) Ja, jedynie Ja, mogę przez wzgląd na siebie zmazać twoje przestępstwa i twoich grzechów nie wspomnę.

 

(18) Gdzie zaś jest ich odpuszczenie, tam nie ma już ofiary za grzech. (19) Mając więc, bracia, ufność, iż przez krew Isusa mamy wstęp do świątyni

(20) Drogą nową i żywą, którą otworzył dla nas poprzez zasłonę, to jest przez ciało swoje, (21) Oraz kapłana wielkiego nad domem Bożym,

(22) Wejdźmy na nią ze szczerym sercem, w pełni wiary, oczyszczeni w sercach od złego sumienia i obmyci na ciele wodą czystą;

(23) Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo wierny jest Ten, który dał obietnicę;

(24) I baczmy jedni na drugich w celu pobudzenia się do miłości i dobrych uczynków, (25) Nie opuszczając wspólnych zebrań naszych, jak to jest u niektórych w zwyczaju, lecz dodając sobie otuchy, a to tym bardziej, im lepiej widzicie, że się ten dzień przybliża. (26) Bo jeśli otrzymawszy poznanie prawdy, rozmyślnie grzeszymy; nie ma już dla nas ofiary za grzechy,

Powyższy fragment nie jest kłamstwem, jest półprawdą pomijającą Boże miłosierdzie

 

(27) Lecz tylko straszliwe oczekiwanie sądu i żar ognia, który strawi przeciwników. (28) Kto łamie zakon Mojżesza, ponosi śmierć bez miłosierdzia na podstawie zeznania dwóch albo trzech świadków;

Kolejna półprawda, gdyż przez grzech umieramy od Adama lecz Bóg obiecuje nam żywot wieczny w zamian za przestrzeganie Zakonu

(29) O ileż sroższej kary, sądzicie, godzien będzie ten, kto Syna Bożego podeptał i zbezcześcił krew przymierza, przez którą został uświęcony, i znieważył Ducha łaski!

(30) Znamy przecież tego, który powiedział: Pomsta do mnie należy, Ja odpłacę; oraz: Pan sądzić będzie lud swój. (31) Straszna to rzecz wpaść w ręce Boga żywego.

(32) Przypomnijcie sobie dni poprzednie, kiedy po swym oświeceniu wytrwaliście w licznych zmaganiach z utrapieniami,

(33) Czy to, gdy byliście wystawieni publicznie na zniewagi i udręki, czy też, gdy wiernie staliście przy tych, z którymi się tak obchodzono.

(34) Cierpieliście bowiem wespół z więźniami i przyjęliście z radością grabież waszego mienia, wiedząc, że sami posiadacie majętność lepszą i trwałą.

(35) Nie porzucajcie więc ufności waszej, która ma wielką zapłatę.

(36) Albowiem wytrwałości wam potrzeba, abyście, gdy wypełnicie wolę Bożą, dostąpili tego, co obiecał.

(37) Bo jeszcze tylko mała chwila, A przyjdzie Ten, który ma przyjść, i nie będzie zwlekał; (38) A sprawiedliwy mój z wiary żyć będzie; Lecz jeśli się cofnie, nie będzie dusza moja miała w nim upodobania.

Cytat z listów Pawła więc kłamliwe. 

(39) Lecz my nie jesteśmy z tych, którzy się cofają i giną, lecz z tych, którzy wierzą i zachowują duszę.

Rozdział 11 (Hbr 11)

 Ten rozdział jest już całkowitym pokazem Pawłościaństwa, dlatego brak logiki. Bóg nie nagradza za wiarę, nagradza za dobre czyny! Co mnie przychodzi na myśl czytając ten rozdział… indoktrynacja, kłamstwo powtarzane 1000 razy staje się prawdą jak to mawiał J. ”Rabbi” Goebbels. 

(1) A wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, przeświadczeniem o tym, czego nie widzimy. (2) Wszak jej zawdzięczają przodkowie chlubne świadectwo.

(3) Przez wiarę poznajemy, że światy zostały ukształtowane słowem Boga, tak iż to, co widzialne, nie powstało ze świata zjawisk.

(4) Przez wiarę złożył Abel Bogu wartościowszą ofiarę niż Kain, dzięki czemu otrzymał świadectwo, że jest sprawiedliwy, gdy Bóg przyznał się do jego darów, i przez nią jeszcze po śmierci przemawia.

(5) Przez wiarę zabrany został Henoch, aby nie oglądał śmierci i nie znaleziono go, gdyż zabrał go Bóg. Zanim jednak został zabrany, otrzymał świadectwo, że się podobał Bogu. (6) Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu; kto bowiem przystępuje do Boga, musi uwierzyć, że On istnieje i że nagradza tych, którzy go szukają. (7) Przez wiarę zbudował Noe, ostrzeżony cudownie o tym, czego jeszcze nie można było widzieć, pełen bojaźni, arkę dla ocalenia rodziny swojej; przez nią wydał wyrok na świat i odziedziczył usprawiedliwienie, które jest z wiary. (8) Przez wiarę usłuchał Abraham, gdy został powołany, aby pójść na miejsce, które miał wziąć w dziedzictwo, i wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie. (9) Przez wiarę osiedlił się jako cudzoziemiec w ziemi obiecanej na obczyźnie, zamieszkawszy pod namiotami z Izaakiem i Jakubem, współdziedzicami tejże obietnicy. (10) Oczekiwał bowiem miasta mającego mocne fundamenty, którego budowniczym i twórcą jest Bóg.

(11) Przez wiarę również sama Sara otrzymała moc poczęcia i to mimo podeszłego wieku, ponieważ uważała za godnego zaufania tego, który dał obietnicę. (12) Przeto też z jednego człowieka, i to nieomal obumarłego, zrodziło się potomstwo tak liczne jak gwiazdy na niebie i jak piasek na brzegu morskim, którego zliczyć nie można. (13) Wszyscy oni poumierali w wierze, nie otrzymawszy tego, co głosiły obietnice, lecz ujrzeli i powitali je z dala; wyznali też, że są gośćmi i pielgrzymami na ziemi. (14) Bo ci, którzy tak mówią, okazują, że ojczyzny szukają. (15) I gdyby mieli na myśli tę, z której wyszli, byliby mieli sposobność, aby do niej powrócić; (16) Lecz oni zdążają do lepszej, to jest do niebiańskiej. Dlatego Bóg nie wstydzi się być nazywany ich Bogiem, gdyż przygotował dla nich miasto. (17) Przez wiarę Abraham przyniósł na ofiarę Izaaka, gdy był wystawiony na próbę, i ofiarował jednorodzonego, on, który otrzymał obietnicę,

(18) Do którego powiedziano: Od Izaaka nazwane będzie potomstwo twoje.

(19) Sądził, że Bóg ma moc wskrzeszać nawet umarłych; toteż jakby z umarłych, mówiąc obrazowo, otrzymał go z powrotem. (20) Przez wiarę Izaak udzielił Jakubowi i Ezawowi błogosławieństwa, zapewniającego przyszłość.

(21) Przez wiarę pobłogosławił umierający Jakub każdego z synów Józefa i skłonił się nabożnie, wsparty o wierzch swojej laski. (22) Przez wiarę wspomniał umierający Józef o wyjściu Izraelitów i dał polecenie dotyczące swoich kości. (23) Przez wiarę był Mojżesz po narodzeniu ukrywany przez rodziców swoich w ciągu trzech miesięcy, ponieważ widzieli, iż dziecię było śliczne, i nie ulękli się rozkazu królewskiego.

(24) Przez wiarę Mojżesz, kiedy dorósł, nie zgodził się, by go zwano synem córki faraona; (25) I wolał raczej znosić uciski wespół z ludem Bożym, aniżeli zażywać przemijającej rozkoszy grzechu, (26) Uznawszy hańbę Chrystusową za większe bogactwo niż skarby Egiptu; skierował bowiem oczy na zapłatę.

(27) Przez wiarę opuścił Egipt, nie uląkłszy się gniewu królewskiego; trzymał się bowiem tego, który jest niewidzialny, jak gdyby go widział.

(28) Przez wiarę obchodził Paschę i dokonał pokropienia krwią, aby ten, który zabijał pierworodne, nie dotknął się ich.

(29) Przez wiarę przeszli przez Morze Czerwone jak po suchej ziemi, gdy zaś Egipcjanie podjęli tę próbę, potonęli. (30) Przez wiarę runęły mury Jerycha, okrążane przez siedem dni. (31) Przez wiarę nie zginęła nierządnica Rahab wraz z nieposłusznymi, bo przyjęła przyjaźnie wywiadowców. (32) I cóż powiem jeszcze? Zabrakłoby mi przecież czasu, gdybym miał opowiadać o Gedeonie, Baraku, Samsonie Jeftem, Dawidzie i Samuelu, i o prorokach, (33) Którzy przez wiarę podbili królestwa, zaprowadzili sprawiedliwość, otrzymali obietnice, zamknęli paszcze lwom,

(34) Zgasili moc ognia, uniknęli ostrza miecza, podźwignęli się z niemocy, stali się mężni na wojnie, zmusili do ucieczki obce wojska. (35) Kobiety otrzymały z powrotem swoich zmarłych przez wskrzeszenie; inni zaś zostali zamęczeni na śmierć nie przyjąwszy uwolnienia, aby dostąpić lepszego zmartwychwstania. (36) Drudzy zaś doznali szyderstw i biczowania, a. nadto więzów i więzienia; (37) Byli kamienowani, paleni, przerzynani piłą, zabijani mieczem, błąkali się w owczych i kozich skórach, wyzuci ze wszystkiego, uciskani, poniewierani;

(38) Ci, których świat nie był godny, tułali się po pustyniach i górach, po jaskiniach i rozpadlinach ziemi.

(39) A wszyscy ci, choć dla swej wiary zdobyli chlubne świadectwo, nie otrzymali tego, co głosiła obietnica, (40) Ponieważ Bóg przewidział ze względu na nas coś lepszego, mianowicie, aby oni nie osiągnęli celu bez nas.

 

Rozdział 12 (Hbr 12)

(1) Przeto i my, mając około siebie tak wielki obłok świadków, złożywszy z siebie wszelki ciężar i grzech, który nas usidla, biegnijmy wytrwale w wyścigu, który jest przed nami, (2) Patrząc na Isusa, sprawcę i dokończyciela wiary, który zamiast doznać należytej mu radości, wycierpiał krzyż, nie bacząc na jego hańbę, i usiadł na prawicy tronu Bożego.

(3) Przeto pomyślcie o tym, który od grzeszników zniósł tak wielkie sprzeciwy wobec siebie, abyście nie upadli na duchu, utrudzeni.

(4) Wy nie opieraliście się jeszcze aż do krwi w walce przeciw grzechowi

(5) I zapomnieliście o napomnieniu, które się zwraca do was jak do synów: Synu mój, nie lekceważ karania Pańskiego Ani nie upadaj na duchu, gdy On cię doświadcza;

(6) Bo kogo Pan miłuje, tego karze, I chłoszcze każdego syna, którego przyjmuje. (7) Jeśli znosicie karanie, to Bóg obchodzi się z wami jak z synami; bo gdzie jest syn, którego by ojciec nie karał?

(8) A jeśli jesteście bez karania, które jest udziałem wszystkich, tedy jesteście dziećmi nieprawymi, a nie synami.

(9) Ponadto, szanowaliśmy naszych ojców według ciała, chociaż nas karali; czy nie daleko więcej winniśmy poddać się Ojcu duchów, aby żyć?

(10) Tamci bowiem karcili nas według swego uznania na krótki czas, ten zaś czyni to dla naszego dobra, abyśmy mogli uczestniczyć w jego świętości.

(11) Żadne karanie nie wydaje się chwilowo przyjemne, lecz bolesne, później jednak wydaje błogi owoc sprawiedliwości tym, którzy przez nie zostali wyćwiczeni. (12) Dlatego opadłe ręce i omdlałe kolana znowu wyprostujcie,

(13) I prostujcie ścieżki dla nóg swoich, aby to, co chrome, nie zboczyło, ale raczej uzdrowione zostało.

(14) Dążcie do pokoju ze wszystkimi i do uświęcenia, bez którego nikt nie ujrzy Pana,

(15) Bacząc, żeby nikt nie pozostał z dala od łaski Bożej, żeby jakiś gorzki korzeń, rosnący w górę, nie wyrządził szkody i żeby przezeń nie pokalało się wielu,

(16) Żeby nikt nie był rozpustny lub lekkomyślny jak Ezaw, który za jedną potrawę sprzedał pierworodztwo swoje.

(17) A wiecie, że potem, gdy chciał otrzymać błogosławieństwo, został odrzucony, nie uzyskał bowiem zmiany swego położenia, chociaż o nią ze łzami zabiegał. (18) Wy nie podeszliście bowiem do góry, której można dotknąć, do płonącego ognia, mroku, ciemności i burzy

(19) Ani do dźwięku trąby i głośnych słów, na których odgłos ci, którzy je słyszeli, prosili, aby już do nich nie przemawiano; (20) Nie mogli bowiem znieść nakazu: Gdyby nawet zwierzę dotknęło się góry, ukamienowane będzie.

(21) A tak straszne było to zjawisko, iż Mojżesz powiedział: Jestem przerażony i drżący.

(22) Lecz wy podeszliście do góry Syjon i do miasta Boga żywego, do Jeruzalem niebiańskiego i do niezliczonej rzeszy aniołów, do uroczystego zgromadzenia (23) I zebrania pierworodnych, którzy są zapisani w niebie, i do Boga, sędziego wszystkich, i do duchów ludzi sprawiedliwych, którzy osiągnęli doskonałość,

(24) I do pośrednika nowego przymierza, Isusa, i do krwi, którą się kropi, a która przemawia lepiej niż krew Abla.

Nowe Przymierze czyli odrzucanie Boga i Jego Proroctw 

(25) Baczcie, abyście nie odtrącili tego, który mówi; jeśli bowiem tamci, odtrąciwszy tego, który na ziemi przemawiał, nie uszli kary, to tym bardziej my, jeżeli się odwrócimy od tego, który przemawia z nieba.

(26) Ten, którego głos wtenczas wstrząsnął ziemią, zapowiedział teraz, mówiąc: Jeszcze raz wstrząsnę nie tylko ziemią, ale i niebem.

(27) Słowa: „Jeszcze raz” wskazują, że rzeczy podlegające wstrząsowi ulegną przemianie, ponieważ są stworzone, aby ostały się te, którymi wstrząsnąć nie można. (28) Przeto okażmy się wdzięcznymi, my, którzy otrzymujemy królestwo niewzruszone, i oddawajmy cześć Bogu tak, jak mu to miłe: z nabożnym szacunkiem i bojaźnią. (29) Albowiem Bóg nasz jest ogniem trawiącym.

 

 

Rozdział 13 (Hbr 13)

(1) Miłość braterska niechaj trwa. (2) Gościnności nie zapominajcie; przez nią bowiem niektórzy, nie wiedząc o tym, aniołów gościli.

[Prawdy pomieszane z kłamstwem, Kabaliści chętnie korzystali z usług zbuntowanych aniołów wierząc że wyjawią im misteria tajemne tego świata[

(3) Pamiętajcie o więźniach, jakbyście współwięźniami byli, o uciskanych, skoro sami również w ciele jesteście.

(4) Małżeństwo niech będzie we czci u wszystkich, a łoże nieskalane; rozpustników bowiem i cudzołożników sądzić będzie Bóg.

(5) Niech życie wasze będzie wolne od chciwości; poprzestawajcie na tym, co posiadacie; sam bowiem powiedział: Nie porzucę cię ani cię nie opuszczę.

(6) Tak więc z ufnością możemy mówić: Pan jest pomocnikiem moim, nie będę się lękał; Cóż może mi uczynić człowiek? (7) Pamiętajcie na wodzów waszych, którzy wam głosili Słowo Boże, a rozpatrując koniec ich życia, naśladujcie wiarę ich. (8) Isus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam i na wieki.

[Autor nakazuje czytelnikom aby poddali się  im woli oraz ich naśladowali, ich!! a nie Chrystusa. Czy to jest mowa tego który słucha się swego mistrza którym jest Isus Mesjasz? Dzięki tym wersetom Kapłani, Księża, Pastorzy i inne chwasty domagają się poddaństwa od swoich parafian, nawet nie mówiąc że jest to słowo perioratywne oznaczające głupka, człowieka bez wykształcenia]

(9) Nie dajcie się zwodzić przeróżnym i obcym naukom; dobrze jest bowiem umacniać serce łaską, a nie pokarmami; tym, którzy o nie zabiegali, nie przyniosły one pożytku.

(10) Mamy ołtarz, z którego nie mają prawa jeść ci, którzy służą przybytkowi.

[Autor wydaje się być uczciwy, ostrzega przed gwałtem intelektualnym przez kłamców, oszustów i szarlatanów… ale!!! promuje nam ołtarz jako miejsce rytualne]

(11) Albowiem ciała tych zwierząt, których krew arcykapłan wnosi do świątyni za grzech, spala się poza obozem. (12) Dlatego i Isus, aby uświęcić lud własną krwią, cierpiał poza bramą. (13) Wyjdźmy więc do niego poza obóz, znosząc pohańbienie jego. (14) Albowiem nie mamy tu miasta trwałego, ale tego przyszłego szukamy. (15) Przez niego więc nieustannie składajmy Bogu ofiarę pochwalną, to jest owoc warg, które wyznają jego imię.

[Jedno z największych bluźnierstw w Biblii, że Isus był kozłem ofiarnym przeznaczonym na hańbę. Oczywiście ten list nie jest autorstwem Pawła a jednego z jego wyznawców np. Łukasz albo Barnaba. Warto zaznaczyć że ten list jest kierowany do Hebrajczyków dlatego nie obala on całkowicie Prawa jak w Listach Pawła a miał za zadanie przekabacić wrogów Pawła to znaczy uczniów Apostołów, Nazarejczyków, oraz grupy Mesjańskie jak Ebionici. Dla takich Ebionitów wszystko pod etykietą Pawłościaństwa było podejrzane więc Saul zlecił napisanie tego listu komuś równie przebiegłemu, który będzie promował kolejne nauki, stawiące syntezę Apostołów i Saula.

 

(16) A nie zapominajcie dobroczynności i pomocy wzajemnej; takie bowiem ofiary podobają się Bogu. (17) Bądźcie posłuszni przewodnikom waszym i bądźcie im ulegli; oni to bowiem czuwają nad duszami waszymi i zdadzą z tego sprawę; niechże to czynią z radością, a nie ze wzdychaniem, gdyż to wyszłoby wam na szkodę.

[Świetny cytat godny Goebbelsa a nawet i Stalina. Ulubiona doktryna każdego tyrana ”bądźcie mi posłuszni, ja mam posłannictwo”]

(18) Módlcie się za nas; jesteśmy bowiem przekonani, że mamy czyste sumienie, gdyż chcemy we wszystkim dobrze postępować.

[Dobrymi chęciami jest wiadomo co wybrukowane, ale autor jest jedynie przekonany o swojej racji która jest mojsza”

(19) A proszę tym usilniej, abyście to uczynili, żeby mi było dane co rychlej wrócić do was. (20) A Bóg pokoju, który przez krew przymierza wiecznego wywiódł spośród umarłych wielkiego pasterza owiec, Pana naszego Isusa,

[Niby nic ale jest to kolejna promocja ściemy Nowego Przymierza, która jest zaprzeczeniem misji Mesjasza i Apostołów]

(21) Niech was wyposaży we wszystko dobre, abyście spełnili wolę jego, sprawując w nas to, co miłe jest w oczach jego, przez Isusa Chrystusa, któremu niech będzie chwała na wieki wieków. Amen. (22) A proszę was, bracia, przyjmijcie to słowo napomnienia; bom krótko do was napisał. (23) Wiedzcie, że brat nasz, Tymoteusz, został zwolniony; jeżeli wkrótce przyjdzie, zobaczę was razem z nim.

[Brat Tymoteusz, i wszystko jasne!!! końcówka wskazuje na popaprane źródło owego listu]

(24) Pozdrówcie wszystkich przewodników waszych i wszystkich świętych. Pozdrawiają was ci, którzy są z Italii. (25) Łaska niech będzie z wami wszystkimi. Niech się tak stanie.

 

 

LIST BARNABY – ANALIZA

 

Rozdział 1 (Br 1)

(1) Pozdrowienia dla synów i córek, w imieniu Pana, który ukochał nas w pokoju. (2) Nadzwyczaj i obficie raduję się z waszego błogosławieństwa i obfitości Ducha danego wam wrodzoną łaską. Ducha, którego otrzymaliście.

[Tak jak by Barnaba promował nam Ewangelie Łukasza o zesłaniu Ducha oraz Pawłową Łaskę]

(3) Dlatego bardziej pocieszam się nadzieją zbawienia, ponieważ ja rzeczywiście widzę w was tego Ducha wylanego na was od Pana, który jest bogaty w obfitości, aby oblicze wasze, za którym tęsknie, zadziwiło mnie.

[Już nie mam złudzeń, jeśli autorem rzeczywiście jest Barnaba to wiele wyjaśnia, iż ten list jest powielaniem bredni Łukasza który uwiarygadniał Saula. Obaj promowali naukę o darach Ducha w oparciu o błędne interpretacje Proroctw Joela]

(4) Będąc przekonany o tym i będąc świadomy tego, rozmawiałem między wami, że mam więcej zrozumienia, ponieważ Pan podróżował ze mną na drodze sprawiedliwości, jestem ponad wszystko zobligowany, aby kochać was ponad moje własne życie, ponieważ wielka wiara i miłość mieszka w was w “nadziei Jego życia”.

[Kolejne doktryny Pawła, Barnaba tutaj przekabaca gojów czułymi słówkami jak to by oddał za nich życie itd.]

(5) Dlatego myślę, że mam troskę na waszą korzyść, aby przekazać wam coś, co sam otrzymałem, to przyniesie mi korzyść w usługiwaniu takim duchem. Pozwoliłem sobie wysłać do was krótki list, aby wasza wiedza mogła być udoskonalona wraz z waszą wiarą.

(6) Są trzy doktryny Pana: “nadzieja życia” jest początkiem i końcem naszej wiary; a sprawiedliwość jest początkiem i końcem sądu: miłość radości i zadowolenie są świadectwem pracy sprawiedliwości.

[No i się zaczęło, niby Barnaba promuje tutaj własne doktryny alegoryczne. Trzeba pamiętać że wcześniej ten list był uznawany za Kanoniczny, obalony dopiero przez Euzebiusza i Hieronima, obaj byli chwastami.]

(7) Ponieważ Pan objawił dla nas przez proroków rzeczy przeszłe i rzeczy teraźniejsze i daje nam pierwocinę dla zasmakowania rzeczy, które przyjdą i teraz my widzimy te rzeczy jak wypełniają się jedna po drugiej, jak on powiedział: Powinniśmy zrobić w bojaźni bogatsze i głębsze ofiarowanie się Jemu. (8) Ale ja pokaże wam kilka rzeczy, nie jako nauczyciel, ale jako jeden z was, w których wy będziecie radować się w obecnym czasie.

Barnaba postępuje według wskazówek swego guru – Pawła.

 

ROZDZIAŁ 2 (Br 2)

(1) Widząc, że dni są złe, i że pracownik zła jest u władzy, powinniśmy szczególnie uważać na siebie i wyszukiwać nakazów Pańskich. (2) Bojaźń, zatem i cierpliwość są pomocnikami naszej wiary, a przedłużające się cierpienie i powściągliwość są naszymi sojusznikami.

Nadal o wierze, niby nic groźnego ale czuć tym padalcem Pawłem na kilometr.

(3) Podczas gdy te rzeczy pozostają uświęceniem w kierunku Pana, mądrość, rozwaga, zrozumienie i wiedza radują się z nich.

(4) Ponieważ On jasno ukazał nam przez proroków, że nie potrzebuje żadnych składanych ofiar ani ofiar palonych, ani ustawicznych, jak powiedział to w którymś miejscu. (5) ”Czym są liczne ofiary dla mnie? Mówi Pan. Mam dosyć palonych ofiar i nie pragnę tłuszczu jagniąt i krwi byków i kozłów i nawet, kiedy przychodzicie przed moje oblicze, któż tego żądał z waszych rąk. Abyście wydeptywali moje dziedzińce? Jeśli przynosicie mąkę jest to próżne. Kadzidło jest obrzydliwe dla mnie. Nie mogę znieść waszych nowiów i szabatów.”

Narazie Barnaba mówi prawdę że dla Boga liczy się miłosierdzie i posłuszeństwo a nie ofiara. Niestety coś za coś podobnie jak w listach Pawła, poniżej znajdziemy małą trutkę na gojów by uwierzyli….

(6) Te rzeczy, zatem On usunął, według nowego porządku naszego Pana Isusa Chrystusa, które jest bez jarzma konieczności i ma ofiarowanie bez człowieka. (7) Znowu on powiedział do nich: “ Czy nakazałem waszym ojcom, kiedy wyszli z ziemi Egipskiej by składali mi ofiary i całopalenia?

W dogmat Nowego Przymierza w miejsce Przykazań Królewskich, Prawa Życia danemu Mojżeszowi!

(8) Cóż, raczej nakazałem im: niech żaden z was nie pielęgnuje zła w swoim sercu przeciwko sąsiadowi i nie składa fałszywych przysiąg. (9) Powinniśmy, zatem rozumieć, jeżeli nie jesteśmy głupcami, że nie powinniśmy kochać zamiarów naszych ojców, ponieważ on mówi do nas; życzę sobie abyście nie popełniali takich błędów jak oni, ale raczej szukać jak można przybliżyć się do niego. (10) Do nas, zatem on mówi: „Ofiarą dla Pana jest skruszone serce, a wonnym kadzidłem serce wysławiające go” Powinniśmy, zatem bracia ostrożnie podchodzić do naszego zbawienia, aby zły nie mógł osiągnąć zwodniczego wejścia do nas i wyrzucił nas z naszego życia.

 

ROZDZIAŁ 3 (Br 3)

(1) Do nich on znowu powiedział kierując te słowa:, „Dlaczego pościcie dla mnie, mówi Pan, więc krzyczycie, aby wasz głos był słyszany tego dnia. To nie jest post, który ja wybrałem, mówi Pan, nie człowieka poniżonego w swojej duszy; (2) Ani przez zginanie waszych karków jak haki, i wkładania włosiennic i ścielenie waszego łoża popiołem, ani przez wasze wołanie o akceptację postu. (3) Ale do nas On mówi: “Oto jest post, który ja wybrałem, mówi Pan, porzućcie wasze nikczemności odrzućcie zapalczywość waszych kłótni, odsuńcie uderzanie pięścią w wybaczeniu i rozdzieranie szat przy każdym niesprawiedliwym kontakcie, dajcie głodnemu chleba, a gdy widzisz nagiego przyodziej go, przyprowadź bezdomnego do twego domu, a jeśli widzisz poniżonego człowieka, nie gardź nim ani ty ani twoi domownicy. (4) Wtedy dla ciebie wzejdzie światło poranka, a twoje szaty będą pomnażać się szybko, a twoja sprawiedliwość pójdzie przed tobą, i chwała Boża otoczy cię. (5) Kiedy będziesz krzyczał Bóg usłyszy cię, i gdy ty jeszcze wciąż będziesz mówił On odpowie ci: “Oto jestem” Jeżeli odsuniecie od siebie niewolę i przemoc i słowa szemrania i dasz biednemu chleba z radością serca a litość duszy jest uniżenie. (6) Cóż, zatem, bracia, dawno temu ktoś przewidział, że ludzie, których On przygotował w swojej miłości powinni wierzyć w niewinność, i zrobił wszystkie rzeczy z góry jasne dla nas abyśmy nie byli wrakami przez nawrócenie do ich prawideł

ROZDZIAŁ 4 (Br 4) (Czasy Ostateczne)

(1) Powinniśmy, zatem badać gorliwie rzeczy, które teraz są, i wyszukiwać te, które są dostępne dla naszego zbawienia. Niech, zatem ostatecznie pierzchną od nas wszystkie wysiłki bezprawia. Aby uczynki bezprawia nie pokonały nas i znienawidźmy błędy obecnego czasu, abyśmy mogli być umiłowanymi i tym, który ma przyjść.

(2) Nie pozwólmy sobie na wolność dla naszych dusz, by mieć siły do chodzenia z grzesznikami i ludźmi nikczemnymi, abyśmy nie stali się do nich podobni.

(3) W końcu potknęli się o skałę, o której było napisane, jak to, Henoch powiedział:, „ aby zakończyć Pan skróci czasy i dni, aby jego umiłowani mogli szybciej przyjść do jego dziedzictwa

(4) A prorok również mówi nam: “dziesięć królestw będzie panować na Ziemi i powstanie po nich mały król, który wyłamie trzech królów z pośród nich

(5) Daniel mówi podobnie tak samo: “I spostrzegłem czwarte Zwierzę, niegodziwe i potężne i bardziej dzikie niż wszystkie zwierzęta morza i dziesięć rogów wyrosło z niego, a między nimi mały szczególny róg i on pokonał trzy wielkie rogi”. (6) Powinniście, zatem rozumieć. A o to również proszę was, jako jeden z was, a szczególnie jako kochający was wszystkich ponad moje własne życie, mając wzgląd na siebie samych, i nie bądźcie jak niektórzy, co gromadzą swoje grzechy i mówią, że przymierze jest zarówno ich jak i nasze. (7) To jest nasze:, ale na tej drodze oni w końcu zgubili to, kiedy Mojżesz je otrzymał, ponieważ pismo mówi: “A Mojżesz był na górze poszcząc czterdzieści dni i nocy, i otrzymał przymierze od Pana, tablice kamienne napisane palcem ręki Pana”  (8) Ale oni zrobili bogów i stracili to. Ponieważ Pan powiedział: “Mojżeszu, Mojżeszu, zejdź szybko, ponieważ lud, który ty wyprowadziłeś z ziemi Egipskiej złamał prawo” I Mojżesz zrozumiał i rzucił tablice kamienne ze swoich rąk, a ich przymierze potłukło się, aby to przymierze Isusa Umiłowanego mogło być zapieczętowane w naszych sercach i w nadziei wiary.

(9) A chociaż życzę sobie napisać więcej, spieszę się napisać wam o oddaniu do was, nie jako nauczyciel, ale jako ten, który ukochał, nie odrzucając nic z tego, co mamy), Dlatego miejmy szczególny wzgląd w dniach ostatnich, ponieważ cały czas naszego życia i wiary nie przyniesie nam korzyści, jeśli nie sprzeciwimy się jako synowie Boga w obecnym złym czasie, przeciwko występkom, które przychodzą, żeby Syn Ciemności nie miał żadnej możliwości wejścia.

(10) Uciekajmy od wszelkiej próżności, odrzućmy uczynki ścieżek nikczemności. Nie oddzielajcie się jako samotni, skoro już staliście się sprawiedliwymi, ale przychodźcie razem i szukajcie wspólnego dobra.

(11) Ponieważ pismo mówi: “Biada tym, którzy są roztropni dla samych siebie i mądrzy w ich własnych oczach” Bądźmy duchowymi, bądźmy świątynią poświęconą dla Boga tak daleko jak to możliwe “ćwiczmy się w bojaźni” Bożej i starajmy się trzymać jego przykazań, abyśmy mogli cieszyć się jego nakazami.

(12) Pan będzie “sądził świat” bez względu na osobę” Każdy otrzyma zgodnie z jego uczynkami. Jeżeli on będzie dobry w jego sprawiedliwości poprowadzi go, jeżeli on będzie zły otrzyma niegodziwość przed nim.

(13) Nie pozwólmy sobie odpocząć, chociaż tak zostaliśmy “powołani ”jako śpiący w naszych grzechach, aby nikczemne panowanie nie zyskało mocy nad nami i nie wyrzuciło nas z Królestwa Pana.

(14) A rozważcie to również moi bracia, kiedy wy widzicie, że po takich wielkich znakach i cudach, jakie były pokazane w Izraelu zostali w końcu opuszczeni. Weźmy wzgląd na to, co było napisane my zostaliśmy znalezieni “wielu powołano, ale niewielu wybrano”

ROZDZIAŁ 5 (Br 5) (Cierpienia Chrystusa)

(1) Ponieważ dla tej przyczyny Pan nasz cierpiał i wystawił swoje ciało na pohańbienie żebyśmy byli poświęceni przez odpuszczenie grzechów, to jest, przez jego pokropienie krwią.

(2) Ponieważ pismo odnosi się w relacji częściowo do Izraela, a częściowo do nas, i to mówi do nas: “On został zraniony za nasze przewinienia i starty za nasze niegodziwości, jego ranami jesteśmy uleczeni. On był prowadzony jak owca do zabijających, i jak jagnię milczał przed tymi co ja strzygą”.

[Autor zdaje sobie sprawę że nie pisze do Izraelitów bądź uznaje za 12 plemion jedynie Judę a resztę za Izrael duchowy na wzór przekrętów Pawła. Kolejny negator Biblijnych proroctw jak widać]

(3) Dlatego powinniśmy dać więcej wdzięczności Panu, że udzielił nam wiedzy o przeszłości i wiedzę obecną i że my nie jesteśmy bez zrozumienia przyszłości.

(4) A Pismo mówi: “Nie jest niesprawiedliwe rozłożenie sieci na ptaki”  To znaczy, że ludzie zasługują na karę, którzy znają drogi sprawiedliwości, ale powracają na drogi ciemności.

(5) Jakkolwiek, moi bracia, jeżeli Pan poświęcił cierpienie dla naszego życia, chociaż On jest Panem całego świata i do którego Bóg powiedział przed założeniem świata “Uczyńmy człowieka na nasz obraz i podobieństwo”, Jak zatem mógł znosić cierpienia z ręki człowieka?

(6) Wiedz! Prorocy, którzy otrzymali łaskę od niego prorokowali o nim, i aby on “mógł zniszczyć śmierć) i pokazał moc zmartwychwstania ze śmierci, ponieważ on potrzebował uczynić „zamanifestowanie w ciele” cierpienia.

(7) Aby wypełniły się obietnice dane naszym ojcom, i sam przygotował dla siebie nowych ludzi i pokazał, podczas gdy on był na ziemi, że on sam powstanie z martwych i sąd zacznie.

(8) Ponadto, podczas gdy Izrael był uczony i ukazano mu wiele znaków i cudów on przemawiał do nich w miłości wielkiej.

(9) Ale kiedy on wybrał swoich apostołów, którzy by głosili jego ewangelię, On wybrał tych, którzy nie byli sprawiedliwi czy bez żadnego grzechu, to pokazuje, że “on nie przyszedł wzywać sprawiedliwych, lecz grzeszników tym samym on zamanifestował siebie jako Syn Boży.

(10) Ponieważ jeżeli on nie przyszedłby w ludzkim ciele nie było by sposobu pokazania go; wiedząc, że oni nie mają siły, kiedy patrzą na słońce i wpatrują się prosto w promienie, chociaż to jest przeznaczone do zniszczenia, i to jest praca Jego rąk.

(11) Więc zatem Syn Boży przyszedł w ciele dla tej przyczyny żeby mógł uzupełnić całość grzechów tych, którzy prześladowali jego proroków aż do śmierci.

(12) Dla tej przyczyny on cierpiał. Ponieważ Bóg napomina ich przez jego ciało, które pochodzi od nich: “Uderzą pasterza, wtedy owce stada będą zniszczone”

(13) A on życzył sobie cierpieć w ten sposób, bo to było konieczne, aby mógł cierpieć na drzewie, ponieważ prorocy mówili o nim “Wyzwoli moją duszę od miecza” i “Przebodli moje ciało, ponieważ zbiorowiska nikczemnych powstały przeciwko mnie

(14) I znowu on mówi:, „Więc, nadstawiam moje plecy bijącym i moje policzki na uderzenia, i ustawiłem moja twarz jak solidną skałę”

ROZDZIAŁ 6 (Br 6)

(1) Kiedy on, więc ustanowił przykazania, co takiego powiedział? „Kim jest ten, co się chce ze mną prawować? Dozwólmy mu wystąpić przeciwko mnie, kim jest ten, który szuka sprawiedliwości przeciwko mnie? Dozwólmy mu zbliżyć się do Pańskich sług.”

(2) Biada wam, ponieważ wszyscy będziecie jak wosk, jak stare ubranie i mól was zje” I znowu prorok mówi, że był umiejscowiony tak silnie jak kamień dla kruszącego”, Więc, ja położę pod fundament Syjonu cenny kamień, wybrany, narożny, szlachetny”

(3) Co zatem on powiedział? “A ten, który pokłada nadzieje w nim będzie żył na wieki” Czy zatem nasza nadzieja jest na kamieniu? Niedajboże! Ale on miał na myśli, że Pan umiejscowił Jego ciało w sile. Ponieważ on powiedział: “I on uczynił mnie jak solidną skałę”

(4) I znowu prorok mówi “Kamień, który budowniczowie odrzucili, stał się kamieniem węgielnym” i znowu on mówi “To jest wielki i cudowny dzień, który pan uczynił”

(5) Piszę do was prosto, abyście mogli zrozumieć: Jestem oddany waszej miłości.

(6) Co zatem prorok mówi znowu? “Zgraja grzeszników uciska mnie dookoła, oni otoczyli mnie jak pszczoły plaster miodu” i “Oni rzucają losy o moje ubranie”

(7) Dlatego on był przeznaczony, aby stać się manifestacją i aby cierpiał w ciele jako przepowiedziana pascha.. Ponieważ prorok mówi odnosząc się do Izraela “Biada waszej duszy, bo ułożyli spisek do złego, spisek przeciwko nim samym, mówiąc “Zwiążmy sprawiedliwego, bo nie przynosi nam korzyści”

(8) Co na to inni prorocy,? Mojżesz, mówi do nich, Więc, tak mówi Pan Bóg, wejdą do ziemi obiecanej, którą pan przysiągł, że da Abrahamowi, Izaakowi, i Jakubowi, i odziedziczą ją, a ziemia opływać będzie w mleko i miód”

(9) Ale dowiedz się, co mądrość mówi. Nadzieja powiada, że Isus objawi się dla ciebie w ciele.

(10) Co zatem znaczy “dobra ziemia opływająca w mleko i miód”? Błogosławiony nasz Pan, bracia, który udzielił nam mądrości i zrozumienia swoich tajemnic. Ponieważ prorok mówi przypowieść o Panu: “Kto zrozumie zbawienie jego kto jest mądry, i rozumny, i kochający Pana?”

(11) Zatem on zrobił nas nowymi przez odpuszczenie grzechów, uczynił nas nowym rodzajem, że my powinniśmy mieć duszę dzieci. Przez niego zostaliśmy stworzeni świeżymi.

(12) Bo to dotyczy nas, o czym Pismo mówi, że on mówi do Syna, “Uczyńmy człowieka na nasz obraz i podobieństwo, i pozwólmy mu rządzić nad zwierzętami ziemi, i nad ptactwem nieba, i rybami morskimi”. A Pan powiedział, kiedy widział nasze bezbłędne stworzenie, “Rozradzajcie się i napełniajcie ziemie” te rzeczy były powiedziane do Syna.

(13) A teraz pokaże wam jak on mówi do nas. W ostatnich dniach on uczynił drugie stworzenie, i Pan powiedział “Widzisz, zrobiłem ostatnie rzeczy jak pierwsze” To te, o których prorok sprawozdaję, kiedy on ogłosił, “Wejdźcie do ziemi opływającej w mleko i miód, i panujcie nad nią”

(14) Zobaczcie zatem, zostaliśmy stworzeni świeżymi, jak to mówi prorok w innym miejscu, “Patrzcie, mówi Pan, wyprowadzę was z nich” (to dotyczy tych których Duch Pana przepowiedział) “serca kamienne uczynię serca mięsiste” Ponieważ on sam miał zamiar ukazać się w ciele i mieszkać pośród nas

(15) Dlatego, moi bracia, mieszkanie w naszych sercach jest świątynią, świętego Boga.

(16) Ponieważ Pan powiedział znowu, “Z czym przyjdę przed Pana Boga mego aby go uwielbić?” On mówi, “Wyznam cię w zgromadzeniu braci, i będę śpiewał ci pośród zgromadzenia świętych”) Jesteśmy zatem tymi których wprowadził do dobrej ziemi.

(17) Czy zatem jest mleko i miód? Ponieważ dziecko jest najpierw karmione miodem, a potem mlekiem. Zatem my również, byliśmy karmieni wiarą obietnic i przez słowo będziemy żyć i posiądziemy ziemię.

(18) A my mamy powiedziane ponadto, “Niech się rozmnażają i wzrastają i rządzą nad rybami” Kim zatem jest ten kto jest w stanie panować nad zwierzętami czy rybami czy ptakami nieba? Powinniśmy wiedzieć, że do panowania trzeba autorytetu, więc aby ktoś mógł dać przykazania musi dominować.

(19) Jeżeli zatem to nie dzieje się obecnie, on mówi nam o czasie, kiedy to będzie, kiedy my sami również staniemy się doskonali jako dziedzice przymierza Pana.

ROZDZIAŁ 7 (Br 7) (Chrystus kozłem ofiarnym)

(1) Rozumiejąc to, dzieci umiłowane, że dobry Pan uczynił wszystkie rzeczy prostymi przed nami, abyśmy go znali, tego, któremu powinniśmy dać dziękczynienie i chwałę za wszystko.

(2) Jeżeli zatem Syn Boga, chociaż był Panem i był “przeznaczony pod sąd żywych i umarłych” cierpiał, aby jego rany mogły nas ożywić, uwierzmy, że Syn Boży nie musiał cierpieć oprócz naszego względu.

(3) Ale co więcej, kiedy on był ukrzyżowany “dano mu do picia ocet i żółć” Słuchajcie jak kapłani Świątyni przepowiedzieli to. O przykazaniach napisano, “Ktokolwiek nie zachowa postu śmiercią umrze” a Pan przykazał to, ponieważ on sam miał zamiar stać się naczyniem Ducha jako ofiara za nasze grzechy, aby taki rodzaj ustanowić i Izaaku, który był ofiarowany na ołtarzu, mógł się wypełnić.

(4) Co zatem mówi przez proroków? “I pozwalam im jeść kozła, który jest ofiarowany w poście za ich grzechy” dodając ostrożnie “i niech wszyscy kapłani jedzą wnętrzności nie umyte octem”

(5) Dlaczego? Ponieważ wy macie zamiar “dać mi żółć i ocet do picia”, kiedy jestem w chwili ofiarowania mojego ciała dla moich ludzi, dlatego ty sam będziesz jadł, podczas gdy ludzie poszczą i umartwiają się w worach i popiele, aby pokazać, że on musiał cierpieć dla nich.

(6) Zauważ, co było przykazane: “Weźmiesz dwa kozły, dobrego i podobnego, i ofiarujesz je, i niech kapłan weźmie jednego jako ofiarę za grzechy”

(7) A co oni zrobili z następnym? “Następny, On powiedział jest przeklęty” zauważcie jak typ Isusa jest przedstawiony:

(8) “I wszyscy plujcie na to i na tego kozła, a zawiążcie purpurową wełnę wokoło jego głowy, i niech będzie wygnany na pustynię” A kiedy to jest zrobione, ten, który weźmie kozła na pustynię, zdejmie wełnę, i położy ją na krzewie zwanym Rachel, z którego my jemy pędy kiedy znajdziemy je za miastem; zatem Rachel sam jest owocem słodkim.

(9) Jakie to ma znaczenie? Słuchajcie: “pierwszy kozioł jest dla ołtarza, ale drugi jest dla przekleństwa” i zauważcie, że pierwszy jest przeklęty i koronowany, ponieważ “oni będą widzieli go” tego dnia z długą purpurową szatą“ sięgającą do stóp” na jego ciele i oni powiedzą, “Czy nie jest to ten, którego my ukrzyżowaliśmy i odrzuciliśmy i przebiliśmy i pluliśmy na niego? Prawda to był on, który wtedy powiedział, że był Synem Boga”

(10) Ale jak ma się on do kozłów? Dla tej przyczyny “kozły będą podobne, piękne i parą”, aby kiedy go zobaczą przyszli w tym czasie i byli zdumieni w podobieństwie kozłów. Widzimy, zatem typ Isusa przeznaczonego dla cierpienia.

(11) Ale dlaczego oni położyli wełnę pomiędzy ciernie? To jest typ Isusa umiejscowionego w kościele, ponieważ ktokolwiek życzył sobie zdjąć purpurową wełnę musiał cierpieć sporo, ponieważ ciernie są okropne i on mógł zyskać to tylko przez ból. Zatem on mówi “ci, którzy będą widzieli mnie i osiągną moje królestwo muszą najpierw utrzymać mnie przez ból i cierpienie”.

ROZDZIAŁ 8 (Br 8)

(1) Jak myślicie, co jest w tym szczególnego, że przykazania były dane Izraelowi, aby ludzie, którzy grzeszą mogli ofiarować jałówkę i zabić ją i spalić ją, i żeby chłopcy wzięli popiół i włożyli go do naczynia i zawiązali purpurowa wełnę na kijach (zobacz znowu typ krzyża i purpurowej wełny) i hizop, i aby chłopcy pokropili wszystkich ludzi, aby oni byli oczyszczeni z wszystkich grzechów?

(2) Zauważcie jak prosto on przemawia do was. Cielęciem jest Isus; grzesznikami ofiarującymi to jesteście wy, którzy przyprowadzacie go do zabicia. Zatem niema już żadnej chwały grzeszników.

(3) Chłopcy, którzy kropili są tymi, którzy głosili nam wybaczenie grzechów, i oczyszczenie serc, którym on daje moc do głoszenia Ewangelii, i jest ich dwunastu jako świadectwa plemion, ponieważ tam jest dwanaście plemion Izraela.

(4) Ale dlaczego są trzej chłopcy, którzy kropili? Jako świadectwo do Abrahama, Izaaka, i Jakuba, ponieważ ci są wielcy przed Bogiem.

(5) A dlaczego była wełna na drewnie? Ponieważ królestwo Isusa jest na drewnie, i ponieważ ci, którzy pokładają nadzieje w nim będą żyli na wieki.

(6) Ale dlaczego jest wełna i hizop razem? Ponieważ w jego królestwie znajdzie się zło i odrażające dni, w których my zostaniemy zbawieni, ponieważ ten, co cierpi w ciele jest uleczony przez oczyszczenie hizopem.

(7) I dla tej przyczyny rzeczy które były robione wyjaśniono nam w prosty sposób, ale nie wyraźne dla nich, ponieważ oni nie słyszeli głosu Pana.

ROZDZIAŁ 9 (Br 9)

(1) Ponieważ on mówi znowu, o uszach, jak on obrzezał nasze serca, bo Pan powiedział u proroka „ w słuchaniu uchem oni są mi posłuszni” I znowu on mówi: „Ci, co są daleko będą słyszeć wyraźnie, będą znać rzeczy, które zrobię) i „Obrzezam wasze serca mówi Pan”

(2) I znowu on mówi, „Słuchaj, Izraelu, tak mówi Pan twój Bóg” i znowu Duch Pana prorokuje, „Kim jest ten, który będzie żył na wieki? Niech posłucha głosu mojego sługi”

(3) I znowu mówi, „Słuchaj, O niebo, i nadstaw uszu, O ziemio, ponieważ Pan mówi te rzeczy dla świadectwa” i znowu on mówi: „Słuchaj słowa Pana, wy rządzący tym ludem” I znowu on mówi, „Słuchajcie, O dzieci głosu, który woła na pustyni” )Tak, więc obrzezał nasze słuchanie, abyśmy mogli słyszeć słowa i wierzyć.

(4) Ale, co więcej, obrzezanie, w które oni ufali straciło wartość. Ponieważ zadeklarował, że obrzezanie nie było na ciele, ale, ale oni popełnili błąd, ponieważ zły anioł zwiódł ich.

(5) Mówi do nich, tak mówi Pan wasz Bóg (tutaj znajduje przykazania) „Nie siejcie wśród cierni, bądźcie obrzezani dla waszego Pana” I co on powiedział? „Obrzezajcie twardość waszego serca i twardość waszego karku” Dodaje znowu „Zauważcie mówi Pan, wszyscy poganie są nieobrzezani w napletku, ale ten lud jest nieobrzezanego serca”

(6) Ale wy powiecie, zaprawdę ten lud otrzymał obrzezanie jak pieczęć? Tak, ale każdy Syryjczyk i Arab i wszyscy kapłani bożków byli obrzezani, czy te rzeczy są również w ich przymierzu? – rzeczywiście nawet Egipcjanie należą do obrzezanych.

(7) Dowiedzmy się w pełni, zatem, dzieci miłości, dotyczące wszystkich rzeczy, ponieważ Abraham, który był pierwszy obrzezany, spoglądał w duchu na Isusa, i on otrzymał zasady trzech liter.

(8) Bo jest powiedziane, “I Abraham obrzezał z jego domowników osiemnastu mężczyzn i trzystu” Jaka zatem wiedza została mu przekazana? Zauważmy, że najpierw wspomina osiemnastu, a po przerwie trzystu. Osiemnaście jest I (=10) a H(=8) wy macie Isusa – a ponieważ krzyż był przeznaczony w łasce w T on mówi, “i trzystu” więc on przedstawił Isusa w dwóch literach i krzyż w następnej.

(9) On zna to, który umiejscowił dar jego nauczania w naszych sercach. Nikt nie słyszał, wiecej wyśmienitej lekcji od e mnie, ale wiem, że jesteście tego warci.

ROZDZIAŁ 10 (Br 10) Duchowe znaczenie przepisów prawa Mojżeszowego

(1) Cóż, u Mojżesza powiedziano, „Nie będziesz jadł świni, ani orła, ani sępa, ani kruka, ani ryby, która nie ma łusek na sobie” On podał trzy doktryny w tym zrozumieniu.

(2) Co więcej, On powiedział do nich w piątej Mojżeszowej „I ja zrobię przymierze mojego nakazu z tym ludem” Więc zatem nakaz Boga nie jest wstrzymaniem się od jedzenia, ale Mojżesz mówił duchowo

(3) On wspomniał świnię dla tej przyczyny: wy nie będziecie wiązać się, ma na myśli, z ludźmi, którzy są jak świnie, można by tak powiedzieć, kiedy mają dostatek zapominają o swoim Panu, ale kiedy są w potrzebie rozpoznają Pana, tak jak świnie, kiedy jedzą, to nie wiedzą o żywicielu, ale kiedy są głodne, krzyczą, a po otrzymaniu jedzenia milczą.

(4) ”Nie będziesz także jadł orła, ani jastrzębia, ani kani, ani kruka” Nie będziecie, ma na myśli, nie przyłączaj się, ani nie czyń siebie takim jak ci ludzie, są to ludzie, którzy nie wiedzą jak zarabiać na życie, przez pracę w pocie czoła, ale plądrują majątki innych ludzi w swej niegodziwości. Oczekują okazji, chociaż wydają się, że chodzą w niewinności, ale rozglądają się, dookoła kogo można by tu ograbić, w swojej przewrotności, właśnie jak te ptaki same nie robią jedzenia dla siebie, ale siedzą bezczynnie, i szukają, jak tu pożreć ciało innych, i stają się plagą w swoim przestępstwie

(5) ”Nie będziecie jedli” on mówi, mureny, ani ośmiornicy, ani mątwy” Nie będziecie, ma na myśli, łączenia się z takimi ludźmi, którzy są całkowicie bezbożni, którzy są już skazani na śmierć, właśnie jak te ryby, już skazane na śmierć, to właśnie te ryby są przekleństwem, i pływają w głębinach wód, nie pływają jak inne, ale żyją na dnie morza.

(6) Powiedziano też, „Nie jedz zająca”, chce przez to powiedzieć, byś nie upadł w homoseksualizm przez podobne praktyki, bo zając powiększa odbyt, co roku, ile lat żyje.

(7) Powiedziano, „nie będziesz jadł hieny” to znaczy nie będziesz cudzołożnikiem, byś nie upadł przez to podobieństwo, jako zboczeniec, zwierze to zmienia płeć, raz w żeńską raz w męską.

(8) Ponieważ, też powiedziano, by unikać łasicy, nie bądź do niej podobny, i nie naśladuj takich ludzi, co popełniają niegodziwość ustami.

(9) Tak, więc Mojżesz otrzymał trzy doktryny, co do jedzenia, i on mówił o tym duchowo, ale oni odebrali to jako jedzenie z powodu pożądliwości swoich ciał.

(10) Ale Dawid też otrzymał poznanie trzech doktryn, i mówi: „Błogosławiony jest człowiek, który nie idzie za radą bezbożnych” jak ryby, co pływają w ciemnościach w głębinie morskiej. „i nie stają na drodze grzeszników”, jak ci co wydają się bać Pana, ale grzeszą jak wieprze, „i nie siedzą w gronie szyderców” jak ptaki co siedzą i czekają na swoją ofiarę. Macie pełne wyjaśnienie doktryn o pokarmach.

(11) Mojżesz również mówi: „Jedzcie wszystkie zwierzęta, które maja rozdzielone kopyta i rozszczepiona racicę”. „Co on ma na myśli? Że ten, który otrzymuje pokarm, zna tego, który go karmi, i odpoczywa na Nim i wydaje się być zadowolonym. Cóż, on mówi odnośnie przykazań, co ma na myśli? Wiążcie się z tymi, którzy boją się Pana, z tymi, którzy rozważają w sercu swoim, znaczenie słowa, które otrzymali, z tymi, którzy zachowują nakazy Pana, którzy wiedzą, że rozważanie jest źródłem zadowolenia, i którzy przeżuwają słowo Pana. Ale co znaczy „rozszczepione kopyto” Ma na myśli, że święty spacerując w tym świecie spogląda w przyszłość w kierunku świętego wieku. Widzicie jak dobrze Mojżesz to ustanowił.

(12) Jak było to możliwe dla nich, zrozumieć te rzeczy? Ale my właściwe zrozumienie tych wyjaśnień przykazań, jak chciał tego Pan., Ponieważ dla tej przyczyny on obrzezał nasze słuchanie w naszych sercach, zatem powinniśmy przyjąć te sprawy.

ROZDZIAŁ 11 (Br 11) Zapowiedź chrztu i krzyża

(1) Ale zapytajmy czy Pan przepowiedział wodę chrztu i krzyż. Co do wody to zostało napisane o Izraelu że oni nie otrzymają chrztu na odpuszczenie grzechów. Ale będzie utworzony dla nich.

(2) Ponieważ prorok mówi, „Zdumiej się o niebo i niech mocniej ziemia zadrży, bo ten lud popełnił podwójne zło. Oni opuścili mnie, źródło życia, i oni kopią dla siebie cysternę śmierci.

(3) Czy moja święta Góra Synaj jest pustynną skałą? Ponieważ będziecie jak uciekające ptaki, trzepoczące skrzydłami, kiedy wyrzuci się ich z gniazda.

(4) I znowu prorok mówi, „Pójdę przed tobą i ja wygładzę góry i złamię bramy mosiężne, i wstrząsane żelazne zawory i dam ci skarby ukryte, sekretne, niewidzialne, aby poznali, że ja jestem Pan Bóg.”

(5) I „ ty będziesz mieszkał w grocie silnej skały” A „Jego woda jest pewna, będziecie widzieć króla w jego chwale, a twoja dusza będzie rozważać bojaźń Pana”

(6) I znowu on mówi u innego proroka” A ten, który czyni te rzeczy będzie jak drzewo, które jest zasadzone nad wodami, które daje owoc w swoim czasie, a jego liść nie więdnie, i we wszystkich rzeczach cokolwiek on zrobi, będzie miał powodzenie

(7) Nie tak jest z bezbożnymi, są oni jak plewa, którą wiatr roznosi po powierzchni ziemi. Dlatego nikczemni nie ostoją się na sądzie, ani grzesznicy w zgromadzeniu sprawiedliwych, ponieważ Pan zna drogę sprawiedliwych, a droga bezbożnych zginie”

(8) Zauważmy, jak on opisuje wodę i krzyż razem. Ponieważ on ma na myśli to: błogosławieni ci, którzy mają nadzieje na krzyżu, i zstąpili do wody. Ponieważ on mówi o ich nagrodzie „we właściwym czasie” o tym czasie mówi, Ja odpłacę. Ale teraz, kiedy mówi: „Ich liście nie więdną” ma na myśli, że każde słowo, które wychodzi z ust w wierze i miłości, będzie dla nawrócenia i nadziei dla wielu.

(9) I znowu inny prorok mówi, „A ziemia Jakuba była sławiona ponad wszystkie ziemie”. Chce powiedzieć, że jest wychwalonym naczyniem Ducha.

(10) Co on mówi dalej? „I tam była rzeka płynąca po prawej stronie, i piękne wyrosły drzewa nad nią, a ktokolwiek będzie jadł ich owoce będzie żył na wieki”

(11) O chce powiedzieć, że my schodzimy do wody pełni grzechów i win, a wychodzimy przynosząc owoce bojaźni naszych serc, z nadzieją Isusa w Duchu „A ktokolwiek będzie jadł będzie żył na wieki” Ma na myśli, że każdy, kto słyszy i wierzy w te rzeczy powiedziane, będzie żył na wieki.

ROZDZIAŁ 12 (Brn 12) 

(1) Podobnie znowu opisuje krzyż inny prorok, który mówi, “A kiedy będą wszystkie te rzeczy dokonane? Mówi Pan., Kiedy drzewo upadnie i powstanie, i kiedy krew pocieknie z drzewa” Oto macie zapowiedź krzyża, i tego, który powinien być ukrzyżowany.

(2) I on mówi znowu do Mojżesza, kiedy Izrael walczył z obcymi, aby pamiętali tych, którzy walczyli i byli poddani śmierci z powodu ich grzechów – Duch powiedział do serca Mojżesza, by uczynił imitację krzyża, i tego, który powinien cierpieć, ponieważ powiedział, jeśli nie położą ufności w nim, będą cierpieć wojny na zawsze. Dlatego Mojżesz zgromadził broń na stosie w środku walki, i stał tam ponad nimi, z wyciągniętymi rękami ponad wszystkimi, a Izrael znowu był bliski zwycięstwa, a kiedy je opuścił oni przegrywali.

(3) Dlaczego? Mieli wiedzieć, że nie mogą być zbawieni, jeżeli nie położą nadziei w nim.

(4) I znowu mówi inny prorok, „Wyciągałem moje ręce cały dzień do ludu nieposłusznego tych, którzy odmówili mojej sprawiedliwej drogi”.

(5) Znowu Mojżesz zrobił zapowiedź Isusa, pokazując, że on musiał cierpieć, i oddać swoje życie, chociaż oni będą wierzyli, że był położony do śmierci, przez znak dany, kiedy Izrael upadł, (Ponieważ Pan nasłał węża, który ich kąsał i oni umierali, z powodu upadku, za przykładem Ewy zniszczonej przez węża), aby przekonali się, że będą wybawieni od śmierci z powodu ich przestępstw.

(6) Co więcej, przez Mojżesza rozkazał im: “Nie będziecie mieli rytego ani lanego posągu dla swojego Boga” I oto sam zrobił posąg by pokazać wzór Isusa. Mojżesz zrobił rytego węża, i wystawił go na widok, wezwał ludzi przez ogłoszenie.

(7) Więc oni przyszli razem i błagali Mojżesza, żeby za nich złożył ofiarę o ich uzdrowienie. Ale Mojżesz powiedział do nich „Ktokolwiek z was, będzie ugryziony, niech przyjdzie do węża, który wisi na drzewie i niech położy w nim nadzieję, w wierze, że to wąż przez śmierć jest wstanie dać życie i tą drogą będzie uratowany.” I oni tak zrobili. W tym również mamy znowu chwałę Isusa, ponieważ wszystkie rzeczy są w nim i dla niego.

(8) Znowu, dlaczego Mojżesz powiedział do Isusa syna Naue, kiedy on przekazał mu proroctwo, w tym imieniu, aby cały lud mógł słyszeć go osobiście. Ponieważ Ojciec objawił wszystko, co do swojego Syna Isusa .

(9) Mojżesz, dlatego powiedział do Jozuego (Isusa) syna Naue, gdy dał mu to imię, kiedy on wysłał go szpiegować ziemię. „Weź księgę w swoje ręce i napisz, co Pan mówi, ze Syn Boga w ostatnim dniu wyrwie z korzeniami cały domu Amaleka”

(10) Widzicie znowu Isusa, nie jest jak syn człowieka, ale jak Syn Boga, choć objawiony w postaci ciała, i dlatego oni zamierzają powiedzieć, że Chrystus jest Synem Dawida, Dawid sam prorokował, obawiał się i rozumiał błąd grzeszników. „Pan powiedział do Pana, siądź po mojej prawicy, aż zrobię twoich wrogów twoim podnóżkiem”

(11) I znowu Izajasz mówi tak: “Pan powiedział do Chrystusa mojego Pana, ująłem ich za prawą rękę, aby narody mogły być posłuszne przed nim, rozbije siłę królów” Zobaczcie jak „Dawid nazywa go Panem” A nie mówi Syn.

Rozdział 13 (Ben 13)

(1) Zobaczmy teraz czy ten lud czy poprzedni jest dziedzicem, I czy przymierze jest dla nas czy dla nich.

(2) Słuchajcie, zatem co Pismo mówi o ludzie: „A Izaak modlił się za Rebekę swoją żonę, ponieważ ona była bezpłodna, i poczęła. Wtedy Rebeka poszła pytać Pana, Pan powiedział jej: dwa narody są w twoim łonie, i dwa ludy w twoim wnętrzu, a jeden naród będzie panował nad drugim, a starszy będzie służył młodszemu”

(3) Powinniście rozumieć, kim jest Izaak i kim jest Rebeka, I kogo wskazuje, że ten lud jest większy niż tamten.

(4) W następnym proroctwie Jakub mówi bardziej prosto do Józefa swego syna, „Oto Pan nie pozbawił mnie twojej obecności, przyprowadź mi swoich synów abym mógł ich błogosławić”

(5) I on przyprowadził Efraima i Manassesa, a życzył sobie żeby Manasses był błogosławiony, ponieważ on był starszy, więc Józef przyprowadził go pod prawą rękę swego ojca Jakuba. Ale Jakub widział w duchu typ ludzi w przyszłości. I co on powiedział: „A Jakub skrzyżował swoje ręce i położył prawą rękę na głowie Efraima drugiego i młodszego syna, i błogosławił jemu a Józef powiedział do Jakuba. Zmień prawą rękę na głowę Manassesa, ponieważ on jest moim pierworodnym synem. A Jakub powiedział do Józefa, wiem o tym, moje dziecko, wiem o tym, ale starszy będzie służył młodszemu, i on będzie rzeczywiście błogosławiony”

(6) Zobaczcie, kim jest ten, który rozstrzygnął, że ten lud jest pierwszy i dziedzicem przymierza

(7) To jest także wspomniane w sprawie Abrahama. Sięgamy po doskonałość w naszej wiedzy. Co zatem on mówi do Abrahama, kiedy on był pełen wiary i zostało mu to policzone za sprawiedliwość? „Oto ja uczynię z ciebie Abrahama, ojca pogan, którzy wierzą w Boga, nie mając obrzezania”

Rozdział 14 (Brn 14)

(1) Dobrze, ale zobaczmy czy przymierze, które przysiągł ojcom dać ludowi – czy dał je?. On dał to. Ale oni nie byli godni otrzymać to z powodu ich grzechów.

(2) Ponieważ prorok mówi, „I Mojżesz pościł na Górze Synaj, by otrzymać przymierze Pana dla ludu, czterdzieści dni i czterdzieści nocy. I Mojżesz otrzymał od Pana dwie tablice kamienne, napisane palcem ręki Pana w Duchu” i Mojżesz wziął je i zaniósł w dół, aby je dać ludowi.

(3) A Pan powiedział do „Mojżesza, Mojżeszu, Mojżeszu, zejdź szybko, ponieważ lud, który ty wyprowadziłeś z ziemi egipskiej złamał prawo”. I Mojżesz zrozumiał, że oni znowu zrobili sobie posąg z lanego metalu, i on rzucił je z rąk, i tablice przymierza Pana się potłukły.

(4) Mojżesz otrzymał to, ale oni nie byli godni. Ale nauczmy się jak my otrzymujemy to. Mojżesz otrzymał to, kiedy on był sługą, ale Pan sam dał to do nas, jako ludu dziedzictwa, przez cierpienie dla naszego zachowania.

(5) I oba zostały przedstawione, aby ich grzeszność mogła dopełnić się w ich przestępstwach, i abyś my przez Isusa Pana, który dziedziczy przymierze, mogli otrzymać je, ponieważ on był przygotowany na ten cel, że kiedy on ukazał się mógł odkupić z ciemności nasze serca, które były już skazane na śmierć, i poddane w niesprawiedliwość błędu, i aby przez swoje słowo mógł zawrzeć przymierze z nami.

(6) Ponieważ jest napisane, że Ojciec nakazał mu, że on powinien odkupić nas z ciemności i przygotować święty lud dla siebie.

(7) Dlatego prorok mówi „Ja Pan Bóg wezwałem ciebie w sprawiedliwości, i ja będę trzymał twoje ręce, i dam ci siłę, daje ci przymierze ludu, dla oświecenia pogan, otwórz oczy ślepych, i wypuść tych, co są związani, i tych, którzy siedzą w ciemnościach więzienia” Wiemy, zatem że zostaliśmy odkupieni.

(8) Znowu prorok mówi: „Oto ja uczyniłem cię światłością dla pogan, byś był zbawieniem aż po krańce ziemi. Tak mówi Pan, Bóg, który cię odkupił”

(9) I znowu prorok mówi: „Duch Pana nade mną, ponieważ on namaścił mnie do głoszenia Ewangelii łaski dla pokornych, i wysłał mnie do uzdrowienia serc złamanych, by ogłosić wyzwolenie dla pojmanych, i przywrócić wzrok niewidomym, ogłosić miłościwy rok Pana, i dzień rekompensaty ku zadowoleniu wszystkim, którzy się smucą.”

 

Rozdział 15 (Brn 15) 

(1) Co więcej, było napisane co do sabatu w dziesięciu słowach, które on powiedział na górze Synaj, twarzą w twarz z Mojżeszem.„Święćcie również sabat Pana z czystymi rękami i z czystym sercem”

(2) A na innym miejscu on mówi, „Jeżeli moi synowie zachowują sabat, wtedy okażę miłosierdzie nad nimi

(3) On powiedział o sabacie na początku stworzenia, „I Bóg zrobił w sześć dni pracy swoich rąk, i on siódmego dnia skończył i poświęcił go”

(4) Zauważcie, dzieci, co to znaczy „On skończył w sześć dni”? Ma na myśli:, „ że Pan zrobi koniec wszystkiego w sześć tysięcy lat, ponieważ jeden dzień znaczy dla niego tysiąc lat, i sam jest sobie świadkiem, kiedy mówi. „Cóż, dzień Pana, będzie jak tysiąc lat”, Więc zatem, dzieci, w sześć dni, to jest w sześć tysięcy lat, wszystko będzie wypełnione.

(5) I odpoczął on siódmego dnia” To znaczy, kiedy jego Syn przyjdzie, On zniszczy czas niegodziwca, i osądzi bezbożnych przemieni a słońce, księżyc i gwiazdy, a wtedy On prawdziwie odpocznie siódmego dnia.

(6) Co więcej On powiedział, „Wy uświęćcie to czystymi rękami i czystym sercem”, jeżeli zatem, ktokolwiek obecnie miałby moc zachować świętość tego dnia, który Bóg uczynił świętym, przez bycie czystym w sercu, to jesteśmy w błędzie

(7) Zobaczcie, że my rzeczywiście zachowamy świętość tego czasu, kiedy będziemy mieli radość w prawdziwym odpoczynku, kiedy my sami będziemy usprawiedliwieni, kiedy nie będzie więcej grzechu, a wszystkie rzeczy będą uczynione nowe przez Pana, wtedy będziemy wstanie zachowywać świętość, ponieważ my sami mamy najpierw być zrobieni świętymi.

(8) Dlatego on mówi do nich „ Waszych nowi i sabatów nie mogę ścierpieć” Czy rozumiecie, co to znaczy? Obecne sabaty nie są akceptowanym czasem, ale te, które ja uczynię, w których dam odpoczynek wszystkim rzeczom i uczynię początek ósmego dnia. To jest początek nowego świata.

(9) Co więcej my również świętujemy z radością ósmy dzień w którym Isus również powstał ze śmierci i ukazał się, i wstąpił do nieba.

 

Rozdział 16 (Brn 16)

(1) Powiem wam jeszcze, co do świątyni, i pokaże wam jak nieszczęśni ludzie pobłądzili, przez położenie ich nadziei na budowli, a nie na Bogu, który stworzył ich i jest prawdziwym domem Boga.

(2) Ponieważ oni poświęcili go w świątyni, prawie jak poganie. Ale dowiedzmy się, co Pan mówi, odrzucając to:, „Kto może zmierzyć niebiosa dłonią, czy ziemię z wyciągniętą ręką? Czy nie ja? Mówi Pan. Niebiosa są moim tronem, i ziemia moim podnóżkiem, jaki dom zbudujecie dla mnie, albo miejsce dla mego odpoczynku?” Wiedzcie, że ich nadzieja była próżna.

(3) Co więcej on mówi znowu, „Oto, oni którzy zniszczyli tą świątynię sami ją odbudują”

(4) To ma miejsce teraz, ponieważ w prowadzonej przez nich wojnie, świątynia została zniszczona przez nieprzyjaciół, a obecnie nawet słudzy wrogów ją odbudowują znowu.

(5) Znowu, objawił Pan, że miasto i świątynia i naród Izraela zostali wydani. Ponieważ Pismo mówi: „stanie się tak w dniach ostatnich, że Pan wyda owce swego pastwiska i owczarnie i ich wieżę do zniszczenia”, i to się dzieje, co powiedział Pan.

(6) Ale zapytajmy, czy świątynia Pana istnieje. Tak! ona istnieje, gdzie On sam. Powiedział, że zrobi i udoskonali ją. Ponieważ jest napisane, „A po ukończeniu tygodnia, świątynia Boga będzie zbudowana w chwale imienia Pana”

(7) Odkrywam, zatem, że świątynia istnieje. Dowiedzmy się, w jaki sposób będzie odbudowana w imię Pana. Zanim uwierzyliśmy w Boga zwyczajem naszego serca był upadek i słabość, jak świątynia, rzeczywiście zbudowana rękami, ponieważ była pełna bałwanów, i była domem demonów, przez robienie rzeczy, które były przeciwne Bogu.

(8) ”Ale to będzie zbudowane w imieniu Pana” Teraz uważajcie, aby świątynia Pana mogła być budowana w chwale. Dowiedzmy się, w jaki sposób. Kiedy otrzymujemy odpuszczenie naszych grzechów, i kładziemy naszą nadzieję w Imieniu, stajemy się nowymi, będąc stworzeni znowu od początku, gdzie Bóg prawdziwie mieszka w nas, w miejscu pobytu którym my jesteśmy.

(9) Jak? Jego słowo wiary, wołające jego obietnice, mądrość postanowień, przykazań, prorokowanie w nas, mieszkanie w nas, przez otwarte drzwi świątyni, to są usta dla nas, danie nam upamiętania, i prowadzenie nas, którzy byliśmy niewolnikami śmierci w upadłej świątyni.

(10) Ponieważ ten, kto pragnie być zbawiony nie patrzy na człowieka, ale w niego, który mieszka i mówi w Nim, i jest zafascynowany Nim, ponieważ on nigdy nie słyszał jego mowy, takich słów z Jego ust, ani on sam nigdy nie pragnął słyszeć ich. To jest duchowa świątynia budowana dla Pana.

 

Poniższe rozdziały z Listu Barnaby to fragment z innej księgi Apokryficznej, mam na myśli Didache, po grecku znaczy ”Nauka, Doktryna”. Dziwne dlaczego ”Barnaba” dodał fragmenty z Didache do swojego listu…. Ogólnie sądziłem że będzie więcej herezji w tym całym liście a o dziwo jest ich o wiele mniej. 

 

Rozdział 17 (Brn 17)

(1) Co więcej, jak tylko możliwie i prosto dałem wam wyjaśnienie i w mojej duszy jest nadzieja, że nie opuściłem żadnej z tych rzeczy które są konieczne dla zbawienia, zgodnie z moim pragnieniem.

(2) Ponieważ jeżeli piszę do was o rzeczach teraźniejszych. Rzeczy, które przyjdą nie zrozumielibyście, ponieważ wciąż są przypowieścią. To, zatem wystarcza.

ROZDZIAŁ 18

(1) Teraz pozwólmy przejść do następnej lekcji i nauczania. Są dwie drogi nauczania i mocy, jedna światła druga ciemności. A tam jest wielka różnica pomiędzy dwoma drogami. Ponieważ nad jedną czuwają ku światłu aniołowie Boga, nad drugą aniołowie szatana.

(2) I jeden jest Pan, od wieczności do wieczności, a następny rządzący w obecnym czasie niegodziwym.

ROZDZIAŁ 19 (Brn 19)

(1) Droga światła jest ta:, Jeżeli jakiś człowiek pragnie podróżować do wyznaczonego miejsca, niech będzie gorliwy w swoim dążeniu. Dlatego wiedza dana nam tego rodzaju, że my możemy spacerować nią, jest jak następuje:

(2) Kochaj swego Stwórcę, bój się swego Stworzyciela, Chwal Go, który odkupił cię od śmierci, bądź prostym w sercu, i bogaty w duchu, nie przyłączaj się do tych, co spacerują drogą śmierci, będziesz nienawidził wszystkich, którzy nie mają upodobania w Bogu, będziesz nienawidził całej hipokryzji, i ty nie będziesz oddzielał się od przykazań Pana.

(3) Nie będziesz się wywyższał, ale bądź pokorny we wszystkim, nie będziesz brał chwały dla siebie, nie układaj złych planów przeciwko sąsiadowi, nie pozwalaj swojej duszy na zuchwałość.

(4) Nie będziesz dopuszczał się rozpusty, nie będziesz popełniał cudzołóstwa, nie będziesz popełniał sodomii. Niech słowo Boga nie oddziela się od ciebie przez nieczystość z innymi ludźmi. Nie miej względu na osoby, gdy trzeba ganić przestępstwo. Będziesz łagodny i spokojny. Przyjmuj z lękiem słowa, które słyszysz. Nie będziesz nosił złości, przeciwko bratu.

(5) Nie bądź dwulicowy czy będzie tak, czy nie. „Nie bierz imienia Pana nadaremno” Będziesz kochał sąsiada bardziej niż własne życie. Nie będziesz popełniał aborcji. Nie będziesz popełniał dzieciobójstwa. Nie będziesz powstrzymywał ręki od syna czy córki, ale ucz ich od młodości.

(6) Nie pożądaj dóbr bliźniego swego. Nie bądź chciwy. Nie będziesz wiązał się z ludźmi wyniosłymi, ale obcuj z ludźmi pokornymi i sprawiedliwymi. Wszelkie próby, które spadną na ciebie, przyjmuj jako dobro, wiedząc, że nic nie wydarzyło się bez Boga.

(7) Nie będziesz dwulicowy ani gadatliwy. Bądź posłuszny swoim panom jako typ Boga, w zniżeniu i bojaźni, nie rozkazuj w gorzkości twemu niewolnikowi czy służącej, którzy mają tą samą nadzieję w Bogu, aby nie stracili bojaźni Boga, który jest nad wami wspólnie, ponieważ on nie przyszedł wzywać ludzi z respektem dla osób, ale tych, których Duch przygotował.

(8) Dziel się wszystkim z sąsiadem, i nie będziesz mówił, że to jedynie twoja własność. Jeśli dzielimy się rzeczami niezniszczalnymi, to o ile więcej, zniszczalnymi, nie bądź skłonny do wielomówstwa, ponieważ usta są pułapką śmierci. Tak daleko jak to możliwe będziesz trzymał duszę w czystości.

(9) Nie wyciągaj rąk do brania, i zamykaj je, kiedy przychodzi dawanie. Będziesz kochał „jak źrenicę swego oka” wszystkich, którzy mówią ci słowa Pana.

(10) Pamiętaj dzień sądu, w dzień i w noc szukaj towarzystwa świętych, pracując mową i trudząc się, by zachować duszę poprzez słowo, czy pracę własnych rąk dla odkupienia grzechów.

(11) Nie będziesz wahał się dawać, a kiedy dajesz nie będziesz narzekał, ale będziesz wiedział, kto jest dobrym w odpłacaniu, „zachowuj przykazania”, które otrzymałeś, „nie dodając i nie ujmując nic” Będziesz miał w nienawiści zło. „Sądź sprawiedliwie”

(12) Nie będziesz przyczyną kłótni, ale przynoś pojednanie dla walczących. Wyznawaj swoje grzechy. Nie chodź na modlitwę z nieczystym sumieniem. To jest droga światła.

ROZDZIAŁ 20 (Brn 20)

(1) Ale droga ciemności jest krzywa i pełna przekleństw, ponieważ to jest droga wiecznej śmierci z karą, a w niej są rzeczy, które niszczą duszę, bałwochwalstwo, zuchwałość, władczą pychę, hipokryzję, dwulicowość, cudzołóstwo, morderstwa, kradzieże, duma, przestępstwa, oszustwo, złośliwość, zarozumiałość, czary, magia, chciwość, brak bojaźni przed Bogiem. (2) Prześladowców dobra, nienawidzący prawdy, miłośników kłamstwa, nieznający nagrody sprawiedliwości, którzy „nie trzymają się dobra” ani sprawiedliwego sądu, którzy nie biorą w obronę wdów i sierot, nie na bojaźni Bożej spędzają noce, ale na ściganiu nałogów, dalecy od łagodności i cierpliwości: „kochający próżność, szukający nagrody, bez litości dla biednego, nie pracują dla tych, co są uciskani i w kłopocie, skłonni do złego mówienia, bez wiedzy o ich Stwórcy, mordercy dzieci, upadłe Boże stworzenie, odwracają się od tego, co w potrzebie, uciskany i obarczony, adwokaci bogatych, niesprawiedliwi sędziowie biednych, razem grzeszni.

ROZDZIAŁ 21 (Brn 21)

(1) To jest dobre, dla tego, kto nauczył się przykazań Pana, tak wiele jak zostało napisane, by mógł chodzić w nich. Bo ten, kto te rzeczy czyni będzie wywyższony w Królestwie Bożym, a ten, który wybiera drugą zginie z jego uczynkami, dla tej przyczyny jest zmartwychwstanie, bo dla tej przyczyny jest zapłata.

(2) Proszę tych, którzy są na wysokich pozycjach, jeśli zechcecie przyjąć radę mojej życzliwości, macie wśród was tych, którym możecie czynić dobrze, nie zaniechajcie tego.

(3) Bliski jest dzień, kiedy wszystkie rzeczy zginą ze Złym. „Pan blisko jest i Jego nagroda”

(4) Proszę was znowu i znowu, bądźcie dobrymi prawodawcami jeden dla drugiego, pozostańcie wiernymi doradcami jeden dla drugiego, odsuńcie od siebie całą hipokryzję.

(5) Oby Bóg, który jest Panem ponad całym światem, dał wam mądrość, zrozumienie, rozsądek, wiedzę Jego nakazów, cierpliwość.

(6) Bądźcie nauczani przez Boga, wyszukujcie, co Pan wymaga od was, i znajdziecie się wśród wiernych w dniu sądu.

(7) Jeżeli jest pamięć dobra, rozważajcie te rzeczy i pamiętajcie o mnie, że moje pragnienie i czuwanie, by znalazły dobry koniec. Proszę was o waszą przychylność.

(8) Podczas gdy wciąż pozostajecie w tych naczyniach, wasz upadek nie jest z nich, ale szukajcie tych rzeczy delikatnych, i wypełnijcie wszystkie przykazania, ponieważ te rzeczy są wartościowe.

(9) Dlatego, byłem bardziej gorliwy, by napisać wam zgodnie z moją zdolnością, by dać wam zadowolenie.

(10) Możecie zyskać zbawienie, dzieci miłości i pokoju. Pan chwały i wszelkiej łaski będzie z waszym duchem.


 

 

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.