Wpis Nr. 04 – Isus Krzewiciel Teonomii

 

Materiał ten nie jest atakiem na Boga Ojca i Isusa Mesjasza ale odpowiedzią na niebiblijne hipotezy oraz teorie.

Przedstawię więc dowody na to kim jest Jezus (Isus) z głównie z Ewangelii Jana, Mateusza, Księgi Izajasza i Henocha. Uważam iż lepszym wyjściem jest samo przedstawienie wersetów niż długi referat na ich temat.

Nie trzeba być wielce potężnym mędrcem by zrozumieć prostą treści owych tekstów. potrafiących zmienić postępowanie i sposób myślenia człowieka o 180 stopni.

Przy okazji przedstawię rzeczywiste słowa Chrystusa.

Artykuł jest inspirowany poniższym, można traktować jako jego (artykułu) dopełnienie :

https://obserwatorczasowkonca.wordpress.com/2016/01/15/spor-o-chrystusa-dowiedz-sie-kim-on-naprawde-jest/

Ewangelia Mateusza 11 (25) W tym czasie odezwał się Isus i rzekł: Wysławiam cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom.

2 Księga Mojżeszowa 20: (1) A Pan mówił wszystkie te słowa i rzekł: (2) Jam jest Pan, Bóg twój, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej, z domu niewoli. (3) Nie będziesz miał innych bogów poza mną.

Księga Psalmów 50: (7) Słuchajcie, ludu mój, będę mówił, Izraelu, będę cię przestrzegał: Bogiem, Bogiem twoim jestem!

Księga Ezechiela 38: (23) I tak okażę moją wielkość i moją świętość, i objawię się na oczach wielu narodów. I poznają, że Ja jestem Pan.

Księga Ezechiela 14: (11) Aby dom izraelski już nie odstąpił ode mnie i nie zanieczyszczał się wszelakimi swoimi występkami, lecz raczej był moim ludem, a Ja ich Bogiem – mówi Wszechmocny Pan. […]

(22) Oto jednak pozostanie w nim grono wyratowanych, którzy wyprowadzą synów i córki. A gdy oni wyjdą tutaj do was i wy zobaczycie ich postępowanie i ich czyny, będziecie się cieszyć z nieszczęścia, które zesłałem na Jeruzalem, po tym wszystkim, co na nie sprowadziłem.

(23) I będą was pocieszać, gdyż zobaczycie ich postępowanie i ich czyny, i poznacie, że nie daremnie uczyniłem to wszystko, co w nim uczyniłem – mówi Wszechmocny Pan.

 

Księga Ezechiela 34: (31) Moimi owcami jesteście, owcami mojego pastwiska, a Ja jestem waszym Bogiem – mówi Wszechmocny

Pan.

Księga Ezechiela 7: (9) I nawet nie drgnie moje oko i nie zlituję się, lecz oddam ci za twoje postępowanie, a skutki twoich obrzydliwości odczujesz na sobie – i poznacie, że to Ja, Pan, uderzam.

Księga Ezechiela 11:(20) Aby postępowali według moich przepisów, przestrzegali moich praw i wykonywali je. Wtedy będą mi ludem, a Ja będę im Bogiem.

Bóg jedynym zbawicielem jest zaś Isus jest synem Boga i wykonawcą planu zbawienia ludzkośći

Księga Ozeasza 13: (4) Bo Ja, Pan, jestem twoim Bogiem od wyjścia z ziemi egipskiej, a Boga oprócz mnie nie powinieneś znać i poza mną nie ma zbawiciela.

Księga Psalmów 27: (1) Dawidowy. Pan jest mym światłem i moim zbawieniem: Kogóż bać się będę? Pan jest obrońcą mego życia: Kogóż mam się lękać?

Księga Psalmów 65: (6) Cudowny w sprawiedliwości, Wysłuchaj nas Boże nasz Zbawicielu, nadziejo wszystkich krańców ziemi i tych z dala na morzu.

Księga Izajasza 17: (7) W owym dniu spoglądać będzie człowiek na swojego Stworzyciela, a jego oczy patrzeć będą na Świętego Izraelskiego. (8) Lecz nie obejrzy się na ołtarze, dzieło swoich rąk, i nie popatrzy na robotę swoich palców, na słupy drewniane ani na ołtarzyki kadzielne. (9) W owym dniu będą opuszczone twoje warownie jak miasta Chiwwijczyków i Amorejczyków, które opuścili przed synami izraelskimi – i będzie pustkowie. (10) Bo zapomniałeś Boga, swojego Zbawiciela, i nie pamiętałeś o skale swojego schronienia. Dlatego choć sadzisz rozkoszne sadzonki i zasiewasz obce kwiaty,

 

Powyższe fragmenty mówi nam jasno że jest tylko jeden Bóg i tylko Jemu powinniśmy oddać boską cześć w duchu i prawdzie. Czyli jak?

Niechaj więc odpowie nam sam Bóg, ale o tym poniżej….

Wiele organizacji religijnych zwłaszcza internetowi pastorzy głoszą doktrynę iż Jezus jest Bogiem, ale czy tak rzeczywiście jest


Czy Syn Boży Jest Bogiem Ojcem?

Czy Mesjasz jest niezwykłym człowiekiem? A może Synem Boga?

4 Księga Mojżeszowa 23: (19) Bóg nie jest człowiekiem, aby nie dotrzymał słowa Ani synem człowieczym, aby żałował. Czy On powiada, a nie czyni, I mówi, a nie spełnia?

 

Owa doktryna (Bóstwo Chrystusa) związana jest z inną – doktryną Trójcy, którą odrzucili Arianie, nie jednak odrzucając dogmatu apostolstwa Pawła, który to został odrzucony przez grupę Ebionitów a także wszystkie wspólnoty w Azji Mniejszej (Efez, Smyrna, Tiatyra, Galacja, Kolosy, Sardes i wiele innych)

Obecny wizerunek jak i Boga jak i Chrystusa został zafałszowany

Religie właśnie cytujące m.in. Pawła przedstawiły nam fałszywy obraz Chrystusa jak:

  1. Długowłosy Zniewieściały Żonaty Hipis (Peace, Love, Rock N Rolls)
  2. Sympatyk Hinduizmu
  3. Wegetarianin
  4. Bóg wcielony
  5. Żyd Syn… Marii, postawionej wśród Muzułmanów i Katolików nawet wyżej w hierarchii od Chrystusa.
  6. Lewak przyjmujący uchodźców itp.

Postać przedstawiana nam jako Mesjasz na obrazach to w rzeczywistości syn papieża-ka Aleksandra VI – Cezare Borgia. Synalek papcia był różnie inspiracją dla dzieła pana o imieniu Niccolò Machiavelli pt. ”Książe”

Ludzie modlą się do małego tyrana niczym do Syna Bożego, uważając go za ucieleśnienie Boga…

Na szczęście rzeczywisty Chrystus nie aprobuje żadnej religii, ruchu ekumenicznego, wegetarianizmu, nie ma żony ani długich włosów. Sam Jezus nigdy nie głosi doktryn Pawła o duchowości czy cielesności. Zapomniałbym dodać że Jezus był zwolennikiem segregacji Baranków od Kozłów.

Zacznijmy więc od najważniejszych dowodów

Weźmy więc na pierwszy ogień rozdziały z Ewangelii Jana

Każda grupa Chrześcijańska oczywiście twierdzi że zna Isusa Krystusa dobrze, tymczasem sam Mesjasz nam powiedział

Ewangelia Jana 5:  (37) A sam Ojciec, który mnie posłał, wydał o mnie świadectwo. Ani głosu jego nigdy nie słyszeliście, ani postaci jego nie widzieliście, (38) Ani słowa jego nie zachowaliście w sobie, ponieważ nie wierzycie temu, którego On posłał. (39) Badacie Pisma, bo sądzicie, że macie w nich żywot wieczny; a one składają świadectwo o mnie(40) Ale mimo to do mnie przychodzić nie chcecie, aby mieć żywot. (41) Nie przyjmuję chwały od ludzi, (42) Ale poznałem was, że nie macie w sobie miłości Bożej. (43) Ja przyszedłem w imieniu Ojca mego, a wy mnie nie przyjmujecie; jeśli kto inny przyjdzie we własnym imieniu, tego przyjmiecie. (44) Jakże możecie wierzyć wy, którzy nawzajem od siebie przyjmujecie chwałę, a nie szukacie chwały pochodzącej od tego, który jedynie jest Bogiem? (45) Nie myślcie, że Ja was będę oskarżał przed Ojcem; oskarża was Mojżesz, w którym wy złożyliście nadzieję. (46) Gdybyście bowiem wierzyli Mojżeszowi, wierzylibyście i mnie. O mnie bowiem on napisał. (47) A jeśli jego pismom nie wierzycie jakże uwierzycie moim słowom?

Faryzeusze także myśleli skoro Chrystus nazywa siebie Synem Boga to według nich czynił się równym Bogu. Czy myśleli prawidłowo? Zobaczmy…

Kochali oni (Edomici + garstka złych Judejczyków) Chrystusa, co doskonale wyraża to zdanie:

Ewangelia Jana 7:(1) A potem chodził Isus po Galilei; nie chciał bowiem iść do Judei, bo Żydzi zamierzali go zabić.

Ewangelia Jana 9: (22) Tak mówili rodzice jego, bo się bali Żydów; albowiem Żydzi już postanowili między sobą wyłączyć z synagogi każdego, kto wyzna, że On jest Chrystusem.

Ewangelia Nikodema: 2:6 Piłat nakazał, aby wyszedł cały tłum z wyjątkiem dwunastu mężów, którzy mówili, że nie narodził się z cudzołóstwa; kazał także oddalić Isusa. Mówi do nich Piłat: „Dlaczego oni chcą Go zabić?” Mówią do Piłata: „Nienawidzą Go zazdrośni, że uzdrawia w sabat”. Mówi Piłat: „Za dobry czyn chcą Go zabić?” Mówią mu: „Tak”.

Warto jest także przeczytać Ewangelię Nikodema (Akta Piłata) a także to aby zrozumieć mentalność tych ludzi.

Chrystus Ewidentnie Podawał Źródło Swojej Mocy a także poinformował skąd Królestwo ma przyjść tutaj na ziemię!

Ewangelia Jana 18:(36) Odpowiedział Isus: Królestwo moje nie jest z tego świata; gdyby z tego świata było Królestwo moje, słudzy moi walczyliby, abym nie był wydany Żydom; bo właśnie Królestwo moje nie jest stąd.

Ewangelia Nikodema 3:(2) I wszedł znowu Piłat do pretorium i odwołał Isusa na bok i rzekł do Niego: „Czy ty jesteś królem Judejczyków?” Odpowiedział Isus do Piłata: „Od samego siebie to mówisz, czy też inni ci to powiedzieli o mnie?” Odrzekł Piłat do Isusa: „Alboż je jestem Judejczykiem? Twój naród i arcykapłani wydali mi ciebie: cóż uczyniłeś?”

Rzekł Isus: „Królestwo moje nie jest z tego świata; jeśliby bowiem królestwo moje było z tego świata, słudzy moi walczyliby, abym nie został wydany Żydom. Teraz jednak królestwo moje nie jest stąd”.

Piłat nie widział różnicy między Judejczykami (Izraelitami) a Idumejczykami (Potomkowie Ezawa, Ofici, Okultyści, Odpryski Nefilimów, uczeni w piśmie. itd]

Ewangelia Jana 1:

(1) Na początku był zamysł, a zamysł był u Boga, a Bogiem był zamysł. (2) On był na początku u Boga. (3) Wszystko przez niego powstało, a bez niego nic nie powstało, co powstało. (4) W nim było życie, a życie było światłością ludzi(5) A światłość świeci w ciemności, lecz ciemność jej nie przemogła.

(6) Wystąpił człowiek, posłany od Boga, który nazywał się Jan. (7) Ten przyszedł na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy przezeń uwierzyli. (8) Nie był on światłością, lecz miał zaświadczyć o światłości.

[Jan Apostoł ukazuje nam jawnie źródło swojej inspiracji czyli Boga – przyp. autora. Sam wyraz Logos jest błędnie wyjaśniany jako Słowo. ].

 

(9) Prawdziwa światłość, która oświeca każdego człowieka, przyszła na świat. (10) Na świecie był i świat przezeń powstał, lecz świat go nie poznał(11) Do swej własności przyszedł, ale swoi go nie przyjęli.

(12) Tym zaś, którzy go przyjęli, dał prawo stać się dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię jego,

(13) Którzy narodzili się nie z krwi ani z cielesnej woli, ani z woli mężczyzny, lecz z Boga.

(14) A Słowo (zamysł) ciałem się stało i zamieszkało wśród nas, i ujrzeliśmy chwałę jego, chwałę, jaką ma jedyny Syn od Ojca, pełne łaski i prawdy.

(15) Jan świadczył o nim i głośno wołał: Ten to był, o którym powiedziałem: Ten, który za mną idzie, był przede mną, bo pierwej był niż ja. (16) A z jego pełni myśmy wszyscy wzięli, i to łaskę za łaską.

(17) Zakon bowiem został nadany przez Mojżesza, łaska zaś i prawda stała się przez Isusa Chrystusa.

(18) Boga nikt nigdy nie widział, lecz jednorodzony Syn, który jest na łonie Ojca, objawił go

(19) A takie jest świadectwo Jana, gdy Żydzi z Jerozolimy, wysłali do niego kapłanów i lewitów, aby go zapytali: Kim ty jesteś?

(20) I wyznał, a nie zaprzeczył, i oświadczył: Ja nie jestem Chrystusem. (21) I zapytali go: Kim więc? Eliaszem jesteś? A on odrzekł: Nie jestem. Prorokiem jesteś? I odpowiedział: Nie.

(22) Rzekli mu więc: Kim jesteś? Musimy dać odpowiedź tym, którzy nas posłali. Cóż powiadasz sam o sobie?

(23) Rzekł: Ja jestem głosem wołającego na pustyni: Prostujcie drogę Pana, jak powiedział Izajasz prorok.

 

Jest to cytat z Księgi Izajasza z przekładu Septuaginty LXX

Księga Izajasza 40:3

Głos się odzywa: Przygotujcie na pustyni drogę Pańską, wyprostujcie na stepie ścieżkę dla Boga naszego! Biblia Mesjańska Septuaginta

Głos się rozlega: „Drogę dla Pana  przygotujcie na pustyni,  wyrównajcie na pustkowiu
gościniec naszemu Bogu! Biblia Tysiąclecia Tanach

(24) A wysłańcy byli z faryzeuszów. (25) I pytając go, rzekli mu: Czemu więc chrzcisz, jeśli nie jesteś Mesjaszem ani Eliaszem, ani prorokiem?

(26) Odpowiedział im Jan, mówiąc: Ja chrzczę wodą, ale pośród was stoi Ten, którego wy nie znacie; (27) To Ten, który przyjdzie po mnie i któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka sandałów jego. (28) To się działo w Betabarze za Jordanem, gdzie Jan chrzcił.  (29) Nazajutrz ujrzał Isusa, idącego do niego, i rzekł: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.

(30) To jest Ten, o którym powiedziałem: Za mną idzie mąż, który był przede mną, bo pierwej był niż ja.

(31) I ja go znałem; lecz dlatego przyszedłem, chrzcząc wodą, aby był objawiony Izraelowi. (32) Jan świadczył też, mówiąc: Widziałem Ducha, zstępującego z nieba jakby gołębica; i spoczął na nim.

(33) I ja go nie znałem; lecz Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, rzekł do mnie: Ujrzysz tego, na którego Duch zstępuje i na nim spocznie, Ten chrzci Duchem Świętym. (34) A ja widziałem to i złożyłem świadectwo, że ten jest Synem Bożym.

(35) Nazajutrz znowu stał Jan z dwoma uczniami swoimi (36) I ujrzawszy Isusa przechodzącego, rzekł: Oto Baranek Boży.  (37) A owi dwaj uczniowie, usłyszawszy jego słowa, poszli za Isusem.

(38) A gdy Isus się odwrócił i ujrzał, że idą za nim, rzekł do nich: Czego szukacie? A oni odpowiedzieli mu: Rabbi! (to znaczy: Nauczycielu) gdzie mieszkasz? (39) Rzekł im: Pójdźcie, a zobaczycie! Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i pozostali u niego w tym dniu; a było to około dziesiątej godziny. (40) Andrzej, brat Szymona Piotra, był jednym z tych dwóch, którzy to słyszeli od Jana i poszli za nim.

(41) Ten spotkał najpierw Szymona, brata swego, i rzekł do niego: Znaleźliśmy Mesjasza (to znaczy: Chrystusa). (42) I przyprowadził go do Isusa. Isus, spojrzawszy na niego, rzekł: Ty jesteś Szymon, syn Jana; ty będziesz nazwany Kefas (to znaczy: Piotr).

(43) Następnego dnia chciał udać się do Galilei; i spotkał Filipa, i rzekł do niego: Pójdź za mną! (44) A Filip był z Betsaidy, miasta Andrzeja i Piotra. (45) Filip spotkał Natanaela i rzekł do niego: Znaleźliśmy tego, o którym pisał w zakonie Mojżesz, a także prorocy: Isusa, syna Józefa, z Nazaretu.

A więc mamy potwierdzenie iż wzmianka o Chrystusie znajduje się nawet w Piecioksięgu. Być może Isus został tam nazwany Posłańcem? Chrystus nie jest jednak aniołem!

Wj 23:20 bw Oto Ja posyłam anioła przed tobą, aby cię strzegł w drodze i zaprowadził cię na miejsce, które przygotowałem.”

Wj 33:2 bw „i poślę przed tobą anioła, i wypędzę Kananejczyka, Amorejczyka, Chetejczyka, Peryzyjczyka, Chiwwijczyka i Jebuzejczyka.”

Lb 20:16 bw „Wołaliśmy więc do Pana, a On wysłuchał naszego głosu i zesłał anioła, a ten wyprowadził nas z Egiptu. Teraz jesteśmy w Kadesz, w mieście na granicy twojej ziemi.”

(46) Wtedy Natanael rzekł do niego: Czy z Nazaretu może być coś dobrego? Filip na to: Pójdź i zobacz! (47) A gdy Isus ujrzał Natanaela, idącego do niego, rzekł o nim: Oto prawdziwy Izraelita, w którym nie ma fałszu.

(48) Rzecze mu Natanael: Skąd mnie znasz? Odpowiedział mu Isus i rzekł: Zanim cię zawołał Filip, widziałem cię, gdy byłeś pod drzewem figowym.

(49) Odpowiedział mu Natanael: Mistrzu! Ty jesteś Synem Bożym, Ty jesteś królem Izraela.

(50) A Isus odpowiadając, rzekł do niego: Czy dlatego wierzysz, że powiedziałem ci, iż cię widziałem pod figowym drzewem? Ujrzysz większe rzeczy niż to. (51) Powiedział też do niego: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, ujrzycie niebo otwarte i aniołów Bożych wstępujących i zstępujących na Syna Człowieczego.

Sam Chrystus radził nam na początek, faryzeuszowi (być może jednego z wyjątków – faryzeusz judejczyk]. Jak widać Chrystus wielokrotnie zagina ”nauczycieli” i uczonych w piśmie.

 

Ewangelia Jana 3: [Fragmenty]

(1) A był człowiek z faryzeuszów imieniem Nikodem, dostojnik judejski. (2) Ten przyszedł do Isusa w nocy i rzekł mu: Mistrzu! Wiemy, że przyszedłeś od Boga jako nauczyciel; nikt bowiem takich cudów czynić by nie mógł, jakie Ty czynisz, jeśliby Bóg z nim nie był.  (3) Odpowiadając Isus, rzekł mu: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się kto nie narodzi na nowo, nie może ujrzeć Królestwa Bożego.

(4) Rzekł mu Nikodem: Jakże się może człowiek narodzić, gdy jest stary? Czyż może powtórnie wejść do łona matki swojej i urodzić się?

(5) Odpowiedział Isus: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się kto nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do Królestwa Bożego. (6) Co się narodziło z ciała, ciałem jest, a co się narodziło z Ducha, duchem jest. (7) Nie dziw się, że ci powiedziałem: Musicie się na nowo narodzić.

(8) Wiatr wieje, dokąd chce, i szum jego słyszysz, ale nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd idzie; tak jest z każdym, kto się narodził z Ducha. (9) Odpowiedział Nikodem i rzekł do niego: Jakże to się stać może? (10) Odpowiedział Isus i rzekł mu: Jesteś nauczycielem w Izraelu, a tego nie wiesz? (11) Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci, co wiemy, to mówimy, i co widzieliśmy, o tym świadczymy, ale świadectwa naszego nie przyjmujecie.

(12) Jeśli nie wierzycie, gdy wam mówiłem o ziemskich sprawach, jakże uwierzycie, gdy wam będę mówił o niebiańskich? (13) A nikt nie wstąpił do nieba, tylko Ten, który zstąpił z nieba, Syn Człowieczy, który jest w niebie. (14) I jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy,

(15) Aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny. (16) Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny. (17) Bo nie posłał Bóg Syna na świat, aby sądził świat, lecz aby świat był przez niego zbawiony. (18) Kto wierzy w niego, nie będzie sądzony; kto zaś nie wierzy, już jest osądzony dlatego, że nie uwierzył w imię jednorodzonego Syna Bożego.

(19) A na tym polega sąd, że światłość przyszła na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność, bo ich uczynki były złe.

(20) Każdy bowiem, kto źle czyni, nienawidzi światłości i nie zbliża się do światłości, aby nie ujawniono jego uczynków. (21) Lecz kto postępuje zgodnie z prawdą, dąży do światłości, aby wyszło na jaw, że uczynki jego są dokonane w Bogu.

(33) Kto przyjął jego świadectwo, ten potwierdził, że Bóg mówi prawdę. (34) Albowiem Ten, którego posłał Bóg, głosi Słowa Boże; gdyż Bóg udziela Ducha bez miary. (35) Ojciec miłuje Syna i wszystko oddał w jego ręce. (36) Kto wierzy w Syna, ma żywot wieczny, kto zaś nie wierzy Synowi, nie ujrzy żywota, lecz gniew Boży ciąży na nim.

 

Ewangelia Jana 4: [Fragmenty]

(1) A gdy Pan się dowiedział, że faryzeusze usłyszeli, iż Isus zyskuje więcej uczniów i więcej chrzci niż Jan, (2) (Chociaż sam Isus nie chrzcił, ale jego uczniowie) (3) Opuścił Judeę i odszedł z powrotem do Galilei. (4) A musiał przechodzić przez Samarię. (5) Przybył więc do miasta samarytańskiego, zwanego Sychar, blisko pola, które Jakub dał swemu synowi Józefowi.

(6) A była tam studnia Jakuba, Isus więc, zmęczony podróżą, usiadł sobie przy studni; było to około szóstej godziny. (7) Wtem przyszła niewiasta samarytańska, aby nabrać wody. Isus rzekł do niej: Daj mi pić! (8) Uczniowie jego bowiem poszli do miasta, by nakupić żywności.

(9) Wtedy niewiasta samarytańska rzekła do niego: Jakże Ty, będąc Judejczykiem, prosisz mnie, Samarytankę, o wodę? (Judejczycy bowiem nie obcują z Samarytanami). (10) Odpowiadając jej Isus, rzekł do niej: Gdybyś znała dar Boży i tego, który mówi do ciebie: Daj mi pić, wtedy sama prosiłabyś go, i dałby ci wody żywej. (11) Mówi do niego: Panie, nie masz nawet czerpaka, a studnia jest głęboka; skądże więc masz tę wodę żywą? (12) Czy może Ty jesteś większy od ojca naszego Jakuba, który dał nam tę studnię i sam z niej pił, i synowie jego, i trzody jego? (13) Odpowiedział jej Isus, mówiąc: Każdy, kto piję tę wodę, znowu pragnąć będzie; (14) Ale kto napije się wody, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku żywotowi wiecznemu. (15) Rzecze do niego niewiasta: Panie, daj mi tej wody, abym nie pragnęła i tu nie przychodziła, by czerpać wodę. (16) Mówi jej: Idź, zawołaj męża swego i wróć tutaj! (17) Odpowiedziała niewiasta, mówiąc: Nie mam męża. Isus rzekł do niej: Dobrze powiedziałaś: Nie mam męża. (18) Miałaś bowiem pięciu mężów, a ten, którego teraz masz, nie jest twoim mężem; prawdę powiedziałaś. (19) Rzekła mu niewiasta: Panie, widzę, żeś prorok. (20) Ojcowie nasi na tej górze oddawali Bogu cześć; wy zaś mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy Bogu cześć oddawać. (21) Rzekł jej Isus: Niewiasto, wierz mi, że nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie oddawali czci Ojcu.

(22) Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, bo zbawienie pochodzi od plemienia Judy.

(23) Lecz nadchodzi godzina i teraz jest, kiedy prawdziwi czciciele będą oddawali Ojcu cześć w duchu i w prawdzie; bo i Ojciec takich szuka, którzy by mu tak cześć oddawali. (24) Bóg jest duchem, a ci, którzy mu cześć oddają, winni mu ją oddawać w duchu i w prawdzie. 

(25) Rzekła mu niewiasta: Wiem, że przyjdzie Mesjasz (to znaczy Chrystus); gdy On przyjdzie, wszystko nam oznajmi.

| Chrystus to znaczy wybraniec, w dosłownym znaczeniu naznaczony, namaszczony (olejkiem). Krzewiciel 

(26) Rzekł jej Isus: Ja, który mówię z tobą, jestem nim. (27) W tej właśnie chwili przyszli jego uczniowie i dziwili się, że rozmawiał z niewiastą. Nikt jednak nie rzekł: O co pytasz? Albo: O czym z nią rozmawiasz? (28) Niewiasta tymczasem pozostawiła swój dzban, pobiegła do miasta i powiedziała ludziom: (29) Chodźcie, zobaczcie człowieka, który powiedział mi wszystko, co uczyniłam: czy to nie jest Chrystus?

 

 

Musimy pamiętać że Królestwo ma przyjść do nas… z niebios, a nie na odwrót!. Do porównania inne wersety

Ewangelia Jana 12: (25) Kto miłuje życie swoje, utraci je, a kto nienawidzi życia swego na tym świecie, zachowa je ku żywotowi wiecznemu. (26) Jeśli kto chce mi służyć, niech idzie za mną, a gdzie Ja jestem, tam i sługa mój będzie; jeśli kto mnie służy, uczci go Ojciec mój.

(48) Kto mną gardzi i nie przyjmuje słów moich, ma swego sędziego: Słowo, które głosiłem, sądzić go będzie w dniu ostatecznym; (49) Bo Ja nie z siebie samego mówiłem, ale Ojciec, który mnie posłał, On mi rozkazał, co mam powiedzieć i co mam mówić. (50) I wiem, że przykazanie jego jest żywotem wiecznym. Przeto, co Ja wam mówię, mówię tak, jak mi powiedział Ojciec.

[Nie chodzi tu o jakiś enigmatyczny masochizm, ani coś dosłownego. Chodzi głównie o bycie dobrym człowiekiem i miłowanie ludzi oraz Boga. Wciąż jednak Isus mówi o Bogu jako o swym Ojcu!]

Ewangelia Jana 6: (14) Wtedy ludzie ujrzawszy cud, jaki uczynił, rzekli: Ten naprawdę jest prorokiem, który miał przyjść na świat. (15) Isus zaś poznawszy, że zamyślają podejść, porwać go i obwołać królem, uszedł znowu na górę sam jeden.
(35) Odpowiedział im Isus: Ja jestem chlebem żywota; kto do mnie przychodzi, nigdy łaknąć nie będzie, a kto wierzy we mnie, nigdy pragnąć nie będzie.
(36) Lecz powiedziałem wam: Nie wierzycie, chociaż widzieliście mnie. (37) Wszystko, co mi daje Ojciec, przyjdzie do mnie, a tego, który do mnie przychodzi, nie wyrzucę precz;
(38) Zstąpiłem bowiem z nieba, nie aby wypełniać wolę swoją, lecz wolę tego, który mnie posłał.
 
(39) A to jest wola tego, który mnie posłał, abym z tego wszystkiego, co mi dał, nic nie stracił, lecz wskrzesił to w dniu ostatecznym.

(40) A to jest wola Ojca mego, aby każdy, kto widzi Syna i wierzy w niego, miał żywot wieczny, a Ja go wzbudzę w dniu ostatecznym.

(41) Wtedy Żydzi szemrali przeciwko niemu, iż powiedział: Ja jestem chlebem, który zstąpił z nieba.

(42) I mówili: Czy to nie jest Isus, syn Józefa, którego ojca i matkę znamy? Jakże więc teraz może mówić: Z nieba zstąpiłem? (43) Wtedy Isus odpowiedział i rzekł im: Nie szemrajcie między sobą! (44) Nikt nie może przyjść do mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec, który mnie posłał, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.

(45) Napisano bowiem u proroków: I będą wszyscy pouczeni przez Boga. Każdy, kto słyszał od Ojca i jest pouczony, przychodzi do mnie.

(46) Nie jakoby ktoś widział Ojca: Ojca widział tylko Ten, który jest od Boga.

(47) Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, kto wierzy we mnie, ma żywot wieczny. (48) Ja jestem chlebem żywota.

(49) Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i poumierali; (50) Tu natomiast jest chleb, który zstępuje z nieba, aby nie umarł ten, kto go spożywa. (51) Ja jestem chlebem żywota, który z nieba zstąpił; jeśli kto spożywać będzie ten chleb, który Ja dam, to ciało moje, które Ja oddam za żywot świata.

(52) Wtedy sprzeczali się Żydzi między sobą, mówiąc: Jakże Ten może dać nam swoje ciało do jedzenia?

(53) Na to rzekł im Isus: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, jeśli nie będziecie jedli ciała Syna Człowieczego i pili krwi jego, nie będziecie mieli żywota w sobie.

(54) Kto spożywa ciało moje i pije krew moją, ten ma żywot wieczny, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. (55) Albowiem ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a krew moja jest prawdziwym napojem. (56) Kto spożywa ciało moje i pije krew moją, we mnie mieszka, a Ja w nim.

(57) Jak mię posłał Ojciec, który żyje, a Ja przez Ojca żyję, tak i ten, kto mnie spożywa, żyć będzie przeze mnie.

(58) Taki jest chleb, który z nieba zstąpił, nie taki, jaki jedli ojcowie i poumierali; kto spożywa ten chleb, żyć będzie na wieki.

(59) To mówił, gdy nauczał w synagodze w Kafarnaum.

(60) Wielu tedy spośród uczniów jego, usłyszawszy to, mówiło: Twarda to mowa, któż jej słuchać może? (61) A Isus, świadom, że z tego powodu szemrzą uczniowie jego, rzekł im: To was gorszy? (62) Cóż dopiero, gdy ujrzycie Syna Człowieczego, wstępującego tam, gdzie był pierwej?

(63) Duch ożywia. Ciało nic nie pomaga. Słowa, które powiedziałem do was, są duchem i żywotem,

(64) Lecz są pośród was tacy, którzy nie wierzą. Isus bowiem od początku wiedział, którzy są niewierzący i kto go wyda.

(65) I mówił: Dlatego powiedziałem wam, że nikt nie może przyjść do mnie, jeśli mu to nie jest dane od Ojca.

Jana 666 Od tej chwili wielu uczniów jego zawróciło i już z nim nie chodziło.

(67) Wtedy Isus rzekł do dwunastu: Czy i wy chcecie odejść?

(68) Odpowiedział mu Szymon Piotr: Panie! Do kogo pójdziemy? Ty masz słowa żywota wiecznego. (69) A myśmy uwierzyli i poznali, że Ty jesteś Chrystusem, Synem Boga żywego.

(70) Isus odpowiedział im: Czy nie dwunastu was wybrałem? Ale jeden z was jest diabłem. (71) I mówił o Judaszu, synu Szymona z Kariotu, bo ten miał go wydać, a był jednym z dwunastu.

 

Syn Boży nie miał oczywiście na myśli Kanibalizmu, ani jakiegoś kaprysu!

A co mówi nam Isus Kristos o świeckich i religijnych władzach?

Ewangelia Jana 12:  (31) Teraz odbywa się sąd nad tym światem; teraz władca tego świata będzie wyrzucony. (32) A gdy Ja będę wywyższony ponad ziemię, wszystkich do siebie pociągnę.

Tak oto Krystus wyraża się o sobie, o Stwórcy i o Synagodze szatana poniżej:

 

Ewangelia Jana 8:

(1) A Isus udał się na Górę Oliwną. (2) I znowu rano zjawił się w świątyni, a cały lud przyszedł do niego; i usiadłszy, uczył ich.

(3) Potem uczeni w Piśmie i faryzeusze przyprowadzili kobietę przyłapaną na cudzołóstwie, postawili ją pośrodku

(4) I rzekli do niego: Nauczycielu, tę oto kobietę przyłapano na jawnym cudzołóstwie.

(5) A Mojżesz w zakonie kazał nam takie kamienować. Ty zaś co mówisz?

(6) A to mówili, kusząc go, by mieć powód do oskarżenia go. A Isus, schyliwszy się, pisał palcem po ziemi.

(7) A gdy go nie przestawali pytać, podniósł się i rzekł do nich: Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci na nią kamieniem.

(8) I znowu schyliwszy się, pisał po ziemi.

(9) A gdy oni to usłyszeli i sumienie ich ruszyło, wychodzili jedne po drugim, poczynając od najstarszych, i pozostał Isus sam i owa kobieta pośrodku.

(10) A Isus podniósłszy się i nie widząc nikogo, tylko kobietę, rzekł jej: Kobieto! Gdzież są ci, co cię oskarżali? Nikt cię nie potępił?

(11) A ona odpowiedziała: Nikt, Panie! Wtedy rzekł Isus: I Ja cię nie potępiam: Idź i odtąd już nie grzesz.

[I – Isus / E – Edomici (Faryzeusze)]

(12) A Isus znowu przemówił do nich tymi słowy: Ja jestem światłością świata; kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość żywota.

(13) Rzekli tedy do niego faryzeusze: Ty sam o sobie świadczysz; świadectwo twoje nie jest prawdziwe.

(14) Odpowiedział Isus i rzekł im: Chociaż Ja sam świadczę o sobie, świadectwo moje jest prawdziwe, bo wiem, skąd przybyłem i dokąd idę; lecz wy nie wiecie, skąd przychodzę i dokąd idę.

I (15) Wy sądzicie według ciała, Ja nikogo nie sądzę.

(16) A jeśli już sądzę, to sąd mój jest prawdziwy, bo nie jestem sam, lecz jestem Ja i Ten, który mnie posłał.

(17) A przecież w zakonie waszym jest napisane, że świadectwo dwóch ludzi jest wiarygodne.

(18) Ja świadczę o sobie, a także Ojciec, który mnie posłał, świadczy o mnie.

(19) Wtedy mu rzekli: Gdzie jest Ojciec twój? Isus odpowiedział: Nie znacie ani mnie, ani Ojca mojego. Gdybyście mnie znali, znalibyście też Ojca mego.

(20) Te słowa wypowiedział, gdy nauczał przy skarbcu w świątyni. A nikt go nie pojmał, bo jeszcze nie nadeszła jego godzina.

(21) I rzekł znowu do nich: Ja odchodzę, a wy mnie szukać będziecie i w grzechu swoim pomrzecie; dokąd ja odchodzę, wy pójść nie możecie.

(22) Rzekli więc Żydzi: Czyżby chciał sobie życie odebrać, że mówi: Dokąd Ja odchodzę, wy pójść nie możecie?

(23) I rzekł do nich: Wy jesteście z niskości, Ja zaś z wysokości; wy jesteście z tego świata, a Ja nie jestem z tego świata.

(24) Dlatego powiedziałem wam, że pomrzecie w grzechach swoich. Jeśli bowiem nie uwierzycie, że to Ja jestem, pomrzecie w swoich grzechach.

(25) Wtedy pytali go: Kimże ty jesteś? Isus odpowiedział im: Po co Ja w ogóle mówię do was?

(26) Wiele mógłbym o was mówić i sądzić, lecz Ten, który mnie posłał, jest wiarogodny, a Ja to, co usłyszałem od niego, mówię do świata.

(27) Nie zrozumieli jednak tego, że im o Ojcu mówił.

(28) Wtedy rzekł Isus: Gdy wywyższycie Syna Człowieczego, wtedy poznacie, że Ja jestem i że nic nie czynię sam z siebie, lecz tak mówię, jak mnie mój Ojciec nauczył.

(29) A Ten, który mnie posłał, jest ze mną; nie zostawił mnie samego, bo Ja zawsze czynię to, co się jemu podoba.

(30) Gdy tak mówił, wielu uwierzyło w niego.

(31) Mówił więc Isus do Żydów, którzy uwierzyli w niego: Jeżeli wytrwacie w słowie moim, prawdziwie uczniami moimi będziecie

(32) I poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi.

(33) Odpowiedzieli mu: Jesteśmy potomstwem Abrahama i nigdy nie byliśmy u nikogo w niewoli. Jakże możesz mówić: Wyswobodzeni będziecie?

(34) Isus im odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, każdy, kto grzeszy, jest niewolnikiem grzechu.

[Prawo obowiązuje także i grzech na nas odziałuje]

(35) A niewolnik nie pozostaje w domu na zawsze, lecz syn pozostaje na zawsze.

(36) Jeśli więc Syn was wyswobodzi, prawdziwie wolnymi będziecie.

(37) Wiem, że jesteście potomstwem Abrahama, lecz chcecie mnie zabić, bo słowo moje nie ma do was przystępu.

[Chrystus wiedział z kim rozmawia a także kto rządził wówczas w Palestynie – Książę Anielski Królestwa Rzymskiego oraz podbici przez Judejczyków… Idumejczycy (Edomici) potomkowie Ezawa. Edomici także byli potomkami Abrahama, Izaaka… ale nie Jakuba.]

(38) Mówię to, co widziałem u Ojca, a wy także czynicie, co słyszeliście u ojca waszego.

(39) Odpowiadając, rzekli mu: Ojcem naszym jest Abraham. Isus im rzecze: Jeżeli jesteście dziećmi Abrahama, spełniajcie uczynki Abrahama.

(40) Lecz teraz chcecie zabić mnie, człowieka, który wam mówił prawdę, którą usłyszałem od Boga: Abraham tego nie czynił.

[Dlaczego w chwili gdzie Jezus mógł jawnie potwierdzić przykładowo swoje Bóstwo nazwał siebie.. człowiekiem czyli Synem samego Stwórcy. Nie odejmuje to roli Chrystusowi ale zwiększa rolę Stwórcy Wszechpotężnemu Panu Bogu. ]

 

(41) Wy spełniacie uczynki swojego ojca. Na to mu rzekli: My nie jesteśmy zrodzeni z nierządu; mamy jednego Ojca, Boga.

[Klasyczne metoda kłamstwa – wyparcie się faktu. Czyli Edomici są zrodzeni z nierządu, bałwochwalstwa i mieszanek genetycznych. . Dokładnie tak jak Przed Potopem

 

(42) Rzekł im Isus: Gdyby Bóg był waszym Ojcem, miłowalibyście mnie, Ja bowiem wyszedłem od Boga i oto jestem. Albowiem nie sam od siebie przyszedłem, lecz On mnie posłał.

(43) Dlaczego mowy mojej nie pojmujecie? Dlatego, że nie potraficie słuchać słowa mojego.

(44) Ojcem waszym jest diabeł i chcecie postępować według pożądliwości ojca waszego. On był mężobójcą od początku i w prawdzie nie wytrwał, bo w nim nie ma prawdy. Gdy mówi kłamstwo, mówi od siebie, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa. (45) Ponieważ Ja mówię prawdę, nie wierzycie mi.

(46) Któż z was może mi dowieść grzechu? Jeśli mówię prawdę, dlaczego nie wierzycie mi?

(47) Kto z Boga jest, słów Bożych słucha; wy dlatego nie słuchacie, bo z Boga nie jesteście.

[Król Królów Nawet nie nazywa tych osób w pełni ludźmi, miał na myśli że wielu z nich ma więcej genów Gigantów]

(48) Odpowiadając, Żydzi rzekli do niego: Czyż nie mówimy słusznie, że jesteś Samarytaninem i masz demona?

(49) Isus odpowiedział: Ja nie mam demona, ale czczę Ojca mego, a wy mnie znieważacie.

(50) Ja zaś nie szukam własnej chwały. Jest taki, kto jej szuka i sądzi.

Jak wiemy Bóg jest Bogiem zazdrosnym i pragnie od nas pokłonów w postaci posłuszeństwa. Jeśli Chrystus nie szuka własnej chwały to znaczy że Isus I Theos (Bóg) to dwie odrębne osoby.

(51) Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, jeśli kto zachowa słowo moje, śmierci nie ujrzy na wieki.

(52) Rzekli mu Żydzi: Teraz wiemy, że masz demona. Abraham umarł i prorocy, a Ty mówisz: Jeśli kto zachowa słowo moje, śmierci nie zazna na wieki.

(53) Czyś Ty większy od ojca naszego, Abrahama, który umarł? Także prorocy umarli. Za kogo się uważasz?

(54) Odrzekł Isus: Jeżeli Ja siebie chwalę, chwała moja niczym jest. Mnie uwielbia Ojciec mój, o którym mówicie, że jest Bogiem waszym.

Jasno Chrystus wypomina ”Żydom” że czczą Boga Izraela jedynie pod publiczność a w ukryciu wielbią… Upadłych aniołów z Lucyperem na czele.

(55) I nie poznaliście go, ale Ja go znam; i gdybym wiedział, że go nie znam, byłbym podobnym do was kłamcą. Ale Ja go znam i słowo jego zachowuję.

(56) Abraham, ojciec wasz, cieszył się, że miał oglądać dzień mój, i oglądał, i radował się.

(57) Wtedy Żydzi rzekli do niego: Pięćdziesięciu lat jeszcze nie masz, a Abrahama widziałeś?

(58) Odpowiedział im Isus: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, pierwej niż Abraham był, Jam jest.

(59) Wtedy porwali kamienie, aby rzucić na niego, lecz Isus ukrył się i wyszedł ze świątyni.

Powszechnie utożsamia się także Chrystusa jako Boga z religią. Błąd!!!

Ewangelia Jana bywała często wykorzystana przez Pastorów, Gnostyków, Kaznodziei z powodu występujących długich zdań. Jan opisuje pod natchnieniem całkiem inne wydarzenia od trzech pozostałych Ewangelii. Najwidoczniej Jan znał Apostoła Mateusza (Matthaios) i z pewnością słyszał o Ewangelii Marka oraz o przybyłej znikąd parze – Łukaszu i Pawłe. Jaki jest sens miało by powielanie Księgi przez Jana? Mamy jednak u Joannesa jedną przypowieść – O Jednym Pasterzu I Jednej Owczarni

 

Ewangelia Jana 10:

(1) Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, kto nie wchodzi przez drzwi do owczarni, lecz w inny sposób się tam dostaje, ten jest złodziejem i zbójcą.

(2) Kto zaś wchodzi przez drzwi, jest pasterzem owiec.

(3) Temu odźwierny otwiera i owce słuchają jego głosu, i po imieniu woła owce swoje, i wyprowadza je.

(4) Gdy wszystkie swoje wypuści, idzie przed nimi, owce zaś idą za nim, gdyż znają jego głos.

(5) Za obcym natomiast nie pójdą, lecz uciekną od niego, ponieważ nie znają głosu obcych.

(6) Tę przypowieść powiedział im Isus, lecz oni nie zrozumieli tego, co im mówił.

(7) Wtedy Isus znowu powiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, Ja jestem drzwiami dla owiec.

(8) Wszyscy, ilu przede mną przyszło, to złodzieje i zbójcy, lecz owce nie słuchały ich.

(9) Ja jestem drzwiami; jeśli kto przeze mnie wejdzie, zbawiony będzie i wejdzie, i wyjdzie, i pastwisko znajdzie

[Religie głoszą jedynie przyjęcie Jezusa do swego serca oraz puste, publiczne deklaracje swych poglądów, co jest niestety fałszywą ewangelią. Nikt inny prócz Chrystusa nie zaprowadzi nas do Pana Mądrości. ]

(10) Złodziej przychodzi tylko po to, by kraść, zarzynać i wytracać. Ja przyszedłem, aby miały życie i obfitowały.

(11) Ja jestem dobry pasterz. Dobry pasterz życie swoje kładzie za owce.

(12) Najemnik, który nie jest pasterzem, do którego owce nie należą, widząc wilka nadchodzącego, porzuca owca i ucieka, a wilk porywa je i rozprasza

(13) Ponieważ jest najemnikiem i nie zależy mu na owcach.

(14) Ja jestem dobry pasterz i znam swoje owce, i moje mnie znają.

(15) Jak Ojciec mnie zna i Ja znam Ojca, i życie swoje kładę za owce.

(16) Mam i inne owce, które nie są z tej owczarni; również i te muszę przyprowadzić, i głosu mojego słuchać będą, i będzie jedna owczarnia i jeden pasterz.

[Jak widzimy Ewangelia Jana i Mateusza uzupełniają się. Pamięta/zna ktoś cytat z Objawienia 7 o wielkim tłumie narodów których nikt nie potrafi zliczyć? – przyp. autora

(17) Dlatego Ojciec miłuje mnie, iż Ja kładę życie swoje, aby je znowu wziąć.

Czyżby Bóg sam siebie miłował? – przyp. autora

(18) Nikt mi go nie odbiera, ale Ja kładę je z własnej woli. Mam moc dać je i mam moc znowu je odzyskać; taki rozkaz wziąłem od Ojca mego.

(19) Tedy znowu powstał rozłam między Żydami z powodu tych słów.

(20) I wielu z nich mówiło: Demona ma i szaleje. Dlaczego go słuchacie?

Teraz pewnie brzmiałby powyższy fragment tak: I wielu z nich mówiło: zwolennik teorii spiskowych ma i chorobę psychiczną. Dlaczego go słuchacie? – przyp. autora.

(21) Inni mówili: To nie są słowa opętanego przez demona. Czyż demon może otwierać ślepym oczy?

(22) Obchodzono wtedy w Jerozolimie uroczystość poświęcenia świątyni. Była zima.

(23) I przechadzał się Isus w świątyni, w przysionku Salomona.

(24) Wtedy Żydzi obstąpili go i rzekli mu: jak długo trzymać będziesz dusze nasze w napięciu? Jeżeli jesteś Chrystusem, powiedz nam wyraźnie.

(25) Odpowiedział im Isus: Powiedziałem wam, a nie wierzycie; dzieła, które ja wykonuję w imieniu Ojca mojego, świadczą o mnie;

(26) Lecz wy nie wierzycie, bo nie jesteście z owiec moich.

Objawienie 2:9 / 3:9 Jana 8:44 a także Genesis 6 i 1 Księga Henocha. Jakoś niespecjalnie Isus pali się do misji nauczania żydów, a nawet gorzej gdyż nazywa ich od najgorszy. Dlaczego jednak chętnie nauczał np. ludy zhellenizowane? Odpowiedź jest prosta. Planem Boga jest zjednoczenie rzeczywistych białoskórych Izraelitów na odnowionej ziemi – Królestwo Boże (Basilea Ton Theos) – przyp. autora. 

 

(27) Owce moje głosu mojego słuchają i Ja znam je, a one idą za mną.

(28) I Ja daję im żywot wieczny, i nie giną na wieki, i nikt nie wydrze ich z ręki mojej.

Trzydziesty werset jest często ukazywany jako dowód na patrypasjanizm i Bóstwo Chrystusa. Jak widzimy pomija się wcześniejsze zdania iż Bóg jest większy nawet od Chrystusa!

(29) Ojciec mój, który mi je dał, jest większy nad wszystkich i nikt nie może wydrzeć ich z ręki Ojca.

(30) Ja i Ojciec jedno jesteśmy

(31) Żydzi znowu naznosili kamieni, aby go ukamienować.

(32) Odrzekł im Isus: Ukazałem wam wiele dobrych uczynków z mocy Ojca mego; za który z tych uczynków kamienujecie mnie?

(33) Odpowiedzieli mu Żydzi, mówiąc: Nie kamienujemy cię za dobry uczynek, ale za bluźnierstwo i za to, że Ty, będąc człowiekiem, czynisz siebie Bogiem.

[Sam Chrystus nie nazwał siebie Bogiem ale został tak uznany przez Synów Upadłych…

(34) Odpowiedział im Isus: Czyż w zakonie waszym nie jest napisane: Ja rzekłem: Bogami jesteście?

[Pamiętamy pierwsze przykazanie które zacytowałem na początku artykułu?]. Jasno Chrystus powiedział że jest jeden Stwórca i nie potwierdził te że jest Bogiem – przyp. autora. 

(35) Jeśli nazwał bogami tych, których doszło słowo Boże (a Pismo nie może być naruszone),

(36) Do mnie, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat, wy mówicie: Bluźnisz, dlatego, że powiedziałem: Jestem Synem Bożym?

(37) Jeśli nie wykonuję dzieła Ojca mojego, nie wierzycie mi; (38) Jeśli zaś wykonuję, to choćbyście mi nie wierzyli, wierzcie uczynkom, abyście poznali i wiedzieli, że we mnie jest Ojciec, a Ja w Ojcu.

(39) Tedy znowu starali się go pojmać; lecz On uszedł ich ręki. (40) I znowu odszedł za Jordan, na miejsce, gdzie dawniej Jan chrzcił, i tam pozostał.

(41) A wielu do niego przychodziło i mówiło: Jan wprawdzie żadnego cudu nie uczynił, ale wszystko, cokolwiek Jan o nim powiedział, było prawdą. (42) I wielu tam w niego uwierzyło.

 

Ewangelia Jana 12:

(35) Na to rzekł im Isus: Jeszcze na małą chwilę światłość jest wśród was. Chodźcie, póki światłość macie, aby was ciemność nie ogarnęła; bo kto w ciemności chodzi, nie wie, dokąd idzie.

(36) Wierzcie w światłość, póki światłość macie, abyście się stali synami światła. To Isus powiedział, i odszedłszy, ukrył się przed nimi.

(37) A chociaż tyle cudów dokonał wobec nich, nie wierzyli w niego,

(38) Aby się wypełniło słowo proroka Izajasza, jakie wypowiedział: Panie, któż uwierzył wieści naszej, a komu objawiło się ramię Pana?

[Księga Izajasza 53: (1) O Panie, kto uwierzył w nasze sprawozdanie? Komu ramię Pana zostało objawione?

(39) Dlatego nie mogli uwierzyć, że znowu rzekł Izajasz:

(40) Zaślepił oczy ich I zatwardził serce ich, Aby nie widzieli oczami swymi I nie zrozumieli sercem swym, I żeby się nie nawrócili, I żebym ich nie uzdrowił.

(41) To powiedział Izajasz, gdyż ujrzał chwałę jego i mówił o nim.

(42) Mimo to jednak wielu członków Rady uwierzyło w niego, ale gwoli faryzeuszów nie wyznawali swej wiary, żeby nie zostali wyłączeni z synagogi;

(43) Umiłowali bowiem bardziej chwałę ludzką niż chwałę Bożą.

(44) A Isus zawołał donośnym głosem: Kto wierzy we mnie, nie we mnie wierzy, ale w tego, który mnie posłał. (45) Kto mnie widzi, widzi tego, który mnie posłał.

(46) Ja jako światłość przyszedłem na świat, aby nie pozostał w ciemności nikt, kto wierzy we mnie.

(47) A jeśliby kto słuchał słów moich, a nie przestrzegał ich, Ja go nie sądzę; nie przyszedłem bowiem sądzić świata, ale świat zbawić.

(48) Kto mną gardzi i nie przyjmuje słów moich, ma swego sędziego: Słowo, które głosiłem, sądzić go będzie w dniu ostatecznym;

(49) Bo Ja nie z siebie samego mówiłem, ale Ojciec, który mnie posłał, On mi rozkazał, co mam powiedzieć i co mam mówić.

(50) I wiem, że przykazanie jego jest żywotem wiecznym. Przeto, co Ja wam mówię, mówię tak, jak mi powiedział Ojciec.

 

Ewangelia Jana 14: (1) Niechaj się nie trwoży serce wasze; wierzcie w Boga i we mnie wierzcie! (2) W domu Ojca mego wiele jest mieszkań; gdyby było inaczej, byłbym wam powiedział. Idę przygotować wam miejsce. (3) A jeśli pójdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i wezmę was do siebie, abyście, gdzie Ja jestem, i wy byli.

[Chodzi tu o 144 tysięcy wybranych z każdego plemienia Izraela. Widocznie w tej chwili Chrystus przemawiał także do Judejczyków i Lewitów

 

(4) I dokąd Ja idę, wiecie, i drogę znacie. (5) Rzekł do niego Tomasz: Panie, nie wiemy, dokąd idziesz, jakże możemy znać drogę?

(6) Odpowiedział mu Isus: Ja jestem droga i prawda i żywot, nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze mnie. 

Jest to chyba jeden z największych dowodów na to że Mariościaństwo jest diabelską manipulacją. Kult Marii to starożytny kult Isis, Astarte, Semiramis, Kybele, Isztar – zresztą imię w tym przypadku nie ma większego znaczenia. Ważny jest fakt iż te wszystkie ”maryjne objawienia” to manifestacje demonów a także nieczysto anielskie wizje. Demony nie mają ciał, ale dla zbuntowanego anioła nie ma problemy podszyć się za człowieka i ukazać się cieleśnie tłumom.

 

(7) Gdybyście byli mnie poznali i Ojca mego byście znali; odtąd go znacie i widzieliście go.

(8) Rzekł mu Filip: Panie, pokaż nam Ojca, a wystarczy nam.

(9) Odpowiedział mu Isus: Tak długo jestem z wami i nie poznałeś mnie, Filipie? Kto mnie widział, widział Ojca; jak możesz mówić: Pokaż nam Ojca?

(10) Czy nie wierzysz, że jestem w Ojcu, a Ojciec we mnie? Słowa, które do was mówię, nie od siebie mówię, ale Ojciec, który jest we mnie, wykonuje dzieła swoje.

(11) Wierzcie mi, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we mnie; a

jeśliby tak nie było, to dla samych uczynków wierzcie.

(12) Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto wierzy we mnie, ten także dokonywać będzie uczynków, które Ja czynię, i większe nad te czynić będzie; bo Ja idę do Ojca.

[Paweł mówił że sama wiara wystarczy czyli kłamał jak widzimy. Sam Jezus mówi że najważniejsze jest nasze postępowanie]. Chrystus mówi tutaj iż jest przekaźnikiem Słowa Ojca ale nie mówi że jest Ojcem. – przyp. autora. 

(13) I o cokolwiek prosić będziecie w imieniu moim, to uczynię, aby Ojciec był uwielbiony w Synu.

(14) Jeśli o co prosić będziecie w imieniu moim, spełnię to.

(15) Jeśli mnie miłujecie, przykazań moich przestrzegać będziecie.

(16) Ja prosić będę Ojca i da wam innego Pocieszyciela, aby był z wami na wieki –

(17) Ducha prawdy, którego świat przyjąć nie może, bo go nie widzi i nie zna; wy go znacie, bo przebywa wśród was i w was będzie.

[Niektóry pewnie cytują ten fragment jako dowód na Trynitaryzm]. Isus jak zwykle twierdzi że w świecie nie ma prawdy. 

(18) Nie zostawię was sierotami, przyjdę do was.

(19) Jeszcze tylko krótki czas i świat mnie oglądać nie będzie; lecz wy oglądać mnie będziecie, bo Ja żyję i wy żyć będziecie.

(20) Owego dnia poznacie, że jestem w Ojcu moim i wy we mnie, a Ja w was.

(21) Kto ma przykazania moje i przestrzega ich, ten mnie miłuje; a kto mnie miłuje, tego też będzie miłował Ojciec i Ja miłować go będę, i objawię mu samego siebie.

(22) Rzekł mu Judasz, nie Iskariota: Panie, cóż się stało, że masz się nam objawić, a nie światu?

(23) Odpowiedział Isus i rzekł mu: Jeśli kto mnie miłuje, słowa mojego przestrzegać będzie, i Ojciec mój umiłuje go, i do niego przyjdziemy i u niego zamieszkamy.

Przyjdź Królestwo Twoje!. Znowu brak wzmianki o wysłaniu nas do nieba, ale mamy coś odwrotnego.

(24) Kto mnie nie miłuje, ten słów moich nie przestrzega, a przecież słowo, które słyszycie, nie jest moim słowem, lecz Ojca, który mnie posłał.

(25) To wam powiedziałem z wami przebywając.

(26) Lecz Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w imieniu moim, nauczy was wszystkiego i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem.

(27) Pokój zostawiam wam, mój pokój daję wam; nie jak świat daje, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze i niech się nie lęka.

Werset 27 często usłyszymy podczas m(y)szy, ale już nie podaje się drugiego końca zdania. – przyp. autora.

(28) Słyszeliście, że powiedziałem wam: Odchodzę i przychodzę do was. Gdybyście mnie miłowali, tobyście się radowali, że idę do Ojca, bo Ojciec większy jest niż Ja.

(29) Teraz powiedziałem wam, zanim się to stanie, abyście uwierzyli, gdy się to stanie.

(30) Już wiele nie będę mówił z wami, nadchodzi bowiem władca świata, ale nie ma on nic do mnie;

(31) Lecz świat musi poznać, że miłuję Ojca i że tak czynię, jak mi polecił Ojciec. Wstańcie, pójdźmy stąd.

Jak widzimy Bóg nasz, Ojciec Chrystusa a władca (tego) świata to odmienne od siebie osoby.

Bóg stworzył ziemię a także człowieka

Władcą skorumpowanego świata jest szatan, diabeł, jahbel? (diabolos / jahbolos), wąż (Phidi, Nahasz), Lucyper, kusiciel, Samael. Natomiast Bóg zamierza wszystkie te królestwa NWO wyciąć i nie zasiać ziarna swego Królestwa . 

Ewangelia Jana 15(1) Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, a Ojciec mój jest winogrodnikiem. (2) Każdą latorośl, która we mnie nie wydaje owocu, odcina, a każdą, która wydaje owoc, oczyszcza, aby wydawała obfitszy owoc. (3) Wy jesteście już czyści dla słowa, które wam głosiłem;

(4) Trwajcie we mnie, a Ja w was. Jak latorośl sama z siebie nie może wydawać owocu, jeśli nie trwa w krzewie winnym, tak i wy, jeśli we mnie trwać nie będziecie.

(5) Ja jestem krzewem winnym, wy jesteście latoroślami. Kto trwa we mnie, a Ja w nim, ten wydaje wiele owocu; bo beze mnie nic uczynić nie możecie.

(6) Kto nie trwa we mnie, ten zostaje wyrzucony precz jak zeschnięta latorośl; takie zbierają i wrzucają w ogień, gdzie spłoną.

(7) Jeśli we mnie trwać będziecie i słowa moje w was trwać będą, proście o cokolwiek byście chcieli, stanie się wam.

(8) Przez to uwielbiony będzie Ojciec mój, jeśli obfity owoc wydacie i staniecie się uczniami moimi.

(9) Jak mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem; trwajcie w miłości mojej. (10) Jeśli przykazań moich przestrzegać będziecie, trwać będziecie w miłości mojej, jak i Ja przestrzegałem przykazań Ojca mego i trwam w miłości jego. (11) To wam powiedziałem, aby radość moja była w was i aby radość wasza była zupełna.

(12) Takie jest przykazanie moje, abyście się wzajemnie miłowali, jak Ja was umiłowałem.

(13) Większej miłości nikt nie ma nad tę, jak gdy kto życie swoje kładzie za przyjaciół swoich.

(14) Jesteście przyjaciółmi moimi, jeśli czynić będziecie, co wam przykazuję.

(15) Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni pan jego; lecz nazwałem was przyjaciółmi, bo wszystko, co słyszałem od Ojca mojego, oznajmiłem wam.

Jak widzimy Mesjasz nie jest zwolennikiem niewolnictwa i systemu feudalnego, o demokracji i korporacjach nie wspominając.

(16) Nie wy mnie wybraliście, ale ja was wybrałem i przeznaczyłem was, abyście szli i owoc wydawali i aby owoc wasz był trwały, by to, o cokolwiek byście prosili Ojca w imieniu moim, dał wam.

(17) To przykazuję wam, abyście się wzajemnie miłowali.

(18) Jeśli świat was nienawidzi, wiedzcie, że mnie wpierw niż was znienawidził. (19) Gdybyście byli ze świata, świat miłowałby to, co jest jego; że jednak ze świata nie jesteście, ale ja was wybrałem ze świata, dlatego was świat nienawidzi.

(20) Wspomnijcie na słowo, które do was powiedziałem. Nie jest sługa większy nad pana swego. Jeśli mnie prześladowali i was prześladować będą; jeśli słowo moje zachowali i wasze zachowywać będą.

(21) A to wszystko uczynią wam dla imienia mego, bo nie znają tego, który mnie posłał.

(22) Gdybym nie przyszedł i do nich nie mówił, nie mieliby grzechu; lecz teraz nie mają wymówki z powodu grzechu swego.

(23) Kto mnie nienawidzi, i Ojca mego nienawidzi.

(24) Gdybym wśród nich nie pełnił uczynków, których nikt inny nie czynił, nie mieliby grzechu, lecz teraz i widzieli, i znienawidzili zarówno mnie jak i Ojca mego.

(25) Jednakże słowo, które jest w zakonie ich napisane, wypełniło się: Bez przyczyny mnie znienawidzili.

(26) Gdy przyjdzie Pocieszyciel, którego ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca wychodzi, złoży świadectwo o mnie;

(27) Ale i wy składacie świadectwo, bo ze mną od początku jesteście.

 

Ewangelia Jana 16: (8) A On, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, i o sprawiedliwości, i o sądzie; (9) O grzechu, gdyż nie wierzyli we mnie; (10) O sprawiedliwości, gdyż odchodzę do Ojca i już mnie nie ujrzycie;

(11) O sądzie zaś, gdyż książę tego świata został osądzony.

(12) Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie;

(20) Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Wy płakać i narzekać będziecie, a świat się będzie weselił; wy smutni będziecie, ale smutek wasz w radość się zamieni. (21) Kobieta, gdy rodzi, smuci się, bo nadeszła jej godzina; lecz gdy porodzi dzieciątko, już nie pamięta o udręce gwoli radości, że się człowiek na świat urodził. (22) I wy teraz się smucicie, lecz znowu ujrzę was, i będzie się radowało serce wasze, a nikt nie odbierze wam radości waszej. (23) A w owym dniu o nic mnie pytać nie będziecie. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: O cokolwiek, byście prosili Ojca w imieniu moim, da wam. (24) Dotąd o nic nie prosiliście w imieniu moim; proście, a weźmiecie, aby radość wasza była zupełna. (25) To powiedziałem wam w przypowieściach; nadchodzi godzina, gdy już nie w przypowieściach będę do was mówił, lecz wyraźnie o Ojcu oznajmię wam. (26) Owego dnia w imieniu moim prosić będziecie, a nie mówię wam, że Ja prosić będę Ojca za was; (27) Albowiem sam Ojciec miłuje was, dlatego że wyście mnie umiłowali i uwierzyli, że Ja od Boga wyszedłem. (28) Wyszedłem od Ojca i przyszedłem na świat; znowu opuszczam świat i idę do Ojca. (29) Rzekli uczniowie jego: Oto teraz wyraźnie mówisz i żadnej przypowieści nie powiadasz. (30) Teraz wiemy, że Ty wszystko wiesz i nie potrzebujesz, aby cię ktoś pytał; dlatego wierzymy, żeś od Boga wyszedł.  (31) Odpowiedział im Isus: Teraz wierzycie? (32) Oto nadchodzi godzina, owszem już nadeszła, że się rozproszycie, każdy do swoich, i mnie samego zostawicie; lecz nie jestem sam, bo Ojciec jest ze mną.

(33) To powiedziałem wam, abyście we mnie pokój mieli.

Na świecie ucisk mieć będziecie, ale ufajcie, Ja zwyciężyłem świat.

 

Ewangelia Jana 17:

[Jest tam zawarta modlitwa Chrystusa… do Boga. Jeśli by to była jedna i ta sama postać, jakże abstrakcyjna jest modlitwa do swojej osoby.]

(14) Ja dałem im słowo twoje, a świat ich znienawidził, ponieważ nie są ze świata, jak Ja nie jestem ze świata.

(15) Nie proszę, abyś ich wziął ze świata, lecz abyś ich zachował od złego.

Mt 6:13  I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego; Albowiem twoje jest Królestwo i moc, i chwała na wieki wieków. Niech się tak stanie.

List Pawła Do Filipian 3: Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie

[Ewidentnie Saul nie promuje nauk Mesjasza, gdyż Isus nie posyła nas ani do nieba ani do piekła tak więc wędrówka dusz to farsa.

 

(16) Nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata. (17) Poświęć ich w prawdzie twojej; słowo twoje jest prawdą. […]

(21) Aby wszyscy byli jedno, jak Ty, Ojcze, we mnie, a Ja w tobie, aby i oni w nas jedno byli, aby świat uwierzył, że Ty mnie posłałeś. […]

(26) I objawiłem im imię twoje, i objawię, aby miłość, którą mnie umiłowałeś, w nich była, i Ja w nich.

Jak widzimy Słowa Chrystusa są ze sobą spójne i logiczne i wyraźnie mamy potwierdzenie w zwrocie ”Przyjdź Królestwo Twoje”

Chrystus objawił również imię Boże, pytanie dlaczego nie mamy w NT imion typu: Jahwe/Jehowa/JHWH/Eeve/Adonai? Potwierdza to jedynie tezę że te słowa znaczyły rzeczownik Bóg (Theos / Deus / God) albo Pan (Kyrios / Dominus / Lord)

System faryzejski próbuje nam wmówić że Chrystus to jeden z nich.

 

Ewangelia Jana 18: (35) Odpowiedział Piłat: Czy ja jestem Żydem? Naród twój i arcykapłani wydali mi ciebie; co uczyniłeś? (36) Odpowiedział Isus: Królestwo moje nie jest z tego świata; gdyby z tego świata było Królestwo moje, słudzy moi walczyliby, abym nie był wydany Żydom; bo właśnie Królestwo moje nie jest stąd.

Niestety Piłat nie widział różnicy pomiędzy Judejczykami a Idumejczykami. Był obywatelem Rzymu i być może nawet potomkiem Nefilimów.

…. …. …. ….

Co nam mówi Chrystus na temat ukazywania dowodów:

Ewangelia Jana 18:(23) Odrzekł mu Isus: Jeżeli źle powiedziałem, udowodnij, że źle, a jeśli dobrze, czemu mnie bijesz?

Interesującym zwrotem kończy się owa księga:

Ewangelia Jana 21:  (24) A to właśnie jest uczeń, który składa świadectwo o tych rzeczach i to napisał; a wiemy, że świadectwo jego jest prawdziwe. (25) Wiele też innych rzeczy dokonał Isus, które, gdyby miały być spisane jedna po drugiej, mniemam, że i cały świat nie pomieściłby ksiąg, które by należało napisać.


Tym razem zajmę się Ewangelią Mateusza!! Nie chcę ponownie wrzucać rozdziału 5,6,7 gdyż już to robiłem w poprzednich artach. Wspomnę więc o innych wersetach.

Chrystus w Ewangelii Mateusza jeszcze dokładniej precyzuje nam Ewangelię o Królestwie: Chrzest Janowy był ważnym podpunktem w misji ponownego narodzenia gdzie człowiek wyznawał swoje niecne czyny. Oczywiście zamierzał ich więcej nie robić. Jest to całkiem inna rzecz od ”spowiedzi”. Kazanie na górze to jeden z najbardziej wyśmiewanych rzeczy przez świat, jak już się cytuje to jedynie fragment.

Ewangelia Mateusza 3: (1) A w one dni przyszedł Jan Chrzciciel, każąc na pustyni judzkiej i mówiąc: (2) Opamiętajcie się, albowiem przybliżyło się Królestwo Niebios.

(16) A gdy Isus został ochrzczony, wtedy wystąpił z wody, i oto otworzyły się niebiosa, i ujrzał Ducha Bożego, który zstąpił w postaci gołębicy i spoczął na nim. (17) I oto rozległ się głos z nieba: Ten jest Syn mój umiłowany, którego sobie upodobałem.

Mt 4:  (16) Lud, pogrążony w mroku, ujrzał światłość wielką, i tym, którzy siedzieli w krainie i cieniu śmierci, rozbłysła jasność. (17) Odtąd począł Isus kazać i mówić: Opamiętajcie się, przybliżyło się bowiem Królestwo Niebios.

Mt 5: (2) I otworzywszy usta swoje, nauczał ich, mówiąc: (3) Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem ich jest Królestwo Niebios.

Mt 8: (23) A gdy wsiadł do łodzi, poszli za nim uczniowie jego. (24) I oto nawałnica wielka powstała na morzu tak, że fale łódź przykrywały. On zaś spał. (25) I podszedłszy do niego zbudzili go słowami: Panie, ratuj, giniemy! (26) A On rzekł do nich: Czemu jesteście bojaźliwi, małowierni? Potem wstał, zgromił wiatry i morze i nastała wielka cisza. (27) Ludzie zaś dziwili się, mówiąc: Kim jest Ten, że nawet wiatry i morze są mu posłuszne?

Mt 9: (33) A gdy demon został wypędzony, niemy przemówił. I zdumiał się lud, i mówił: Nigdy coś podobnego nie pokazało się w Izraelu. (34) Faryzeusze zaś mówili: Mocą księcia demonów wypędza demony. (35) I obchodził Isus wszystkie miasta i wioski, nauczał ich w synagogach i zwiastował ewangelię o Królestwie, i uzdrawiał wszelką chorobę i wszelką niemoc. (36) A widząc lud, użalił się nad nim, gdyż był utrudzony i opuszczony jak owce, które nie mają pasterza. (37) Wtedy rzekł uczniom swoim: Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. (38) Proście więc Pana żniwa, aby wyprawił robotników na żniwo swoje.

Cały rozdział obala wiele nauk Pawła z Tarsu… Łukasz również w 10 rozdziale pisze ale o 72 uczniach..

 

Ewangelia Mateusza 10:

(1) I przywołał dwunastu uczniów swoich, i dał im moc nad duchami nieczystymi, aby je wyganiali i aby uzdrawiali wszelką chorobę i wszelką niemoc. (2) A te są imiona dwunastu apostołów: pierwszy Szymon, którego zwano Piotrem, i Andrzej, brat jego, i Jakub, syn Zebedeusza, oraz Jan, brat jego, (3) Filip i Bartłomiej, Tomasz i Mateusz, celnik, Jakub, syn Alfeusza, i Tadeusz, (4) Szymon Kananejczyk i Judasz Iskariot, ten, który go też wydał. (5) Tych dwunastu posłał Isus, rozkazując im i mówiąc: Na drogę pogan nie wkraczajcie i do miasta Samarytan nie wchodźcie. (6) Ale raczej idźcie do owiec, które zginęły z domu Izraela(7) A idąc, głoście wieść: Przybliżyło się Królestwo Niebios. (8) Chorych uzdrawiajcie, umarłych wskrzeszajcie, trędowatych oczyszczajcie, demony wyganiajcie; darmo wzięliście, darmo dawajcie(9) Nie miejcie w trzosach swoich złota ani srebra, ani miedzi, (10) Ani torby podróżnej, ani dwu sukien, ani sandałów, ani laski; albowiem godzien jest robotnik wyżywienia swego.

(11) A do któregokolwiek miasta lub wioski wejdziecie, dowiadujcie się, kto jest w nim godzien, i tam pozostańcie aż do swego odejścia.

(12) A wchodząc w dom pozdrówcie go!

(13) A jeśli ten dom godzien, niech zstąpi nań pokój wasz, a gdyby nie był godzien, niech pokój wasz wróci do was.

(14) I gdyby kto was nie przyjął i nie słuchał słów waszych, wychodząc z domu lub z miasta onego, strząśnijcie proch z nóg swoich(15) Zaprawdę powiadam wam: Lżej będzie w dzień sądu ziemi sodomskiej i gomorskiej niż temu miastu.

(16) Oto Ja posyłam was jak owce między wilki, bądźcie tedy roztropni jak węże i niewinni jak gołębice.

(17) I strzeżcie się ludzi, albowiem będą was wydawać sądom i biczować w swoich synagogach.

[Synagoga szatana czyli głównie zbrodniarze, Giganci, Ofici] – dopisek autora]

(18) I z mego powodu zawiodą was przed namiestników i królów, abyście złożyli świadectwo przed nimi i poganami. (19) A gdy was wydadzą, nie troszczcie się, jak i co macie mówić; albowiem będzie wam dane w tej godzinie, co macie mówić. (20) Bo nie wy jesteście tymi, którzy mówią, lecz Duch Ojca waszego, który mówi w was.

(21) A wyda na śmierć brat brata i ojciec syna i powstaną dzieci przeciwko rodzicom i przyprawią ich o śmierć.

(22) I będziecie w nienawiści u wszystkich dla imienia mego, ale kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony.

(23) A gdy was prześladować będą w jednym mieście, uciekajcie do drugiego; zaprawdę powiadam wam: Zanim zdążycie obejść miasta Izraela, Syn Człowieczy przyjdzie.

(24) Nie jest uczeń nad mistrza ani sługa nad swego pana;

(25) Wystarczy uczniowi, aby był jak jego mistrz, a sługa jak jego pan: jeśli gospodarza Belzebubem nazwali, tym bardziej jego domowników!

(26) Przeto nie bójcie się ich; albowiem nie ma nic ukrytego, co by nie miało być ujawnione, ani nic tajnego, o czym by się dowiedzieć nie miano(27) Co mówię wam w ciemności, opowiadajcie w świetle dnia; a co słyszycie na ucho, głoście na dachach.

(28) I nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, ale duszy zabić nie mogą; bójcie się raczej tego, który może i duszę i ciało zniszczyć w Gehennie.

(29) Czyż nie sprzedają za grosz dwu wróbli? A jednak ani jeden z nich nie spadnie na ziemię bez woli Ojca waszego. (30) Nawet wasze włosy na głowie wszystkie są policzone.

(31) Nie bójcie się; jesteście więcej warci niż wiele wróbli.

Poniższy fragment nie jest w 100% dosłowny ani alegoryczny. Sama osoba Chrystusa poróżnia wielu ludzi. Isus nie każe nam nosić rzeczywistego krzyża własnej roboty, ale wytrzymać cały ciężar Ciemności Dni…

(32) Każdego więc, który mię wyzna przed ludźmi, i Ja wyznam przed Ojcem moim, który jest w niebie;

(33) Ale tego, kto by się mnie zaparł przed ludźmi, i Ja się zaprę przed Ojcem moim, który jest w niebie.

(34) Nie mniemajcie, że przyszedłem przynieść pokój na ziemię; nie przyszedłem przynieść pokój, ale miecz. (35) Bo przyszedłem poróżnić człowieka z jego ojcem i córkę z jego matką, i synową z jej teściową.

(36) Tak to staną się wrogami człowieka domownicy jego.

(37) Kto miłuje ojca albo matkę bardziej niż mnie, nie jest mnie godzien; i kto miłuje syna albo córkę bardziej niż mnie, nie jest mnie godzien. (38) I kto nie bierze krzyża swego, a idzie za mną, nie jest mnie godzien.

(39) Kto stara się zachować życie swoje, straci je, a kto straci życie swoje dla mnie, znajdzie je.

(40) Kto was przyjmuje, mnie przyjmuje, a kto mnie przyjmuje, przyjmuje tego, który mnie posłał.

(41) Kto przyjmuje proroka jako proroka, otrzyma zapłatę proroka; a kto przyjmuje sprawiedliwego jako sprawiedliwego, otrzyma zapłatę sprawiedliwego.

(42) A ktokolwiek by napoił jednego z tych maluczkich tylko kubkiem zimnej wody jako ucznia, zaprawdę powiadam wam, nie straci zapłaty swojej.

Dobitnie wobec władz religijnych i politycznych które działają wbrew woli Bożej:

Ewangelia Mateusza 22: (16) I wysłali do niego uczniów swoich wraz z Herodianami, którzy powiedzieli: Nauczycielu, wiemy, że jesteś szczery i drogi Bożej w prawdzie uczysz, i na nikim ci nie zależy, albowiem nie oglądasz się na osobę ludzką. (17) Powiedz nam przeto: Jak ci się zdaje? Czy należy płacić podatek cesarzowi, czy nie? (18) A Isus, poznawszy ich złośliwość, rzekł: Czemu mnie kusicie, obłudnicy? (19) Pokażcie mi monetę podatkową; a oni przynieśli mu denar. (20) I rzecze im: Czyja to podobizna i czyj napis? (21) Powiadają: Cesarza. Wtedy mówi do nich: Oddawajcie więc, co jest cesarskiego, cesarzowi, a co Bożego, Bogu.

Cesarz to władza ziemska którą popiera Paweł…  Oddać cesarzowi co cesarskie czyli przysłowiowy guzik.

Ewangelia Mateusza 23: (1) Wtedy Isus przemówił do ludu i do uczniów swoich tymi słowy: (2) Na mównicy Mojżeszowej zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze. (3) Wszystko więc, cokolwiek by wam powiedzieli, czyńcie i zachowujcie, ale według uczynków ich nie postępujcie; mówią bowiem, ale nie czynią. (4) Bo wiążą ciężkie brzemiona i kładą na barki ludzkie, ale sami nawet palcem swoim nie chcą ich ruszyć. (5) A wszystkie uczynki swoje pełnią, bo chcą, aby ich ludzie widzieli. Poszerzają bowiem swoje rzemyki modlitewne i wydłużają frędzle szat swoich.

(6) Lubią też pierwsze miejsca na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach(7) I pozdrowienia na rynkach, i tytułowanie ich przez ludzi: Rabbi. (8) Ale wy nie pozwalajcie się nazywać Rabbi, bo jeden tylko jest – Nauczyciel wasz, Chrystus, a wy wszyscy jesteście braćmi.

Mateusza 23: Jezus podsumowuje tutaj religię

Jedni to Sanhedryn (zabójcy Chrystusa) a drudzy to podobno kardynałowie znający ponoć Biblię i Boga mający zbawienie w kieszeni. Pozwólcie że zaingeruje odrobinę w tekst.

(1) Wtedy Isus przemówił do ludu i do uczniów swoich tymi słowy:

(2) Na mównicy Mojżeszowej zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze/duchowni.

(3) Wszystko więc, cokolwiek by wam powiedzieli, czyńcie i zachowujcie, ale według uczynków ich nie postępujcie; mówią bowiem, ale nie czynią.

(4) Bo wiążą ciężkie brzemiona i kładą na barki ludzkie, ale sami nawet palcem swoim nie chcą ich ruszyć.

(5) A wszystkie uczynki swoje pełnią, bo chcą, aby ich ludzie widzieli. Poszerzają bowiem swoje rzemyki modlitewne i wydłużają frędzle szat swoich.

(6) Lubią też pierwsze miejsca na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach/kościołach,

(7) I pozdrowienia na rynkach, i tytułowanie ich przez ludzi: Rabbi/Ojcze.

(8) Ale wy nie pozwalajcie się nazywać Rabbi/Ojcze, bo jeden tylko jest – Nauczyciel wasz, Chrystus, a wy wszyscy jesteście braćmi.

(9) Nikogo też na ziemi nie nazywajcie ojcem swoim; albowiem jeden jest Ojciec wasz, Ten w niebie.

(10) Ani nie pozwalajcie się nazywać przewodnikami, gdyż jeden jest przewodnik wasz, Chrystus.

(11) Kto zaś jest największy pośród was, niech będzie sługą waszym,

(12) A kto się będzie wywyższał, będzie poniżony, a kto się będzie poniżał będzie wywyższony.

(13) Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze/biskupi, obłudnicy, że zamykacie Królestwo Niebios przed ludźmi, albowiem sami nie wchodzicie ani nie pozwalacie wejść tym, którzy wchodzą.

(14) (Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze/księża, obłudnicy, że pożeracie domy wdów i to pod pokrywką długich modlitw; dlatego otrzymacie surowszy wyrok).

(15) Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze/biskupi, obłudnicy, że obchodzicie morze i ląd, aby pozyskać jednego współwyznawcę, a gdy nim zostanie, czynicie go synem Gehenny dwakroć gorszym niż wy sami.

(16) Biada wam, ślepi przewodnicy, którzy powiadacie: Kto by przysiągł na świątynię, to nic; ale kto by przysiągł na złoto świątyni, ten jest związany przysięgą.

(17) Głupi i ślepi! Cóż bowiem jest większe? Złoto czy świątynia, która uświęca złoto?

(18) Oraz: Kto by przysiągł na ołtarz, to nic, ale kto by przysiągł na dar, który jest na nim, ten jest związany przysięgą.

(19) Ślepi! Cóż bowiem jest większe? Dar czy ołtarz, który uświęca dar?

(20) Kto więc przysięga na ołtarz, przysięga nań i na wszystko, co jest na nim.

(21) I kto przysięga na świątynię, przysięga na nią i na tego, który w niej mieszka.

(22) I kto przysięga na niebo, przysięga na tron Boży i na tego, który na nim zasiada.

(23) Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze/biskupi, obłudnicy, że dajecie dziesięcinę z mięty i z kopru, i z kminku, a zaniedbaliście tego, co ważniejsze w zakonie: sprawiedliwości, miłosierdzia i wierności; te rzeczy należało czynić, a tamtych nie zaniedbywać.

(24) Ślepi przewodnicy! Przecedzacie komara, a połykacie wielbłąda.

(25) Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze/biskupi, obłudnicy, że oczyszczacie z zewnątrz kielich i misę, wewnątrz zaś są one pełne łupiestwa i pożądliwości.

(26) Ślepy faryzeuszu/biskupie! Oczyść wpierw wnętrze kielicha, aby i to, co jest wewnątrz niego, stało się czyste.

(27) Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze/biskupi, obłudnicy, że podobni jesteście do grobów pobielanych, które na zewnątrz wyglądają pięknie, ale wewnątrz są pełne trupich kości i wszelkiej nieczystości.

(28) Tak i wy na zewnątrz wydajecie się ludziom sprawiedliwi, wewnątrz zaś jesteście pełni obłudy i bezprawia.

(29) Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze/biskupi, obłudnicy, że budujecie grobowce prorokom i zdobicie nagrobki sprawiedliwych,

(30) I mówicie: Gdybyśmy żyli za dni ojców naszych, nie bylibyśmy ich wspólnikami w przelewaniu krwi proroków.

(31) A tak wystawiacie sobie świadectwo, że jesteście synami tych, którzy mordowali proroków.

(32) Wy też dopełnijcie miary ojców waszych.

(33) Węże! Plemię żmijowe! Jakże będziecie mogli ujść przed sądem ognia Gehenny?

(34) Oto dlatego ja posyłam do was proroków i mędrców, i uczonych w Piśmie, a z nich niektórych będziecie zabijać i krzyżować, innych znowu będziecie biczować w waszych synagogach/kościołach i przepędzać z miasta do miasta.

(35) Aby obciążyła was cała sprawiedliwa krew, przelana na ziemi – od krwi sprawiedliwego Abla, aż do krwi Zachariasza, syna Barachiaszowego, którego zabiliście między świątynią a ołtarzem. (36) Zaprawdę powiadam wam, spadnie to wszystko na ten ród.

(37) Jeruzalem, Jeruzalem, które zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie byli posłani, ileż to razy chciałem zgromadzić dzieci twoje, jak kokosz zgromadza pisklęta swoje pod skrzydła, a nie chcieliście! (38) Oto wam dom wasz pusty zostanie.

(39) Albowiem powiadam wam: Nie ujrzycie mnie odtąd, aż powiecie: Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Pańskim.

 

Ofiara Króla

Ewangelia Mateusza 27: (1) A wczesnym rankiem wszyscy arcykapłani i starsi ludu powzięli uchwałę przeciwko Isusowi, że trzeba go zabić. (2) Związali go więc, odprowadzili i przekazali namiestnikowi Piłatowi (3) Wtedy Judasz, który go zdradził, widząc, że został skazany, żałował tego, zwrócił trzydzieści srebrników arcykapłanom oraz starszym (4) I rzekł: Zgrzeszyłem, gdyż wydałem krew niewinną. (5) Wtedy rzucił srebrniki do świątyni, oddalił się, poszedł i powiesił się. (6) A arcykapłani wzięli srebrniki i rzekli: Nie wolno kłaść ich do skarbca, gdyż jest to zapłata za krew. (7) Po naradzie więc nabyli za nie pole garncarza na cmentarz dla cudzoziemców. (8) Dlatego owo pole nazywa się do dnia dzisiejszego Polem Krwi.

(9) Wtedy się wypełniło, co było powiedziane przez proroka Jeremiasza w słowach: I wzięli trzydzieści srebrników, cenę wyznaczoną, za sprzedanego człowieka, jak go oszacowano w Izraelu.

(10) I dali je za pole garncarza, jak mi nakazał Pan.

(11) I stawiono Isusa przed namiestnika, i zapytał go namiestnik: Czy Ty jesteś król judejski ? Isus odpowiedział: Ty sam to mówisz.

(12) A gdy go oskarżali arcykapłani i starsi, nic nie odpowiedział.

(13) Wtedy rzekł mu Piłat: Czy nie słyszysz, jak wiele świadczą przeciwko tobie?

(14) Lecz On nie odpowiedział mu na żadne słowo, tak iż namiestnik bardzo się dziwił.

(15) A na święto zwykł był namiestnik wypuszczać ludowi jednego więźnia, którego chcieli.

(16) I mieli wówczas osławionego więźnia, zwanego Isusem Bar Abbasem.

(17) Gdy się więc zebrali, rzekł do nich Piłat: Którego chcecie, abym wam wypuścił, Isusa Bar Abbasa czy Isusa, którego zowią Chrystusem?

(18) Wiedział bowiem, że z zawiści go wydali.

(19) A gdy on siedział na krześle sędziowskim, posłała do niego żona jego i kazała mu powiedzieć: Nie wdawaj się z tym sprawiedliwym, bo dzisiaj we śnie przez niego wiele wycierpiałam.

(20) Ale arcykapłani i starsi nakłonili lud, aby prosili o Bar Abbasa, a Isusa aby stracono.

(21) A namiestnik, odpowiadając, rzekł im: Jak chcecie, którego z tych dwóch mam wam wypuścić? A oni odrzekli: Bar Abbasa.

(22) Rzecze im Piłat: Cóż więc mam uczynić z Isusem, którego zowią Chrystusem? Na to wszyscy: Niech będzie ukrzyżowany!

(23) Ten zaś rzekł: Cóż więc złego uczynił? Ale oni jeszcze głośniej wołali: Niech będzie ukrzyżowany!

(24) A Piłat, ujrzawszy, że to nic nie pomaga, przeciwnie, że zgiełk się wzmaga, wziął wodę, umył ręce przed ludem i rzekł: Nie jestem winien krwi tego sprawiedliwego, wasza to rzecz.

(25) A cały lud odpowiadając, rzekł: Krew jego na nas i na dzieci nasze.

(26) Wtedy wypuścił im Bar Abbasa, a Isusa po ubiczowaniu wydał na ukrzyżowanie.

(27) Wówczas żołnierze namiestnika zabrali Isusa na zamek i zgromadzili wokół niego cały oddział.

(28) I zdjęli z niego szaty, i przyodziali go w płaszcz szkarłatny.

(29) I uplecioną z ciernia koronę włożyli na głowę jego, a trzcinę dali w prawą rękę jego, i upadając przed nim na kolana, wyśmiewali się z niego i mówili: Bądź pozdrowiony, królu judejski! (30) I plując na niego, wzięli trzcinę i bili go po głowie. (31) A gdy go wyśmiali, zdjęli z niego płaszcz i oblekli go w szaty jego, i odprowadzili go na ukrzyżowanie.

(32) A wychodząc, spotkali człowieka, Cyrenejczyka, imieniem Szymon; tego przymusili, aby niósł krzyż jego.

(33) A gdy przyszli na miejsce, zwane Golgota, co znaczy Miejsce Trupiej Czaszki,

(34) Dali mu do picia wino zmieszane z żółcią; i skosztował je, ale nie chciał pić.

(35) A gdy go przybili do krzyża, rozdzielili szaty jego, rzucając o nie losy,

(36) Po czym usiedli i pilnowali go tam.

(37) I umieścili nad jego głową napis z podaniem jego winy: Ten jest Isus, król żydowski.

(38) Wraz z nim ukrzyżowali wówczas dwóch złoczyńców, jednego po prawicy, a drugiego po lewicy.

(39) A ci, którzy przechodzili mimo, bluźnili mu, kiwali głowami swymi,

(40) I mówili: Ty, który rozwalasz świątynię i w trzy dni ją odbudowujesz, ratuj samego siebie, jeśli jesteś synem Bożym, i zstąp z krzyża.

(41) Podobnie i arcykapłani wraz z uczonymi w Piśmie i starszymi wyśmiewali się z niego i mówili:

(42) Innych ratował, a siebie samego ratować nie może; jest królem izraelskim, niech teraz zstąpi z krzyża; a uwierzymy w niego.

(43) Zaufał Bogu; niech On teraz go wybawi, jeśli ma w nim upodobanie, wszak powiedział: Jestem Synem Bożym.

(44) Tak samo urągali mu złoczyńcy, którzy z nim razem byli ukrzyżowani

(45) A od szóstej godziny do godziny dziewiątej ciemność zaległa całą ziemię.

(46) A około dziewiątej godziny zawołał Isus donośnym głosem: Eli, Eli, lama sabachtani! Co znaczy: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?

(47) Niektórzy zaś z tych, co tam stali, usłyszawszy to, mówili: Ten Eliasza woła.

(48) I zaraz pobiegł jeden z nich, wziął gąbkę, napełnił octem, włożył na trzcinę i dał mu pić.

(49) A inni mówili: Poczekaj, zobaczymy, czy Eliasz przyjdzie, aby go wyratować.

(50) Ale Isus znowu zawołał donośnym głosem i oddał ducha.

(51) I oto zasłona świątyni rozdarła się na dwoje, od góry do dołu, i ziemia się zatrzęsła, i skały popękały,

(52) I groby się otworzyły, i wiele ciał świętych, którzy zasnęli, zostało wzbudzonych; (53) I wyszli z grobów po jego zmartwychwstaniu, i weszli do świętego miasta, i ukazali się wielu. (54) A setnik i ci, którzy z nim byli i strzegli Isusa, ujrzawszy trzęsienie ziemi i to, co się działo, przerazili się bardzo i rzekli: Zaiste, ten był Synem Bożym.

(55) A było tam wiele niewiast, które z daleka się przypatrywały; przyszły one za Isusem od Galilei i posługiwały mu.

(56) Wśród nich była Maria Magdalena i Maria, matka Jakuba i Józefa, i matka synów Zebedeuszowych.

(57) A gdy nastał wieczór, przyszedł człowiek bogaty z Arymatei, imieniem Józef, który też był uczniem Isusa.

(58) Ten przyszedł do Piłata i prosił o ciało Isusa. Wtedy Piłat kazał je wydać.

(59) A Józef wziął ciało i owinął je w czyste prześcieradło,

(60) I złożył je w swoim nowym grobie, który wykuł w skale, i zatoczył przed wejście do grobu wielki kamień, i odszedł.

(61) A była tam Maria Magdalena i druga Maria; siedziały one naprzeciw grobu.

(62) Nazajutrz, czyli w dzień po święcie Przygotowania, zebrali się u Piłata przedniejsi arcykapłani i faryzeusze,

(63) Mówiąc: Panie, przypomnieliśmy sobie, że ten zwodziciel jeszcze za życia powiedział: Po trzech dniach zmartwychwstanę.

(64) Rozkaż więc zabezpieczyć grób aż do trzeciego dnia, żeby czasem uczniowie jego nie przyszli, nie ukradli go i nie powiedzieli ludowi: Powstał z martwych. I będzie ostatnie oszustwo gorsze niż pierwsze.

(65) Rzekł im Piłat: Macie straż, idźcie, zabezpieczcie, jak umiecie.

(66) Poszli więc i zabezpieczyli grób, pieczętując kamień i zaciągając straż.

 

 

 

 

Ewangelii Pawła I Łukasza poruszać jednak nie zamierzam w tym temacie.

 

Co nam mówi Objawienie o Synu Człowieczym?

 

Księga Objawienia 1: (1) Objawienie Isusa Chrystusa, które dał mu Bóg, aby ukazać sługom swoim to, co ma się stać wkrótce; to też wyjawił On za pośrednictwem zesłanego anioła swojego słudze swemu Janowi, (2) Który dał świadectwo Słowu Bożemu i zwiastowaniu Isusa Chrystusa, wszystkiemu, co w widzeniu oglądał. (3) Błogosławiony ten, który czyta, i ci, którzy słuchają słów proroctwa i zachowują to, co w nim jest napisane; czas bowiem jest bliski.  (4) Jan do siedmiu eklezji, które są w Azji: Łaska wam i pokój od tego, który jest i który był, i który ma przyjść, i od siedmiu duchów, które są przed jego tronem, (5) I od Isusa Chrystusa, który jest świadkiem wiernym, pierworodnym z umarłych i władcą nad królami ziemskimi. Jemu, który miłuje nas i który wyzwolił nas z grzechów naszych przez krew swoją, (6) I uczynił nas rodem królewskim, kapłanami Boga i Ojca swojego, niech będzie chwała i moc na wieki wieków. Niech tak się stanie.

Objawienie 3:21 … Ja zwyciężyłem i zasiadłem wraz z Ojcem moim na jego tronie.

Objawienie 5:9 … zostałeś zabity i odkupiłeś dla Boga krwią swoją ludzi z każdego plemienia…

Objawienie 5:13 … mówiło: ,Temu który siedzi na tronie i Barankowi błogosławieństwo i cześć…

Objawienie 21:22 … albowiem Pan, Bóg, Wszechmogący jest jego świątynią, oraz Baranek.

Objawienie 21:23 … oświetla je bowiem chwała Boża, a lampą jego jest Baranek.

Objawienie 22:3 … Będzie w nim tron Boga i Baranka, a słudzy jego służyć mu będą

Czy Mamy Wzmianki O Synu Bożym W Proroctwach Starego Przymierza? 

Owszem ale są zazwyczaj pomijane!

Sprawdźmy więc Etiopską Ks. Henocha przez fachowców nazywaną Apokryfem.

 

 

1 Księga Henocha 45(1) Jest to druga przypowieść o tych, którzy odrzucają imię mieszkania świętych i Pana Duchów.

(2) Nie wejdą oni do nieba ani nie zstąpią na ziemię: taki będzie los grzeszników, którzy odrzucają imię Pana Duchów i zachowani są na dzień ucisku i niedoli.

(3) W owym dniu mój Wybrany zasiądzie na tronie chwały i dokona wyboru ich czynów i niezliczonych ich mieszkań. Duch ich stwardnieje wewnątrz, kiedy ujrzą moich Wybranych i tych, którzy wzywają mojego imienia świętego i chwalebnego.

(4) Sprawię w owym dniu, że mój Wybrany zamieszka pośrodku nich, i przemienię niebo i uczynię je wiecznym błogosławieństwem i światłem.

(5) I przemienię suchy ląd i uczynię go błogosławieństwem. Sprawię, że moi wybrani zamieszkają na nim. Lecz ci, którzy popełniają grzech i zło, nie będą po nim chodzić.

(6) Albowiem spojrzałem na moich sprawiedliwych i nasyciłem ich zbawieniem i postawiłem ich przede mną.

(7) Gdy chodzi jednak o grzeszników, to mam gotowy wyrok, aby ich zgładzić z powierzchni ziemi.

 

Jak widać Bóg powiedział Henochowi że wyśle na świat Chrystusa, a także odnowi ziemię, na której zamieszkają wybrani czyli zbawieni. A co do niereformowalnych grzeszników, Stwórca nie ma w planach ognistego piekła i urządzenia sobie z nimi grilla, albowiem dusza która grzeszy, umrze. 

 

1 Księga Henocha 46(1) I tam ujrzałem kogoś, kto miał „Głowę Dni” i jego głowa [była] biała jak wełna i z nim [był] inny, którego twarz miała wygląd człowieka, i jego twarz [była] pełna łaski, jak jednego ze świętych aniołów.

(2) Zapytałem jednego ze świętych aniołów, którzy przyszli ze mną, i pokazał mi wszystkie tajemnice o tym Synu Człowieczym, kto on jest, skąd on jest i dlaczego chodzi z „Głową Dni”?

(3) Odpowiadając mi rzekł do mnie: „To jest Syn Człowieczy, do którego należy sprawiedliwość i z którym mieszka sprawiedliwość. On to objawi cały skarbiec tajemnic. Jego to wybrał Pan Duchów; ma on zwyciężać przed Panem Duchów, w sprawiedliwości na wieki.

(4) I ten Syn Człowieczy, którego widziałeś, wypłoszy królów i możnych z ich miejsc odpocznienia i mocarzy z ich tronów i rozwiąże nerki mocarzy i połamie zęby grzeszników.

(5) I wypędzi królów z ich tronów i z ich królestw, bo go nie wywyższyli i nie oddali mu czci, i pokornie nie uznali, skąd zostało im dane królestwo.

(6) Wypędzi oblicza mocarzy i napełni ich wstyd, i ciemność będzie ich mieszkaniem, i robaki będą ich miejscem odpocznienia. Nie będą mieć nadziei powstania z ich miejsc odpocznienia, bo nie sławili imienia Pana Duchów.

(7) To są ci, którzy sądzą gwiazdy nieba i podnoszą swe ręce przeciw Najwyższemu i depczą suchy ląd i mieszkają na nim. I wszystkie ich czyny pokazują niegodziwość… i ich moc [pozostaje] na ich bogatych i ich wiara jest w bogów, których uczynili swoimi rękami i zapierają się imienia Pana Duchów

(8) Zostaną wypędzeni z domów Jego zgromadzenia i wiernych, którzy zawiśli na imieniu Pana Duchów.

 

Ponownie mamy kategoryczny zakaz idolatrii – przyp. autora.

 

1 Księga Henocha 47: (1) W owych dniach modlitwa sprawiedliwych i krew sprawiedliwych wystąpi z ziemi przed Pan Duchów. (2) W tych dniach święci, którzy mieszkają wysoko w niebie, zjednoczą się w jeden głos i będą błagać, prosić, chwalić i składać dziękczynienie i błogosławić w imię Pana Duchów, z powodu krwi sprawiedliwych, która została wylana i [z powodu] modlitwy sprawiedliwych, aby nie ustała przed Panem Duchów, aby oddano im sprawiedliwość i aby ich cierpliwość nie trwała wiecznie.

(3) I w owych dniach ujrzałem Głowę Dni siedzącego na tronie swej chwały i księgi żyjących zostały przed nim otwarte i wszystkie jego zastępy, które [mieszkają] wysoko w niebie, i jego rada stały przed nim.

(4) I serca świętych pełne były radości, że liczba sprawiedliwości została osiągnięta i że zażądano krwi sprawiedliwych przed Pan Duchów.

 

1 Księga Henocha 48: (1) I na tym miejscu ujrzałem niewyczerpalne źródło sprawiedliwości i wiele źródeł mądrości otaczało je i wszyscy spragnieni pili z nich i napełnieni byli mądrością i ich mieszkanie [było] ze sprawiedliwymi i świętymi i wybranymi.

(2) I w owej godzinie ów Syn Człowieczy został nazwany w obecności Pana Duchów i jego imię [zostało wspomniane] przed Głową Dni.

(3) Zanim słońce i konstelacje zostały stworzone, zanim gwiazdy nieba zostały utworzone, jego imię zostało nazwane przed Pana Duchów.

(4) Będzie on łaską dla sprawiedliwych i świętych, aby mogli się oni na nim wesprzeć i nie upaść i [będzie on] światłem narodów i nadzieją tych, którzy smucą się w sercach swoich.

(5) Ci wszyscy, którzy mieszkają na suchym lądzie, padną i oddadzą mu pokłon i będą błogosławić, chwalić i sławić psalmami imię Pana Duchów.

(6) I z tego powodu został on wybrany i ukryty przed nim, zanim świat został stworzony i na wieki.

(7) Lecz mądrość Pana Duchów objawiła go świętym i sprawiedliwym, bo ustrzegł los sprawiedliwych, bo oni znienawidzili i odrzucili ten świat niegodziwości i znienawidzili wszystkie jego czyny i drogi w imię Pana Duchów, ponieważ w jego imieniu są zbawieni i on jest tym, który zażąda ich życia.

(8) I w owych dniach królowie ziemi i mocarze, którzy posiadają suchy ląd, będą mieć przygnębione twarze z powodu czynów swoich rąk, gdyż w dzień ich ucisku i niepokoju nie zbawią się.

(9) I dam ich w ręce moich wybranych. Jak słoma w ogniu i jak ołów w wodzie tak będą się palić przed sprawiedliwymi i topić przed świętymi i nie znajdzie się żaden po nich ślad.

(10) I w dzień ich zmartwienia nastanie odpoczynek na ziemi i upadną przed nim i nie powstaną. I nikt się nie znajdzie, kto ich weźmie swoimi rękami i podniesie ich, bo zaparli się Pana Duchów i Jego Mesjasza. Niech imię Pan Duchów będzie błogosławione!

 

1 Księga Henocha 51: (1) W owych dniach ziemia odda to, co jej powierzono, Szeol zwróci to, co otrzymał, i Zagłada odda to, co posiada.

(2) Wybierze spośród nich sprawiedliwych i świętych, bo nadszedł dla nich dzień zbawienia.

(3) W owych dniach Wybrany zasiądzie na swym tronie i usta jego wyjawią wszystkie tajemnice mądrości, bo Pan Duchów wyjawił mu je i go uwielbił.

(4) W owych dniach góry będą skakać jak barany, a pagórki brykać jak jagnięta nasycone mlekiem i wszyscy staną się aniołami w niebie.

(5) Oblicza ich jaśnieć będą radością, bo w owych dniach powstanie Wybrany i ziemia ucieszy się i sprawiedliwi będą na niej mieszkać, a wybrani po niej będą chodzić i przechadzać się.

 

1 Księga Henocha 61: (1) W owych dniach ujrzałem, jak dano dwom aniołom długie powrozy. Przypięli sobie skrzydła i polecieli na północ. (2) Zapytałem anioła mówiąc: „Dlaczego wzięli oni długie powrozy i poszli?” Powiedział do mnie: „Udali się dokonać pomiarów”. (3) Anioł, który mi towarzyszył, powiedział: „Ci niosą dla sprawiedliwych miary sprawiedliwe, aby mogli polegać na imieniu Pana Duchów na wieki wieków. (4) Wybrani zaczną mieszkać z wybranymi, a te miary dane są ku wierze i umocnieniu sprawiedliwości. (5) Miary te wyjawią wszystkie tajemnice głębokości ziemi, aby ci, którzy umarli na pustyni lub zostali pochłonięci przez ryby morza lub zwierzęta, mogli powrócić i stawić się w dzień Wybranego. Albowiem nikt nie zginie w obecności Pan Duchów i nikt nie zdoła umrzeć”. (6) Wszystkie potęgi niebios otrzymały rozkaz oraz głos i światło podobne do ognia. (7) Jednogłośnie wielbili owego Mesjasza, mądrze Go błogosławili i wysławiali. Okazali się mądrymi w mowie i sposobie życia. (8) Pan Duchów posadził Wybranego na tronie swej chwały. Osądzi On wszystkie dzieła świętych w niebie i zważy na wadze ich czyny. (9) I kiedy podniesie swą twarz, by sądzić ich tajemne drogi według słowa imienia Pana Duchów oraz ich ścieżki według drogi sprawiedliwego sądu Pan Najwyższego, przemówią jednogłośnie i jednogłośnie będą błogosławić, wielbić, sławić i wychwalać imię Pana Duchów. (10) I w ów dzień zwoła wszystkie zastępy niebios i wszystkich świętych w górze i zastęp Pan, Cherubim, Serafim i Ofanim oraz wszystkich aniołów mocy i wszystkich aniołów księstw i Wybranego i inny zastęp, który jest na ziemi i nad wodą. (11) Jednogłośnie będą błogosławić, chwalić, wielbić i wysławiać [Go] w duchu wiary i w duchu mądrości i cierpliwości i w duchu miłosierdzia i w duchu sprawiedliwości i pokoju i w duchu dobroci. I wszyscy jednogłośnie zawołają: „Błogosławiony! Błogosławione niech będzie imię Pana Duchów na wieki wieków”. (12) Ci wszyscy, którzy nie śpią, w niebie będą Go błogosławić. Wszyscy Jego święci, którzy są w niebie, będą Go błogosławić i wszyscy wybrani, którzy mieszkają w Ogrodzie Życia, i wszelki duch, który zdolny jest błogosławić, chwalić, wysławiać, święcić Jego święte imię i wszelkie ciało będzie ‚niezmiernie chwalić i błogosławić wasze imię Króla Duchów na wieki wieków. (13) Albowiem wielkie jest miłosierdzie Pan Duchów oraz Jego cierpliwość. To są wszystkie Jego dzieła i wszystkie moce, które uczynił i objawił sprawiedliwym i wybranym w imię Pana Duchów.

 

1 Księga Henocha 62: (1) Pan polecił królom, wielmożom i mieszkańcom ziemi mówiąc: „Otwórzcie swe oczy i podnieście swe rogi. Czy potraficie uznać Wybranego!” (2) Pan Duchów posadził go na tronie swej chwały. Wylano nań ducha sprawiedliwości. Słowo jego ust zabijało wszystkich grzeszników i wszyscy niegodziwcy zostali unicestwieni przed nim.

(3) W owym dniu wszyscy królowie i możnowładcy i wielmoże i ci, którzy posiadają ziemię, powstaną, żeby zobaczyć, jak on zasiada na tronie swej chwały i jak sprawiedliwie osądza się wobec niego sprawiedliwych i nikt nie wypowiada wobec niego żadnego kłamstwa.

(4) Spadnie na nich ból, jak [na] kobietę w czasie trudnego porodu, kiedy jej dziecko wychodzi na świat i doświadcza bólu rodzenia.

(5) Jedni spojrzą na drugich i przerażą się. Pospuszczają oblicza i przejmie ich ból, gdy ujrzą Syna Człowieczego siedzącego na tronie swej chwały.

(6) Potężni królowie i wszyscy panowie ziemscy będą wielbić, błogosławić i wysławiać tego, który posiada wszystkie tajemnice.

(7) Albowiem od początku Syn Człowieczy był ukryty i Najwyższy zachował go przed swą mocą mocy i objawił go [tylko] wybranym.

(8) Społeczność świętych i wybranych rozrośnie się i wszyscy wybrani staną przed nim w owym dniu.

(9) Wszyscy potężni królowie, wielmoże i panowie ziemscy padną przed nim na twarz, pokłonią się i złożą nadzieję w tym Synu Człowieczym. Będą go błagać i prosić o łaskę.

(10) Ale sam Pan Duchów porazi ich lękiem, tak że spiesznie od Niego uciekną, oblicza ich zapłoną wstydem, a ciemność pokryje ich twarze.

(11) Pochwycą ich aniołowie kary i odpłacą za zło, które wyrządzili Jego dzieciom i Jego wybranym.

(12) Staną się widowiskiem dla Jego sprawiedliwych i wybranych. Ucieszą się, bo spadnie na nich gniew Pan Duchów i Jego miecz nasyci się ich krwią.

(13) Sprawiedliwi i wybrani zostaną w ów dzień zbaw ieni i odtąd nigdy nie zobaczą oblicza grzeszników i nieprawych.

(14) Pan Duchów pozostanie nad nimi i będą ucztować z Synem Człowieczym, oddadzą mu pokłon i będą go wielbić na wieki.

(15) Sprawiedliwi i wybrani powstaną z ziemi, nie będą spuszczać oczu, ale nałożą szatę chwały.

(16) To będzie wasza szata życia od Pan Duchów. Szaty wasze nie zestarzeją się, a chwała wasza nie ustanie przed Panem Duchów.

 

Mniej dokładne proroctwa o Chrystusie mamy w Księdze Izajasza i Daniela.

Przekład starożytnej Septuaginty jest całkiem odmienny od obecnie używanych przekładów Biblijnych nieznanego źródła. Septuaginta oraz Mateusz mówią nam o dziewicy natomiast źródła rabiniczne… o pannie, co jest ogromną różnicą. Wzięte z Biblii Mesjańskiej według Septuaginty LXX Brentona.

 

Księga Izajasza 7:  (1) Za czasów Achaza, syna Jotama, syna Uzjasza, króla judzkiego, wyruszył Resyn, król aramejski, z Pekachem, synem Remaliasza, królem izraelskim, przeciwko Jeruzalemowi, aby z nim walczyć, lecz nie mógł go zdobyć. (2) A gdy doniesiono domowi Dawidowemu, że Aram rozbił obóz w Efraimie, zadrżało jego serce i serce jego ludu, jak drżą drzewa w lesie od wiatru. (3) Wtedy rzekł Pan do Izajasza: Wyjdź naprzeciw Achaza ze swoim synem Szeariaszubem na koniec kanału Górnego Stawu, na drogę Pola Foluszników, (4) I powiedz mu: Miej się na baczności i bądź spokojny, nie bój się, a twoje serce niech się nie lęka tych dwóch niedopałków głowni dymiących, gdy płonie gniewem Resyn z Aramem i syn Remaliasza, (5) Ponieważ Aram, Efraim i syn Remaliasza uknuli zło przeciwko tobie, mówiąc: (6) Wyruszmy do Judy i przestraszmy ją, i podzielmy ją między siebie, a ustanowimy w niej królem syna Tabala. (7) Tak mówi Wszechmogący, Pan: To się nie stanie i tak nie będzie! (8) Gdyż stolicą Aramu jest Damaszek, a głową Damaszku jest Resyn; I jeszcze tylko sześćdziesiąt pięć lat, a rozbity Efraim przestanie być ludem. (9) A stolicą Efraima jest Samaria, a głową Samarii jest syn Remaliasza. Jeżeli nie uwierzycie, nie ostaniecie się. (10) I znowu rzekł Pan do Achaza tak: (11) Proś dla siebie o znak od Pana, twego Boga, czy to głęboko w podziemiu, czy to wysoko w górze! (12) Na to odpowiedział Achaz: Nie będę prosił i nie będę kusił Pana. (13) Wtedy Izajasz rzekł: Słuchajcie, domu Dawidowy! Czy mało wam tego, że walczycie z ludźmi, to jeszcze walczycie przeciwko Panu?

(13) Wtedy Izajasz rzekł: Słuchajcie, domu Dawidowy! Czy mało wam tego, że nużycie ludzi, to jeszcze mojego Boga nużycie?  (14) Dlatego sam Pan da wam znak: Oto dziewica pocznie w łonie i urodzi syna, i będziecie go nazywać go imieniem Immanuel. (15) Mlekiem zsiadłym i miodem żywić się będzie do czasu, gdy nauczy się odrzucać złe, a wybierać dobre. (16) Gdyż zanim chłopiec nauczy się odrzucać złe, a wybierać dobre, kraj, przed którego obu królami drżysz, będzie spustoszony.

Ewangelia Mateusza (21) A urodzi syna i nadasz mu imię Isus; albowiem On zbawi lud swój od grzechów jego. (22) A to wszystko się stało, aby się spełniło słowo Pańskie, wypowiedziane przez proroka: (23) Oto dziewica pocznie i porodzi syna, i nadadzą mu imię Immanuel, co się wykłada: Bóg z nami.

[Ktoś może próbować podważyć te proroctwa, jednakże Izajasz kieruje te proroctwo nie do Achaza, używa liczby mnogiej ‚wam” a więc już za czasów Izajasza znano proroctwa o Mesjaszu. 

 

Księga Izajasza 9:(6) Albowiem dziecię narodziło się nam, syn jest nam dany i spocznie władza na jego ramieniu, imię jego: Posłaniec Wielkiej Rady, Sprowadzę bowiem na książąt pokój i zdrowie dla niego. (7) Potężna będzie władza i pokój bez końca na tronie Dawida i w jego królestwie, gdyż utrwali ją i oprze na prawie i sprawiedliwości, odtąd aż na wieki. Dokona tego żarliwość Pana Zastępów. [Wersja LXX Brentona]

Księga Malachiasza 3: (1) Oto Ja posyłam mojego anioła, aby mi przygotował drogę przede mną. Potem nagle przyjdzie do swej świątyni Pan, którego oczekujecie, to jest anioł przymierza, którego pragniecie. Zaiste, on przyjdzie – mówi Pan Zastępów. (2) Lecz kto będzie mógł znieść dzień jego przyjścia i kto się ostoi, gdy się ukaże? Gdyż jest on jak ogień odlewacza, jak ług foluszników. (3) Usiądzie, aby wytapiać i czyścić srebro. Będzie czyścił synów Lewiego i będzie ich płukał jak złoto i srebro. Potem będą mogli składać Panu ofiary w sprawiedliwości. (4) I mila będzie Panu ofiara Judy i Jeruzalemu jak za dni dawnych, jak w latach minionych. (5) Wtedy przyjdę do was na sad i rychło wystąpię jako oskarżyciel czarowników, cudzołożników i krzywoprzysięzców, tych, którzy uciskają najemnika, wdowę i sierotę, gnębią obcego przybysza, a mnie się nie boją – mówi Pan Zastępów. (6) Ja jestem Panem, twoim Bogiem, i ja się nie zmieniłem(7) Ale wy, synowie Jakuba, nie odwróciliście się od nieprawości waszych ojców, odwróciliście moje przykazania nie przestrzegaliście ich. Powróćcie do mnie, wtedy i Ja wrócę do was – powiedział Pan Zastępów. Lecz wy pytacie: W czym mamy się nawrócić? (8) Czy człowiek może oszukiwać Boga? Bo wy mnie oszukujecie! Lecz wy pytacie: W czym cię oszukaliśmy? W dziesięcinach i daninach. (9) Jesteście obłożeni klątwą, ponieważ mnie oszukujecie, wy, cały naród. (10) Przynieście całą dziesięcinę do spichlerza, aby był zapas w moim domu, i w ten sposób wystawcie mnie na próbę! – mówi Pan Zastępów – czy wam nie otworzę okien niebiańskich i nie wyleję na was błogosławieństwa ponad miarę. (11) I zabronię potem szarańczy pożerać wasze plony rolne, wasz winograd zaś w polu nie będzie bez owocu – mówi Pan Zastępów. (12) Wszystkie narody będą was nazywać szczęśliwymi, bo będziecie krajem uroczym – mówi Pan Zastępów. (13) Zuchwałe są wasze słowa przeciwko mnie – mówi Pan – a wy mówicie: Cóż to takiego mówiliśmy przeciwko tobie? (14) Mówiliście tak: Próżna to rzecz służyć Bogu! I jaki pożytek z tego, że przestrzegamy jego przykazań i że chodzimy w pokutnej szacie przed Panem Zastępów? (15) My uważamy raczej zuchwałych za szczęśliwych, gdyż powodzi im się dobrze, chociaż bezbożnie postępują, a nawet kuszenie Boga uchodzi im bezkarnie. (16) Tak to mówili między sobą ci, którzy boją się Pana, a Pan uważał i słyszał to. I tak została spisana przed nim księga pamiątkowa dla tych, którzy boją się Pana i czczą jego imię. (17) Będą moją własnością – mówi Pan Zastępów – w dniu, który Ja przygotowuję, i oszczędzę ich, jak ktoś oszczędza swojego syna, który mu służy. (18) Wtedy znowu dostrzeżecie różnicę między sprawiedliwym a bezbożnym, między tym, kto Bogu służy, a tym, kto mu nie służy.

Księga Malachiasza 4: (1) Bo oto nadchodzi dzień, który pali jak piec. Wtedy wszyscy zuchwali i wszyscy, którzy czynili zło, staną się cierniem. I spali ich ten nadchodzący dzień, – mówi Pan Zastępów – tak, że im nie pozostawi ani korzenia, ani gałązki. (2) Ale dla was, którzy boicie się mojego imienia, wzejdzie słońce sprawiedliwości z uzdrowieniem na swoich skrzydłach. I będziecie wychodzić z podskakiwaniem, jak cielęta wychodzące z obory. (3) I podepczecie bezbożnych tak, że będą prochem pod waszymi stopami w dniu, który Ja przygotowuję – mówi Pan Zastępów. (4) Pamiętajcie o zakonie Mojżesza, mojego sługi, któremu przekazałem na Horebie ustawy i prawa dla całego Izraela! (5) Oto Ja poślę wam proroka Eliasza, zanim przyjdzie wielki i straszny dzień Pana, (6) I zwróci serca ojców ku synom, a serca synów ku ich ojcom, abym, gdy przyjdę, nie obłożył ziemi klątwą.

[Słowo anioł oznacza tutaj posłańca, aniołowie byli nazywani posłańcami, obserwatorami, strażnikami, czuwającymi lecz Chrystus nie jest aniołem a synem Bożym, jest jednak nazywany posłańcem który głosił narodom Prawo]

 

Ewangelia Mateusza 12:(17) Żeby się wypełniło, co powiedziano przez proroka Izajasza w słowach: (18) Oto sługa mój, którego wybrałem, umiłowany mój, w którym moja dusza ma upodobanie. Złożę na niego Ducha mego, a On obwieści narodom sąd. (19) Nie będzie się spierał i nie będzie krzyczał, i nikt na ulicach nie usłyszy głosu jego. (20) Trzciny nadłamanej nie dołamie, a lnu tlejącego nie zagasi, dopóki nie doprowadzi do zwycięstwa sprawiedliwości. (21) A w imieniu jego narody pokładać będą nadzieję.

Księga Izajasza 42: (1) Oto sługa mój, którego popieram, mój wybrany, którego ukochała moja dusza. Natchnąłem go moim duchem, aby nadał narodom prawo. (2) Nie będzie krzyczał ani wołał ani nie wyda na zewnątrz swojego głosu. (3) Trzciny nadłamanej nie dołamie ani knota gasnącego nie dogasi, ludom ogłosi prawo. (4) Będzie On światłością i się nie zniechęci, zanim nie wyda wyroku dla ziemi,  a w Jego imieniu narody będą pokładać nadzieję, [Wersja LXX Brentona]

Księga Micheasza 5: (1) I ty, Betlejemie, domu Efrata, nieliczny spośród tysięcy z  Judy, ale z ciebie mi wyjdzie ten, który będzie władcą Izraela; i jego dzieła trwały od początku [nawet] od nieskończoności. (2) Dlatego wyda ich aż do czasu, gdy ta, która ma porodzić, porodzi. Potem reszta jego braci wróci do synów Izraela. (3) Będzie stał mocno i będzie pasł w mocy Pana, w chwale imienia Pana, swojego Boga. Wtedy będą mieszkać w spokoju, gdyż jego moc będzie sięgać aż po krańce ziemi.

Księga Zachariasza 11: (1) Otwórz, Libanie, swoje wrota, niech ogień strawi twoje cedry! (2) Narzekajcie, cyprysy, gdyż upadł cedr i zniszczone zostały wspaniałe drzewa! Narzekajcie, dęby Baszanu, gdyż legł gęsty las. (3) Słychać biadanie pasterzy, gdyż ich chluba jest zniszczona! Słychać ryk lwiąt, gdyż duma Jordanu jest spustoszona. (4) Tak rzekł Pan do mnie: Paś owce przeznaczone na rzeź! (5) Ich kupcy zarzynają je bezkarnie, a sprzedający je mówią: Błogosławiony Pan, gdyż wzbogaciłem się! Ich pasterze nie oszczędzają ich! (6) Dlatego też nie będę oszczędzał mieszkańców kraju – mówi Pan – i oto wydam każdego człowieka w ręce jego bliźniego i w ręce jego króla, a oni zrujnują kraj, i nikogo nie wyrwę z ich ręki. (7) Pasłem więc owce przeznaczone na rzeź dla handlarzy owiec. I wziąłem sobie dwie laski: jedną nazwałem „Przychylność”, drugą zaś nazwałem „Jedność”. Tak pasłem owce. (8) W jednym miesiącu usunąłem trzech pasterzy. Ale uprzykrzyłem je sobie, a one też poczuły do mnie niechęć. (9) Dlatego rzekłem: Nie będę was pasł. Co ma umrzeć, niech umrze, co ma zginąć, niech zginie, a te, co pozostały, niech pożerają się nawzajem. (10) I wezmę mój piękny orszak i odrzucę go, abym mógł zerwać moje przymierze, które zawarłem ze wszystkimi ludami. (11) I będzie zerwane w owym dniu. Owce u Kananejczyków, które są trzymane dla mnie, poznają, że to jest słowo Pana. (12) I powiem im: Jeżeli to będzie dobre w waszych oczach, dajcie [mi] moją cenę, lub odmówcie jej! I odważyli moją cenę trzydziestu srebrników(13) I Pan powiedział do mnie: Wrzuć je do do pieca, i zobaczę czy jest [metal] dobry, jako byłem uznany dla ich dobra. I wziąłem trzydzieści srebrników i wrzuciłem je do pieca w domu Pana. (14) I odrzuciłem moją drugą laskę, linię którą mogę zerwać posiadłości pomiędzy Judą i Izraelem. (15) I Pan rzekł do mnie: Weź sobie przybory nieużytecznego pasterza. (16) Bo oto Ja wzbudzę w kraju pasterza, który nie będzie się troszczył o zaginione, nie będzie szukał tego, co zbłąkane, nie będzie leczył tego, co zranione, i karmił tego, co zgłodniałe, lecz będzie jadł mięso tucznych zwierząt i zerwie im kopyta. (17) Biada pasterzowi nieużytecznemu, który porzuca owce! Niech miecz spadnie na jego ramię i na jego prawe oko! Niech jego ramię całkiem uschnie, a jego prawe oko całkiem się zaćmi!

1 Księga Mojżeszowa 49:(10)   Nie zostanie odjęte berło od Judy ani laska pasterska spośród kolan jego, aż przyjdzie ten, do którego ono należy, i zdobędzie posłuch u narodów!

Księga Hioba 19:(25) Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni.

 


4 Księga Ezdrasza
2: (36) Uciekajcie przed cieniem tego wieku: odbierzcie radość swej chwały, oświadczam publicznie mego Zbawiciela jako świadka.Księga Daniela 9: (24) Siedemdziesiąt tygodni wyznaczono twojemu ludowi oraz świętemu miastu na zakończenie grzechu, zaprzestania przewinień i obmycia nieprawości oraz dokonania przebłagania za nieprawości, oraz wprowadzenia wiecznej sprawiedliwości, aż do zapieczętowania wizji oraz do namaszczenia Najświętszego. (25) Będziesz wiedział i rozumiał: odkąd wyszło polecenie jako odpowiedź dla budowy Jerozolimy, do Mesjasza Księcia będzie siedem tygodni i sześćdziesiąt dwa tygodnie; i wtedy czas powróci i ulica będzie budowana i mur,  a czasy będą ciężkie.(26) A po sześćdziesięciu dwóch tygodniach Namaszczony będzie zniszczony i nie będzie wydany wyrok na niego; a on zniszczy miasto i świątynię wraz z księciem, który nadchodzi; oni będą odcięci w powodzi i aż do końca wojny, która się szybko skończy, on przeznaczy miasto na spustoszenie. (27) W jednym tygodniu ustanowi przymierze z wieloma: a w środku tygodnia moja ofiara  i ofiara z płynów będzie zniesiona: świątynia stanie się obrzydliwością spustoszenia, i w czasie końca oraz końca będzie przeznaczona na spustoszenie.

4 Księga Ezdrasza 7(25) Tak więc Ezdraszu rzeczy próżne dla próżnych, a obfite rzeczy dla obfitych. (26) Oto czas nadejdzie, kiedy znaki, które ci przepowiedziałem się wydarzą i miasto, które teraz nie jest widoczne ukaże się i ziemia, która teraz jest ukryta będzie ujawniona. (27) I każdy, kto jest uwolniony od zła, jak tobie przepowiedziałem, ten będzie oglądał moje cuda. (28Ponieważ syn mój Mesjasz będzie ujawniony z tymi, którzy są z nim, a ci, którzy pozostaną będą się weselić przez czterysta lat. (29) I po tych latach, umrze syn mój Chrystus (Mesjasz), oraz wszyscy ludzie, którzy odbierają oddech ludzki: (30) I świat powróci w pierwotną ciszę na siedem dni, jak było na początku; tak że żaden nie zostanie pozostawiony. (31) A po siedmiu dniach świat, który jeszcze nie jest przebudzony, powstanie i to, co skażone zginie. (32) I ziemia zwróci tych, którzy w niej śpią, i proch tych, którzy w milczeniu mieszkają, a komory zwrócą dusze które im są powierzone. (33) I Najwyższy pojawi się na tronie sędziowskim, współczucie przeminie, a cierpliwość się skończy. (34) A tylko sąd pozostanie, prawda stać będzie i wierność będzie rosła mocna. (35) I odpłata nastąpi, i nagroda będzie ukazana, dobre czyny się obudzą, a niesprawiedliwe czyny nie będą spały. (36) I przepaść udręki się pojawi, a przeciwność do niej będzie miejscem odpoczynku, i piec Hadesu zostanie ukazany i odwrotność w raju przyjemności. (37) Wtedy Najwyższy powie narodom które powstały z martwych: ‚Spójrzcie teraz i zrozumcie, kogo zaprzeczaliście, czyje przykazania mieliście w pogardzie.

4 Księga Ezdrasza 14: (1) W trzecim dniu, kiedy siedziałem pod dębem, usłyszałem  głos z krzaka na przeciw mnie który rzekł: „Ezdraszu, Ezdraszu.” […]  (7) A teraz mówię tobie; (8) Zachowaj w sercu swoim znaki, które ci ukazałem, sny które widziałeś oraz wyjaśnienia które słyszałeś; (9) Ponieważ ty będziesz wzięty do góry spomiędzy ludzi, i odtąd będziesz żył z moim Synem i z takimi jak i ty, aż się zakończą czasy.

4 Księga Ezdrasza 13: (3) I spojrzałem, a oto wiatr uczynił coś, jakby figurę człowieka wychodzącego z serca morza. I patrzyłem, a oto człowiek ten pofrunął z chmurami do nieba; gdziekolwiek zwrócił swą twarz aby spojrzeć, wszystko pod jego spojrzeniem się trzęsło. (4) Kiedy jego głos wychodził z jego ust, wszyscy słyszący jego głos topili się jak wosk się topi, kiedy czuje ogień. (5) Potem spojrzałem, a oto niezliczona ilość ludzi była zebrana od czterech wichrów nieba, aby rozpocząć wojnę przeciwko człowiekowi, który wyszedł z morza. (6) I spojrzałem, a oto on wyciął dla siebie wielką górę i poleciał na niej. (7) I ja chciałem zobaczyć region lub miejsce z którego góra była wycięta, ale nie mogłem.  (8) A potem spojrzałem, a oto ci, którzy zebrali się aby razem walczyć przeciwko niemu, żeby stoczyć wojnę z nim, bardzo się go obawiali, ale ośmielili się walczyć. (9) I oto, kiedy on widział ruch zbliżającego się mnóstwa, nie podniósł swej ręki i nie dzierżył włóczni ani żadnej broni wojennej. (10) Ale widziałem tylko jak on wysłał do przodu ze swych ust jakby strumień ognia i z jego warg płonący oddech, a z jego języka strzelał on do przodu sztormem iskier. (11) Wszystko to było razem połączone; strumień ognia i płonący oddech oraz wielki sztorm, i spadł on na zbliżającą się niezliczoną rzeszę, która była przygotowana do walki i spalił ich wszystkich tak, że nagle nic nie było widać z niezliczonej rzeszy, poza kurzem popiołu i zapachem dymu. Kiedy to widziałem byłem osłupiały. (12) Po tym wszystkim widziałem tego samego człowieka schodzącego z góry w dół, który wołał ku sobie inną rzeszę, która była pokojowa. (13) I wtedy przychodzili ludzie do niego, jedni byli radośni, i niektórzy byli smutni, niektórzy byli związani a inni przynosili innych jako ofiary. Wtedy w wielkim strachu się obudziłem i błagałem Najwyższego i powiedziałem: (14) „Od początku pokazałeś słudze twemu te dziwy i miałeś mnie za godnego, abyś przyjął modlitwę moją.

(25) To jest wykład widzenia: że widziałeś męża wychodzącego z serca morza, (26) to jest ten, którego Najwyższy zachowuje od wielu wieków, który sam wybawi stworzenie jego; i on będzie kierował tymi, którzy pozostaną. (34) I niezliczony tłum zbierze się razem, tak, jak to widziałeś, pragnąc przyjść i zwyciężyć go. (35) A on będzie stał na szczycie góry Syjon. (36) A Syjon nadejdzie i ukaże się wszystkim ludziom, przygotowany i zbudowany tak, jak widziałeś górę wyciętą bez rąk. (37) I on Syn mój będzie gromił narody za ich bezbożność, (to symbolizowała burza) (38) I zgani ich wprost w ich twarze, złe myśli i tortury, którymi będą męczeni (co symbolizowały płomienie) i zniszczy ich bez wysiłku przez prawo (które symbolizował ogień). (39) A to, że widziałeś jego zbierającego dla siebie inną liczną rzeszę, która była pokojowa, (40) Ci, to jest dziesięć plemion, które były uprowadzone z własnej ziemi w niewolę za czasów króla Ozeasza, którego Salmanasar król Assyryjczyków  wziął w niewolę: przeniósł ich za rzekę i oni byli wzięci do innej ziemi. […] (51) I rzekłem: „Suwerenny Panie, wyjaśnij to mnie: dlaczego widziałem człowieka wychodzącego z serca morza” (52) I odpowiedział mnie, „Tak jak nikt nie może zbadać lub wiedzieć co jest w głębinach morza, tak nikt na ziemi nie może widzieć mego Syna ani tych, którzy są z nim, za wyjątkiem czasu jego dnia.

Księga Jeremiasza 23:(5) Oto idą dni – mówi Pan – że wzbudzę Dawidowi sprawiedliwą latorośl: Będzie panował jako król i mądrze postępował; i będzie stosował prawo i sprawiedliwość na ziemi.  (6) Za jego dni Juda będzie wybawiony, a Izrael będzie bezpiecznie mieszkał; a to jest jego imię, którym go zwać będą: Pan sprawiedliwością naszą.

Księga Zachariasza 9: (9) Wesel się bardzo, córko syjońska! Wykrzykuj, córko jeruzalemska! Oto twój król przychodzi do ciebie, sprawiedliwy on i zwycięski, łagodny i jedzie na ośle, na oślęciu, źrebięciu oślicy. (10) I zniszczy wozy wojenne z Efraima i rumaki z Jeruzalemu, a łuki wojenne będą połamane. I ogłosi pokój narodom, a jego władza będzie od morza do morza i od Eufratu aż po krańce ziemi. (11) Nadto za cenę krwi twojego przymierza wypuszczę na wolność twoich więźniów z cysterny bez wody.

1 Księga Królewska 1:  (37) Jak był Pan z moim panem, królem, tak niech będzie z Salomonem, i niech wyniesie jego tron ponad tron mojego pana, króla Dawida. (38) Następnie zeszli Sadok, kapłan, i Natan, prorok, i Benaja, syn Jehojady, wraz z Kreteńczykami i Pletejczykami i wsadzili Salomona na mulicę króla Dawida, i zaprowadzili go nad Gichon. (39) Potem wziął Sadok, kapłan, róg z olejem z Namiotu i namaścił Salomona, po czym zadęli w róg, a cały lud zbrojny zawołał: Niech żyje król Salomon!

5 Księga Mojżeszowa 18: (1) Kapłani, Lewici, całe plemię Lewiego, nie będą mieli działu i dziedzictwa z Izraelem. Będą się żywili z ofiar ogniowych Pana i z jego dziedzictwa. (2) Lecz nie będą mieli dziedzictwa pośród swoich braci; Pan będzie ich dziedzictwem, jak im obiecał. (3) Takie zaś będzie prawo kapłanów wobec ludu, wobec składających rzeźną ofiarę: jeżeli to będzie wół czy owca, to odda się kapłanowi łopatkę, obie szczęki i żołądek; (4) Oddasz mu pierwociny twego zboża, twego moszczu i twojej oliwy oraz pierwociny wełny twoich owiec, (5) Jego bowiem wybrał Pan, Bóg twój, ze wszystkich twoich plemion, aby po wszystkie dni stał na służbie w imię Pana, on i jego synowie. (6) A jeśli Lewita zechce pójść z jednego z twoich miast w całym Izraelu, gdzie przebywa jako przychodzień, i przyjdzie, kiedy zechce, na miejsce, które Pan wybierze, (7) To będzie służył w imię Pana, Boga swego, na równi ze wszystkimi braćmi swymi Lewitami, którzy służą tam przed Panem, (8) Będzie spożywał równe części z innymi, oprócz tego, co będzie miał ze sprzedaży ojcowizny. (9) Gdy tedy wejdziesz do ziemi, którą Pan, Bóg twój, ci daje, nie naucz się czynić obrzydliwości tych ludów; (10) Niech nie znajdzie się u ciebie taki, który przeprowadza swego syna czy swoją córkę przez ogień, ani wróżbita, ani wieszczbiarz, ani guślarz, ani czarodziej, (11) Ani zaklinacz, ani wywoływacz duchów, ani znachor, ani wzywający zmarłych;

(12) Gdyż obrzydliwością dla Pana jest każdy, kto to czyni, i z powodu tych obrzydliwości Pan, Bóg twój, wypędza ich przed tobą.

(13) Bądź bez skazy przed Panem, Bogiem twoim,

(14) Gdyż te narody, które ty wypędzasz, słuchają wieszczbiarzy i wróżbitów, a na to Pan tobie nie pozwolił.

(15) Proroka takiego jak ja jestem, wzbudzi ci Pan, Bóg twój, spośród ciebie, spośród twoich braci. Jego słuchać będziecie. (16) Według tego, jak prosiłeś Pana, Boga twego, na Horebie, w dniu zgromadzenia, mówiąc: Nie chciałbym już słyszeć głosu Pana, Boga swego, i patrzeć nadal na ten wielki ogień, abym nie zginął, (17) Pan rzekł do mnie: Słusznie powiedzieli. (18) Wzbudzę im proroka spośród ich braci, takiego jak ty. Włożę moje słowa w jego usta i będzie mówił do nich wszystko, co mu rozkażę.

(19) Ktokolwiek nie usłucha jakichkolwiek słów proroka, które on będzie wypowiadał w moim imieniu, to Ja wywrę zemstę na nim.

(20) Wszakże prorok, który ośmieli się mówić w moim imieniu słowo, którego mu nie nakazałem mówić, albo który będzie przemawiał w imieniu innych bogów, taki prorok poniesie śmierć.

(21) A jeśli powiesz w swoim sercu: Po czym poznamy słowo, którego Pan nie wypowiedział?

(22) Jeżeli słowo, które wypowiedział prorok nie w imieniu Pana, nie spełni się i nie nastąpi, jest ono słowem, którego Pan nie wypowiedział, lecz w zuchwalstwie wypowiedział je prorok; więc nie bój się go.

 

Księga Psalmów 22: (1) Przewodnikowi chóru. Na nutę: „Łania w czasie zorzy porannej…” Psalm Dawidowy. (2) Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił…? Czemuś tak daleki od wybawienia mego, od słów krzyku mojego? (3) Boże mój! Wołam co dnia, a nie odpowiadasz, I w nocy, a nie mam spokoju. (4) A przecież Ty jesteś święty, Przebywasz w chwałach Izraela. (5) Tobie ufali ojcowie nasi, Ufali i wybawiłeś ich. (6) Do ciebie wołali i ratowałeś ich, Tobie zaufali i nie zawiedli się. (7) Ale ja jestem robakiem, nie człowiekiem, Hańbą ludzi i wzgardą pospólstwa. (8) Wszyscy, którzy mnie widzą, szydzą ze mnie, Wykrzywiają wargi, potrząsają głową: (9) Zaufał Panu, niechże go ratuje! Niech go wybawi, skoro go miłuje!… (10) Tyś mnie wydobył z łona, Uczyniłeś mnie bezpiecznym u piersi matki mojej. (11) Na ciebie byłem zdany od urodzenia. Ty byłeś Bogiem moim od łona matki mojej. (12) Nie oddalaj się ode mnie, bo niedola bliska, Bo nie ma nikogo, kto by pomógł! (13) Otoczyło mnie mnóstwo cielców, Obległy mnie byki Baszanu… (14) Rozwarły na mnie swą paszczę Jak lew, co szarpie i ryczy. (15) Rozlałem się jak woda I rozłączyły się wszystkie kości moje. Serce moje stało się jak wosk, Roztopiło się we wnętrzu moim. (16) Siła moja wyschła jak skorupa, A język mój przylgnął do podniebienia mego I położyłeś mnie w prochu śmierci. (17) Oto psy otoczyły mnie, Osaczyła mnie gromada złośników, Przebodli ręce i nogi moje(18) Mogę policzyć wszystkie kości moje… Oni przyglądają się, sycą się mym widokiem. (19) Między siebie dzielą szaty moje I o suknię moją los rzucają. (20) Ty zaś, Panie, nie oddalaj się! Mocy moja, pośpiesz mi z pomocą! (21) Ocal duszę moją od miecza, Z psich łap jedyne dobro moje! (22) Wybaw mnie z paszczy lwa I od rogów jednorożców… Ty odpowiedziałeś mi! (23) Będę opowiadał imię twoje braciom moim, Będę cię chwalił pośród zgromadzenia. (24) Wy, którzy się boicie Pana, chwalcie go! Wysławiajcie go wszyscy potomkowie Jakuba! Bójcie się go wszyscy potomkowie Izraela! (25) Gdyż nie wzgardził i nie brzydził się nędzą ubogiego Ani nie ukrył przed nim oblicza swego, Lecz gdy wołał do niego, wysłuchał go… (26) Od ciebie pochodzi moja pieśń pochwalna w wielkim zgromadzeniu. Śluby moje spełnię wobec tych, którzy się ciebie boją. (27) Ubodzy jeść będą i nasycą się. Będą chwalić Pana ci, którzy go szukają… Niech serce wasze ożyje na zawsze! (28) Wspomną i nawrócą się do Pana Wszystkie krańce ziemi. I pokłonią się przed nim wszystkie rodziny pogan. (29) Bo do Pana należy królestwo, On panuje nad narodami. (30) Tylko jemu oddawać będą cześć wszyscy możni ziemi, Padną przed nim na kolana wszyscy, którzy się w proch obracają, I nie mogą utrzymać się przy życiu. (31) Potomstwo będzie mu służyć, Będzie opowiadać o Panu przyszłemu pokoleniu. (32) Przyjdą i ogłaszać będą sprawiedliwość jego Ludowi, który się urodzi, gdyż tak uczynił.

Księga Przysłów 30: (1) Słowa Agura, syna Jake z Massy. Mąż ten mówi: Mozoliłem się nad sprawą Bożą, mozoliłem się nad sprawą Bożą i uległem. (2) Zaiste, jestem najgłupszy z ludzi i nie mam ludzkiego rozumu, (3) Nie uczyłem się mądrości i nie mam wiedzy o Najświętszym. (4) Kto wstąpił na niebiosa i zstąpił? Kto zebrał wiatr w swoje dłonie? Kto owinął wody płaszczem? Kto stworzył wszystkie krańce ziemi? Jakie jest jego imię? I jakie jest imię jego syna? Czy wiesz? (5) Każde słowo Pana jest prawdziwe. On jest tarczą dla tych, którzy mu ufają. (6) Nie dodawaj nic do jego słów, aby cię nie zganił i nie uznał za kłamcę. (7) Proszę cię o dwie rzeczy; nie odmów mi, zanim umrę: (8) Oddal ode mnie fałsz i słowo kłamliwe; nie nawiedź mnie ubóstwem ani nie obdarz bogactwem, daj mi spożywać chleb według mojej potrzeby, (9) Abym, będąc syty, nie zaparł się ciebie i nie rzekł: Któż jest Pan? Albo, abym z nędzy nie zaczął kraść i nie znieważył imienia mojego Boga. (10) Nie oczerniaj sługi przed jego panem, aby ci nie złorzeczył i byś ty nie poniósł kary!

4 Księga Ezdrasza 2: (34) Dlatego mówię do was, o narodach, które słyszą i rozumieją:„Oczekujcie pasterza waszego, On da wam odpoczynek wieczny, ponieważ On  jest tym, który przyjdzie na zakończenie wieku, który jest już w zasięgu ręki.

4 Księga Mojżeszowa 24: (12) Rzekł więc Bileam do Balaka: Czyż nie zapowiedziałem już twoim posłańcom, których do mnie przysłałeś: (13) Nawet gdyby Balak dał mi swój dom pełen srebra i złota, to nie mógłbym przestąpić rozkazu Pańskiego, by zrobić coś dobrego czy złego z własnej woli; będę mówił tylko to, co powie Pan. (14) Teraz oto ja idę do mego ludu, lecz chodź i ty, a powiem ci, co ten lud uczyni twemu ludowi w przyszłości. (15) I wygłosił swoje proroctwa, mówiąc: Słowo Bileama, syna Beora, Słowo męża o otwartym oku, (16) Słowo tego, który słyszy słowa Boga, Który zna myśli Najwyższego, Który ogląda widzenie Wszechmocnego, Który pada, lecz z otwartymi oczyma. (17) Widzę go, lecz nie teraz, Oglądam go, lecz nie z bliska. Wzejdzie gwiazda z Jakuba, Powstanie berło z Izraela, I roztrzaska skronie Moabu, Ciemię wszystkich synów Seta. (18) Edom stanie się jego dziedzictwem, Seir będzie dziedzictwem swoich wrogów, Izrael zaś nabierze mocy. (19) Władca wywodzić się będzie z Jakuba, Wygubi resztki z miasta.

2 Księga Barucha 29: (1) I Pan odpowiadając, rzekł mi: „Cokolwiek stanie się w czasach ostatecznych (spadnie) na całą ziemię, Każdy, kto żyje, doświadczy tego. (2) Albowiem w owym czasie będę chronił tylko tych, którzy są żyją w tych dniach na tej ziemi. (3) A kiedy wszystko, to co musi się wydarzyć w tym miejscu, stanie się, w tych stronach, że Mesjasz zacznie się objawiać.

2 Księga Barucha 30:

(1) I stanie się po tych rzeczach, gdy się wypełni czas przyjścia Mesjasza, aby powrócił w chwale. (2) Wtedy wszyscy, którzy zasnęli w nadziei, zostaną wzbudzeni ponownie. I stanie się w owym czasie, że otworzą się skarby, w których będzie zachowana liczba dusz sprawiedliwych, i wyjdą, a tłumy dusz będzie widzianych razem w jednym zamyśle, a pierwszy będzie się radował, a ostatni nie będzie zasmucony. (3) Bowiem wiedzą, że nadszedł czas, o którym jest powiedziane, że jest to wypełnienie czasów. (4) Lecz dusze niegodziwych, gdy ujrzą wszystkie te rzeczy, bardziej zmarnieją. (5) Albowiem poznają, że ich męka nadeszła oraz ich zatracenie „.

2 Księga Barucha 39: (6) Przez to prawda zostanie ukryta, a wszyscy, którzy są skażeni niegodziwością, uciekną do niej, jak złe zwierzęta uciekają i ukryją się do lasu. (7) I stanie się, gdy nadejdzie czas jego spełnienia, w którym upadnie, wtedy objawi się księstwo Mojego Mesjasza, które jest podobne do fontanny i krzewu winnego, a gdy ono się objawi, wykorzenić rzesze swojego gospodarza. (8) Jeśli chodzi o to , co widziałeś, wzniosły cedr, który jest z tego lasu, i w odniesieniu do słów, które wypowiadał krzew winny, to wyjaśnienie.

2 Księga Barucha 40:

(1) „Ostatni władca, który pozostanie przy życiu w tym czasie, gdy wiele jego zastępów zostanie poddanych pod miecz, a on będzie związany, i doprowadzony na górę Syjon. Mój Mesjasz potępi go o wszystkich jego bezbożności, i zgromadzi przed nim wszystkie dzieła jego zastępów. (2) A potem on go zgładzi, i zachowa resztę mego ludu, który znajdzie na miejscu, wybranym przeze Mnie. (3) A jego panowanie trwać będzie na wieki, dopóki ten świat zepsucia nie ustanie, i dopóki czasy, o których wcześniej wspomniano, nie zostaną spełnione. (4) Taka jest twoja wizja, i taka jest interpretacja i takie jest wyjaśnienie.

2 Księga Barucha 72:

(1) „Słuchaj teraz także odnośnie jasnej błyskawicy, która ma nadejść w czasie konsumpcji po tych czarnych (wodach): oto wyjaśnienie. (2) A gdy przybędą znaki, które tobie zapowiadano wcześniej, kiedy narody staną się burzliwe, i nadejdzie czas mojego Mesjasza, on zwoła wszystkie narody wezwie, i niektóre z nich oszczędzi, a niektóre z nich zabije.

 

 

 

 

 

 

 

 

Dzieło co do którego natchnienia nie jestem pewien, prawdopodobnie Rzymsko Katolickie interpolacje

Wniebowzięcie Izajasza 4: (1) Teraz, więc, Ezechiaszu i Josabie, mój synu takie są dni wypełnienia świata. (2) Potem jak się dopełni, zstąpi Beliar, wielki anioł, król tego świata, który panuje nad nim, odkąd istnieje. Zejdzie on ze swego firmamentu w postaci człowieka, króla nieprawości, zabójcy swej matki – taki jest król tego świata. (3) Będzie prześladował roślinę, którą zasadziło dwunastu Apostołów Umiłowanego; jeden z dwunastu będzie wydany w jego ręce. (4) Ów anioł przyjdzie w postaci tego króla i przyjdą z nim wszystkie potęgi tego świata, a będą go słuchać we wszystkim, co zechce. (5) Na jego głos słońce wstanie w nocy, on także sprawi, że księżyc pojawi się o godzinie szóstej [w dzień]. (6) Wszystko co zechce, będzie czynił w świecie, będzie czynił i będzie mówił na wzór Umiłowanego; powie: „Ja jestem Bogiem, a przede mną nie ma nikogo”. (7) Uwierzą mu wszyscy ludzie świata. (8) Będą mu składać ofiary i służyć mówiąc: „To jest Pan, a poza nim nie ma innego”. (9) Pociągnie za sobą większość tych, którzy się zbiorą, aby przyjąć Umiłowanego. (10) Moc jego cudów będzie w każdym mieście i kraju. (11) Ustawi swój wizerunek przed swoim obliczem we wszystkich miastach. (12) Będzie panował trzy lata, siedem miesięcy i dwadzieścia siedem dni. (13) Wielu wierzących i świętych, gdy zobaczy tego, którego oczekiwali i który został ukrzyżowany, Isusa Pana Chrystusa – po tym jak ja Izajasz zobaczyłem tego, który został ukrzyżowany i wstąpił [do nieba] – także z tych, którzy uwierzą w niego, tylko nieliczni spośród nich zostaną w tych dniach przy nim jego sługami, uciekając na pustynię i oczekując przyjścia Umiłowanego.

A także w gratisie fragment apokryficznej księgi Barucha którą nie końca uznaję za natchnioną

4 Księga Barucha 9: (14) Po trzech dniach dusza Jeremiasza powróciła do ciała, a on podniósłszy głos pośrodku wszystkich powiedział: Jednym głosem uwielbiajcie Boga, wszyscy sławcie Boga i Syna Bożego, który nas przebudził ze snu, Isusa Chrystusa, Światło wszystkich wieków, Pochodnię niezniszczalną, Życie wiary. (15) Po czterystu siedemdziesięciu siedmiu latach przyjdzie na ziemię. (16) A Drzewo życia zasa­dzone pośrodku Raju sprawi, że wszystkie drzewa nie wydające owoców zaczną przy­nosić owoce; będą rosnąć i wypuszczą pędy. (17) A kiedy drzewa wypuściły pędy i wzrosły, powiedziały: Dosięgniemy naszymi gałęziami nieba! Drzewo mocno zakorzenione spra­wi, że uschną z swymi wysokimi gałęziami, dokona też sądu nad nimi. (18) Szkarłat stanic się biały jak wełna, śnieg stanie się ciemny, słodka woda stanie się słoną, a słona słodką w niezmiernym świetle radości Boga. (19) On pobłogosławi wyspy, aby wydały owoce mocą słów ust Jego Mesjasza. (20) On sam bowiem przyjdzie i odejdzie i wybierze sobie dwuna­stu Apostołów; aby głosili dobrą nowinę pośród narodów. I zobaczyłem Go przyozdo­bionego przez Jego Ojca i przychodzącego na świat przez Górę Oliwną. On nasyci łaknące dusze. (21) Kiedy Jeremiasz mówił o przyjściu Syna Bożego na świat, lud oburzył się i powiedział: Są to te same słowa, które wypowiadał Izajasz syn Amosa: Ujrzałem Boga i Syna Bożego. (22) Chodźmy więc, nie zabijajmy go tą samą śmiercią, ale ukamienuj­my go.

 

 

Księga Izajasza/Ezajasza 23: [Wersja Poprawiona LXX, Biblia Mesjanska]

(1) Kto uwierzył wieści naszej, a ramię Pana komu się objawiło?

(2) Przynieśliśmy wieść jako dziecię przede Nim, jako korzeń w spragnionej ziemi. Nie miał on postawy ani urody, i widzieliśmy Go, ale nie miał On postawy ani piękna.

(3) Jego postawa była nędzna, gorsza od takiej jak dzieci ludzi, człowiek w cierpieniu, zapoznany w znoszeniu choroby, jego twarz jest odwrócona od [nas], wzgardzony, nie szanowany.

(4) Lecz on nasze grzechy nosił, i cierpiał dla nas, a my widzieliśmy że jest w kłopocie, w cierpieniu i w ucisku.

(5) Lecz on zraniony jest za grzechy, zdruzgotany z powodu naszych nieprawości: kaźń naszego pokoju była na nim, jego sińcami zostaliśmy uzdrowieni.

(6) Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas na własną drogę zboczył, a Pan wydał Go za nasze grzechy.

[A więc Pan (gr. Kyrios, ang. Lord) wydał Jego czyli Isusa za nasze notoryczne łamanie prawa]

(7) A On, z powodu swego cierpienia, nie otworzył swoich ust, był jak jagnię prowadzone na rzeź i jak owca milcząca przed tymi, którzy ją strzygą, nie otworzył swoich ust.

(8) W upokorzeniu wyrok został wydany: któż obwieści Jego pokolenie? Jego życie zostało zabrane z ziemi: ponieważ nieprawości mego ludu On był prowadzony na śmierć.

(9) I dam mu grób grzesznika i bogatego na jego mogiłę, chociaż bezprawia nie popełniał ani nie było fałszu na jego ustach.

(10) Ale wolą Pana było oczyścić Go ze jego ran. Gdy złoży swoje życie w ofierze, ujrzy potomstwo, będzie żył długo i przez niego wola Pana się spełni.

(11) Także wolą Pana było wyrwać z męki jego duszę. Aby wskazać mu światło i przyodziać Go zrozumieniem; aby usprawiedliwić jednego, który dobrze służy wielu i on będzie dźwigał ich grzechy.

(12) Dlatego On odziedziczy wielu, i podzieli łupy mocarzy, bo Jego dusza została wydana na śmierć., a On do przestępców był zaliczony. On poniósł grzechy wielu i był wydany z powodu ich win.

 

      Ks. Izajasza 53: Biblia Warszawska

(1) Kto uwierzył wieści naszej, a ramię Pana komu się objawiło?

(2) Przynieśliśmy wieść jako dziecię przede Nim, jako korzeń w spragnionej ziemi. Nie miał on postawy ani urody, i widzieliśmy Go, ale nie miał On postawy ani piękna.

(3) Jego postawa była nędzna, gorsza od takiej jak dzieci ludzi, człowiek w cierpieniu, zapoznany w znoszeniu choroby,  jego twarz jest odwrócona od [nas], wzgardzony,  nie szanowany.

(4) Lecz on nasze grzechy nosił, i cierpiał dla nas, a my widzieliśmy że jest w kłopocie, w cierpieniu i w ucisku.

(5) Lecz on zraniony jest za grzechy, zdruzgotany z powodu naszych nieprawości:  kaźń naszego pokoju była na nim, jego sińcami zostaliśmy uzdrowieni.

(6) Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas na własną drogę zboczył, a Pan wydał Go za nasze grzechy.

(7) A On, z powodu swego cierpienia, nie otworzył swoich ust, był jak jagnię prowadzone na rzeź i jak owca milcząca przed tymi, którzy ją strzygą,  nie otworzył swoich ust.

(8) W upokorzeniu wyrok został wydany: któż obwieści Jego pokolenie? Jego życie zostało zabrane z ziemi: ponieważ nieprawości mego ludu On był prowadzony na śmierć.

(9) I dam mu grób grzesznika  i bogatego  na jego mogiłę, chociaż bezprawia nie popełniał ani nie było fałszu na jego ustach.

(10) Ale wolą Pana było oczyścić Go ze jego ran. Gdy złoży swoje życie w ofierze, ujrzy potomstwo, będzie żył długo i przez niego wola Pana się spełni.

(11) Także wolą Pana było wyrwać z męki jego duszę.  Aby wskazać mu światło i przyodziać Go zrozumieniem; aby usprawiedliwić jednego, który dobrze służy wielu i on będzie dźwigał ich grzechy.

(12) Dlatego On odziedziczy wielu, i podzieli łupy mocarzy, bo Jego dusza została wydana na śmierć., a On do przestępców był zaliczony. On poniósł grzechy wielu  i był wydany z powodu ich win.

Ks. Izajasza 53: Wersja Poprawiona LXX, Biblia Mesjanska

(1) O Panie, kto uwierzył w nasze sprawozdanie? Komu ramię Pana zostało objawione?

(2) Przynieśliśmy wieść jako dziecię przed nim, jako korzeń w spragnionej ziemi. Nie miał on postawy ani urody, i widzieliśmy Go, ale nie miał On postawy ani piękna.

(3) Jego postawa była bezbronna, niższa niż dzieci ludzi, był człowiekiem w cierpieniu, zapoznany w znoszeniu choroby,  jego twarz jest odwrócona od [nas], był zhańbiony i  nie ceniony.

(4) On nasze grzechy nosił, i cierpiał za nas, a my uznaliśmy że był w kłopocie, w cierpieniu i w ucisku.

(5) Lecz on zraniony był za nasze grzechy, posiniaczony go z powodu naszych nieprawości:  karanie naszego pokoju spoczywało na nim, jego sińcami zostaliśmy uzdrowieni.

(6) A my jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas błądził i własną drogą zboczył, a Pan oddał Go za nasze grzechy.

(7) A On, z powodu swego cierpienia, nie otworzył swoich ust, był jak owca prowadzona na rzeź i jak baranek  przed nożycami milczy, tak on nie otworzył swoich ust.

(8) W poniżeniu jego wyrok został wydany: któż obwieści to Jego pokoleniu? Jego życie zostało zabrane z ziemi: z powodu nieprawości mego ludu On był prowadzony ku śmierci.

(9) I oddam grzesznika za jego pogrzeb i bogatego za jego śmierć, bo bezprawia nie popełniał ani nie było fałszu na jego ustach.

(10) Upodobało się Panu oczyścić Go ze jego ran. Jeżeli możesz złożyć ofiarę za grzech, twa dusza ujrzy długowieczne potomstwo.

(11) Upodobało się także Panu było wyrwać z męki jego duszę. Aby wskazać mu światło i napełnić Go zrozumieniem; aby usprawiedliwić tego jednego, który służy wielu dobrze i będzie nosił ich grzechy.

(12) Dlatego On odziedziczy wielu, i rozdzieli łupy mocarzy, bo Jego dusza została wydana na śmierć. a On został zaliczony do przestępców. On nosił grzechy wielu  i był wydany z powodu ich nieprawości.

 

 

 

 

 

 

Owszem Krystus jest także nazywany zbawicielem, ale jak sam powiedział że jest jedyną drogą do Ojca!

 

RODOWÓD I Antyczne źródła o Isusie i Chrześcijaństwie

Fragment ten połączony jest z drugą częścią artykułów obronnych.

[[https://www.youtube.com/watch?v=3TaY0BZIMkQ]]

http://www.zbawienie.com/zmartwychwstanie.htm

Zmartwychwstanie Chrystusa oraz pisma od samych wrogów którzy zionęli jadem dowodzą istnieniu Boga i Mesjasza.

I wikipedia czasem powie prawde!

https://pl.wikipedia.org/wiki/Historyczno%C5%9B%C4%87_Jezusa

”Wiek oświecenia przyniósł sceptycyzm podważający historyczną prawdziwość tych tekstów. Historycy nieuznający Ewangelii za wiarygodne źródła uważają je za kompilacje kilku redakcji dokonanych przez anonimowych autorów, którzy starali się sportretować wyłącznie pozytywny, mityczny obraz Jezusa. Ewangelie są ich zdaniem literaturą hagiograficzną, mającą na celu gloryfikację Chrystusa oraz zaprezentowanie go jako moralnego i boskiego ideału.”

Niektórzy pisarze wczesnochrześcijańscy powołują się na źródła dziś niezachowane. Na przykład Juliusz Afrykańczyk piszący około 221 roku cytuje rzymskiego historyka z I wieku Tallusa wzmiankującego o zaćmieniu towarzyszącym śmierci Jezusa, polemizując z nim: Ciemność tę Tallus w trzeciej księdze swojej Historii nazywa, jak mi się wydaje, bez racji zaćmieniem słońca (rzecz jasna że zaćmienie nie mogło mieć miejsca podczas pełni księżyca, Chrystus umarł podczas paschalnej pełni księżyca) (za: Euzebiusz,Historia Kościoła). Ponadto Juliusz i Orygenes powołują się na chrześcijańskiego kronikarza Flegona, który po roku 137 miał donieść, że w czwartym roku 202. Olimpiady [tj. ok. 33 r. n.e.] miało miejsce największe zaćmienie słońca i że w szóstej godzinie dnia [w południe] nastała noc, tak, że nawet widać było gwiazdy na niebie. Było silne trzęsienie ziemi w Bitynii i wiele budynków zawaliło się w Nicei[14].

Datę śmierci Jezusa rekonstruuje się na lata 30. pierwszego wieku naszej ery. Ewangelie podają datę piątek, 14/15 nisan (według kalendarza żydowskiego). Na podstawie tych danych datę jego śmierci można wyznaczyć na 7 kwietnia 30 roku (wówczas byłby to 14 nisan 3790 AM) lub też na 3 kwietnia 33[17]. [Czyli jednak nie 33 lata, kolejna sprzeczność z Biblią]

 

 

Źródła Antyczne o Jezusie ? | Być może przeniosę je do działu o Mesjaszu

– Talmud Babiloński

https://pl.wikipedia.org/wiki/Jezus_w_judaizmie

Sanhedryn 43 A: „

”Talmud babiloński: Naucza się: W Wigilię Paschy powiesili Jeszu. Herold chodził przed nim przez czterdzieści dni(mówiąc): ‚Będzie on ukamienowany, gdyż uprawiał czary i zwodził i prowadził Izraela na manowce. A ktokolwiek wie coś na jego korzyść, niech przyjdzie i niech się za nim wstawi’. Nie znalazłszy jednak nic na jego korzyść. powiesili go w Wigilię Paschy. ”

 

 

Józef Flawiusz, Dawne Dzieje Izraela XVIII lata 93-94 3:(3) W tym czasie żył Isus (Jezus), człowiek  mądry,  jeżeli w ogóle można go nazwać człowiekiem. Czynił bowiem rzeczy  niezwykłe i był nauczycielem  ludzi, którzy z radością przyjmowali prawdę. Poszło za nim wielu Judejczyków, jako też pogan. On to był Chrystusem. A gdy wskutek doniesienia najznakomitszych u nas mężów,  Piłat  zasądził  go  na  śmierć  krzyżową,  jego  dawni  wyznawcy  nie  przestali  go  miłować. Albowiem  trzeciego   dnia ukazał im się znów jako żywy, jak to o nim  oraz  wiele  innych  zdumiewających rzeczy przepowiadali boscy prorocy. I odtąd, aż po dzień dzisiejszy,  istnieje społeczność chrześcijan, którzy od niego otrzymali tę nazwę.

”Festus już nie żył, a Albinus wyjechał; więc [Ananiasz] zwołał Sanhedryn i stawił przed sądem Jakuba, brata Jezusa zwanego Chrystusem, oraz kilku innych. Oskarżył ich o naruszenie prawa i skazał na ukamienowanie.”

Agapios, Kronika, wersja arabska z X wieku. Prawdopodobnie oryginalna wersja powyższego tekstu.

”W tym czasie żył pewien mędrzec zwany Jezusem. Był to człowiek dobry i sprawiedliwy. Wielu Żydów i ludzi innych narodowości stało się jego uczniami. Piłat skazał go na ukrzyżowanie i śmierć. Lecz jego uczniowie nie przestali w niego wierzyć. Mówili, że żyje i ukazał im się trzy dni po ukrzyżowaniu. On być może był tym Mesjaszem odnośnie którego prorocy przepowiadali wielkie, cudowne rzeczy.”

Korneliusz Tacyt, Roczniki:

”Aby zniweczyć hałaśliwe wieści (oskarżające go o wzniecenie pożaru Rzymu), Neron podsunął winnych i na najbardziej wyszukane kary oddał tych, których ludność, jako znienawidzonych z powodu ich zbrodni nazywa chrześcijanami.”

„Twórca tej nazwy, Chrestos, za rządów Tyberiusza został przez prokuratora Poncjusza Piłata skazany na śmierć”.

Roczniki 15:44

”Atoli ani pod wpływem zabiegów ludzkich, ani darowizn, albo ofiar błagalnych na rzecz bogów nie ustępowała hańbiąca pogłoska, lecz wierzono, że pożar [Rzymu] był nakazany. Aby więc ją usunąć, podstawił Neron winowajców i dotknął najbardziej wyszukanymi kaźniami tych, których znienawidzono dla ich sromot, a których gmin chrześcijanami nazywał. Początek tej nazwie dał Chrystus, który za panowania Tyberiusza skazany był na śmierć przez prokuratora Poncjusza Piłata; a przytłumiony na razie zgubny zabobon znowu wybuchnął, nie tylko w Judei, gdzie się to zło wylęgło, lecz także w stolicy, dokąd wszystko, co potworne albo sromotne, zewsząd napływa i licznych znajduje zwolenników.”

Swetoniusz, Żywoty Cezarów:

Żywot Klaudiusza: ‚„Żydów wypędził z Rzymu za to, że bezustannie wichrzyli, podżegani przez Chrestosa”.

Lukian Z Samosat, Śmierć Peregrinosa:

”Ich pierwszy prawodawca zaszczepił im przekonanie, że wszyscy nawzajem są braćmi – od chwili gdy się nawrócą, wyprą greckich bogów, oddadzą cześć temu ukrzyżowanemu mędrcowi i będą żyć zgodnie z jego prawami.”

Mara Bar-Serapion List

”Co jeszcze możemy powiedzieć, gdy mądrzy ludzie są siłą gnębieni przez tyranów, ich mądrość jest narażona na obelgi, a ich umysły są uciskane i pozbawione obrony? Jakie korzyści osiągnęli Ateńczycy, mordując Sokratesa? Tylko głód i zaraza przyszły na nich, jako kara za ich przestępstwa. Jakie korzyści zyskali ludzie z Samos, ze spalenia Pitagorasa? W jedną chwilę ich ziemia została pokryta piaskiem. Jakie korzyści odnieśli Judejczycy, poprzez stracenie ich mądrego króla? Zaraz potem losy ich królestwa dobiegły końca. Bóg sprawiedliwie pomścił tych trzech mędrców: Ateńczycy umarli z głodu, mieszkańcy Samos zostali pochłonięci przez morze, a Żydzi, osamotnieni i wypędzeni z własnego królestwa, żyją w całkowitym rozproszeniu. Ale Sokrates nie jest martwy, za sprawą Platona, ani Pitagoras, dzięki posągowi Junony, ani też mądry król, ze względu na „nowe prawo”, które dał. ”

 Pliniusz Młodszy, list do Cesarza Trajana 

”Zapewniali zaś, że największą ich winą czy też błędem było to, że mieli zwyczaj w określonym dniu o świcie zbierać się i śpiewać na przemian pieśni ku czci Chrystusa jako Boga – „Listy” X,

List Do Trajana:

”Dotychczas w stosunku do tych, którzy przyprowadzono do mnie oskarżonych o to, jakby byli chrześcijanami, stosowałem taki sposób postępowania: pytałem ich samych, czy są chrześcijanami; kiedy przyznali się, pytałem ich po raz drugi i po raz trzeci grożąc karą śmierci. Trwających uparcie przy swoim kazałem odprowadzać [na śmierć]”

 

Galen z Pergamonu (ok. 129 – ok. 200), klasyk starożytnej medycyny wspomniał Jezusa, gdy mówił o jego wyznawcach: Claudius Galenus (Galen z Pergamonu) | Równie dobrze Galan mógł opisać Pawłościan 

– Łatwiej byłoby poznać jakikolwiek dowód, zły czy dobry, ale w końcu jakąś rację wystarczającą, aby od początku do końca nie słyszeć – jak to się dzieje w nauce Mojżesza i Chrystusa – o prawach niesprawdzalnych, i to w dziedzinie, gdzie są jak najmniej na miejscu.

Łatwiej byłoby przekonać uczniów Mojżesza i Chrystusa niż należących do szkól lekarzy i filozofów.

– Gdybym miał na myśli ludzi, którzy uczą swych uczniów tak, jak zwolennicy Mojżesza i Chrystusa, aby przyjmowali wszystko na wiarę, nie podawałbym wam definicji.

– Większość ludzi nie może śledzić wywodów z napiętą uwagą i dlatego potrzeba, żeby wykładano w przypowieściach […] I dlatego w naszych czasach widzieliśmy ludzi nazywanych chrześcijanami, którzy swoją wiarę opierają na przypowieściach. Postępują oni czasami jak prawdziwi filozofowie, bowiem mamy przed oczyma ich pogardę śmierci oraz to, że z powodu skromności powstrzymują się od życia płciowego. Są pomiędzy nimi kobiety i mężczyźni, którzy przez całe życie wstrzymują się od życia małżeńskiego. Są pomiędzy nimi również i tacy, którzy tak postępują w ascezie duchowej i w surowej dyscyplinie wewnętrznej, że, zaiste, nie ustępują prawdziwym filozofom.

— Galen z Pergamonu, Marek Starowieyski, Pierwsi świadkowie: Pisma Ojców Apostolskich, M, 2010, s. 377.

Marek Korneliusz Fronton

Marek Korneliusz Fronton w II wieku, napisał:[33]

Inni powiadają, że oni czczą części rodne przewodnika swego i kapłana modląc się jakby do ojcowskiej siły rozrodczej. Nie wiem, czy podejrzenie to jest fałszywe, w każdym razie odpowiada w zupełności owym tajemniczym i niecnym rytuałom. Kto dalej powiada, że i człowiek, który za swój występek poniósł najwyższą karę, i drzewo krzyża nieszczęsne to jego świętości, ten godne straceńców i zbrodniarzy postawił ołtarze, by to czcili, na co zasługują

— Marek Korneliusz Fronton

 

Co jest ”najgorsze”, nawet wrogowie uznawali Chrystusa oraz szerzące się Chrześcijaństwo za fakt! Tacyt i Swetoniusz nie są przychylni chrześcjanom więc nie możemy oczekiwać od nich chwalebnych peomatów na ten temat. Tacyt napisał również w mocno negatywny sposób na temat stolicy Imperium Rzymskiego.

 

 

 

 

 

Jakie Imię Nosił Syn Boży I Co Ono Oznacza

Imię Isus Według Księgi (Mądrości Isusa Syna Syracha)

Jozue, Jezus, Josue, Jesus, Isus, Jaszua, Joszua, Yahszua, Isa, Hesus, Hisus, Gesu, Yesus, Iesous, Yahszuah, Yehoszuah, Jeszu, Hesus, , ÍosaÍssu | Jest to teoretycznie to samo imię ale w innych językach. Oczywiście dominują dwie wersje, łaciński Iesus (Jezus) oraz aramejski Yeshua (Jaszua). 

Mądrość Syracha 46:

(1) Dzielnym wojownikiem był Jozue, syn Nuna, pomocnik Mojżesza w urzędzie prorockim, który został stworzony po to, aby za dni swoich dokonać wielkiego dzieła wybawienia Jego wybranych, aby przeprowadzić pomstę na wrogach i osadzić Izraela w jego dziedzictwie. (2) Jakże był wspaniały, gdy wznosząc rękę, miecz przeciw miastu skierował! (3) Któż mógł się przed nim ostać, skoro on prowadził wojny Pana?

(4) Czyż na skinienie jego ręki nie zatrzymało się słońce i czyż dzień ten nie stał się jak dwa inne? (5) Wzywał on bowiem Boga Najwyższego, gdy otoczony wrogami znalazł się w niebezpieczeństwie. A Bóg Najwyższy wysłuchał go, zsyłając kamienie lodowe i gradobicie.

(6) Zrzucał to na lud znienawidzony i na zboczu wyniszczył przeciwników, aby wszystkie narody podległe zagładzie poznały, że to Pan prowadzi z nimi wojnę; a także i dlatego, że trwał on wiernie przy Bogu

(7) I za dni Mojżesza odznaczał się pobożnością. To on i Kaleb, syn Jefunnego, oparli się buntowi zgromadzenia, uspokoili zapalczywość społeczności i uciszyli złowrogie szemrania. (8) Dlatego także oni obaj zostali odłączeni od sześciuset tysięcy pieszych, ażeby mogli wejść do swego dziedzictwa, do ziemi mlekiem i miodem płynącej. (9) Kaleba obdarzył [Bóg] siłą, która w nim przetrwała do starości, aby mógł wstąpić do górzystej krainy. Potomstwo jego również otrzymało dziedzictwo,

(10) Aby całe potomstwo Jakuba poznało, że dobrze jest trwać przy Panu.

(11) Dalej Sędziowie – każdy z imieniem, jeśli tylko nie wyniósł swego serca i nie odstąpił od Boga – niech pamięć ich będzie błogosławiona!

(12) Oby ich kości zrosły się w grobowcach, a ich imię przetrwało w synach.

(13) Umiłowany przez lud i upodobany przez Stwórcę był ofiarowany w łonie matki i poświęcony dla Pana na urząd prorocki Samuel, sędzia i kapłan. Na rozkaz Boga założył królestwo i namaścił przywódców ludu.

(14) Na rozkaz Pana zwoływał zgromadzenie i upominał się o Boga Jakuba.

(15) Dla swej prawdomówności uważany był za proroka, a także jego słowu dawano wiarę jak widzącemu.

(16) Również on wołał do Boga, gdy otoczony wrogami znalazł się w niebezpieczeństwie, i w ofierze złożył jagnię ssące mleko.

(17) A Pan zagrzmiał z nieba i wśród ogromnego huku dał się słyszeć Jego głos.

(18) Upokorzył wrogich przywódców i wytracił wszystkich książąt filistyńskich.

(19) A kiedy już spoczywał na swym łożu, powołał się na Pana i Jego mesjasza: „Od kogo wziąłem przekupny dar lub choćby sandały?” i nikt nie mógł go o to oskarżyć […].

(20) Radzono się go nawet po śmierci, i królowi oznajmił jego los, kiedy proroczo z głębi ziemi odezwał się jego głos, aby usunąć nieprawość spomiędzy ludu.

Dla porównania przekład z Biblii Tysiąclecia
Syr 46:1 Dzielny w bitwie Jozue, syn Nuna, następca Mojżesza na urzędzie prorockim, stał się, stosownie do swego imienia, wielkim przez to, że ocalił Jego wybranych, że wywarł pomstę na opornych wrogach, by wprowadzić Izraela w jego dziedzictwo.

Septuaginta LXX Brenton Syrach 46: 1 Jezus syn, Naczelny, był mężny w wojnach i był następcą Mojżesza w proroctwach, którzy zgodnie ze swoim imieniem byli wielcy dla zbawienia wybranych Bożych i zemsty za nieprzyjaciół. które powstały przeciwko nim, aby mógł osadzić Izraela w ich dziedzictwie.

Justyn Męczennik Apologia Pierwsza 33 [Pierwsi Apologeci Greccy PL]

33.1. Posłuchajcie teraz, jak Izajasz dokładnie przepowiedział narodzenie Chrystusa z Dziewicy: Oto dziewica pocznie i porodzi syna i nazwie go imieniem Bóg z nami81 .

33.2. To co po ludzku było niewiarygodne i niemożliwe, Bóg przepowiedział przez Ducha proroczego, że się stanie, aby gdy się rzeczywiście wypełni, nikt nie wątpił, lecz właśnie dzięki zapowiedzi wierzył.

32.3. Gdyby jednak byli tacy, którzy nie rozumieją sensu przytoczonego proroctwa i zarzuciliby nam to samo, co my wypomnieliśmy poetom, gdy głoszą, że Zeus, by zaspokoić swoje żądze, zbliżał się do kobiet, postaram się wyjaśnić dokładniej te słowa. 32.4. Otóż określenie: Oto dziewica pocznie oznacza, że dziewica pocznie, z nikim się nie łącząc. (Gdyby się bowiem z kimś złączyła, nie byłaby już dziewicą). Moc Boża zstąpiła na Dziewicę, „osłoniła” ją i uczyniła brzemienną, nie naruszając jej dziewictwa82.

33.5. Posłany do owej dziewicy w oznaczonym czasie anioł Boży obwieścił jej, mówiąc: Oto poczniesz w łonie z Ducha Swiętego i porodzisz Syna, który nazwany będzie Synem Najwyższego i nazwiesz Go imieniem Jezus, gdyż On wyzwoli swój lud z jego grzechów83. O tym właśnie zostaliśmy pouczeni przez tych, którzy wspominali życie naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa, i uwierzyliśmy im, jako że Duch proroczy, jak zostało powiedziane, przez wyżej wspomnianego Izajasza przepowiedział, iż Itakiel będzie Jego narodzenie. 33.6. Duchem zaś i Mocą Bożą, jak się wydaje, nie jest nic innego jak właśnie Logos (który jest także pierworodnym Boga), Liakl to wyżej wspomniany Mojżesz zaznaczył. On to zstąpił na Dziewicę i osłonił (Jął, czyniąc brzemienną nie poprzez połączenie cielesne, ale mocą I Boga184 . 33.7. Jezus zaś jest imieniem (człowieka) w języku hebrajskim, które po grecku oznacza tyle co „Zbawiciel”. 33.8. Dlatego też anioł rzekł do Dziewicy: I nazwiesz Go imieniem Jezus, gdyż On wyzwoli swój lud z jego grzechów.

33.9. To zaś, że ci, którzy prorokują, otrzymują boskie natchnienie od Logosu, to, jak przypuszczam, Wy również uznacie.

 

Inaczej mówiąc W języku Starohebrajskim imię Isus równa się greckie słowo Soter/Sotir czyli zbawiciel.

http://www.zbawienie.com/imie-Zbawiciela.htm

 

Kolejny powód dlaczego ta Księga jest także zwalczana przez zwolenników człowieka bądź upadłego anioła… Saula a także Protestantów oraz System Rabiniczny.

Imię Isus/Iesous w języku Starohebrajskim znaczyło na język grecki Sotir (Zbawiciel), i odmienia się przez przypadki.

Filon z Aleksandrii

http://iesous-xristos.tripod.com/666.html

http://www.earlyjewishwritings.com/text/philo/book20.html:

 

XXI. (121) Tyle my uważamy za stosowne powiedzieć na ten temat. Co więcej, Mojżesz zmienia także imię Ozeasza na imię Jozuego ; wyświetlanie przez swoje nowe imię wyróżniających cech charakteru; (122) w odniesieniu do nazwy Ozeasz jest interpretowany, „co to za osoba?” ale Jozue oznacza ” zbawienie Pana”„bycie imieniem najwspanialszego możliwego charakteru, ponieważ nawyki są lepsze w odniesieniu do tych osób, które mają takie i takie cechy, że są pod ich wpływem: jak na przykład muzyka jest lepsza u muzyka, fizyka w lekarza i każdej sztuki o wyjątkowej jakości u każdego artysty, traktowanej zarówno w sposób ciągły, jak i w swojej mocy, oraz w jego nieomylnej doskonałości w odniesieniu do przedmiotów jej spekulacji, ponieważ nawyk jest czymś wiecznym, energetyzującym i doskonałym; ale człowiek takiej i takiej jakości jest śmiertelny, przedmiot działania i niedoskonały, a to co niezniszczalne jest lepsze od tego, co śmiertelne, sprawna przyczyna jest lepsza niż to, co jest przedmiotem działania, a to, co doskonałe, jest lepiej niż niedoskonały.

A więc Ozeasz to skrócona wersja imienia Isus,

4 Księga Mojżeszowa 13: (16) Takie są imiona mężów, których wyprawił Mojżesz, aby poszli na zwiady do tej ziemi; Ausesowi (Ozeaszowi), syna Nuna, Mojżesz nazwał Jozue (Isus).

 

 

Isus Soteria Kuriou – Zbawienie Jest Od Pana

Bardzo podobne brzmi imię Saturn (Rzymski Kronos, tatuś Zeusa), co znaczyło podobno siewca (Sator). Na cześć Saturna odprawiano od 17 do 23 grudnia Saturnalia. Na jego cześć także nazwano Sobotę dniem Saturna (dies Saturni, Saturday – Saturn’s Day). Dla dopełnienia Niedziela jest nazywana także dies Solis, SunDay czyli Dzień Słońca, a więc Heliosa!

 

Mojżesz podobno zmienił imię Auses (Ozeasz) na Iesous (Isus), tak samo jak uczynił Bóg (Jakub/Iacobos > Izrael, Abram > Abraham) itd.

Wczesna Łacina nie zawierała litery ”U”, gdyż pisamo V. Łacina nie podążyła drogą Cyrylicy czyli nie uwzględniła itacyzmu. Wiele języków zamieniło I na J, stąd mamy Jesusa zamiast I(e)sousa. [ou się czytało jako u). Tak samo nie czytamy Ouranos (gr. Niebo) ale Uranos, imię greckiego Nefilima bądź Anioła.

Imię Isus w rzeczywistości nie jest podobne do imienia Izydy (Isis).

W Biblii Brzeskiej zamiast słowa Chrystus pojawia się Krystus a zamiast Chrześcijan są Krześcijany, Krześcijanie od słów ”krzewić”, krzesić, krzesiwo.


 

Podsumowanie:

Większość dowodów na bóstwo Chrystusa jest brane odgórnie albo na podstawie herezji Pawła Z Tarsu. Ludzie którzy poznali gorzką rzeczywistość religii chrześcijańskich odcinając się od kościołów niestety nie przestudiowali błędnych doktryn, które nadał głoszą w internecie czy wśród znajomych.

Boga, który jest w niebie nikt nigdy nie widział, jednakże obiecał nam zjednoczenie Pełnego Izraela Kaukaskiego na odnowionej ziemi pod panowaniem Swojego Wybranego Isusa Krystusa.

Używam naprzemiennie słów imienia Jezus & Isus & Isa & Izus & Isos ?

Oczywiście Chrystus wysłuchiwał modlitw pod nazwą ”Isusie, Jezusie, Jezu itd” lecz cała chwała należy się Stwórcy czyli Bogu.

Niechaj Bóg nam wszystkim Słowianom błogosławi teraz i w

Królestwie Bożym Na Ziemi Pod Sztandarem Krzewiciela Prawa Pańskiego.

Niech tak się stanie i niech tak będzie na wieki wieków!


Ulubione wedlug mnie Rozdziały Chrześcijańskich Pism Greckich:

Jana 1 / 8 / 10 / 14 / 15 / 17

Mt 5 / 6 / 7 / 15 / 23 / 24

Jk 1 / 2 / 5

Ap 2 / 3 / 7 / 18

 


 

Reklamy

One comment

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.