Księga Żywotów Proroków (Pr)

Żywoty Proroków

przekład Charles Cutler Torrey, 1946 Imiona Proroków, skąd byli, gdzie zmarli, oraz jak i gdzie zostali pochowani.

*** Azotus to jest miasto Aszdot

http://www.summascriptura.com/html/Lives_of_the_Prophets_Torrey.html

https://de.wikisource.org/wiki/Prophetenleben

Daniel, Izajasz nie jest moim tłumaczeniem!!!

https://en.wikipedia.org/wiki/Lives_of_the_Prophets


(1) Izajasz/Esaias. Izajasz, z Jerozolimy, zmarł za panowaniem Manassesa, będąc przepiłowanym na pół, i został pochowany poniżej dębu w Rogel, blisko miejsca, gdzie ścieżka przecina akwedukt, którego wodę zamknął Ezechiasz, zatykając jej źródło. I Bóg uczynił cud w Siloe z powodu proroka, ponieważ omdlewając przed śmiercią, modlił się o wodę do picia, i od razu została ona wysłana z niej; dlatego nazywa się Siloe, co znaczy „wystany”… Gdy Judejczycy… przychodzą, woda wypływa, a kiedy zbliżają się obcy, nie. Dlatego do dzisiaj wypływa ona nagle od czasu od czasu, aby tajemnica mogła być zamanifestowana. I ponieważ stało się to przez Izajasza, na pamiątkę tego naród pochował go w pobliżu troskliwie i z wielką czcią, tak że dzięki jego modlitwie nawet po jego śmierci mogą się radować z dobrodziejstwa wody, gdyż także wyrocznia go dotycząca została im dana. Jego grób znajduje się w pobliżu grobowca królów, na zachód od grobowca kapłanów w południowej części miasta. Ponieważ Salomon zrobił grobowce, zgodnie z planem Dawida, na wschód od Syjonu, do którego wejście prowadzi z Gabaon, odległego o dwadzieścia stadiów od miasta. I zrobił on tajemną konstrukcję z wijącymi się przejściami; i do dzisiaj większość ludzi o tym nie wie. Tam król przechowywał złoto z Etiopii i przyprawy. Gdy Ezechiasz pokazał poganom sekret Dawida i Salomona, splugawić kości swoich przodków, więc Bóg nałożył na niego klątwę, że jego potomkowie powinni być w niewoli do swoich wrogów; Bóg uczynił go jako bezdzietnym, od tego dnia.

(2) Jeremiasz/Ieremias pochodził z Anatot, a zmarł w Takeminie w Egipcie, ukamienowany przez swój Judejczyków. Został pochowany w sąsiedztwie pałacu Pochowany jest w miejscu gdzie stał pałac faraona, gdyż Egipcjanie darzyli go wielkim szacunkiem, zyskując dzięki niemu korzyści. Ponieważ modlił się i żmije odeszły od nich, a także smoki wodne zwane przez Egipcjan nefot, a przez Greków krokodylami. I ci, którzy są wierni Bogu, modlą się w tym miejscu aż do dzisiaj, i zabierają pył z tego miejsca, zostają uzdrowieni od ukąszeń żmij. Powiedziano nam przez dzieci Antygona i Ptolemeusza, starzejących się mężczyzn, że „Aleksander Macedoński, gdy stał w miejscu, w którym prorok został pochowany, i dowiedział się o cudach, które uczynił, zabrał mu kości do Aleksandria, umieszczając je wokół z odpowiednią ceremonią; w którym cała rasa jadowitych węży została wypędzona z ziemi. W podobny sposób on (prorok) wprowadził do Egiptu tak zwane argolai (to znaczy „wojownicy węża”). Jeremiasz również dał znak kapłanom Egipskim, że ich bożki zostaną roztrzaskane, a ich bogowie, złożeni rękami, zawalą się, gdy w Egipcie pojawi się dziewica z dzieckiem boskiego wyglądu. Dlatego nawet teraz czczą dziewiczą matkę i umieszczają niemowlę w żłobie, kłaniają się jej. Kiedy król Ptolemeusz szukał na to dowodu, powiedzieli mu: „Jest to tajemnica przekazana nam przez naszych ojców, znak dostarczony im przez świętego proroka, a my czekamy na jej spełnienie”. Prorok ten, przed zniszczeniem świątyni, wziął w posiadanie Arkę Prawa i rzeczy w niej zawarte, i spowodował ich pochłonięcie w skalnym urwisku, i powiedział do tych, którzy byli obecni: „Pan odszedł z Synaju do nieba, a on znowu przyjdzie z mocą, a to będzie dla ciebie znakiem Jego pojawienia się, kiedy wszyscy poganie czczą kawałek drewna”.  Powiedział także: „Nikt nie wyprowadzi tej arki, tylko Aaron, i stoły w niej nie rozegra nikt z kapłanów i proroków, lecz Mojżesz, wybrany przez Boga”. W zmartwychwstaniu Arka powstanie pierwsza i wyjdzie ze skały i zostanie umieszczona na Górze Synaj; i tam zgromadzą się wszyscy święci, czekając na Pana i uciekając przed wrogiem, który chce ich zniszczyć.  Zapieczętował w skale swój palec imieniem Boga, a pismo było jakby wyryte żelazem. Chmura następnie pokryła nazwę; i nikt nie zna tego miejsca, ani też nie można odczytać tego, aż do dnia dzisiejszego, a nawet do końca. Skała znajduje się na pustyni, gdzie początkowo znajdowała się arka, między dwiema górami, na których pochowano Mojżesza i Aarona, a nocą jest chmura jak ognia, zgodnie z pierwotnym obrządkiem, że chwała Boża powinna nigdy nie przestajesz z jego prawem. I Bóg dał Jeremiaszowi łaskę ukończenia tego cudu, aby mógł być towarzyszem Mojżesza, a oni są razem aż do dnia dzisiejszego.

(3) Jezekiel/Ezechiel. Pochodził z kapłańskiego rejonu Sarina, zmarł w ziemi Chaldejskiej, w czasie niewoli, po wypowiedzeniu wielu proroctw tym, którzy byli w Judei. Został zabity przez przywódcę izraelskich zesłańców, którzy zostali skarceni przez niego za jego kult bożków; I pochowali go na polu Nachor, w grobie Sema i Arfaksada, przodków Abrahama. Grobowiec jest podwójną jaskinią, według której zaplanował Abraham również dokonał grobu Sary w Hebronie. To się nazywa „podwójne”, ponieważ ma kręte (schody), a górna komora jest ukryta od głównej podłogi, zawieszona w skale nad ziemią. Prorok dał ludowi znak, że powinni zwrócić uwagę na rzekę Chebar; Gdy zawiodą jego wody, mieli spodziewać się „sierpu spustoszenia na krańce ziemi”, kiedy powinien się on przepełnić, powrotu do Jerozolimy. Gdy święty tam mieszkał, wielu przychodziło do niego; I pewnego razu, gdy zgromadził się tłum, Chaldejczycy obawiali się powstania i natknęli się na nich, aby ich zniszczyć. On sprawił, że woda przestała płynąć, aby mogli uciekać na drugą stronę; ale utonęli kiedy wróg odważył się ścigać. Przez swoją modlitwę zapewnił im obfite zaopatrzenie w ryby, które przychodziły z własnej woli, aby je złapać. Wielu, którzy byli w bliscy śmierci, wiwatowali z wieścią o życiu, która przychodzi do nich od Boga. Kiedy lud został zniszczony przez wroga, udał się do wrogich kapitanów i tak przeraził ich cudami, które spowodował, żeby przestali. Wtedy rzekł do ludu:  „Czy rzeczywiście my giniemy, czy nasza nadzieja się kończy?” a przez wizję suchych kości ” przekonał ich, że teraz i teraz ma miejsce nadzieja dla Izraela. Gdy tam był, pokazał Izraelitom, co się dzieje w Jerozolimie iw świątyni. On sam został wywieziony stamtąd i przybył do Jerozolimy , aby upomnieć się o niewiernych. Także po sposobie Mojżesza przewidział modę świątyni, ze ścianami i szerokim otoczeniem, jak również Daniel oświadczył, że należy ją zbudować. Wydał wyrok w Babilonie na pokolenia Dana i Gada, ponieważ źle postępowali przeciwko Panu, prześladując tych, którzy przestrzegali Zakonu; i uczynił na nich ten bolesny cud, że ich dzieci i całe ich bydło powinno zostać zabite przez węże. Przepowiedział także, że z powodu ich grzechu Izrael nie powróci do swojej ziemi, ale pozostanie w Medii, aż do końca tego złego stanu. Jeden z nich był człowiekiem, który zabił Jezekiela, ponieważ sprzeciwiali mu się przez wszystkie dni jego życia.

(4) Daniel/Daniel. Był on z plemienia Judy, z dostojnej rodziny pełniącej królewską służbę, ale będąc jeszcze dzieckiem został zabrany z Judei do ziemi Chaldejczyków. Urodził się zaś w Górnym Bet-Choron. Był mężem cnotliwym, dlatego Judejczycy myśleli, że był eunuchem. Bardzo płakał nad miastem, i poszcząc powstrzymywał się od wszelkiego wybornego jedzenia. Był mężem o wychudzonym wyglądzie, ale piękny w łasce Najwyższego. Modlił się bardzo za Nabuchodonozora – na usilną prośbę jego syna Baltazara – gdy stał się bestią i bydlęciem, aby nie został zgładzony. Przednie części (ciała) wraz z głową były jakby wołu, stopy wraz z tylnymi częściami [ciała] jakby lwa. W odniesieniu do tej tajemnicy zostało objawione świętemu [mężowi], że [Nabuchodonozor] stał się bydlęciem z powodu zamiłowania do przyjemności i krnąbrności. Te rzeczy zdarzają się władcom w młodości, ponieważ stają się jak wół w jarzmie Beliara, a pod koniec stają się bestiami porywającymi, niszczącymi, zabijającymi i miażdżącymi.  Dzięki (objawieniu danemu przez) Boga święty [mąż] wiedział, że [Nabuchodonozor] jak wół jadł trawę, i że ona stała się dla niego [jako]  istoty ludzkiej pokarmem.  Z tego więc powodu Nabuchodonozor po tej strawie, odkrywając ludzkie serce, płakał i błagał Pana modląc się każdego dnia i nocy czterdzieści razy. Behemot zstępował na niego i zapominał, że był człowiekiem. Jego język został zabrany, tak, że nie mógł mówić. I zrozumiawszy (swój stan), natychmiast zapłakał, a od płaczu jego oczy stały się jak surowe mięso.  Wielu zaś było tych, którzy wychodzili z miasta, aby go zobaczyć. Tylko Daniel nie chciał go widzieć, ponieważ przez cały czas jego przemiany modlił się za niego.  Mówił, że [Nabuchodonozor] znowu stanie się człowiekiem, ale mu nie wierzyli.  Daniel sprawił, że siedem lat, które nazwał siedmioma czasami, stały się siedmioma miesiącami. Tajemnica siedmiu czasów wypełniła się nad [Nabuchodonozorem], ponieważ został przywrócony (do dawnego stanu) w siedmiu miesiącach, zaś w ciągu [pozostałych] sześciu lat i pięciu miesięcy padał przed Panem i wyznawał swoją bezbożność. A po wybaczeniu jego nieprawości, zostało mu dane królestwo.  Nie jadł chleba i mięsa, ani nie pił wina, gdy czynił to wyznawanie, gdyż Daniel polecił mu [jeść] rozmoczone warzywa i zieleninę, aby ułagodzić Pana. Z tego powodu [Nabuchodonozor] nazwał go Baltazarem, ponieważ chciał uczynić go współdziedzicem razem ze swoimi dziećmi. Lecz święty [mąż] powiedział: „Niech będzie to dalekie ode mnie, abym opuścił dziedzictwo moich ojców i przyłączył się do dziedzictwa nieobrzezanych”. I dla innych królów Persów uczynił wiele zadziwiających.

(5) Ozeasz/Oseas. Pochodził z Belemot, z plemienia Issachara, został pochowany w pokoju w swojej własnej ziemi. Dał znak, że Pan przyjdzie na ziemię kiedy drzewo dębowe której jest w Syloe powinno być podzielone stać się dwunastoma dębami.

(6) Micheasz/Michaias. Był on z plemienia Eframa Zadając wiele kłopotów królowi Achabowi, został zabity i wyrzucony z urwiska, przez syna Achaba, Jorama, ponieważ gromił go za niegodziwość swoich ojców. Otrzymał samotny pochówek na swojej ziemi, w pobliżu zakopanych gigantów.

(7) Amos/Amos. Pochodził z Tekoa. Amazjasz (kapłan Betel) często bił go, aż w końcu syn Amazjasza zabił go pałką, uderzając go w świątyni. Wciąż żyjąc udał się do swojej ziemi, a po kilku dniach umarł i został tam pogrzebany.

(8) Joel/Ioel. Pochodził z terytorium Rubena, z pola Betleon. Umarł w pokoju i tam został pochowany.

(9) Obdiasz/Abdiasz. Pochodził z regionu Sychem, z pola Bet-Hakkerem. Był on uczniem Eliasza, i wykonawszy wiele w jego służbie, został przez Niego ocalony od śmierci. Był on trzecim dowódcą z pięćdziesięciu, którego oszczędził Eliasz, i szedł z nim do Ahazjasza. Potem, pozostawiając służbę królowi, stał się prorokiem, a po jego śmierci został pochowany wraz z jego przodkami.

(10) Jonasz/Ionas. Pochodził z rejonu Arbok (Hebron), w pobliżu pogańskiego miasta Azotus nad morzem. Po tym, jak został rzucony na brzeg przez wieloryba i wyruszył w podróż do Niniwy, po powrocie nie został we własnej ziemi, ale zabrał swoją matkę i osiedlił się w Tyrze, kraju obcych narodów. Bowiem rzekł: „W ten sposób usunę hańbę moją, że prorokowałem fałszywie przeciwko wielkiemu miastu Niniwie”. Wtedy Eliasz upomniał dom Achaba i wezwał głód na ziemi, którą uciekł. Jadąc do regionu Tyru, znalazł wdowę i jej syna, bo sam nie mógł zamieszkać z nieobrzezanymi. On przyniósł jej błogosławieństwo; a gdy umarło jej dziecko, Bóg wzbudził go z martwych przez Eliasza, gdyż chciał mu pokazać, że nie można uciec przed Bogiem. Gdy skończył się głód, Jonasz przyszedł do ziemi Judzkiej. Po drodze umarła jego matka i pochował ją obok dębu Debory. Po tym, jak osiadł w ziemi Seir, umarł tam i został pochowany w grobowcu Kenizyty, pierwszego, który stał się sędzią w dniach, gdy nie było króla. Dał znak Jeruzalemowi i wszystkiemu wszystkiemu; gdy ujrzeli kamień wołający w pośpiechu, koniec byłby blisko; a kiedy zobaczą wszystkie narody zebrane w Jeruzalemie, miasto zostanie zrównane z jego fundamentami.

(11) Nahum/Naum. Pochodził on z Elkesei, po drugiej stronie gór w kierunku Bet-gabrynu, z plemienia Symeona. Prorok ten po czasie kiedy Jonasz dał znak Niniwie, że zostanie zniszczona przez świeżą wodę i podziemny ogień; i rzeczywiście to się stało.  Gdyż jezioro, które otoczyło miasto, ogarnęło je trzęsieniem ziemi, ogień zaś, który nadciął z pustyni, spalił jego górną część. Umarł w pokoju i pochowany został w ziemi swojej.

(12) Ambakum/Hambakoum. Pochodził z plemienia Symeona, z pola Bet-Zachariasza. Przed pojmaniem miał wizję zniszczenia Jeruzalemu, i bardzo się smucił. Gdy Nabuchodonozor przyszedł przeciwko Jeruzalemowi, uciekł do Ostraciny (w Egipcie), a potem przebywał w ziemi Ismaela.  Gdy powrócili Chaldejczycy (do swego kraju), a wszyscy, którzy pozostali w Jerozolimie, poszli do Egipt, osiadł ponownie na swojej ziemi. Przyzwyczajony był nieść żywność żniwiarzom w czasie żniwa na polu jego; i jeden dzień, gdy otrzymał jedzenie, oznajmił swojej rodzinie: „Jestem daleko za krajem daleko, ale wrócę natychmiast, jeśli będę miał opóźnienie, zanieś je żniwiarzom.” Znalazłszy się zaraz w Babilonie, a dając Danielowi posiłek, stanął przy żniwiarzach, podczas gdy jedli; i nie powiedział nikomu, co się wydarzyło. Wiedział, że ludzie wkrótce wrócą z Babilonu. Dwa lata przed powrotem umarł i został pochowany sam na swoim polu. Dał znak ludowi w Judei, aby widzieli w świątyni świecące światło, aby poznali chwałę sanktuarium. W odniesieniu do końca świątyni przepowiedział, że stanie się to za sprawą zachodniego narodu. Wtedy powiedział, że zasłona wewnętrznej świątyni zostanie rozerwana na kawałki, a zasłony dwóch filarów zostaną zabrane, I nikt nie będzie wiedział, gdzie się znajdują; ale aniołowie zostaną sprowadzeni na pustynię, gdzie na początku Przybytek Mojżeszowy został rozbity. Ostatecznie ujawni się obecność Pana, gdyż będą świecić tym, którzy są prześladowani przez Węża w ciemności, jak na początku.

(13) Sofoniasz/Sophonias. On był z plemienia Symeona, z pola Sabaraty. Prorokował on o mieście, także o końcu narodów i zepsuciu niegodziwców. Po jego śmierci został pochowany na swoim polu.

(14) Angajosz/Angaios. Prawdopodobnie jako młodzieniec przybył z Babilonu do Jerozolimy, i prorokował on publicznie odnośnie powrotu ludu. Był świadkiem części budowy świątyni. Po jego śmierci został pochowany w pobliżu grobu kapłanów, uhonorowanych jak jeden z ich członków.

(15) Zachariasz/Zacharias Przyszedł z Chaldei, kiedy już był w podeszłym wieku. Tam często prorokował ludziom i czynił cuda jako dowód swego autorytetu. Zapowiedział Josedekowi, że spłodzi syna, który będzie służyć jako kapłan w Jerozolimie; Pogratulował także Salatielowi narodzin syna i nadał mu imię Zorobabel. W czasach Cyrusa dał królowi znak zwycięstwa i przepowiedział służbę, którą miał pełnić w Jerozolimie, i wielbił go bardzo. Jego proroctwa wypowiadane w Jerozolimie dotyczyły końca narodów, Izraela i świątyni, lenistwa proroków i kapłanów oraz podwójnego sądu. Po osiągnięciu wielkiego wieku zachorował, a umarł, został pochowany obok Angajosa.

(16) Malachiasz/Malachias. Urodził się w Sopha lata po powrocie z wygnanie.  Nawet w swym dzieciństwie żył życiem nienagannym, a ponieważ cały lud zapłacił mu za swoją pobożność i łagodność, nazwali go „Malachiaszem” (aniołem); był również sprawiedliwy, by na to patrzeć. Co więcej, wszystko, co wypowiedział w proroctwie, zostało powtórzone tego samego dnia przez anioła Bożego, który się pojawił; jak miało to miejsce w czasach, kiedy nie było króla w Izraelu, jak jest napisane w Księdze Sędziów. Jeszcze w młodości przyłączył się do swoich ojców na swoim polu.

(17) Natan/Nathan. Był prorokiem Dawida, pochodzi z Gibeonu, z rodu Ewitów,  i to on nauczał króla o prawie Pańskim. Przewidział grzech Dawida w Betsabie i wyruszył w pośpiechu, aby go ostrzec, ale szatan („Beliar”) udaremnił jego próbę. Znalazł leżącego przy drodze nagie ciało mężczyzny, który został zabity; I gdy był przetrzymywany przez ten obowiązek, wiedział, że w ową noc król popełnił grzech; I zawrócił w smutku do Gibeona. Kiedy Dawid spowodował śmierć męża Betsaby, Pan wysłał Nathana, aby go skazał. Żył do starszego wieku, a gdy umarł, został pochowany we własnej ziemi.

(18) Achiasz/Achias. Pochodził był z Syloe, miasta Heli, gdzie stał Przybytek Mojżeszowy w dawnych czasach. Oświadczył Salomonowi, że sprowokuje Pana do gniewu. Gromił także Jeroboama, ponieważ postępował zdradziecko z Panem i miał wizję dwóch cielców, które deptały ludzi i szarżują na kapłanów. Zapowiedział Salomonowi, że jego żony przyniosą hańbę jego i jego domowi.Po jego śmierci został pochowany obok dębu Syloe.

(19) Joed/Ioed. Pochodził on z dzielnicy Samarlm. Był tym prorokiem, którego lew zaatakował i zabił, gdy karcił Jeroboama odnoście wołów. Został pochowany w Betel obok fałszywego proroka, który sprowadził go na złą drogę.

(20) Azariasz/Azarias. Pochodził z Subaty, prorok który odwrócił się od Judy niewoli która spadła na Izrael. Jego pogrzeb odbył się na jego własnym polu.

(21) Zachariasz/Zacharias Pochodził z Jerozolimy, był synem Jojady, kapłana i proroka którego król judzki Joasz zabił przy ołtarzu, którego krew Domu Dawida przelano w świątyni, na dworze. Kapłani pochowali go obok jego ojca. Od tego czasu pojawiały się złowrogie pojawienia się w świątyni, a kapłani nie miewali ani wizji aniołów Bożych ani nie podawali dalszych proroctw wewnątrz świątyni, ani nie byli w stanie przywdziewać efod, ani oddzielać ludowi odpowiedzi poprzez Urima i Tummima, jak za dawnych czasów

(22) Eliasz/Helias. Pochodził z Tiszbe, kraju Arabów, z rodu Aarona zamieszkały w Galaadzie, gdyż Tiszbita został przydzielony do kapłaństwa. W czasie urodzin jego ojca Sobacha, widział jak niektórzy ludzie świecący na biało skierowani do niemowlaka, owinęli go w pieluszki ognia i dali mu płomień ognia do jedzenia.  Kiedy poszedł i zrelacjonował to w Jerozolimie, wyrocznia dała odpowiedź: Nie bój się albowiem jego mieszkanie będzie światłem, a Jego słowo objawieniem  i sądzić będzie Izrael mieczem i ogniem.

(23) Elizeusz/Elisaios. Pochodził z Abel-Mechola (Potok Tańca), ziemi Rubena. Gdy urodził się w Gilgal, zdarzyła się wspaniała rzecz. Złoty cielec krzyknął tak głośno że przeraźliwy dźwięk w roznosił się Jeruzalemie. A kapłani ogłoszeni przez Urim i Tummin że prorok narodzi się w Izraelu który powinien zniszczyć ich ryty i stopione bałwany. Po jego śmierci został pochowany w Samarii.

 


Angielskojęzyczne źródło

Chapters
Esaias Jeremias Jezekiel Daniel Osee Micheas the Morashtite Amos Joel
Obadias Jonas Nahum Ambacum Zephanias Angaios Zecharias son of Iddo Malachias
Nathan Ahijas Joed Azarias Zecharias son of Jehoiada Elijas Elisa

 

The Lives Of The Prophets

Translated by Charles Cutler Torrey, 1946

The Names of the Prophets, and whence they were, where they died, and how and where they were buried.

Isaiah

1 He was of Jerusalem. He met his death at the hands of Manasseh, sawn in two,1 and was buried below the fountain of Rogel, hard by the conduit of the waters which Hezekiah spoiled (for the enemy) by blocking their course.

2 For the prophet’s sake God wrought the miracle of Siloah; for before his death, in fainting condition he prayed for water, and it was sent to him from this source. Hence it was called Siloah, which means „sent.”

3 Also in the time of Hezekiah, before the king made the pools and the reservoirs, at the prayer of Isaiah a little water came forth here, lest the city, at that time besieged by the Gentiles, should be destroyed through lack of water.

4 For the enemy were seeking a drinking place, and as they invested the city they encamped near Siloah. If then the Hebrews came to the pool, water flowed forth; if the Gentiles came, there was none. Hence even to the present day the water issues suddenly, to keep the miracle in mind.

5 Because this was wrought through the prayer of Isaiah, the people in remembrance buried his body near the spot, with care and high honor, in order that through his prayers, even after his death, they might continue to have the benefit of the water. Indeed, a revelation had been given them concerning him.

6 His tomb, however, is near the tomb of the kings, behind the tomb of the priests on the side toward the south.

7 Solomon constructed the tombs, which had been designed by David, on the east of Zion, where there is an entering road from Gibeon, the town twenty stadia distant from the city. He made a winding construction, its location unsuspected; even to the present day it is unknown to the most of the priests, and wholly unknown to the people.

8 There the king kept the gold and the spices from Ethiopia. When Hezekiah showed to the Gentiles the secret of David and Solomon, and defiled the bones of his ancestors, therefore God laid upon him the curse, that his descendants should be in servitude to their enemies; and God made him to be childless, from that day.

Jeremiah

1 He was of Anathoth, and he died in Taphnes in Egypt, stoned to death by the Jews.

2 He is buried in the place where Pharaoh’s palace stood; for the Egyptians held him in honor, because of the benefit which they had received through him.

3 For at his prayer, the serpents which the Egyptians call ephoth departed from them;

4 and even at the present day the faithful servants of God pray on that spot, and taking of the dust of the place they heal the bites of serpents.

5 We have been told by the children of Antigonus and Ptolemy, aged men,” that Alexander the Macedonian, when he stood at the place where the prophet was buried, and learned of the wonders which he had wrought, carried away his bones to

6 Alexandria, placing them round about with due ceremony; where¬upon the whole race of poisonous serpents was driven out of the land. With like purpose he (the prophet) had introduced into Egypt the so-called argolai (that is, „snake-fighters”).

7 Jeremiah also gave a sign to the priests of Egypt, that their idols would be shaken and their gods made with hands would all collapse, when there should arrive in Egypt a virgin bearing a child of divine appearance.

8 Wherefore even to the present time they honor a virgin mother, and placing a babe in a manger they bow down to it. When Ptolemy the king sought the reason for this, they said to him: „It is a mystery handed down from our fathers, a sign delivered to them by a holy prophet, and we are awaiting its fulfiment.”

9This prophet, before the destruction of the temple, took possession of the ark of the law and the things within it, and caused them to be swallowed up in a rocky cliff, and he said to those who were present:

10 „The Lord departed from Sinai into heaven, and he will again come with might; and this shall be for you the sign of his appearance, when all the Gentiles worship a piece of wood.”

11 He said also: „No one shall bring forth this ark but Aaron, and the tables within it no one of the priests or prophets shall unfold but Moses the elect of God.”

12 And in the resurrection the ark will rise first, and come forth from the rock, and will be placed on Mount Sinai; and all the saints will be assembled to it there, awaiting the Lord and fleeing from the enemy wishing to destroy them.

13 He sealed in the rock with his finger the name of God, and the writing was as though carved with iron. A cloud then covered the name; and no one knows the place, nor can the writing be read, to the present day and even to the end.

14 The rock is in the wilderness where the ark was at first, between the two mountains on which Moses and Aaron are buried, and by night there is a cloud as it were of fire, according to the primal ordinance that the glory of God should never cease from his law.

15 And God gave to Jeremiah the favor of completing this wonder, so that he might be the associate of Moses, and they are together to this day.

Ezekiel

1 He was from the district of Sarira, of the priests; and he died in the land of Chaldea, in the time of the captivity, after uttering many prophecies to those who were in Judea.

2 He was slaiii by the leader of the Israelite exiles, who had been rebuked by him for his worship of idols;

3 and they buried him in the field of Nahor, in the tomb of Shem and Arphaxad, the ancestors of Abraham.

4 The tomb is a double cave, according to whose plan Abraham also made the tomb of Sarah in Hebron.

5 It is called „double” because it has a winding (stairway) and there is an upper chamber hidden from the main floor,18 hung in the rock above the ground-level.

6 This prophet gave to the people a sign, that they should pay attention to the river Chebar;

7 when its waters should fail, they were to expect „the sickle of desolation to the ends of the earth” when it should overflow, the return to Jerusalem.

8 While the saint was dwelling there, many kept coming to him;

9 and on one occasion, when a throng had assembled to him, the Chaldeans feared an uprising and came upon them to destroy them.

10 He made the water cease its flow, so that they could flee to the other side; but when the enemy ventured to pursue, they were drowned.

11 Through his prayer he provided for them ample sustenance in fish which came of their own accord to be caught. Many who were at the point of death he cheered with the news of life coming to them from God.

12 When the people were being destroyed by the enemy, he went to the hostile captains and so terrified them with marvels which he wrought that they ceased.

13 It was then that he said to the people: „Are we indeed perishing? is our hope at an end?” and by the vision of the dry bones” he persuaded them that there is hope for Israel both now and in the time to come.

14 While he was there he showed to the people of Israel what was being done in Jerusalem and in the temple.

15 He himself was borne away thence, and came to Jerusalem, for a rebuke to the faithless.

16 Also after the manner of Moses he foresaw the fashion of the temple, with its walls and its broad surroundings, as Daniel also declared that it should be built.

17 He pronounced judgment in Babylon on the tribes of Dan and Gad, because they dealt wickedly against the Lord,

18 persecuting those who were keeping the law; and he wrought upon them this grievous wonder, that their children and all their cattle should be killed by serpents.

19 He also foretold, that because of their sin Israel would not return to its land but would remain in Media, until the end of this evildoing.

20 One of their number was the man who slew Ezekiel, for they opposed him all the days of his life.

Daniel

1 He was of the tribe of Judah, of a family prominent in the service of the king; but in his childhood he was carried away from Judea to the land of Chaldea.

2 He was born in Upper Beth-horon. In his manhood he was chaste, so that the Jews thought him a eunuch.

3 He mourned greatly over the city, and in fasting abstained from every sort of dainty food. He was lean and haggard in the eyes of men, but beautiful in the grace of the Most High.

4 He made great supplication in behalf of Nebuchadnezzar, whose son Belshazzar besought him for aid at the time when the king became a beast of the field, lest he should perish.

5 For his head and foreparts were those of an ox, his legs and hinder parts those of a lion.

6 The meaning of this marvel was revealed to the prophet: the king became a beast because of his self-indulgence and his stubbornness.

7 It is the manner of tyrants, that in their youth they come under the yoke of Satan; in their latter years they become wild beasts, snatching, destroying, smiting, and slaying.

8 The prophet knew by divine revelation that the king was eating grass like an ox, and that it became for him the food of a human being.

9 Therefore it was that Nebuchadnezzar himself, recovering human reason when digestion was completed, used to weep and beseech the Lord, praying forty times each day and night.

10 Then the mind of a dumb animal would (again) take possession of him and he would forget that he had been a human being.

11 His tongue had lost the power of speech; when he understood his condition he wept, and his eyes were like raw flesh from his weeping.

12 There were many who went out from the city to see him; Daniel alone had no wish to see him, but during all the time of his transformation he was in prayer for him.

13 He declared that the king would be restored to human form, but they did not believe him.

14 Daniel caused the seven years (the meaning of his „seven times”) to become seven months.

15 The mystery of the seven times was fulfilled upon the king, for in seven months he was restored, and in the (remaining) six years and five months he was doing penance to the Lord and confessing his wickedness. When his sin had been forgiven, the kingdom was given back to him.

16 He ate neither bread nor flesh in the time of his repentance, for Daniel had bidden him eat pulse and greens while appeasing the Lord.

17 The king named the prophet Baltasar because he wished to make him a joint heir with his children;

18 but the holy man said: „Far be it from me to forsake the heritage of my fathers and join in the inheritances of the uncircumcised.”

19 He also did for the other Persian kings many wonderful things which were not written down.

20 He died there, and was buried with great honor, by himself, in the royal sepulcher.

21He appointed a sign in the mountains which are above Babylon: When the mountain on the north shall smoke, the end of Babylon will come; when it shall burn as with fire, the end of all the earth will be at hand. If the mountain on the south shall flow with water, Israel will return to its land; if it shall run blood, it portends a slaughter brought by Satan on all the earth.

22 And the holy prophet slept in peace.

Hosea

1 He was from Belemoth, of the tribe of Issachar, and he was buried in peace, in his own land.

2 He gave a sign, that the Lord would come to the earth when the oak tree which is in Shiloh should of its own accord be divided and become twelve oaks.

Micah36

1 He was of the tribe of Ephraim. Having given much trouble to King Ahab, he was killed, thrown from a cliff, by Ahab’s son Joram, because he rebuked him for the wickedness of his fathers.

2 He was given solitary burial in his own land, near the burying place of the giants.

Amos

1 He was from Tekoa. Amaziah (the priest of Bethel) had often beaten him, and at last Amaziah’s son killed him with a cudgel, striking him on the temple.

2 While still living he made his way to his land, and after some days died and was buried there.

Joel

1 He was from the territory of Reuben, of the field of Beth-meon. He died in peace, and was buried there.

Obadiah

1 He was from the region of Shechem, of the field of Beth-hakkerem.

2 He was a pupil of Elijah, and having done much in his service he was saved from death by him.

3 He was that third captain of fifty whom Elijah spared, and went down with him to Ahaziah.

4 Afterward, leaving the service of the king he became a prophet, and upon his death he was buried with his fathers.

Jonah

1 He was from the district of Kiriath-maon, near the Gentile city of Azotus on the sea.

2 After he had been cast on shore by the whale and had made his journey to Nineveh, on his return he did not stay in his own land, but took his mother and settled in Tyre, a country of foreign peoples.

3 For he said, „In this way I will take away my reproach, that I prophesied falsely against the great city Nineveh.”

4 Elijah was at that time rebuking the house of Ahab, and having called a famine upon the land he fled. Coming to the region of Tyre he found the widow and her son, for he himself could not lodge with the uncircumcised.

5 He brought her a blessing; and when her child died, God raised him from the dead through Elijah, for he wished to show him that it is not possible to flee from God.

6 After the famine was over, Jonah came into the land of Judea. On the way thither his mother died, and he buried her beside the oak of Deborah.

7 Thereafter having settled in the land of Seir, he died there and was buried in the tomb of the Kenizzite, the first who became judge in the days when there was no king.

8 He gave a sign to Jerusalem and to all the land: When they should see a stone crying aloud in distress, the end would be at hand; and when they should see all the Gentiles gathered in Jerusalem, the city would be razed to its foundations.

Nahum

1 He was of Elkosh, on the other side of the mountains toward Beth-gabrin, of the tribe of Simeon.

2 This prophet after the time of Jonah gave a sign to Nineveh, that it would be destroyed by fresh waters and by underground fire; and indeed this came to pass.

3 For the lake which surrounded the city overwhelmed it in an earthquake, and fire coming from the desert burned its upper portion.

4 He died in peace, and was buried in his land.

Habakkuk

1 He was from the tribe of Simeon, of the field of Beth-zachariah.

2 Before the captivity he had a vision of the destruction of Jerusalem, and he grieved exceedingly.

3 When Nebuchadnezzar came against Jerusalem, he fled to Ostracina (in Egypt), and then sojourned in the land of Ishmael.

4 When the Chaldeans returned (to their country), and all those who were left in Jerusalem went down to Egypt, he settled again in his own land.

5 He was accustomed to carry food to the reapers of the harvest in his field;

6 and one day, as he received the food, he announced to his family: „I am off for a far country, but will return immediately; if I should delay, carry out the food to the reapers.”

7 Finding himself straightway in Babylon, and having given Daniel his meal, he stood by the reapers as they ate; and he told no one what had happened.

8 He had knowledge that the people would soon come back from Babylon.

9 Two years before the return he died, and was buried alone in his own field.

10 He gave a sign to the people in Judea, that they would see in the temple a light shining, and thus they would know the glory of the sanctuary.

11 Concerning the end of the temple, he foretold that it would be brought to pass by a western nation.

12 Then, he said, the veil of the inner sanctuary will be torn to pieces, and the capitals of the two pillars will be taken away,

13 and no one will know where they are; but they will be carried away by angels into the wilderness where in the beginning the

14 Tabernacle of Witness was pitched. By them in the end the presence of the Lord will be made known, for they will give light to those who are pursued by the Serpent in darkness as at the beginning.

Zephaniah

1 He was of the tribe of Simeon, of the field of Sabaratha.

2 He prophesied concerning the city, also concerning the end of the nations and the confounding of the wicked.

3 When he died he was buried in his own field.

Haggai

1 Probably as a youth he came from Babylon to Jerusalem, and he had prophesied publicly in regard to the return of the people.

2 He witnessed in part the building of the temple. Upon his death he was buried near the tomb of the priests, honored as though one of their number.

Zechariah son of Iddo

1 He came from Chaldea when already advanced in age. While there, he prophesied often to the people, and did wonders in proof of his authority.

2 He foretold to Jozadak that he would beget a son who would serve as priest in Jerusalem;

3 he also congratulated Shealtiel on the birth of a son and gave him the name Zerubbabel.

4 In the time of Cyrus he gave the king a sign of victory, and foretold the service which he was destined to perform for Jerusalem, and he praised him greatly.

5 His prophecies uttered in Jerusalem had to do with the end of the nations, with Israel and the temple, with the laziness of prophets and priests, and with a double judgment.

6 After reaching great age he was taken ill, and dying, was buried beside Haggai.

Malachi

1 He was born in Sopha, after the return from the exile.

2 Even in his boyhood he lived a blameless life, and since all the people paid him honor for his piety and his mildness, they called him „Malachi” (angel); he was also fair to look upon.

3 Moreover, whatever things he uttered in prophecy were repeated on that same day by an angel of God who appeared; as had happened in the days when there was no king in Israel, as is written in the book of Judges.

4While yet in his youth, he was joined to his fathers in his own field.

Nathan

1 He, David’s prophet, was from Gibeon, of a Hivite clan, and it was he who taught the king the law of the Lord.

2 He foresaw David’s sin with Bathsheba, and set out in haste to warn him, but Satan („Beliar”) thwarted his attempt. He found lying by the road the naked body of a man who had been slain;

3 and while he was detained by this duty, he knew that in that night the king had committed the sin;

4 so he turned back to Gibeon in sorrow. Then when David caused the death of Bathsheba’s husband, the Lord sent Nathan to convict him.

5 He lived to an advanced old age, and when he died he was buried in his own land.

Ahijah

1 He was from Shiloh, the city of Eli, where the tabernacle stood in days of old.

2 He declared of Solomon, that he would provoke the Lord to anger.

3 He also rebuked Jeroboam, because he dealt treacherously with the Lord, and he had a vision of two bullocks trampling on the people and charging upon the priests.

4 He foretold to Solomon that his wives would bring disgrace on him and all his house.

5 Upon his death he was buried beside the oak of Shiloh.

Joed

1 He was of the district of Samarlm. He was that prophet whom the lion attacked and slew, when he had rebuked Jeroboam concerning the bullocks;

2 he who was buried in Bethel beside the false prophet who led him astray.

Azariah

1 He was from Subatha, the prophet who turned away from Judah the captivity that befell Israel.

2 His burial was in his own field.

Zechariah son of Jehoiada

1 He was of Jerusalem, the son of Jehoiada the priest, the prophet whom Joash king of Judah slew beside the altar, whose blood the house of David shed within the sanctuary, in the court. The priests buried him beside his father.

2 From that time on there were portentous appearances in the temple, and the priests could see no vision of angels of God, nor give forth oracles from the inner sanctuary; nor were they able to inquire with the ephod, nor to give answer to the people by Urim and Thummim, as in former time.

Elijah

1 He was a Tishbite, from the land of the Arabs, of the family of Aaron, residing in Gilead because Tishbi had been assigned to the priests.

2 At the time of his birth his father, Shobach, saw how certain men of shining white appearance addressed the babe, and that they wrapped him in swaddling clothes of fire and gave him a flame of fire to eat.

3 When he went and reported this in Jerusalem, the oracle gave answer: Fear not; for his dwelling will be light, and his word revelation, and he will judge Israel with sword and with fire.

Elisha

1 He was from Abel-meholah, of the territory of Reuben.

2 When he was born, in Gilgal, a marvelous thing happened: the golden calf bellowed so loudly that the shrill sound was heard in Jerusalem;

3 and the priest announced by Urim and Thummim that a prophet had been born to Israel who should destroy their graven and molten idols.

4 Upon his death he was buried in Samaria.

 

www.SummaScriptura.com

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.